hannah kuipers

Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
hoe ruim ik op
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?

dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.

nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang gevonden bent
door wie je liever ziet.

dan zal ik kunnen rusten.

anders niet.

soms, een enkele keer,
met heel veel moeite en voornamelijk toevallig,
lukt het iemand
om met beide armen haar verdriet te omvatten.

ze tilt het op.
laat de deur niet op slot zijn, nu...
ze duwt hem open met haar knie
en loopt met grote breedsporige passen naar buiten.
kijk uit! roept zij
want het verdriet is zo groot dat ze er niet overheen kan kijken,
en doorzichtig is het nooit.

ver weg, in een sloot of op een drassige plek
onder populieren
of achter een scheve schutting tussen oude autobanden,
speelgoed, resten van vuur,
gooit zij het neer
en fluitend loopt zij terug naar huis.

na een heerlijke dag
 de avond zien vallen,
 in alle rust 
tot na middernacht
buiten sterren kijken,
jupiter,
de grote beer,
de leeuw,
bootes herkennen......
en verlicht
door een schitterende maan
slapen gaan....

voeten in het zand, handen in een hand
de zee ruist en golven dansen
een blauwe tango;
het ritme slaat de gele bank uiteen:
witte punten trekken een streep
in de afzienbare verte:
vloed komt aanrollen en natuurlijk overspoelt
het bestaan zichzelf.

i pray to the sunbeam from the window -
it is pale, thin, straight.
since morning i have been silent,
and my heart - is split.
the copper on my washstand
has turned green,
but the sunbeam plays on it
so charmingly.
how innocent it is, and simple,
in the evening calm,
but to me in this deserted temple
it's like a golden celebration,
and a consolation.

une amitié c'est souvent mieux qu'un amour

c'est un regard qui voit
jusqu'au plus profond de votre âme
sans jamais se faire juge

c'est un coeur qui s'ouvre
et jamais ne se referme...
comme un refuge

i will not remember
the hand that shut my mouth

i will not remember
the silence as if the clock was ticking backwards

i will not remember
the ice circling in the glass

i will not remember
the eyes that passed through mine

i will not remember
the bread & water & bones

i will not remember
the shining dark outside the window

i will not remember
the ladder that could have been toppled

i will not remember
how i wanted to eat my own eyeballs

i will not remember
the corner of my room where i couldn't hide

i will not remember
how i learned not to cry

i will not remember
what i have almost forgotten

door dwaallicht
en door zijn eigen spiegelbeeld verblind
dwaalt de mens in ijle leegte

waar is de bron
die helder water biedt
de waarheid, de weg?

schmerzlich gewahre ich
die konturen meines körpers
begrenzen meine einsamkeit
zum nächsten ein raum
von unüberwindlicher distanz
verbohre ich die hände in
meine hosentaschen um mich
eng zu halten in der eigenen
haut

wat nu de saul van
rembrandt betreft,
mij ontbreekt het wel eens
aan een tulband en iemand
die harp of harpsichord
voor mij speelt,
aan een scepter en
 een bescheiden gordijn
waarmee ik tranen kan drogen.

er zijn van die dagen dat het leven zich in al zijn heerlijkheid laat zien

deze ochtend de eerste behoedzame vleugelslagjes van de jonge pimpelmeesjes bewonderd, onder de waakzame blikken van mama en papa pimpel - wat een schattig, zorgzame vogeltjes

deze avond een school van zeker 45 speldekopvisjes in de vijver.... het is me nog niet duidelijk of het goudvisjes of goudwindes zijn.....   mijn blauwe reiger zal volgende winter geen honger lijden!

als
je zwakheden hebt,
betekent het niet
dat je zwak bent

maar dat je compleet bent

alsof het een harp was die
in zijn hart paste, een droom
van een ding dat mooi was
als een voetstap in het zand

zo gevoelig als gras, zo goed
van vorm als een ei, geheimzinnig
als een spinnewiel of wimper-
kruller, luchtig als turf

vreemd als een sneeuwvlok
lekker als een teruglopende
wekker, zacht als de
luchtbel in een waterplas

helaas: zo gevaarlijk als een vliegenvanger

mijn beter ik en ik

streden erop of eronder


mijn beter ik bezweek

nu ben ik, goddank, zonder.

afstand

zolang er verbondenheid is
speelt afstand geen rol

waartegen is verbondenheid bestand?
hoelang houdt verbondenheid stand?

tijd eet verbondenheid
creëert afstand

voorbij de bocht in de weg
ligt misschien een plas, en misschien een kasteel,
en misschien alleen de voortzetting van de weg.

ik weet het niet en vraag het niet.
zolang ik op de weg loop en voor de bocht
kijk ik naar de weg slechts voor de bocht,
want ik kan niets anders zien dan de weg voor de bocht.

ik zou er niets aan hebben naar een andere kant te kijken
en naar dat wat ik niet zie.
laten we ons houden bij de plaats waar we zijn.
er is schoonheid genoeg in hier zijn en niet ergens anders.
als er mensen zijn voorbij de bocht in de weg,
laten die zich dan maar bemoeien met
wat er is voorbij de bocht in de weg.

die weg is voor hen de weg.
mochten wij daar ooit komen,
dan zien we wel als we daar komen.
voorlopig weten we alleen dat we daar niet zijn.
hier is slechts de weg voor de bocht, en voor de bocht
is er de weg zonder enige bocht.

Wat ik in ieder geval niet doe,
is me verdiepen
in de notulen van de waan van de dag.

want de geschiedenis mag af en toe ophouden,
de poëzie begint elke dag opnieuw

de woorden
ze verdampen

maar als stoom
toch even zichtbaar

de echo van stilte

voor jou