dave pollard

tout au fond de votre coeur,
un germe de tendresse n'attend
qu'un sourire chaleureux pour se développer

hij was op pad gegaan. de weg lag vast
dacht hij de kathedraal met de reliekenschrijn
die naar honing geurde, had hij zich laten vertellen.
zijn hoed was leeg, hij hield zijn pelgrimsstaf.

hij ging het pad met doelgerichte pas
zeven malen zou hij om de kerk schrijden
de priester zou de insigne op zijn hoed spelden
heiligheid en wonder straalden op hem af.

maar hoe langer hij op weg was hoe langer
de weg werd. en toen hij zijn ogen afwendde
van het doel dat uit zicht raakte - zag hij ineens
de randen van de weg, de berm, het land.

zijn pas vertraagde wat. zijn hoed kwam
als vanzelf in zijn hand, de landman
knikte terug, hij zag de akkers waar
hij zoveel dagen al aan was voorbij gegaan.

hij wist niet meer wie hij was. vreemdeling,
reiziger, zwerver van een vreemde bedevaart.
hij bleef toeven in het eerstvolgende gehucht
en sprak met vrouwen aan de waterput.

hij vergat zijn reis, bleef dralen, tot het leek
of de wereld naar hèm op weg was en dwars
door hem heen ging, als een verborgen pad
dat eindeloos zich uitstrekte - tot op een dag

hij stond bloothoofds, hij was een oude man,
de vergeten kathedraal voor hem verscheen.
zijn gezicht en handen lichtten op, zo gaan althans
verhalen. hij stierf daar niet veel later.

niemand wist nog wie hij was. men maakte
een eenvoudig graf en legde daar in steen
het bedevaartsinsigne. naar men zegt
geurt die plek nog steeds naar hooi en lentegras.

alleen met het hart
 kan men goed zien;

wat wezenlijk is,
is onzichtbaar voor het oog

Om te geraken tot het smaken van alles –
heb smaak in niets;
om te geraken tot het weten van alles –
wil niets weten;
om te geraken tot het bezit van alles –
wil niets bezitten;
om te geraken tot wat je nog niet bent –
ga langs de weg van het niet-zijn

de langste reis
is de reis naar binnen.
wie zijn lot gekozen heeft,
de tocht begonnen is
naar zijn eigen bodem
 - is er een bodem? -
nog midden onder u
staat hij al buiten het leven,
geïsoleerd in uw gevoel
als de ter dood veroordeelde
of zoals hij,
welke het naderend afscheid
tevoren reeds toewijdt
aan de uiteindelijke eenzaamheid
van ieder mens.

Vriendelijkheid
is de meest economische houding
die er is

je verspilt geen energie
aan wantrouwen, zorgen,
afkeer en manipulatie.

keerpunt

is de tijd
die je geschonken wordt
om je glimlach terug te vinden

er slaapt een gedicht in mijn geest
dat heel mijn ziel openbaart.
ik voel het vaag als gerucht en wind
al definitief gevormd en gebaard.

het heeft geen ritme, rijm of woord.
al bestaat het niet, toch blijf ik dromen en trachten.
't is een soort gevoel, een waas,
en niets anders dan een blije mist rond gedachten.

dag en nacht met mijn mysterie
droom ik en lees en ontrafel het elke stond,
want woorden spelen hoog spel in mij
hun vage volkomenheid waart rond.

ik weet dat het nooit wordt geschreven.
ik weet ik weet niet wat het is.
toch is er over dromen, mijn leven,
omdat geluk, zelfs ingebeeld, geluk is.

hier liggen we
op het nog warme gras
omhoog te staren
er vallen zóveel sterren

het is alsof het donker
de aarde in een hand houdt
om wanhopig in de sintels
van je hart te blazen

ik strek mijn vlammende armen
naar je uit teneinde
het ijs van je schouders
te doen smelten

maar zelfs met
vereende krachten
krijgen de nacht en ik
het wéér niet voor elkaar.

niet de donderdslag van sensatie
verandert de wereld echt,
maar van minuut tot minuut
het nauwelijks waarneembare

uit: vogeline
Uitg. A3-boeken

omdat ik mij teveel aan dingen hecht,
of aan mensen
en zo is reizen geen reizen meer
maar afscheid nemen.