boris todoroff


mystiek is bewustwording
van de diepere werkelijkheid
die de grondslag is van het bestaan
boris todoroff

mystiek is bewustwording
van de diepere werkelijkheid
die de grondslag is van het bestaan
piero ferrucciVriendelijkheid
is de meest economische houding
die er is
je verspilt geen energie
aan wantrouwen, zorgen,
afkeer en manipulatie.
josiane monard
daniel depireux

val maar, regen – op een maatschappij,
die de zon niet verdient
op een wereld van opportunisten
en egoïsten
en spuit, regen – je vieze mond leeg
op de hoofden van hen,
die alleen zwart-wit vertalen
op onechte media-klonen
en plets, regen – neder op het verdorven
medicijn van elke grote en kleine rotzak;
in angstzweet badende jengelaar
op hoogmoed en semi-artiest
en giet, regen – laat al die hoog getilde
woorden sterven in vredig zand en mooie
melodie van vroegere thuis
op hun valse tongen en snode plannen
en spoel ze weg, regen – egoïsme,
fake,
onverschilligheid,
hoogmoed, …
maar ontzie, regen – de om begrip bedelende
nevelflarden,
waar de enkeling op zoek gaat
naar echte vriendschap en liefde
lief
keerpunt
is de tijd
die je geschonken wordt
om je glimlach terug te vinden
paul biegel

het verstand is niet meer
dan een buitenboordmotor
op een logge zeilboot
met goed weer stuurt de motor de boot bij,
maar bij storm is die machteloos...
fernando pessoa - niels blomberger slaapt een gedicht in mijn geest
dat heel mijn ziel openbaart.
ik voel het vaag als gerucht en wind
al definitief gevormd en gebaard.
het heeft geen ritme, rijm of woord.
al bestaat het niet, toch blijf ik dromen en trachten.
't is een soort gevoel, een waas,
en niets anders dan een blije mist rond gedachten.
dag en nacht met mijn mysterie
droom ik en lees en ontrafel het elke stond,
want woorden spelen hoog spel in mij
hun vage volkomenheid waart rond.
ik weet dat het nooit wordt geschreven.
ik weet ik weet niet wat het is.
toch is er over dromen, mijn leven,
omdat geluk, zelfs ingebeeld, geluk is.
gerard cornieljehier liggen we
op het nog warme gras
omhoog te staren
er vallen zóveel sterren
het is alsof het donker
de aarde in een hand houdt
om wanhopig in de sintels
van je hart te blazen
ik strek mijn vlammende armen
naar je uit teneinde
het ijs van je schouders
te doen smelten
maar zelfs met
vereende krachten
krijgen de nacht en ik
het wéér niet voor elkaar.
silva leyniet de donderdslag van sensatie
verandert de wereld echt,
maar van minuut tot minuut
het nauwelijks waarneembare
uit: vogeline
Uitg. A3-boeken
cees nooteboomomdat ik mij teveel aan dingen hecht,
of aan mensen
en zo is reizen geen reizen meer
maar afscheid nemen.
alan watts
silva leyrond de brugpeilers
nog maar een zwakke stroming
in de vuile rivier
toch, zuiver worden is haar weg
zoals de mijne
uit: vogeline
haiku's, senryu's en tanka's van silva ley
www.A3boeken.nl
lin yutangthis I conceive to be
the chemical function of humor:
to change the character of our thought
w. vande walle
wie naar echtheid zoekt
zal meestal een stap dichter
zetten naar de natuur
silva leygevelde bomen
liggen in de bossen
jaren na de storm
langzamer nog dan torren
verteren wij oude pijn
uit: vogeline
haiku's, senryu's en tanka's
van silva ley
met tekeningen van jeanne wesselius
Uitg. A3
met dank aan jeanne en adrie voor het heerlijk mooie boekje!
germain droogenbroodthunkerend
tussen de groene overmacht der dennen
de rode vingers van de wilde wingerd
alleen de wind
die in zijn palmen de toekomst leest weet:
in de herfst
zal hij zichzelf verliezen
françois vermeulenhelden
moed
willig
de loop graven in
onverminderd
verse graszoden
die
als andere lijken
hilda koopsJohn Malcolm Andrew Pete
in lange rijen staan ze
nog steeds in de houding zoals
vijftig jaar geleden
rennend door water en zand
schreeuwend om hun moeder
land een thuis aan het eind
van de eindeloze zee
waar geen Omaha Beach bestaat
geen bloeiende azalea's een kruis
slaan geen familie zoekt naar
scherven en echo's
John Malcolm Andrew Pete
in eindeloze rijen liggen ze
nog steeds in de houding
omdat het verleden
geen einde kent
edith oeyenOntmantel mijn gestalte
ontkleed mij van
mijn schuchterheid
ik wil jou
mijn liefde geven
mijn hart is onbewoond
raak me
streel me
proef mijn zoenen
neem mij
bewoon mijn lichaam
zo graag was ik
jouw schuilplaats geweest
gerrit achterbergergens moeten uw handen nog bezig zijn
te zorgen dat ik niet verloren ga.
woorden, aan dit besef ontstaan,
willen zingend en eeuwig zijn,
en zo de dood ontgaan.