michel houellebecq

vanochtend
het bos
alleen voor mij
twee herten
en een grote bonte specht

problems
are only

opportunities

in work clothes

de langste reis
is de reis naar binnen

wie zijn lot gekozen heeft,
de tocht begonnen is
naar zijn eigen bodem
(is er een bodem?)
nog midden onder u
staat hij al buiten het leven,
geïsoleerd in uw gevoel
als de ter dood veroordeelde
of zoals hij,
welke het naderend afscheid
tevoren reeds toewijdt
aan de uiteindelijke eenzaamheid
van ieder mens.

in een sfeer van ontmoeting
mezelf tegenkomen

The birds
have vanished
into the sky,
and now the last cloud
drains away
 
we sit together,
the mountain
and I, until
only the mountain remains

if you can spend
a perfectly useless afternoon
in a perfectly useless manner,
you have learned how to live.

er komt een dag dat ik al die werkloos
opgeslagen dekens en kussens weer
zal delen.
dat ik beschroomd mijn jurk
losknoop. dat ik mijn zachte jaden zegel
zal verbreken.

en ik kan je niet beschrijven
op hoe ontelbaar veel tedere manieren
ik de liefde met je zal bedrijven.

zo alleen met liefde
zo alleen zijn wij
stil in elkaar geëtst
zachte ademkrassen

zo - alleen de liefde
zo groot en zo veel
onder onze huid
overal ragfijn gefluister

zo alleen is liefde
zo licht geschreven
tussen ons enkel stilte
waaruit de woorden

waaruit het gedicht.

wanneer ik verdwaal
in je denken

wijs me dan het
voetspoor naar je toe -

leid me naar het pad

waar geen struikelstenen liggen:

ontrafel een fragment uit die droom

en ontdek hoe verloren liefde pijnigt

herbouw de constructie uit je leven

en weet me te vinden in het bos

van zoveel tekens,

kijk naar de maan en de sterren,

zij wijzen je de nacht aan

die ons samen schrijft.

uit: de ijslaag die ons draagt is dun

we
don't see
things
as they are,
we see things
as we are

la solitude m’effraie.
c’est vrai, même si je crois,
soudain: ce n’est pas vrai.

en na ons komen er nog
honderden
die het opnieuw zullen zeggen
en denken en voelen
en doen....

een stoet die in beweging blijft
jonge mensen die de draad
overnemen,
altijd,
altijd weer.....

daar ons leven,
door de wind gestriemd
met duizend kwaden,
vele malen brozer is
dan bellen op het water,
is het een wonder om na een nacht slapen,
inademend, uitademend, monter te ontwaken.....

bedrieg je jezelf
als je hardnekkig tracht
je eigen weg te gaan?


ja, omdat je eigenlijk nooit jezelf voldoende kent!
neen, omdat je kordaat moet weigeren de richting
van je weg te laten bepalen door de anderen!

maak dus een balans van ja en neen.
leer zoveel als mogelijk van iedereen,
maar verloochen nooit jezelf en
draag vooral geen maskeradepak om
te behagen of om te misleiden!

is de ziel het voldoende sterke?
haast nooit dringt ze door met haar blik tot het meest gevreesde,
het meest verschrikkelijke en geheime:

ze deinst terug, bevend
als een kind voor zijn eigen schaduw
in het midden van een lege gang

als je van de waarheid houdt,
koester dan de stilte

stilte is als het zonlicht
dat verlichting brengt
en je bevrijdt van het
spook der onwetendheid

..... la tendresse, c'est aussi parfois

des féminins singuliers

qui se conjugent au pluriel

nu wentelen de dagen
naar lente
en is het wachten

tot woorden helder zijn
en licht als pluizen

in onze tuinen
hun bestemming vinden

zoals het water
zich aanpast aan het vat,
zo past een wijze vrouw zich aan
aan de omstandigheden