guy goffette

telkens als je terugkomt
lijkt het mij
alsof ik je voor de eerste keer zie:

zilverig stuift het uit mijn ziel
zoals uit wilgenkatjes
als de voorjaarswind
ze voor het eerst beroert.

zoals jij,
hou ik van de liefde, van het leven, van de zoete
tover der dingen, van het hemelse
landschap der januaridagen.

ook mijn bloed stroomt
en ik lach met ogen
die het opwellen van tranen hebben gekend.

ik geloof dat de wereld mooi is,
dat poëzie als brood is, van iedereen.
en dat mijn aderen niet in mij eindigen
maar in het unanieme bloed
van hen die vechten voor het leven,
voor de liefde,
voor de dingen,
het landschap en het brood
de poëzie van iedereen.

ik mis je
ik mis je hart- en been doordringend
maar ik ril om de kruik
die ik zacht van zinnen
uit mijn gemoed
heb gelicht

en die nu
langs klip en rif
naar je toe
moet
zeilen

van verwachting broos.

als de wind die door de bladeren waait
zo waar jij door mijn gedachten

als een vogel die tussen de bladeren slaapt
zo slaap jij in mijn gedachte.

…toi qui m’as consolé
gérard de nerval

tussen de stilte van je lippen
heb ik mijn tenten opgezet
op je roerloos meer
mijn zeilen blind gelegd
aan je blanke borst
mijn oud verdriet gestild
tot regen en wind gezegd:
dit is mijn nieuwe huis
niet op een rots
maar op haar lichaam gebouwd
hier zullen haar streelvingers
gries en meel tot liefde kneden
voor mij, zigeuner, ´s nachts
tussen cactus en distel geboren
waar nevelgrijs nacht
en dageraad scheidt
hier, waar ik dorst en droefheid
maar ook de eeuwigheid proefde
zal mijn schip
zijn schaardig anker werpen
als het radeloos
mast en riemen breekt.

de zomer ademt vederlicht
nu bloemen
namen van beminnen dragen

een zachte geur
doordringt mijn huid

morgendauw stijgt
vogels slaan hun vleugels
naar het licht

nu ik woorden pleeg te schrijven
kijk ik voorzichtig
naar de nacht waar
duisternis
je onleesbaar maakt.

dat ik van je hou, dat wil ik dan
ook wel eens schrijven, nu je dat
zo vraagt - want ik hou van je en
niet eens zo zelden, gezien de
vierduizend dagen en nachten

dat het lijkt of je nauwelijks
ouder geworden bent, dat
je soms nog ver weg kijkt als
was je verliefd, dat
je handen nog mooi zijn, verder
zou ik toch niet willen gaan

dat ik je wang soms zoek en niet
je mond.

ik hou van dingen
die mij strelen
ik geloof dat
liefde
het zonlicht
weerspiegelt

liefde
veroorzaakt pijn
en
vertelt sprookjes

zoals de koelte 's nachts langs lelies
en langs rozen
als wit koraal en parels diep in zee
zoals wat schoon is rustig schuilt
maar straalt wanneer ik schouwen wil
zo meen ik dat ook jij bent

als melk
als leem
en 't bleke rood van vaal gesteent
of porselein
zoals wat ver is en gering
en lang vergeten
voor het oud is

zoals een waskaars en een koekoek
en een oud boek en een glimlach
en wat onverwacht en zacht is en het eerste
en wat schuchter en verlangend en vrijgevig
gaaf maar broos is
zo meen ik dat ook jij bent

we zullen zwijgen
of praten ik bedoel uit
de mogelijkheden kiezen
en leven met wat niet
oplosbaar is

zoals 's nachts het weer
omslaat en tegen de morgen
regen brengt zoals
treinen de berg in
rijden zo
weet ik niets

het was een onbekende weg
die ik heb afgelegd
na het licht
op zoek naar het donker

niet altijd hoef ik
naar de kerk
soms is een bezoek
aan een ander mens
als een onderdompeling
in heiligheid

waaruit ik proestend
spiritueel sprankelend
kletsnat kom
bovendrijven

even wentel ik rond
op de stroom van
jouw getijden

mijn ziel geraakt
vloeit uit en mengt
zich met de jouwe

weer op de kant
van mijn bestaan
kijk ik om en
schud mijn druppels
van dank over
je uit

niet alleen mijn mond
maar mijn hele wezen
glimlacht als
ik ga

ben ik nog zichtbaar
vraag ik aan het water
en neem een voorschot
op het antwoord.

ik zie een tuimelende val
en zuig de toekomst naar me toe
ze lijkt zo ongerept en roerloos
af te wachten tot ik kom.

voor elke lijn die nu verschijnt
bedenk ik curven zekerheid
als: toen en vroeger, weet je nog?

voorbij mijn twijfel is een
straks verborgen - ergens -
steeds en dichterbij.

when i go away from you
the world beats dead
like a slackened drum.

i call out for you against the jutted stars
and shout into the ridges of the wind.
streets coming fast,
one after the other,
wedge you away from me,
and the lamps of the city prick my eyes
so that i can no longer see your face.

why should i leave you,
to wound myself upon the sharp edges of the night?