lief

er slaapt een gedicht in mijn geest
dat heel mijn ziel openbaart.
ik voel het vaag als gerucht en wind
al definitief gevormd en gebaard.

het heeft geen ritme, rijm of woord.
al bestaat het niet, toch blijf ik dromen en trachten.
't is een soort gevoel, een waas,
en niets anders dan een blije mist rond gedachten.

dag en nacht met mijn mysterie
droom ik en lees en ontrafel het elke stond,
want woorden spelen hoog spel in mij
hun vage volkomenheid waart rond.

ik weet dat het nooit wordt geschreven.
ik weet ik weet niet wat het is.
toch is er over dromen, mijn leven,
omdat geluk, zelfs ingebeeld, geluk is.

hier liggen we
op het nog warme gras
omhoog te staren
er vallen zóveel sterren

het is alsof het donker
de aarde in een hand houdt
om wanhopig in de sintels
van je hart te blazen

ik strek mijn vlammende armen
naar je uit teneinde
het ijs van je schouders
te doen smelten

maar zelfs met
vereende krachten
krijgen de nacht en ik
het wéér niet voor elkaar.

niet de donderdslag van sensatie
verandert de wereld echt,
maar van minuut tot minuut
het nauwelijks waarneembare

uit: vogeline
Uitg. A3-boeken

omdat ik mij teveel aan dingen hecht,
of aan mensen
en zo is reizen geen reizen meer
maar afscheid nemen.

rond de brugpeilers
nog maar een zwakke stroming
in de vuile rivier

toch, zuiver worden is haar weg
zoals de mijne

uit: vogeline
haiku's, senryu's en tanka's van silva ley
www.A3boeken.nl

this I conceive to be
 the chemical function of humor:
to change the character of our thought

wie naar echtheid zoekt

zal meestal een stap dichter

zetten naar de natuur

gevelde bomen
liggen in de bossen
jaren na de storm

langzamer nog dan torren
verteren wij oude pijn

uit: vogeline
haiku's, senryu's en tanka's
van silva ley
met tekeningen van jeanne wesselius
Uitg. A3
met dank aan jeanne en adrie voor het heerlijk mooie boekje!

hunkerend
tussen de groene overmacht der dennen
de rode vingers van de wilde wingerd

alleen de wind
die in zijn palmen de toekomst leest weet:

in de herfst
zal hij zichzelf verliezen

helden

moed

willig

de loop graven in

onverminderd

verse graszoden

die

als andere lijken

John Malcolm Andrew Pete
in lange rijen staan ze
nog steeds in de houding zoals
vijftig jaar geleden

rennend door water en zand
schreeuwend om hun moeder
land een thuis aan het eind
van de eindeloze zee

waar geen Omaha Beach bestaat
geen bloeiende azalea's een kruis
slaan geen familie zoekt naar
scherven en echo's

John Malcolm Andrew Pete
in eindeloze rijen liggen ze
nog steeds in de houding

omdat het verleden
geen einde kent

Ontmantel mijn gestalte
ontkleed mij van
mijn schuchterheid
ik wil jou
mijn liefde geven
mijn hart is onbewoond

raak me
streel me
proef mijn zoenen
neem mij
bewoon mijn lichaam
zo graag was ik
jouw schuilplaats geweest

ergens moeten uw handen nog bezig zijn

te zorgen dat ik niet verloren ga.

woorden, aan dit besef ontstaan,

willen zingend en eeuwig zijn,

en zo de dood ontgaan.

je hoeft niet te sterven
om herboren te worden
........

zilverkleurig,
het maanlicht in het duister
waar niemand spreekt
wordt wel verwoord
op stenen tafels en op kruisen

waar ’s nachts
de geesten spoken
als ‘t leven kust
de dromen van de doden
die nog leven in gedachten

waar de dood waakt
in het schimmenrijk
en de geest der mensen
stil verhult de tijd
waaraan men heeft geroken.

alles hunkert nog
naar een nieuwe dag

boven de bergen
de nevel, het vogelspoor

hoorbaar alleen

de hartslag van zuiver water

het lied van de rivier

Ik voel mij als iemand,

die u aan uw kindertijd moet herinneren.

nee, niet alleen aan de uwe:

aan alles, wat ooit kindertijd was.

want het gaat er om,

herinneringen in u op te wekken,

die niet de uwe zijn,

die ouder zijn dan u.

verhoudingen moeten worden hersteld

en samenhangen vernieuwd,

die van ver voor uw tijd zijn.