germain droogenbroodt

schmerzlich gewahre ich
die konturen meines körpers
begrenzen meine einsamkeit
zum nächsten ein raum
von unüberwindlicher distanz
verbohre ich die hände in
meine hosentaschen um mich
eng zu halten in der eigenen
haut

wat nu de saul van
rembrandt betreft,
mij ontbreekt het wel eens
aan een tulband en iemand
die harp of harpsichord
voor mij speelt,
aan een scepter en
 een bescheiden gordijn
waarmee ik tranen kan drogen.

er zijn van die dagen dat het leven zich in al zijn heerlijkheid laat zien

deze ochtend de eerste behoedzame vleugelslagjes van de jonge pimpelmeesjes bewonderd, onder de waakzame blikken van mama en papa pimpel - wat een schattig, zorgzame vogeltjes

deze avond een school van zeker 45 speldekopvisjes in de vijver.... het is me nog niet duidelijk of het goudvisjes of goudwindes zijn.....   mijn blauwe reiger zal volgende winter geen honger lijden!

als
je zwakheden hebt,
betekent het niet
dat je zwak bent

maar dat je compleet bent

alsof het een harp was die
in zijn hart paste, een droom
van een ding dat mooi was
als een voetstap in het zand

zo gevoelig als gras, zo goed
van vorm als een ei, geheimzinnig
als een spinnewiel of wimper-
kruller, luchtig als turf

vreemd als een sneeuwvlok
lekker als een teruglopende
wekker, zacht als de
luchtbel in een waterplas

helaas: zo gevaarlijk als een vliegenvanger

mijn beter ik en ik

streden erop of eronder


mijn beter ik bezweek

nu ben ik, goddank, zonder.

afstand

zolang er verbondenheid is
speelt afstand geen rol

waartegen is verbondenheid bestand?
hoelang houdt verbondenheid stand?

tijd eet verbondenheid
creëert afstand

voorbij de bocht in de weg
ligt misschien een plas, en misschien een kasteel,
en misschien alleen de voortzetting van de weg.

ik weet het niet en vraag het niet.
zolang ik op de weg loop en voor de bocht
kijk ik naar de weg slechts voor de bocht,
want ik kan niets anders zien dan de weg voor de bocht.

ik zou er niets aan hebben naar een andere kant te kijken
en naar dat wat ik niet zie.
laten we ons houden bij de plaats waar we zijn.
er is schoonheid genoeg in hier zijn en niet ergens anders.
als er mensen zijn voorbij de bocht in de weg,
laten die zich dan maar bemoeien met
wat er is voorbij de bocht in de weg.

die weg is voor hen de weg.
mochten wij daar ooit komen,
dan zien we wel als we daar komen.
voorlopig weten we alleen dat we daar niet zijn.
hier is slechts de weg voor de bocht, en voor de bocht
is er de weg zonder enige bocht.

Wat ik in ieder geval niet doe,
is me verdiepen
in de notulen van de waan van de dag.

want de geschiedenis mag af en toe ophouden,
de poëzie begint elke dag opnieuw

de woorden
ze verdampen

maar als stoom
toch even zichtbaar

de echo van stilte

voor jou

als
ik berust
in iets waar ik
niets meer aan kan veranderen

dan valt het lot me
er ook niet meer mee lastig

ik wil je vergezellen in je slaap

jou niet delen met de droom

waarin jij mij verlaat en

niets resteert van wat ons bond.

das glück des lebens zu spühren
den moment im lachen versprühen
mit sich und dem leben eins sein
auf einem berg stehen
die hände zum himmel strecken
sich im kreise drehen
mit nackten füssen tanzen

"el condor pasa"
den wind im gesicht

die freude mit liebe teilen
bei einfachen menschen verweilen
den moment in blicken geniessen
die spuren des lebens akzeptieren
werte im moment des lebens sehen
die sonne auf der haut

"el condor pasa"
den wind im gesicht

du bist wie eine blume
so hold und schön und rein;
ich schau' dich an,
und wehmut schleicht mir ins herz hinein.

mir ist, als ob ich die hände
aufs haupt dir legen sollt',
betend, daß gott dich erhalte
so rein und schön und hold.

jezelf, het besef en meteen ook het lef
dat je dat gewoon kunt hebben en er af
en toe een mening van kunt laten zien
of een borst: hoe vroeg begint dat,

en eindigt dat eigenlijk ooit? vrouwen
zijn gemaakt van meisjes, steken op hun
veertigste nog altijd hun tong uit van vijftien,
worden almaar even jong,

kunnen niet niet-verleiden. zoals poezie:
een poes die voorzichtig over een toets of tien
van een piano is gelopen en omkijkt:
heb je dat gehoord? heb je me gezien?

o, de meisjesachtigheid van veertigjarige meisjes,
hoe ze soms willen, soms niet,
maar eigenlijk altijd, als je het maar ziet.
waar is de tijd? hier is de tijd.

ik draag het eiland altijd op m’n rug.
in nood is het een plek om naar te vluchten,
waar luide leugens dempen tot geruchten.
ik open achter mij de ophaalbrug.

er staat een oude hut om in te schuilen.
verborgen tussen luchtig wuivend riet
ontdooien m’n gevoelens. onbespied
betast ik daar m’n schrammen en m’n builen.

omgeven door een metersbrede sloot,
ben ik in staat de dagen te verdragen.
ik vind er weer de antwoorden op vragen.
voor even waant het schuwe kind zich groot.