Berichten van 20 juli 2009 tot 26 juli 2009

zoenen is onverbiddelijk
er is weinig dat zo nauw luistert
lippen zijn de gevoeligste oren die we hebben
en een tong kan eindeloos liegen,
maar niet tijdens de zoen...

zoals zij poëzie schrijft
met het wiegen
van haar heupen

vlinders verleidt
met het knipperen
van haar wimpers

en woorden welkom heet
met het klakken
van haar tong

o, zo
en zo alleen
zou ik haar
willen dichten

als een boek op de index
lig jij opengeslagen
op onbeslapen pagina's

wakker worden
met woorden
in je handen

en voelen
met vingers verlangen
om jou te lezen

twee blanke boeken
om te strelen

die zachte nobelprijzen
van jou

ik hoorde de lakens
vlekkeloos praten.
misschien was het wel klagen.

hoe hun nachten
er kreukeloos
bij lagen.

en ook hun donkere dagen.
zonder het gewoel
van heftig gevoel.


ooit waren kreukels
hun tedere maatjes.

op weg naar zegbaarheid
maar net ontheven
en zo nauwelijks rakend
begeeft het teken zich naar de verte
waar het van overvaart tot overoever
stilhoudt

het zicht op rivieren is hier
eindstation van een droom
het schamele het luttele het gemalen zand
spreekt zijn korrels gedrenkt in inkt
voor nieuw vertrek
naar de verlaten wenkende overkant
terug

je legt je pen op leegte en wacht