Berichten van 12 juni 2006 tot 18 juni 2006

we praten onophoudelijk tegen onszelf over de wereld

in feite houden we onze wereld met onze innerlijke dialoog in stand
en als we ophouden tegen onszelf over onszelf en onze wereld te praten

is de wereld altijd zoals ze moet zijn

ik zoek een huis om in te dwalen
een plek - niet om te aarden
met ramen op het zuiden
en een wildernis als tuin.

de glasgordijnen
zou ik zelf beschilderen naar willekeur
of kleuren weven als de stralen
van een gouden tropenzon.

de trappen moeten glimmen
als een zee die over treden rolt
plafonds om naar te staren
zou ik niet laten plaatsen.

en onverwachte gasten
verwelkom ik als reizigers
op weg naar een bestemming
of juist vergeefs op zoek daarnaar.

mijn vloer zal zonder drempels zijn
een loper waar jij binnentreedt
van golven - dat beloof ik je -
niets dan kalme golven.

ik mis dit kind
als golvend koren
als verse sneeuw zonder sporen
als een jonge zeehond
de neus vol water
als wijn in oktober
dichtbij druiven
als dauw op appelen
rooijannekes
een wingerd van vorig jaar, amper gehecht
een kelder vol wijn en spinrag
als een jong veulen zo hinkepoot schichtig
als een gebroken rib
ongeneeslijk onmisbaar
zo mis ik dit kind

Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
hoe ruim ik op
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?

dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.

nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang gevonden bent
door wie je liever ziet.

dan zal ik kunnen rusten.

anders niet.

soms, een enkele keer,
met heel veel moeite en voornamelijk toevallig,
lukt het iemand
om met beide armen haar verdriet te omvatten.

ze tilt het op.
laat de deur niet op slot zijn, nu...
ze duwt hem open met haar knie
en loopt met grote breedsporige passen naar buiten.
kijk uit! roept zij
want het verdriet is zo groot dat ze er niet overheen kan kijken,
en doorzichtig is het nooit.

ver weg, in een sloot of op een drassige plek
onder populieren
of achter een scheve schutting tussen oude autobanden,
speelgoed, resten van vuur,
gooit zij het neer
en fluitend loopt zij terug naar huis.