Zondag 2 augustus 2009
thomas merton
hoe heerlijk is het
om absoluut alleen te zijn,
gekoesterd door die wonderlijke, ondoorgrondelijke
en volmaakt onschuldige taal,
de meest vertroostende taal van de hele wereld,
het praatje dat de regen met zichzelf houdt over alle heuvelruggen,
het klaterende praatje van water dat neerstroomt in alle holen!
niemand is ermee begonnen en niemand zal het doen ophouden.
de regen blijft maar doorpraten zolang hij dat zelf wil.
en zo lang hij spreekt, zal ik luisteren.
