x

toen de duisternis viel
heb ik ze opgeraapt
nam haar mee naar bed
heb ze zachtjes
een slaapmuts opgezet

we sliepen samen in
het donker van de nacht
en toen zij 's morgens
vroeg wou ontsnappen
om buiten op te klaren
nam ik haar gevangen
in knuffelende armen

kon ik eens lekker lang uitslapen

ik ging niet wandelen met de hond,
de hond ging wandelen met mij

kijk, zei hij, kijk, zo doe je dat:
je snuffelt wat, je kruipt eens
onder groen, je doet daar
wat je doen moet, je kwispelt -
nee, dat kun je niet - loopt achterna
wat vleugelt heeft, je rolt je op je
ene zij, andere zij, je ene zij,
je mond staat op de tocht, je zoekt
naar woorden in een geur, bij grenzen
naar vreemd vocht, hoort woest geroep
van groepen mens als blaffen aan,
verstaat alleen je naam
en lig en koest en af

andermans hond

ik kom uit een land dat anders is
een land waar de geur
en het licht je vasthouden

ik kom uit een land waar zelfs de stenen dansen
en zich vormen tot het lichaam van een vrouw

ik leef sereen
in vrede met mijzelf

mijn fantasieën versmelten met de wind
samen smeden wij illusies
dat het zand dat verloren is gegaan zal terugkeren

ik kom uit een land van liefhebben
ik.... kom uit een land dat anders is

als er ergens, zomer én winter
maar een ster brandde
die 'n fel wit licht gaf.....

ik zeg 'een ster'
maar het mag alles zijn
als het maar brandt
en woorden warmte geeft

indien ge vreugde
wilt vermenigvuldigen,
moet ge haar delen.

life is not a task -
there is absolutely nothing to attain,
except the realisation that there is
absolutely nothing to attain

besides the noble art
of getting things done,
there is the noble art
of leaving things undone

the wisdom of life
consists in the elimination
of non-essentials

onder wolken vogels varen
onder golven vliegen vissen
maar daartussen rust de visser

golven worden hoge wolken
wolken worden hoge golven
maar intussen rust de visser

niets is wat het lijkt

als ik een filosofisch gesprek zou voeren met
iemand die ik ging veroordelen, zou ik zeggen:
u hoeft er niet aan te twijfelen
dat uw daad voor u onvermijdelijk was,
maar om te bevorderen dat
andere mensen hem vermijden
zijn we van plan u voor het
algemeen welzijn op te offeren -
u kunt uzelf desgewenst beschouwen
als een soldaat die voor het vaderland sterft -
maar de wet moet zijn beloften gestand doen.

uit 'the blank slate' - steven pinker

er zijn verschillende soorten waarheden
voor verschillende soorten mensen -
er zijn waarheden die geschikt zijn voor kinderen;
geschikte waarheden voor studenten;
waarheden die passen bij geschoolde volwassenen en
waarheden die passen bij hooggeschoolde volwassenen -

het idee dat dezelfde verzameling
waarheden voor iedereen beschikbaar moet zijn
is een moderne democratische drogreden -
dat werkt niet

alleen het gaan zelf
is van belang,
alleen dat blijft,
en niet het doel;
dat bestaat slechts in de verbeelding van de reiziger -
en er is geen voortgang als je niet aanvaardt wat er nu is.

En nu nog maar alleen 
het lichaam los te laten - 
de liefste en de kinderen te laten gaan 
alleen nog maar het sterke licht 
het rode, zuivere van de late zon 
te zien, te volgen - en de eigen weg te gaan. 
het werd, het was, het is gedaan.

dit vreemdelingschap:
overal thuis te zijn
en nergens,
met allen kunnen omgaan
en met niemand bevriend zijn
in allen iets vinden
en in allen iets missen,
in allen iets van zichzelf herkennen
en aan niemand gelijk zijn.

maar o: geen tweeheid meer, alle tweeheid opgelost in de eenheid,
alleen nog een enkel teveel of te kort,
reeds bezig zich ritmisch te verevenwichtigen.
de grote rust van het voltooide inzicht, dat groeit in wijsheid en intensiteit.

te weten de absolute ondoodbaarheid van het eeuwige leven
dat zich door alles heen handhaaft,
dat door de loochening van zichzelve heen onaangetast blijft

de rust van te mogen zien
naar het zichzelf voltrekkende;
deze nieuwe wijze van verantwoordelijkheid,
die alleen nog laten is.

vraag aan de stilte
hoe zij met veder-licht-wit
het land
van winter en bevroren dromen
omhelst
hoe zij elke gedachte
draagt
voorbij het antwoord
van elke verdwaalde vraag

vraag aan de stilte
hoe zij teder-licht-wit
uitspreidt
over de rand van gisteren
hoe zij verwondering
als een milde deken
om verkleumde schouders hangt
vandaag

bron van zijn,
die ik ontmoet
in wat me ontroert
ik geef u een naam
opdat ik u een plaats kan geven
in mijn leven.

bundel uw licht in mij –
maak het nuttig.
vestig uw rijk van eenheid nu.
                   uw enige verlangen handelt
                   dan samen met het onze.

geef ons wat we elke dag nodig hebben aan brood en inzicht.
maak de koorden van fouten los die ons vastbinden aan het verleden,
zoals wij ook anderen hun misstappen vergeven.

laat oppervlakkige dingen ons niet misleiden.
want uit u wordt de alwerkzame wil geboren,
de levende kracht om te handelen, het lied dat alles verfraait:
en dat zich van eeuw tot eeuw vernieuwt.

aramees, 1ste eeuw

in het kind-zijn voel ik mij geborgen.
daar, waar het allemaal begint,
waar men schoorvoetend wegen vindt
naar de dag van morgen.

daar, waar ziel en zaligheid
opgaan in ongekunsteld leven.
waar men bereid is te vergeven
na een verbeten strijd.

daar, waar het kind wordt geboren,
treden vergeten dromen naar voren,
durven mensen weer te vragen.

en wanneer hoogmoed de hoop verdrijft,
waardoor men in dromen steken blijft,
weet ik mij door het kind gedragen.

de mist blijft aan de takken hangen.
over weiland sluiert nevel:
de aarde houdt de adem in.

het licht van een ster gedimd,
en donkerblauwe schaduwen.
een klok klept in de verte.

geen herders en geen kudde.
op tafel de resten van een feest
en glazen dure wijn.

maar buiten hangt de stilte
als nevel aan de wilgen.
de aarde houdt haar adem in.