Eric-Emmanuel Schmitt

hoe heerlijk is het
om absoluut alleen te zijn,
gekoesterd door die wonderlijke, ondoorgrondelijke
en volmaakt onschuldige taal,
de meest vertroostende taal van de hele wereld,
het praatje dat de regen met zichzelf houdt over alle heuvelruggen,
het klaterende praatje van water dat neerstroomt in alle holen!

niemand is ermee begonnen en niemand zal het doen ophouden.
de regen blijft maar doorpraten zolang hij dat zelf wil.
en zo lang hij spreekt, zal ik luisteren.

en toen werd het 12 dagen heel erg stil

’t begon op een zomernacht, bijna toevallig:
terwijl zij zich aan het venster koelde,
droomde haar lieveling bang en woelde
zich bloot. zij vond haar, omziend, bevallig:

de handen naast ’t hoofd geperst in ’t kussen,
’t dek afgegleden, de knieën hoog
en zelve in zachte boog. zij wilde kussen,
zacht, dat ze niet ontwaakte, maar ze bewoog

toch, en kreunde als in een droom gevallen,
ontstellender nog; zij heeft haar toen gewekt,
en de leden die zij lijden zag in felle
angst met haar groter lichaam toegedekt.

’t was niet haar schuld, zij had het niet bedoeld.
wanhopige verrukkingen ontstonden.
zij wist niet meer hoe ze vroeger bestonden,
zo dicht bijeen. had geen dit ooit gevoeld ?
nu werden ze anderen in één hevige stonde.

zij voelden zich ineengevlijd, een kus, en
tegelijk geschokt in bevredigd snikken.
vergeefs hielden zij een sluier tussen
beiden, in te overstelpende ogenblikken.

in ’t licht, vervreemd, zag zij haar lievling weer:
zij lag achterover en sloeg haar gade,
die overeind stond, mijmerend na de
eerste nacht, de armen hoog, ’t hoofdje beschouwend neer.

het leven mag zijn eigen natuurlijke loop nemen 
dan wordt het levendiger, opener, beweeglijker...
misschien geen rozentuin, maar wel waarachtig

doodgaan - dat doe je een kat niet aan.

want wat moet een kat
in een lege woning beginnen.

tegen de muren op lopen.
langs de meubels wrijven.
zogenaamd niets veranderd,
maar alles toch anders.
zogenaamd niets verplaatst,
maar toch alles opzij geschoven.
en 's avonds schijnt de lamp niet meer.

stappen op de trap, maar niet die stappen.
de hand die de vis op het bordje legt
is ook niet de hand die dat deed.

iets begint hier niet om zijn gewone tijd.
iets gaat hier niet zo als het moet.
iemand was hier steeds, verdween toen plotseling
en blijft koppig weg.

in alle kasten gekeken. alle planken afgerend.
onder het kleed gekropen en gecontroleerd.
zelfs het verbod getrotseerd
en de papieren rondgestrooid.
wat is er meer te doen.
slapen en wachten.

als zij nou toch terugkomt,
zich nou vertoont, dan zal zij het weten:
zo ga je niet met een kat om.
naar haar toe lopen als met de grootste tegenzin,
op het dooie gemak, op diep beledigde poten.
en om te beginnen niks geen gespring en gepiep.

and we go on and on,
neither sleeping nor awake,
towards the meeting, unaware

that we are already there.

that the silence is perfect,

and that the flesh is gone.

the call still is not heard

nor does the caller reveal his face.

…..

but perhaps this might be

oh, my love, the gift

of the eternal face without gestures

and of the kingdom without form!

gabriela mistral – The Poet and Her Work  P.83

by Margot Arce de Vazquez
translated by Helene Masslo Anderson
New York University Press 1964