Griekse ezel

Als Hortensia's gedroogd worden, ontstaan er al gauw van die prachtige bestorven kleuren. Hier heb ik die geprobeerd vast te leggen met pastelkrijt. Dit materiaal is er in een zeer groot aantal kleuren en was daardoor voor dit onderwerp bij uitstek geschikt. Gemaakt op lichtgrijs pastelpapier in een afmeting van 50 x 65 cm.

Jozef

 

 

Heusden is een pittoresk stadje aan de Maas waar de tijd een beetje stil is blijven staan en alles het verleden ademt. Dit straatje is intussen wel grondig van uiterlijk veranderd maar als schilder heb ik het  authentieke verleden aan de vergetelheid ontrukt.

Deze aquarel toont hoe het er vroeger uitzag. De decoratieve lantarenpaal staat er nog wel . Hier dient hij als steun in onzekere tijden...

Jozef

 

Een tafereeltje dat je op het Brabantse platteland nog steeds kunt tegenkomen, een boer die zijn koeien naar de wei of naar de stal brengt en als je goed kijkt zie je, dat ie praat tegen zijn beesten.

Jozef

 

 

Een pak sneeuw - we hebben het dezer dagen nog weer kunnen zien - verandert de wereld en dempt het geluid, er lijkt een stilte te vallen en zelfs het onooglijkste konijnenhok, wordt een minipaleis.

Het dorre gras langs de kant van de weg krijgt een witte

jas en de bosrand achter deze boerderij valt stil van verwondering.

Een pak sneeuw maakt alles mysterieus en bijzonder. Het alledaagse is op slag verdwenen.

Aquarel van 30 x 40 cm

Jozef

 

Toen deze hond overleed was het huisgezin waar hij thuishoorde zeer bedroefd en kreeg ik de vraag een portret van hem te maken.

Omdat ze er een goede foto van hadden zei ik ja. Gedaan met Karisma kleurpotlood op grof papier waardoor de tekening heel mooi open blijft.

Ze waren er heel blij mee ...

Jozef

 

 

Dit portret van de actrice Kitty Courbois is gemaakt met Karisma kleurpotlood in een enkele kleur : terracotta.

Ik heb een dummy (nepboek) voor dit soort portretten altijd onder handbereik zodat ik meteen kan beginnen als ik de kriebels krijg, en dat gebeurt vrij regelmatig en dat moet ook zo blijven als het aan mij ligt...

Jozef

Persoonlijk vind ik het mooie van dit laantje in Den Dungen de verrassende compositie. De voorgrond heeft een directe inkijk maar na de bocht zie je voornamelijk de rechter zijkant, met tussen de stammen door nog iets van de achtergrond.

De lange rij steeds kleiner wordende bomen geven er wel een levendige suggestie van diepte aan.

Geschilderd in aquarel op formaat 30 x 40 cm.

Jozef

 

 

De man is Dean, de broer van mijn Amerikaanse zwager, en het jongetje is Tyler, zijn kleinzoon.

Dean is al een paar jaar overleden en zijn kleinzoon is nu een bink van 23 jaar.

Op vakantie in Nederland legde mijn zus mij dit familiekiekje voor en kon ik daar niet een schilderij van maken ?  Het is deze aquarel van 20x30 cm geworden en de nog in leven zijnde moeder van Dean word niet moe mij te bedanken voor dit schilderijtje. Ze schreef:  "It is so real that I cried when I got it and I gave it a place of honour in my living room and look at it every day in memory of my son". Een mooi vak hebben wij schilders toch...

 

 

 

 

 

Deze Tilburgse straatmuziekant heb ik als schooljongen gekend. Op zon- en feestdagen en vooral als het kermis was stond hij altijd te spelen bij de spoorovergang aan het NS-plein. Hij had een zeer intense doordringende blik waarmee hij de voorbijgangers uitnodigde wat muntgeld in de vilten hoed te gooien, die hij tussen zijn tanden vasthield.

Ik ben na mijn diensttijd uit Tilburg vertrokken en in de Langstraat gaan wonen. Toen ik met pensioen ging en weer naar mijn vaderstad terugkeerde kwam ik een boek tegen waarop Jan de Kat - zo heette deze accordeonspeler - op de cover stond en naar die foto heb ik hem getekend, voor mij een jeugdherinnering.

De tekening is gemaakt met siberisch krijt op grijs papier van 50 x 65 cm en met wit krijt opgehoogd.

Later las ik ergens dat de accordeon van Jan de Kat hem geen windeieren legde.

Hij was een van de eerste gewone mensen in Tilburg die een auto kon kopen.

Jozef

 

 

Aan deze aquarel heb ik mooie herinneringen. Het was een prachtige dag en ik trok er op uit om deze pittoreske plek in aquarel vast te leggen. Ik vond tegen de gevel van een boerderij het gewenste standpunt met een stenen stoep waar ik mijn spullen onder handbereik kon uitstallen. Na een schets met potlood 2b kwam mijn aquarel al spoedig wat op gang en de boerin kwam geïnteresseerd eens kijken waar ik allemaal mee bezig was. Een half uur later verscheen ze weer in deuropening om mij een bakje koffie met een dik beboterde snee peperkoek aan te bieden wat ik me allemaal goed liet smaken.

