op vleugels van vergeten schaamte - edith oeyen

nu de avond valt
die van de dag
de wimpers sluit

en van de hemel opbergt
het tedere blauw


geef ook mij, ster
die van de nacht
het blinde oog verlicht

meer helderheid
meer zicht.

is alles dan verlies
blind geroep
in de leegte

en zoekt tevergeefs het woord
vergane lettertekens

de weg
het uitgewiste spoor

het heden
verloren verleden?

onze diepe angst
is niet dat we onmachtig zouden zijn.

onze diepste angst betreft juist
onze niet te meten kracht.

niet de duisternis,
maar het licht in ons
is wat we het meeste vrezen.

we vragen onszelf af:
wie ben ik wel om mezelf
briljant, schitterend,
begaafd of geweldig te achten?

toegeschreven aan mandela maar het citaat komt uit
From A RETURN TO LOVE by Marianne Williamson © 1992 (Paperback; pp 190-191)

maar waarom zou je dat niet zijn?
je bent een kind van god!

je dient de wereld niet door jezelf
klein te houden.

er wordt geen licht verspreid als
de mensen om je heen
hun zekerheid ontlenen
aan jouw kleinheid.

we zijn bestemd om te stralen
zoals kinderen dat doen.

we zijn geboren om de glorie gods
die in ons is te openbaren.

die glorie is niet slechts in enkelen,
maar in ieder mens aanwezig.

en als we ons licht laten schijnen,
schept dat voor de ander
de mogelijkheid hetzelfde te doen.

als we van onze diepe angst
bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid
anderen bevrijden.

Mary Frye (1932)