Schatten...

Nieuws omtrent de nieuwe gevangenis…

6 april 2011…

Er is nog steeds onduidelijkheid of het actiecomité tegen de gevangenis opnieuw naar de Raad van State stapt tegen het recent door minister Philippe Muyters (NV-A) ondertekende provinciale RUP voor de afbakening van het Dendermonds kleinstedelijk gebied. Een RUP dat essentieel is voor de bouw van die gevangenis. Men heeft nog tot maandag 11 april de gelegenheid om bij de Raad van State beroep aan te tekenen en pas dan zal men er een persbericht over verspreiden, stelt Geert Vermeir, woordvoerder voor het actiecomité en Dendermonds gemeenteraadslid voor Open VLD. Eerst stelde men bij het actiecomité hierover snel een beslissing te zullen nemen. Dat blijkt nu dus op de allerlaatste dag te zijn.

Recent werden volgens een lid van de Dendermondse bestuursmeerderheid enkele leden van  het actiecomité opgemerkt in het Brusselse kantoor van advocaat Dirk Lindemans, de man die ook het eerste beroep tegen de bouw van de gevangenis voor hen behandelde.

Onlangs werden door de Regie der Gebouwen ook de laatste gronden van deze site in der minne aangekocht. Er blijven nog 9 eigenaars over die weigeren te verkopen. Voor vele Dendermondenaars, ook uit de Boonwijk waar in de buurt de gevangenis komt, is het die grondkwestie die aan de basis ligt van dit protest van het actiecomité.

Dit terrein was voor het RUP immers woonuitbreidingsgebied en dus op termijn bouwgrond. De grootste eigenaar hier was trouwens de intercommunale DDS die hier ooit een grote woonwijk dacht te realiseren. Die bestemming gaat via dit RUP nu vervallen. Daarbij is het bekomen door de eigenaars van zogenaamde planschade komende door die herbestemming ook uitgesloten. Een van de grondeigenaars daar had het trouwens in deze kwestie over grondspeculatie waaraan hij ook had meegedaan.

Bij het actiecomité heeft men die stelling altijd met klem ontkend. Zij hebben het in hun bezwaren onder meer over de mogelijke schade aan landschappelijk waardevol gebied.

Willy Van Damme

http://willyvandamme.wordpress.com

Sedert vorig weekend is de Kroonveldlaan weer open voor het verkeer...

Plots verschenen...

Tussen de appartementsblokken aan het Krijgshof plots verschenen...

Even fier poseren...
Alice Verleyen met haar kleindochter Wendy Eeckeman.

Uit archief...

Factuur.

Beelden van een wandeling langs de Kalendijk (eind maart 2011)...
Deel 3

Het gebeurde in mijn jeugd…

Op 3 augustus 1955 zag ik het levenslicht… Pa en ma waren niet weinig fier met hun kleine spruit. Na enig overleg werd besloten om mij Jean-Pierre te noemen… Waar ze dat vandaan hadden gehaald, is tot op vandaag nog altijd een mysterie. Ik liet me vertellen dat er heel wat nieuwsgierigen langskwamen in de kraamkliniek om een glimp van mij, als baby dan, op te vangen en mij te bewonderen. Dit weet ik natuurlijk zelf niet, maar is mij toevertrouwd door ons moeder, van wie ik nog altijd alles geloof.

Van de eerste twee levensjaren herinner ik mij zoveel niet meer, wél dat ik deze voor het grootste deel doorbracht bij mijn grootmoeder op de Begijnhoflaan. Haar woonst was gevestigd tussen de fietsenwinkel van Jef Claessens en het huis van ‘Tanske’ en ‘Pacqué’. Aan de overzijde woonden onder meer de familie De Loose, de familie Huau, Peke Verschueren, en ‘Zjang den azjènt’ (Van der Vreken). De families De Loose en Huau zetten af en toe een heuse kaatswedstrijd op het getouw en er was steeds ruime belangstelling van de bewoners van de straat (of moet ik nu laan schrijven?).

Pa en ma gingen uit werken en mijn ‘mètsje’ zorgde dat ik niets tekort kwam…

Mijn verblijf aldaar was ook de oorzaak dat ik de eerste bewaarklas doorliep in de Maricolen op de Zuidlaan, bij onder meer zuster Bernadette. Op school vertoefde ik tussen een aantal stoere binken, zoals Rudolf  Buggenhout, de gebroeders Van Marcke, de Leys, enz. maar ook enkele (voor hun leeftijd) knappe dames…

Toendertijd was er na schooltijd nog geen sprake van tv kijken. Iedereen vertoefde na het avondmaal zowat op straat.

