cho byung-hwaals de wind die door de bladeren waait
zo waar jij door mijn gedachten
als een vogel die tussen de bladeren slaapt
zo slaap jij in mijn gedachte.
germain droogenbroodt…toi qui m’as consolé
gérard de nerval
tussen de stilte van je lippen
heb ik mijn tenten opgezet
op je roerloos meer
mijn zeilen blind gelegd
aan je blanke borst
mijn oud verdriet gestild
tot regen en wind gezegd:
dit is mijn nieuwe huis
niet op een rots
maar op haar lichaam gebouwd
hier zullen haar streelvingers
gries en meel tot liefde kneden
voor mij, zigeuner, ´s nachts
tussen cactus en distel geboren
waar nevelgrijs nacht
en dageraad scheidt
hier, waar ik dorst en droefheid
maar ook de eeuwigheid proefde
zal mijn schip
zijn schaardig anker werpen
als het radeloos
mast en riemen breekt.
naar miel vanstreels
naar een berg moet je verlangen
je dromen moeten hem vertellen
dat je zijn geheimen wil koesteren
van ver al moet hij je herkennen,
ook al ziet hij je voor het eerst
meter na meter stelt hij je op de proef
hij voelt hoeveel pijn je verdragen wil,
hij laaft zich aan de adem van je ziel
wat hij vraagt is ritme,
harmonie tussen hart en spieren
zijn wegen leiden naar binnen,
naar vergezichten en seizoenen
op zijn top waait leegte
edith oeyende zomer ademt vederlicht
nu bloemen
namen van beminnen dragen
een zachte geur
doordringt mijn huid
morgendauw stijgt
vogels slaan hun vleugels
naar het licht
nu ik woorden pleeg te schrijven
kijk ik voorzichtig
naar de nacht waar
duisternis
je onleesbaar maakt.
anton kortewegdat ik van je hou, dat wil ik dan
ook wel eens schrijven, nu je dat
zo vraagt - want ik hou van je en
niet eens zo zelden, gezien de
vierduizend dagen en nachten
dat het lijkt of je nauwelijks
ouder geworden bent, dat
je soms nog ver weg kijkt als
was je verliefd, dat
je handen nog mooi zijn, verder
zou ik toch niet willen gaan
dat ik je wang soms zoek en niet
je mond.
sappho van lesbosik hou van dingen
die mij strelen
ik geloof dat
liefde
het zonlicht
weerspiegelt
liefde
veroorzaakt pijn
en
vertelt sprookjes
jan hanlozoals de koelte 's nachts langs lelies
en langs rozen
als wit koraal en parels diep in zee
zoals wat schoon is rustig schuilt
maar straalt wanneer ik schouwen wil
zo meen ik dat ook jij bent
als melk
als leem
en 't bleke rood van vaal gesteent
of porselein
zoals wat ver is en gering
en lang vergeten
voor het oud is
zoals een waskaars en een koekoek
en een oud boek en een glimlach
en wat onverwacht en zacht is en het eerste
en wat schuchter en verlangend en vrijgevig
gaaf maar broos is
zo meen ik dat ook jij bent
hugues pernath