x

er komt een dag dat ik al die werkloos
opgeslagen dekens en kussens weer
zal delen.
dat ik beschroomd mijn jurk
losknoop. dat ik mijn zachte jaden zegel
zal verbreken.

en ik kan je niet beschrijven
op hoe ontelbaar veel tedere manieren
ik de liefde met je zal bedrijven.

zo alleen met liefde
zo alleen zijn wij
stil in elkaar geëtst
zachte ademkrassen

zo - alleen de liefde
zo groot en zo veel
onder onze huid
overal ragfijn gefluister

zo alleen is liefde
zo licht geschreven
tussen ons enkel stilte
waaruit de woorden

waaruit het gedicht.

wanneer ik verdwaal
in je denken

wijs me dan het
voetspoor naar je toe -

leid me naar het pad

waar geen struikelstenen liggen:

ontrafel een fragment uit die droom

en ontdek hoe verloren liefde pijnigt

herbouw de constructie uit je leven

en weet me te vinden in het bos

van zoveel tekens,

kijk naar de maan en de sterren,

zij wijzen je de nacht aan

die ons samen schrijft.

uit: de ijslaag die ons draagt is dun

we
don't see
things
as they are,
we see things
as we are

la solitude m’effraie.
c’est vrai, même si je crois,
soudain: ce n’est pas vrai.

en na ons komen er nog
honderden
die het opnieuw zullen zeggen
en denken en voelen
en doen....

een stoet die in beweging blijft
jonge mensen die de draad
overnemen,
altijd,
altijd weer.....

daar ons leven,
door de wind gestriemd
met duizend kwaden,
vele malen brozer is
dan bellen op het water,
is het een wonder om na een nacht slapen,
inademend, uitademend, monter te ontwaken.....

bedrieg je jezelf
als je hardnekkig tracht
je eigen weg te gaan?


ja, omdat je eigenlijk nooit jezelf voldoende kent!
neen, omdat je kordaat moet weigeren de richting
van je weg te laten bepalen door de anderen!

maak dus een balans van ja en neen.
leer zoveel als mogelijk van iedereen,
maar verloochen nooit jezelf en
draag vooral geen maskeradepak om
te behagen of om te misleiden!

is de ziel het voldoende sterke?
haast nooit dringt ze door met haar blik tot het meest gevreesde,
het meest verschrikkelijke en geheime:

ze deinst terug, bevend
als een kind voor zijn eigen schaduw
in het midden van een lege gang

als je van de waarheid houdt,
koester dan de stilte

stilte is als het zonlicht
dat verlichting brengt
en je bevrijdt van het
spook der onwetendheid

..... la tendresse, c'est aussi parfois

des féminins singuliers

qui se conjugent au pluriel

nu wentelen de dagen
naar lente
en is het wachten

tot woorden helder zijn
en licht als pluizen

in onze tuinen
hun bestemming vinden

zoals het water
zich aanpast aan het vat,
zo past een wijze vrouw zich aan
aan de omstandigheden

zit stil,
doe niets,
de lente komt en
het gras groeit vanzelf

ik zou de maan
wel willen vangen
en aan een touwtje
in mijn kamer hangen

dan was ze heel dichtbij
en scheen er elke nacht
een beetje licht op mij

toen de duisternis viel
heb ik ze opgeraapt
nam haar mee naar bed
heb ze zachtjes
een slaapmuts opgezet

we sliepen samen in
het donker van de nacht
en toen zij 's morgens
vroeg wou ontsnappen
om buiten op te klaren
nam ik haar gevangen
in knuffelende armen

kon ik eens lekker lang uitslapen

ik ging niet wandelen met de hond,
de hond ging wandelen met mij

kijk, zei hij, kijk, zo doe je dat:
je snuffelt wat, je kruipt eens
onder groen, je doet daar
wat je doen moet, je kwispelt -
nee, dat kun je niet - loopt achterna
wat vleugelt heeft, je rolt je op je
ene zij, andere zij, je ene zij,
je mond staat op de tocht, je zoekt
naar woorden in een geur, bij grenzen
naar vreemd vocht, hoort woest geroep
van groepen mens als blaffen aan,
verstaat alleen je naam
en lig en koest en af

andermans hond

ik kom uit een land dat anders is
een land waar de geur
en het licht je vasthouden

ik kom uit een land waar zelfs de stenen dansen
en zich vormen tot het lichaam van een vrouw

ik leef sereen
in vrede met mijzelf

mijn fantasieën versmelten met de wind
samen smeden wij illusies
dat het zand dat verloren is gegaan zal terugkeren

ik kom uit een land van liefhebben
ik.... kom uit een land dat anders is