michel krott

jezelf, het besef en meteen ook het lef
dat je dat gewoon kunt hebben en er af
en toe een mening van kunt laten zien
of een borst: hoe vroeg begint dat,

en eindigt dat eigenlijk ooit? vrouwen
zijn gemaakt van meisjes, steken op hun
veertigste nog altijd hun tong uit van vijftien,
worden almaar even jong,

kunnen niet niet-verleiden. zoals poezie:
een poes die voorzichtig over een toets of tien
van een piano is gelopen en omkijkt:
heb je dat gehoord? heb je me gezien?

o, de meisjesachtigheid van veertigjarige meisjes,
hoe ze soms willen, soms niet,
maar eigenlijk altijd, als je het maar ziet.
waar is de tijd? hier is de tijd.

ik draag het eiland altijd op m’n rug.
in nood is het een plek om naar te vluchten,
waar luide leugens dempen tot geruchten.
ik open achter mij de ophaalbrug.

er staat een oude hut om in te schuilen.
verborgen tussen luchtig wuivend riet
ontdooien m’n gevoelens. onbespied
betast ik daar m’n schrammen en m’n builen.

omgeven door een metersbrede sloot,
ben ik in staat de dagen te verdragen.
ik vind er weer de antwoorden op vragen.
voor even waant het schuwe kind zich groot.

the leaf tips bend
under the weight of dew.
fruits are ripening
in earth's early morning.
daffodils light up in the sun.
the curtain of cloud at the gateway
of the garden path begins to shift:
have pity for childhood,
the way of illusion.

late at night,
the candle gutters.
in some distant desert,
a flower opens.
and somewhere else,
a cold aster
that never knew a cassava patch
or gardens of areca palms,
never knew the joy of life,
at that instant disappears-
man's eternal yearning.

nauwelijks merkbaar gaat alles hier bergaf
zoals de vliet die sloom het veld doorvloeit.
dit loos gekabbel maakt mij stil

en stom. als ik nog langer wacht
droogt elk verlangen talmend op.
ik wil een snelle stroom, ik wil

een roes die raast, een bruisend spel
dat om een speler vraagt, een stem, een hand.
ik wil een ander land.

als ik de deur dan sluit
en luid je naam zwijg,
je huid niet streel maar
huil, een pen je krast,
het stille papier dan krijst
terwijl de trap de touwen hijst
als ik krimp en krampachtig
krom drink van de mist
als ik sterf van gemis
als ik zwerf door mezelf

kom me dan tegen

til ik de tranen uit je ogen
kus ik het zilt van je wang
verzwijg ik de dood van de dag
en schemer tegen je huid

omdat alles vergaat

gedoog ik het hout en de vuren
steel ik een veer uit je tooi
reik ik de beker en laat de rook
tot het water brandt en wacht.

ik wil niet leven in het land van mijn ouders
ik zoek asiel in jouw vrouwenstad
waarnaar mijn ziel de avond richt
dravend naar poorten bakens
waartussen straks de rokade
van hunkering zijn zelfbevangen sprong dikteert
ben ik van die stadstaat de taal
met lippen handen geslacht klein als slaven
mijn afgegespte lijf terzijde een lied in jouw straten.

l'amour est un soleil
qui m'a souvent chauffé le coeur

quand il brille trop fort
il me brûle les ailes.

ik ben een maker van punten en
komma's - mijn woorden staan daartussen.
ik stamel poëzie naar het einde van
mijn zinnen, wanneer ik smachtend zing
aan de waanzin van dit bestaan.

ik rijg prachtig dit alles vol zin aan
mekaar, nagelaten als een slangevel
voor de gelukkige vinders van zeldzaam
wrakhout. of een handgranaat.

ik denk ook wel eens dat het anders is,
maar dat hoef ik niet te schrijven.
mijn potlood wordt te zacht dan.
en er is al verdriet genoeg op aarde.

