j.a. emmenshet is bepaald overdreven te denken
dat het gedicht een poging betekent
om iets verstaanbaar te maken, laat staan
een uiting van priesters die god zien.
een gedicht is niet meer dan een oor, om te grijpen
wanneer men geen woorden meer heeft
in officiële gesprekken, een reling
bij zeeziekte in de salon.
toon tellegenik weet het: het mooiste zou zijn
als ik onvindbaar was
en altijd naar mijzelf bleef zoeken.
hoe interessant zou dat niet zijn!
maar ik ben zo vindbaar...
zo voor het oprapen...
doe het licht uit, struikel over mij!
ivo van strijtem
mijn woorden
maken een wandeling.
ongebonden slenteren ze
door dit beregende dorp
soms stoppen ze even,
zoals nu.
dan gaan ze weer verder
en praten wat met elkaar
ze zeggen niet veel
of eentje vertelt
een verhaal
en de anderen luisteren,
lachen licht of
wenen een beetje
achter de hand.
huub oosterhuisschitterend licht uit duizend
bewegingen water
wind over water prevelend
aanstormend opspattend water
zoals ik ziende de zon op het water
het eeuwige licht denk
zo, mijn ogen verdwalend
in waterlichtverte,
denk ik dat gij bestaat
die over donkere afgrond
licht heeft geroepen -
schittergedachte
schitterlichtverteverhaal.
naar juan ramon jiménezik ben niet ik.
ik ben zij,
die aan mijn zijde gaat, zonder dat ik haar zie,
die ik vaak bezoek,
en die ik vaak vergeet.
zij, die rustig zwijgt, als ik spreek,
die zachtmoedig vergeeft, als ik haat,
die rondzwerft, waar ik niet ben,
die recht op zal blijven staan, als ik sterf.
henry david thoreauI knew a man by sight,
a blameless wight,
who, for a year or more,
had daily passed my door,
yet converse none had had with him.
i met him in a lane,
him and his cane,
about three miles from home,
where i had chanced to roam,
and volumes stared at him, and he at me.
in a more distant place
i glimpsed his face,
and bowed instinctively;
starting he bowed to me,
bowed simultaneously, and passed along.
next, in a foreign land
i grasped his hand,
and had a social chat,
about this thing and that,
as i had known him well a thousand years.
late in a wilderness
i shared his mess,
for he had hardships seen,
and i a wanderer been;
he was my bosom friend, and i was his.
and as, me thinks, shall all,
both great and small,
that ever lived on earth,
early or late their birth,
stranger and foe, one day each other know.
teresia van avilanada te espante,
todo se pasa,
dios no se muda,
la paciencia
todo lo alcanza;
quien a dios tiene
nada le falta:
sólo dios basta.