filip jansen
de mist blijft aan de takken hangen.
over weiland sluiert nevel:
de aarde houdt de adem in.
het licht van een ster gedimd,
en donkerblauwe schaduwen.
een klok klept in de verte.
geen herders en geen kudde.
op tafel de resten van een feest
en glazen dure wijn.
maar buiten hangt de stilte
als nevel aan de wilgen.
de aarde houdt haar adem in.
hans andreus
niet alleen in het holst
van de nacht van het jaar,
iedere dag van het jaar
heeft het licht het koud.
het vraagt om geen engelenstemmen,
het hongert naar
een beetje gerechtigheid
aan deze kant van de tijd.
en dromen doet het ook niet van
eeuwig hemelse zomers
in en om het vaderhuis,
het hunkert naar
aardse dagen ooit
zonder marteling en moord,
het licht dat van puur licht
kind is en woord.
rené van loenendeze nacht - het uitspansel gescheurd,
de hemel geopend – is het begin:
kind in een kribbe, ten hemel schreiend.
want hij kiest deze kant van bestaan:
het gebroken riet, de geknakte bloem,
de geslagen mens, ter aarde geworpen.
na dit begin zal hij hemel en aarde
bewegen, geen steen op de andere laten,
geen doek ongescheurd.
père gilbert
Mensen, put bij de kerststal
de kracht om te geloven
dat niet alles om zeep is en
dat onze kinderen zullen overleven
zonder gasmaskers te moeten dragen.
op kerstnacht, klokslag middernacht,
zal ik de heldere hemel aanschouwen
en me één voelen met alle mensen.
ik zal bidden tot het kind jezus
opdat we verbeten zouden blijven vechten voor het leven.
je hoeft geen christen te zijn om dat gevecht te kunnen leveren,
maar een gelovige die het niet doet, heeft helemaal geen excuus.
de wereld heeft zó'n behoefte aan vrede.
kerstavond is hét moment om je te verzoenen,
vergiffenis te vragen of te schenken.
nodig je grootouders uit,
geef en voel liefde,
laat al je beslommeringen vallen en
probeer een nieuwe mens te worden.
maak van je hart een tempel van goedheid en genade.
wie liefde voelt, straalt dat ook uit.
het getuigenis van een christen behoeft geen trompetgeschal.
je stilte en de rust op je gelaat zeggen alles.
moge de kerstnacht je naar het hart van de allerarmsten leiden.
afspraak om klokslag middernacht in een communie van liefde.
zalig kerstfeest!
x
de dagen
voor de donkerste dag
van het jaar
komen er aan
de dagen
die ik niet
meer ken
die ik niet
meer hoor
de boom opgezet
er klinkt
heel zachtjes
een engelen koor
x
wat vrouwen van alle kleuren kunnen
maken uit één groot wit laken:
doeken voor de kinderen,
doeken voor de neus en
voor de tranen uit je ogen -
verband voor de wonden,
een sluier voor de zonden -
een rok, een hemd,
een broek, een hoes voor
een verboden boek,
een handdoek voor de vaat
of iets dat nog niet bestaat -
doeken om te zeven,
doeken voor nieuw leven,
slingers voor een feest -
stroken om iets te binden,
linten om je weg te vinden -
sterke touwen voor de vlucht,
doeken om een kind te dragen -
lappen om alles schoon te
vegen, proppen om te stelpen -
alles om te helpen -
en voor de donkerste dag:
een witte vlag
jovo
elk moment telt
marguerite yourcenar
just when the gods had ceased to be
and the christ had not yet come,
there was a unique moment in history,
between cicero and marcus aurelius,
when man stood alone.
nowhere else do i find that particular grandeur.
naar geert kimpen
wat is een mens gezegend
als hij uit ontelbare mensen
zijn zielsverwant ontmoet
rené char
l'homme pressé
cherche aujourd'hui à retrouver ses racines
et à se ressourcer dans un isolement profond -
dans un monde de plus en plus agité
et de moins en moins poétique,
regarder vivre les oiseaux
apporte l'évasion et la paix
et nous renvoie à notre condition originelle,
le contact avec la nature.
