teresia van avila

ik heb de liefde liefgehad
daarom wellicht heeft zij me niet bemind.

zo doet de mooie minnaar
met een zeer verliefde kind.

ik heb de zon te lief gehad
en beu van beedlen
aan de deuren van de dagen
ben ik geworden als een varenblad
dat liever in de lommer leeft
dan zon te dragen.

en daarom bouwt mijn kommer aan een huis
waar lamp- en zonnelicht
getemperd zijn voor de ogen
en waar de soobre lijn van een gelaat
en waar de vrede van een vriendschap staat

lijk schaduw van een boom
over mijn hoofd
gebogen.

misschien
is geluk wel
onvoorwaardelijk
aanvaarden

ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen

de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen

stilte is het antwoord,

woorden kunnen geen antwoord zijn.

waar woorden zijn is geen stilte,

waar woorden zijn is geen wijsheid,

waar woorden zijn is verwarring.

de ene vraag roept de andere op,

zo komt er geen antwoord.

denken biedt geen antwoord,

waar denken is kan alleen chaos zijn.

laat er stilte zijn...

humor

is als een

periscoop

die me brede

horizonten laat

zien wanneer ik

ondergedompeld zit

in de zorgen

van het

leven

jij

materie van de aarde
en van de droom

ster zonder nacht
over mij ontfermd
als maan over duisternis

toegeworpen licht
als baken en boei

als hij in zee dreigt te verdrinken

de horizon

uit: \'de weg naar het tegenlicht\'

you say
love is a temple
love a higher law

you ask me to enter
but then you make me crawl
and I can\'t be holding on
to what you got
when all you got is hurt
one love
one blood
one life
you got to do what you should
one life
with each other
sisters
brothers
one life
but we\'re not the same
we get to
carry each other......

nooit had ik een mooiere en droeviger ochtend zien beginnen
denkend aan alle onverschillige landschappen die in het licht kwamen te staan
en die ik de vorige dag nog zo graag zou zijn gaan bezoeken,
kon ik een snik niet verdringen,
toen, als met een mechanisch offergebaar,
dat het verscheurende offer van alle vreugde leek te symboliseren
dat ik zelf elke ochtend zou moeten brengen,
mijn hele verdere leven lang,
waarbij mijn verdriet en het bloed van mijn wonde
telkens weer bij elke zonsopgang plechtig vernieuwd zouden worden,
toen zo het gouden ei van de zon
als voortgestuwd door een verbreken van het evenwicht dat op het moment van het dik worden
een wijziging in de samenhang met zich mee bracht,
omringd door kronkelende vlammetjes als op een schilderij,
toen dus die zon met een sprong van achter het gordijn te voorschijn kwam
waarachter je aanvoelde dat ze zich al een poosje trillend klaarmaakte om de scène te betreden,
daarbij van dat gordijn de geheimzinnige purperen voorhang wegvagend
in golven van licht.
toen hoorde ik mezelf huilen.

flow with what ever may happen
and let your mind be free
stay centered

that is the ultimate

onsterfelijkheid is niet

een voortzetting van het sterfelijke,

en oneindigheid is niet

een verlengstuk van het eindige.

voorbij het sterfelijke en het eindige

zul je ontdekken dat

hetgeen je werkelijk bent

aan de dood ontstijgt.

hoe ik de bel het zwijgen opleg -
de dag buitensluit

hoe ik de kachel met vuur vul -
mijn mond met chocolade

hoe ik in kussens
mijn contouren verberg

hoe ik in schuim
van opwellende dromen verdrink

zo is dit slapen een orgelpunt
tussen heimwee en verlangen.

geur versterft, geluid verstomt.
genieten houdt op werkwoord te zijn.

hoe in dit weldadig dal van bomen
de bloesems overvloedig staan te tooien
de magere bomen van twee weken her

overgeleverd staat alles aan het leven
is dit nu wonder
in de nesten wordt gepaard gebaard geprezen

er wordt weer verwacht

De dag waarop de zon uit mededogen
met hem die haar geschapen had ontkleurde.
werd ik, o liefste, ofschoon ik niets bespeurde,
gevangen door de schoonheid van jouw ogen.

omdat jouw blikken in mijn richting vlogen
juist op een dag dat heel de wereld treurde
en rouwde om wat eens gods zoon gebeurde,
werd ik verrast en weerloos meegezogen.

en hete tranen moet ik nu vergieten
door 't schrijnen van de wonden die de schichten
diep in mijn broze binnenste achterlieten.

en ach, hoe kon zich liefde ertoe verplichten
op mij arglistig pijlen af te schieten
zonder op jou zelfs maar de boog te richten?

liefde is een valstrik waaruit
men zich nooit levend bevrijdt;

de trage wederzijdse vernietiging,
onder het mom van tederheid;

ook de vernietiging wordt een kunstwerk.

ik zal dit land verlaten.
de afgedankte dingen, zwijgend en rustig
op straat zetten
en op een ochtend van de laatste week
misschien door het raam hangen
en zien hoe beneden mij, alles
wat na liefde tot gewoonte werd, traag
geplet, verscheurd, vermorzeld wordt

uit diezelfde of iets latere tijden
zal ik vergeten: zo mogelijk
alles wat ik ken
de woorden die ik schreef.

ik zal hopen of in de waan blijven.

votre âme est un paysage choisi
que vont charmant masques et bergamasques
jouant du luth et dansant et quasi
tristes sous leurs déguisements fantasques.

tout en chantant sur le mode mineur
l'amour vainqueur et la vie opportune,
ils n'ont pas l'air de croire à leur bonheur
et leur chanson se mêle au clair de lune,

au calme clair de lune triste et beau,
qui fait rêver les oiseaux dans les arbres
et sangloter d'extase les jets d'eau,
les grands jets d'eau sveltes parmi les marbres.