en toen werd het 12 dagen heel erg stil

’t begon op een zomernacht, bijna toevallig:
terwijl zij zich aan het venster koelde,
droomde haar lieveling bang en woelde
zich bloot. zij vond haar, omziend, bevallig:

de handen naast ’t hoofd geperst in ’t kussen,
’t dek afgegleden, de knieën hoog
en zelve in zachte boog. zij wilde kussen,
zacht, dat ze niet ontwaakte, maar ze bewoog

toch, en kreunde als in een droom gevallen,
ontstellender nog; zij heeft haar toen gewekt,
en de leden die zij lijden zag in felle
angst met haar groter lichaam toegedekt.

’t was niet haar schuld, zij had het niet bedoeld.
wanhopige verrukkingen ontstonden.
zij wist niet meer hoe ze vroeger bestonden,
zo dicht bijeen. had geen dit ooit gevoeld ?
nu werden ze anderen in één hevige stonde.

zij voelden zich ineengevlijd, een kus, en
tegelijk geschokt in bevredigd snikken.
vergeefs hielden zij een sluier tussen
beiden, in te overstelpende ogenblikken.

in ’t licht, vervreemd, zag zij haar lievling weer:
zij lag achterover en sloeg haar gade,
die overeind stond, mijmerend na de
eerste nacht, de armen hoog, ’t hoofdje beschouwend neer.

het leven mag zijn eigen natuurlijke loop nemen 
dan wordt het levendiger, opener, beweeglijker...
misschien geen rozentuin, maar wel waarachtig

doodgaan - dat doe je een kat niet aan.

want wat moet een kat
in een lege woning beginnen.

tegen de muren op lopen.
langs de meubels wrijven.
zogenaamd niets veranderd,
maar alles toch anders.
zogenaamd niets verplaatst,
maar toch alles opzij geschoven.
en 's avonds schijnt de lamp niet meer.

stappen op de trap, maar niet die stappen.
de hand die de vis op het bordje legt
is ook niet de hand die dat deed.

iets begint hier niet om zijn gewone tijd.
iets gaat hier niet zo als het moet.
iemand was hier steeds, verdween toen plotseling
en blijft koppig weg.

in alle kasten gekeken. alle planken afgerend.
onder het kleed gekropen en gecontroleerd.
zelfs het verbod getrotseerd
en de papieren rondgestrooid.
wat is er meer te doen.
slapen en wachten.

als zij nou toch terugkomt,
zich nou vertoont, dan zal zij het weten:
zo ga je niet met een kat om.
naar haar toe lopen als met de grootste tegenzin,
op het dooie gemak, op diep beledigde poten.
en om te beginnen niks geen gespring en gepiep.

and we go on and on,
neither sleeping nor awake,
towards the meeting, unaware

that we are already there.

that the silence is perfect,

and that the flesh is gone.

the call still is not heard

nor does the caller reveal his face.

…..

but perhaps this might be

oh, my love, the gift

of the eternal face without gestures

and of the kingdom without form!

gabriela mistral – The Poet and Her Work  P.83

by Margot Arce de Vazquez
translated by Helene Masslo Anderson
New York University Press 1964 

fearlessness
is like a muscle

I know from my own life
that the more I exercise it
the more natural it becomes
to not let my fears run me.

the night, it is deserted
from the mountains to the sea.
but I, the one who rocks you,
I am not alone!

the sky, it is deserted
for the moon falls to the sea.
but I, the one who holds you,
I am not alone !

the world, it is deserted.
all flesh is sad you see.
but I, the one who hugs you,
I am not alone!

ik ben dat ik lang gedacht
een wij en jij mijn spiegelbeeld
ontvangt mijn blikken onverdeeld

jij trekt aan mij met domme kracht

door samen heb ik mij verzacht
naar jou mijn zwakke plek verheeld

ik heb wat lang toneelgespeeld
als wolf gehuld in schapenvacht

het schapenmasker afgezet
maakt plaats voor wie ik zie
geen wij maar ik dit zelfportret

love is not a thing to understand
love is not a thing to feel
love is not a thing to give and receive
love is a thing only to become
and eternally be