il y a toujours un oiseau pour nous rassurer.
plato
muziek is een morele wet.-
zij geeft ziel aan het universum,
vleugels aan de geest,
vlucht aan de verbeelding,
charme aan het verdriet
en leven aan alles.
harry van zomeren
als sterrenstof
daalt stil
in mezelf
tijdloos ontzag
wensloos verschiet
een vallende ster stil
in nachtplooien
van oneindigheid
dingen in de tijd
lijken buiten mezelf
stil voort te glijden
als die bezielde energie door een gebeurtenis
is opgebruikt zinkt het in mezelf
stil weg
karel wellinghoff
Wat gek, je hebt geen lichaam meer;
ik kan nog steeds er niet aan wennen
dat het zo is en ik vraag je weer:
'hoe ik je moet herkennen
als je plotseling voor me staat
en je stralend aan mij toont,
thuis, in de winkels of op straat
en ik niet zie waarin je woont?'
toch ben je voelbaar in alle vormen,
in al het zijnde om mij heen;
je overschrijdt dus alle normen
waarin je ooit aan mij verscheen.
hoe goed moet ik nu leren kijken
diep in mijzelf, waarin jij leeft,
door recht te gaan en niet te wijken
voor wat het denken aan sluiers weeft
en mij belet naar jou te kijken
en niet ontvangt wat je aan mij geeft:
een hart zo vol van liefdelicht,
het leven dat zichzelf leeft,
stralend geluk, oneindig zicht.
yves duteil
c'est parfois dans un regard,
dans un sourire, que sont cachés
les mots qu'on n'a jamais su dire
dave pollard
spending time with creatures
who are completely indifferent to our species,
who expect nothing from us and
accept whatever happens to them
with equanimity and grace,
is a profoundly moving and spiritual experience
jean-raymond boudou
il est des sourires
qui ne savent qu'avouer
la tristesse du coeur
jovo
herfst
bla'dren verdwijnen
maken schichtige eekhoorns zichtbaar
roland delisletout au fond de votre coeur,
un germe de tendresse n'attend
qu'un sourire chaleureux pour se développer
lin yutang
hope is like a road in the country;
there was never a road,
but when many people walk on it,
the road comes into existence
rozemarijn van leeuwenhij was op pad gegaan. de weg lag vast
dacht hij de kathedraal met de reliekenschrijn
die naar honing geurde, had hij zich laten vertellen.
zijn hoed was leeg, hij hield zijn pelgrimsstaf.
hij ging het pad met doelgerichte pas
zeven malen zou hij om de kerk schrijden
de priester zou de insigne op zijn hoed spelden
heiligheid en wonder straalden op hem af.
maar hoe langer hij op weg was hoe langer
de weg werd. en toen hij zijn ogen afwendde
van het doel dat uit zicht raakte - zag hij ineens
de randen van de weg, de berm, het land.
zijn pas vertraagde wat. zijn hoed kwam
als vanzelf in zijn hand, de landman
knikte terug, hij zag de akkers waar
hij zoveel dagen al aan was voorbij gegaan.
hij wist niet meer wie hij was. vreemdeling,
reiziger, zwerver van een vreemde bedevaart.
hij bleef toeven in het eerstvolgende gehucht
en sprak met vrouwen aan de waterput.
hij vergat zijn reis, bleef dralen, tot het leek
of de wereld naar hèm op weg was en dwars
door hem heen ging, als een verborgen pad
dat eindeloos zich uitstrekte - tot op een dag
hij stond bloothoofds, hij was een oude man,
de vergeten kathedraal voor hem verscheen.
zijn gezicht en handen lichtten op, zo gaan althans
verhalen. hij stierf daar niet veel later.
niemand wist nog wie hij was. men maakte
een eenvoudig graf en legde daar in steen
het bedevaartsinsigne. naar men zegt
geurt die plek nog steeds naar hooi en lentegras.