ik kan je nu al zeggen
nog voor eender wat,
dat je mijn hart allang
niet meer verlaten kan.

tenzij heel even - zoals nu,
om wadend door m’n bloed
naar m’n hoofd te stijgen.

dan denk ik aan je.

zoals nu.

prachtig priemende ochtendzonnestralen
door het gebladerte in het bos
daarin
ik
en het hertje
nog zo jong om alleen te zijn

le corps
est à la fois notre outil
et notre système de références
pour atteindre à notre vraie stature
qui est divine

op dit grote lege vel wit papier
een enkele letter zijn, een vlugge
kleine krulstreep, bijvoorbeeld
een e, - en plotseling een onmetelijk
veld van ongeweten mogelijkheden,
gegevens tussen hemel en hel,
of soms eenvoudig niet meer
dan alleen maar: en..., met een
kleine, bedeesde leegte erachter
of een tot de uiterste verten
voldragen slotwoord: ik ben.

een enkele letter, alsof een even
in de hoge nacht aangestipte ster
naar alle kanten vonken schiet,
een nieuwe melkweg wordt geboren,
een heelal van nooit geleefde
woorden, een borst vol vonken
of onverhoeds dichte, langzaam
dalende sneeuw van zwevend
ongeschonden licht, waarin
alle dingen aandachtig tot zichzelf
komen en zeggen: wij zijn.

een enkele letter, - overal verten
ongekend, want ook hetzelfde
is altijd anders, als mensen
zijn, anders gesproken, verzwegen,
gegild, gefluisterd, gespuwd, gekust,
maar ongemerkt als de bladeren
aan een boom, niet te onderscheiden,
schaduw van gevaar, maar vol
even trillende, dichte oogleden
over een ritselend binnenlicht,
een geheimzinnige geborgenheid
voor kleine vogels en voor alles
wat voorzichtig zegt: ik mag zijn.

een enkele letter: en niet weten
door wie geschreven, maar wel
weten hoe een grote hand
iets begonnen is dat een woord
moet worden, dat geboren wordt
naar een nog ongeweten, wijde
verte van levend spreken waarin
alles opengaat naar samen,
waar het woord terzelfder tijd
zijn enige, eigen antwoord krijgt:
je bent, omdat wij zijn.


Uit: Evenbeeld
Uitgever: Ambo, Baarn 1981

verlaten rekt de rivier zijn rotsen
naverlangend

naaldstil een laatste wesp
in spichtig gras
vertelt

en wij
waaiend met het wuivende
vurig met het smeulende

in het ondergegane blauw
van wolken

we leggen het oor aan luistergras
en vernemen een hartslag
van ruimte

de vrijgegeven witheid
van een sterven

en een weerklank
in ander zijn

il est de ces instants benis
qui nous marquent toute une vie
et que l'on vit qu'une fois

il est de ces instants benis
qui valent bien mieux qu'une vie
et que jamais on n'oubliera

alain barriere 'qu'elle disait'

we, unaccustomed to courage
exiles from delight
live coiled in shells of loneliness
until love leaves its high holy temple
and comes into our sight to liberate us into life.

love arrives
and in its train come ecstasies
old memories of pleasure
ancient histories of pain.

yet if we are bold,
love strikes away the chains of fear
from our souls.
we are weaned from our timidity
in the flush of love's light
we dare be brave
 and suddenly we see that love
costs all we are and will ever be.

yet it is only love
which sets us free.

de pimpelmeesjes zijn uitgevlogen:
voorzichtig, vrij de ruimte in

waar is mijn speelse onbevangenheid
om onbezorgd en vrij in het leven te staan?

love

then there is the two of us - this word
is far too short for us, it has only
four letters, too sparse to fill those deep bare
vacuums between the stars that press on us with their deafness.

it's not love we don't wish to fall into, but that fear.
this word is not enough but it will have to do. it's a single
vowel in this metallic silence, a mouth that says
oh again and again in wonder and pain, a breath, a finger
grip on a cliffside.

you can hold on or let go.

ware vriendschap overstijgt alle voorwaarden

in het delen

de
samenhorigheid
ontdekken

heel even maar
raak ik je aan,
wil ik verdwalen
in je spel.

mezelf niet tegenkomen
tenzij onherkenbaar trouw;
mezelf omgorden
met je lichte lenden.

en over de deining
van je woorden stappen
als was het
breekbaar water.

het licht van de grote oostelijke zon schijnt over alle wezens......

en ik heb weer een paar heel lieve exemplaren ontmoet
of.... hoe een weekend deugd kan doen