                         zoon,

dat je mensen mag blijven ontmoeten
die jou genegen zijn, van wie je warmte ontvangt....

dat je mensen mag blijven ontmoeten
die naar je blijven omzien, die naar je blijven luisteren....

dat je mag ervaren dat je nu ook de moeite waard bent,
dat je leven nu ook zin heeft....

dat je mag ervaren dat je als mens kunt blijven groeien,
dat je kunt toenemen in menselijkheid....

dat je innerlijke kracht mag hebben om
ook aandacht en interesse uit te stralen.

dat je niet alleen afhankelijk bent maar ook onafhankelijk kunt zijn,  jezelf....
dat je er tussen kunt blijven.

dat je graag gezien mag blijven.
dat je verbonden mag blijven met de mensen om je heen.

waar de hemel hoger is
en het licht de scherpe
tonen kiest
de aarde anders ruikt
anders voelt
en het anders loopt
daar is mijn land

waar de mensen buiten zijn
leven met luide stemmen
en grote gebaren
de klanken het lichaam
binnengaan
ogen vlammen
en het hart huilt
daar is mijn land

de koude noorder heeft je eeuwen in een kil
portaal gepijnigd en de breuklijn van de tijd
sneed ijzig door je frêle lijf. nu hang je stil
tussen de lovers als een kat die zich vermeit.

want in de stroomlijn van je haren plukt je hand
nog steeds de vrucht der kennis die de slang je wees.
je weet je naakt en mooi en teder in dit land
van eden. uit je ogen bijt de onrust in je vlees.

wie kijk jij na? wie heeft je schoonheid mogen raken?
toen gislebertus jou versteende, lag een schijn
van vrede in de groeven van zijn oud gelaat en
zijn handen beefden. nu wil ik je adam zijn.

om vier uur opgestaan. de nok van dit dak
heroverd. op slag beginnen fluiten als een
gek. pas opgehouden toen iedereen hier
zijn plaats weer leek te kennen. vervolgens

voor het eten gezorgd voor die smekende,
zeurende, zich nooit sluitende snavels waarin
wormen eindeloos blijven verdwijnen. en weer
medelijden gevoeld met de logge, pluimloze,

niet-vliegbare monsters daar beneden in de
tuin. hoe rechtvaardigen zij toch hun bestaan?
hoe wil de zon zelfs maar schijnen op hun
tot vervelenstoe veranderende buitenkant?

hoe zal ik dit uitleggen, dit waarom
wat wij vinden niet is
wat wij zoeken?

laten wij de tijd laten gaan
waarheen hij wil,

en zie dan hoe weiden hun vee vinden,
wouden hun wild, luchten hun vogels,
uitzichten onze ogen

en ach, hoe eenvoud zijn raadsel vindt.

zo andersom is alles, misschien.
ik zal dit uitleggen.

spreeuwen kwetteren dat het lente is
de tuinmeubelen tevoorschijn gehaald
en in de zon gaan zitten kijken naar de mieren
die een autostrada aanleggen op het terras

later, binnen, het strijklicht over de anemonen
rose en paars gloeiend in de lenteavond
ik dacht: god is een natuurkundige formule
die het licht over de bloemen breken laat

nog later gedachten over liefde
hoe men ook met een ander had kunnen zijn
met geregelde bewassing en een kopje koffie

maar deze gedachten als defaitistisch verworpen
en samen met de kat gekeken naar venus
die in conjunctie stond met de maan

het is bepaald overdreven te denken
dat het gedicht een poging betekent
om iets verstaanbaar te maken, laat staan
een uiting van priesters die god zien.

een gedicht is niet meer dan een oor, om te grijpen
wanneer men geen woorden meer heeft
in officiële gesprekken, een reling
bij zeeziekte in de salon.

ik weet het: het mooiste zou zijn
als ik onvindbaar was
en altijd naar mijzelf bleef zoeken.

hoe interessant zou dat niet zijn!
maar ik ben zo vindbaar...
zo voor het oprapen...

doe het licht uit, struikel over mij!

mijn woorden
maken een wandeling.
ongebonden slenteren ze

door dit beregende dorp
soms stoppen ze even,
zoals nu.

dan gaan ze weer verder
en praten wat met elkaar
ze zeggen niet veel
of eentje vertelt
een verhaal

en de anderen luisteren,
lachen licht of
wenen een beetje
achter de hand.