Ze kwam met stijgende verbazing nog een paar keer terug om mijn vorderingen in ogenschouw te nemen en was , net als ik, zeer tevreden met het eindresultaat.

Niet zo heel lang daarna zijn ze op dit terrein woningen gaan bouwen en was er spoedig niks meer te zien van dit weiland met prachtige boomgroepen en uitzicht op Udenhout.

Zo ben je als schilder soms ook een beetje historicus  omdat je mooie plekjes vastlegt die intussen verdwenen zijn.

Vanzelfsprekend heb ik de boerin hartelijk bedankt voor haar vriendelijke gastvrijheid.

Jozef

Ook dit is in mijn eerste jaar op Arendonk gemaakt, dezelfde techniek als bij "Voltaire": een gipskop met een spotlight er op en dan de schaduwpartijen arceren.

Dit is een afbeelding van "Het meisje uit de Seine" .

Ze is in de rivier verdronken en van haar gelaat is een dodenmasker gemaakt.

Ik vind het een ontroerend beeld.

Jozef

Deze tekening is gemaakt op een gemeentelijke camping in Privas/Frankrijk.

Wij waren daar op vakantie, het was warm weer, het vriendinnetje van mijn dochter gooide mij nat, ik rende achter haar aan om wraak te nemen en dat had ik niet moeten doen want ik had een slechte knie en kon de volgende dag geen stap meer lopen.

Dus zat ik met mijn been omhoog in de zon tegenover twee pittoreske wilgen, die ik met zwarte balpen heel gedetailleerd getekend heb.

Ik deed er de hele dag over en vergat zo de pijn in mijn knie.

We zijn door de ANWB naar huis gebracht want ik mocht geen auto meer rijden.

Jozef

 

Jong en oud, het is een tegenstelling, maar toch kunnen jeugd en ouderdom elkaar aanvullen en versterken. Dat doen ook deze twee getekende portretten.

Jozef

 

 

Zij heeft de stap al bijna gezet maar hij aarzelt nog even. De houding van het meisje straalt de boodschap uit: " kijk maar naar mij, er is niks aan" maar de jongen is daar nog niet helemaal van overtuigd.

Ik vond het mooi met deze aquarel van 20 x 30 cm dit kleine alledaagse verhaaltje te vertellen. Geschiedenis zonder woorden zou je het kunnen noemen.

Jozef 

 

 

Deze tekening is gemaakt met siberisch krijt op grijs papier, naar een zwart/wit foto van de getalenteerde Haagse fotograaf Henri Berssenbrugge, die ook in Tilburg gewerkt heeft.

De vrouw die kannen uitspoelt aan de zink heette Anna Brosens en de keuken  die we zien is nu alleen nog te vinden in het Openlucht Museum in Arnhem, maar in mijn jeugdjaren heb ik ze zo nog wel gekend. Ik schat dat dit tafereel rond 1900 is vastgelegd door de fotograaf.

De tekening is pas van veel later.

Afmeting: 50 x 65 cm

Jozef

 

 

Om de olieverftechniek goed onder de knie te krijgen, heb ik een paar jaar de Belgische Kunstacademie in Arendonk bezocht.

Vooral in het eerste jaar heb ik daar veel geleerd omdat vanuit een groot aantal verschillende invalshoeken gewerkt werd. Zo waren er veel gipskoppen. Daar werd een spotlicht op gezet en de opdracht was dan de schaduwpartijen in te vullen door die met potlood te arceren in de juiste toonwaarden. Hier is zo'n gipskop van Voltaire, die het resultaat van mijn arceer-arbeid laat zien.

Jozef

 

 

Mogelijk zijn de bezoekers van dit blog wel benieuwd naar de man achter de schilderijen die al voorbijgekomen zijn.

Hier is dan een redelijk gelijkend zelfportret in aquarel - formaat 40 x 50 cm - en ik vertel er dan maar meteen bij dat mijn bouwjaar 1927 is.

Het is in de spiegel gemaakt en de enigszins strakke blik is moeilijk te vermijden. Je kunt niet een paar uur lang tegen jezelf zitten te glimlachen, dat mag helder zijn.

Jozef

 

Deze handdoek doet mij een sprong in de tijd maken van 70 jaar - achteruit wel te verstaan ! - toen er met zulke theedoeken overal werd afgedroogd bij de afwas. Ze waren onverslijtbaar en als ze tenslotte afgedankt werden, deden ze nog lang dienst als poetslap. In Boxtel had je het instituut De La Salle voor moeilijk opvoedbare kinderen, die o.a. in een weverij een vak konden leren en dáár werden dit soort theedoeken nog aan de lopende band geweven.

En in het Tilburgse Textielmuseum worden ze zelfs nu nog mondjesmaat gemaakt in wat gedemptere kleuren.

Ik heb deze nostalgische theedoek naar waarneming geaquarelleerd en om al die in de plooien van vorm veranderende vierkantjes een verantwoord plekje te geven was nog behoorlijk lastig...!

Jozef