geef je harten,
maar geeft ze niet aan elkander in bewaring
want alleen de hand des levens kan je harten bevatten

en staat tezamen,
maar niet te dicht bijeen,
want de zuilen van de tempel staan ieder op zichzelf,
en de eik en de cipres groeien niet in elkanders schaduw

uit de profeet

sometimes

the best answer is

silence

le désert
nous place
hors des évènements
dans le plus pur évènement d’être



là où le temps s’abolit
l’espace perd ses limites
là où l’espace est sans limites
le temps est aboli

ainsi le désert
nous conduit aux frontières de l’espace-temps
là où la conscience
a si peu de choses à déclarer

on arrive au désert
le jour
où on découvre
qu’on y a toujours été

ce qui nous cachait le désert ?
un certain confort
un certain oubli

mais il était là
fidèle, tenace
il n’y avait que des illusions
a perdre quelques honorabilités.

on se découvre soi-même
le jour où l’on se découvre
comme ayant toujours été
découvert...

au désert
chacun rencontre son secret
entouré
d’un secret plus grand.

als jij zacht in mijn handen valt
buig ik mij voorover en overdenk
met welk een eenvoud jij mij leeft
hoe ik de simpele beweging inzet
om je huid te strelen, je wimpers
mooi aansluiten als ragfijne jaloezie.

ik me realiseer wat ik eigenlijk heb -
niet bezit - want die vrijheid ben jij.
telkens als jij zacht in mijn handen
valt
dan buig ik
dan buig ik diep
en kus je haar.
mijn lief als jij maar zacht in mijn
handen valt
telkens weer.

troost is als een onverwachte oase in een grote woestijn,

die je weer doet geloven in het leven

troost is als een zacht gelaat vlakbij van iemand

die je tranen begrijpt, die luistert naar je gemarteld hart,

die bij je blijft in je angst en je vertwijfeling

en die je een paar sterren laat zien.

te veel je best doen

staat het beste van jezelf in de weg

een duif vliegt heen en weer
met een twijgje in de snavel
bouwend aan
nieuw leven