Zichten...

De Gildenreuzen in de Ommegang van 1975...
© E.J. Crombie

Kerkstraat...

Lachen met de MJDA-show...
Miel, Jempi, Danny en Anneke brengen de gekste sketches en mooie (vaak Dendermondse) liedjes tijdens een namiddag- of avondvullend programma.
Voor meer info kijk op www.bloggen.be/
In 2014 wordt wellicht de nieuwe show op de planken gezet.
Binnenkort volgt meer info daaromtrent!

Bekenden in de Ommegang

© E.J. Crombie



Vlnr. Luc Bogaert, Maurits Vander Cruyssen en Johan De Bock...

Begijnhof...

Bij deze twee opnamen willen we vooral de aandacht vestigen op enkele van de toenmalige gebouwen op de Oude Vest...

© E.J. Crombie



Rechts (op de hoek) café 'Zorro' met links daarnaast de winkel van Leonard (Kotsje) Van Den Brempt en zijn echtgenote.



Centraal op de foto zien we het café van 'de Slinke' (Jozef Verstrepen) en zijn Virge...

Prudens Van Duyse...



Detail uit zijn standbeeld op de Vlasmarkt.



Tekst op zijn standbeeld.



Gevelplaat aan zijn geboortehuis.

De knaptanden aan het werk...
© E.J. Crombie

De toren van het justitiepaleis nader bekeken...

De toren van het belfort (stadhuis) nader bekeken...

Ja, het moet ook gebeuren, hé!
© E.J. Crombie

Koeinsjt op den Dejnner...

Vier agenten van de stedelijke politie trèkke de kop van de stoet...
© E.J. Crombie





Dennis Foster en Louis Scholliers



Theo Bomhals en Emiel De Bock

De GIldenreuzen in Oostende (10 september 2005).
(Met dank aan Dirk Magerman)

Pijnders...
© E.J. Crombie

Zilveren munt met afbeelding van Leopold I, uitgegeven ter gelegenheid van de inhuldiging van de spoorlijn Dendermonde-Gent (28 september 1837).

Te Deum in de O-L-Vrouwekerk ter gelegenheid van Koningsdag 2013...

Wij ontvingen van een trouwe blogbezoeker en -'leverancier' een verhaaltje met als titel 'Beeld zonder foto'. Wij willen het alvast onze bezoekers niet onthouden. Gezien ikzelf in die buurt werd geboren en opgroeide, zie ik het zo voor mij gebeuren...
(Met dank aan Roger De Bock)

Waar de Begijnhoflaan een knik maakt, stond - en staat nog altijd - de statige woning van het gezin Pien. Vergeleken met de bewoners van de Sint-Rochusbuurt, was mijnheer Pien een welstellend man. Hij deed in verzekeringen en alvorens je bij hem kon aankloppen op de voordeur, moest je eerst door een smeedijzeren poort, doorheen een geurige tuin met bloemen en voorbij een grote kersenboom.  En die kersenboom was nu precies datgene waar wij als kind zo in geïnteresseerd waren. Nog meer dan in mijnheer Pien zijn dochters.

In de zomer droeg die boom joekels van kersen waar je ‘t water van in de mond kreeg als je ’r gewoon al naar keek. Erbij komen was moeilijk, omdat ‘den hof van Pien’ ommuurd was. Onze aanval op de verleidelijke vruchten bestond erin om langs de Rommelaarsluis op de muur te geraken en zo verder te klauteren tot bij de boom, daar een tak af te breken en met de buit op onze stappen terug te keren.

Maar op een dag had Pien het gezien. Onze klauwende handen waren nog maar pas uitgestoken of daar zwaaide de voordeur open en Pien stormde naar buiten.  ‘Hela, kom eens naar beneden!’ riep hij.

Wij kropen uit de boom en met gebogen hoofd ondergingen we een bolwassing. ‘Zijt gij niet ene van De Bock?’ vroeg hij streng. ‘Wat doet gij in mijne hof?’  ‘Kersen eten, mijnheer Pien,’ antwoordde ik.
‘Awel manneke,’ zei hij, 'ik wil niet dat ge ooit nog kersen pikt, hebt ge mij gehoord?’
‘Als ge goesting hebt in kersen, dan komt ge eens bellen en dan moogt in mijn boom kersen eten zoveel ge wilt, maar ge moogt er geen meepakken, akkoord ?’ ‘Ja, mijnheer Pien’, zei ik.

Maar ik heb nooit nog een kers geplukt in den hof van Pien, noch ergens anders.
Ik was betrapt geweest en mijn goesting was over.

Onderweg...
© E.J. Crombie