Berichten van 15 mei 2006 tot 21 mei 2006

jezelf, het besef en meteen ook het lef
dat je dat gewoon kunt hebben en er af
en toe een mening van kunt laten zien
of een borst: hoe vroeg begint dat,

en eindigt dat eigenlijk ooit? vrouwen
zijn gemaakt van meisjes, steken op hun
veertigste nog altijd hun tong uit van vijftien,
worden almaar even jong,

kunnen niet niet-verleiden. zoals poezie:
een poes die voorzichtig over een toets of tien
van een piano is gelopen en omkijkt:
heb je dat gehoord? heb je me gezien?

o, de meisjesachtigheid van veertigjarige meisjes,
hoe ze soms willen, soms niet,
maar eigenlijk altijd, als je het maar ziet.
waar is de tijd? hier is de tijd.

ik draag het eiland altijd op m’n rug.
in nood is het een plek om naar te vluchten,
waar luide leugens dempen tot geruchten.
ik open achter mij de ophaalbrug.

er staat een oude hut om in te schuilen.
verborgen tussen luchtig wuivend riet
ontdooien m’n gevoelens. onbespied
betast ik daar m’n schrammen en m’n builen.

omgeven door een metersbrede sloot,
ben ik in staat de dagen te verdragen.
ik vind er weer de antwoorden op vragen.
voor even waant het schuwe kind zich groot.

the leaf tips bend
under the weight of dew.
fruits are ripening
in earth's early morning.
daffodils light up in the sun.
the curtain of cloud at the gateway
of the garden path begins to shift:
have pity for childhood,
the way of illusion.

late at night,
the candle gutters.
in some distant desert,
a flower opens.
and somewhere else,
a cold aster
that never knew a cassava patch
or gardens of areca palms,
never knew the joy of life,
at that instant disappears-
man's eternal yearning.

nauwelijks merkbaar gaat alles hier bergaf
zoals de vliet die sloom het veld doorvloeit.
dit loos gekabbel maakt mij stil

en stom. als ik nog langer wacht
droogt elk verlangen talmend op.
ik wil een snelle stroom, ik wil

een roes die raast, een bruisend spel
dat om een speler vraagt, een stem, een hand.
ik wil een ander land.

als ik de deur dan sluit
en luid je naam zwijg,
je huid niet streel maar
huil, een pen je krast,
het stille papier dan krijst
terwijl de trap de touwen hijst
als ik krimp en krampachtig
krom drink van de mist
als ik sterf van gemis
als ik zwerf door mezelf

kom me dan tegen

til ik de tranen uit je ogen
kus ik het zilt van je wang
verzwijg ik de dood van de dag
en schemer tegen je huid

omdat alles vergaat

gedoog ik het hout en de vuren
steel ik een veer uit je tooi
reik ik de beker en laat de rook
tot het water brandt en wacht.

ik wil niet leven in het land van mijn ouders
ik zoek asiel in jouw vrouwenstad
waarnaar mijn ziel de avond richt
dravend naar poorten bakens
waartussen straks de rokade
van hunkering zijn zelfbevangen sprong dikteert
ben ik van die stadstaat de taal
met lippen handen geslacht klein als slaven
mijn afgegespte lijf terzijde een lied in jouw straten.