‘Pacqué’, de naaste buur van mijn grootmoeder, was trommelaar van dienst als de ‘Gruëte Manne’ een rondgang maakten in de stad. Trommelen was ook mij met de paplepel ingegeven. Mijn vader was een gekend muzikant en sloeg de ‘petit-caisse’ bij diverse muziekmaatschappijen en speelde van jongsaf als drummer bij diverse orkesten.



Zo kon in mijn gamma speelgoed uiteraard geen trommel ontbreken… De kwaliteit van het slaginstrument was toen nog niet wat het zou moeten wezen, maar ik kon er alvast een paar ‘marsjkes’ op spelen.

‘Pacqué’ huurde mij dan ook in telkens hij ‘gruëte man’ speelde in de straat.



De nepreus trok ergens een paar pisbloemen af, die als ‘boeket’ dienden, en wanneer ik de eerste slagen op het trommelvel liet horen, was ‘Pacqué’ onmiddellijk mee. De straatbewoners, die dit tafereel steeds op prijs stelden, klapten in de handen, riepen allerlei kreten en pepten ‘Pacqué’ en mezelf op alsof het een echte optocht betrof. We vertrokken meestal aan de fietsenwinkel van Jef Claessens in de richting van 'den bastion’. Helemaal echt werd het, als ‘Zjang den azjènt’ ons gezelschap vervoegde. Met een politieman in ons gezelschap kon er ons niets gebeuren!

‘Pacqué’ danste de ziel uit zijn lijf en ik trommelde alsof mijn leven ervan afhing… En de agent zorgde voor een vrije doorgang…

Aan de hoek van de straat draaide ons gezelschap zich en we trokken dan richting Molenberg. De te overbruggen afstand hing wel telkens in mijn benen. Wellicht begrijpelijk, als je weet dat ik toen drie à vier jaar was.

De apotheose hield telkens iets speciaal in... Hoe dichter ‘Pacqué’ de Molenberg naderde, hoe sneller hij danste… Toen hij het café ‘De Vier Poorten’ in het vizier kreeg, was hij helemaal niet meer te houden! Zijn tred versnelde en werd haast looppas... Ook de agent was niet meer te houden. Die twee trokken het café binnen en bestelden een stevige pint. Mijn grootmoeder had mij in het verleden al eens de les gespeld en gewaarschuwd dat ik zeker en vast niet in het café mocht binnengaan zonder iemand van mijn ouders of grootouders. Dus, gehoorzaam als ik was, wachtte ik buiten op de stoep. Soms dacht men er wel eens aan dat de ‘trommelaar van dienst’ ook wel eens dorst zou kunnen hebben. De ene keer kreeg ik een ‘oranzjinneke’, de andere keer een lekker stuk chocolade. Ik hoef jullie alvast niet te vertellen dat ik de terugtocht vaak alleen diende te maken of onder begeleiding van iemand van de familie die mij aan het café kwam afhalen…

 
Nico Verwilghen en Wendy Eeckeman...

Beelden van een wandeling langs de Kalendijk (eind maart 2011)...
Deel 2

Juli 1984...

Ik vind persoonlijk dat de verkeersdrukte aan het kruispunt Mechelse Poort er niet minder om geworden is, ondanks de ingrijpende werken aan de andere zijde van de Scheldebrug, waar de rotonde diende plaats te ruimen voor verkeerslichten...
(Foto's genomen op 5 april 2011 om 16.50 uur)

Beelden van een wandeling langs de Kalendijk (eind maart 2011)...

1985...

Nog een aantal foto's van FC Sport...











(Met dank aan Cindy Eeckeman)

1984...

Enkele beelden door de jaren heen...



1985...



1985...


...

FC Sport...



Staande (vlnr): Guillaume Van Oudenhove, ?, François Van Oudenhove, Gilbert Verwilghen, Rudy Waterschoot, ?, ?, Arthur Walraevens, Luc ..., Van Schoor ...
Zittend (vlnr) Georges Schellekens, ?, ?, ?, Pierre Emmanuel, Leo Barth, Alberic Eeckeman.



Oscar Eeckeman is de ploeg komen vervoegen (zittend, uiterst rechts).

(Met dank aan Cindy Eeckeman).

Juffrouw Cambier was een zeer bekende figuur in de stad.
Sommigen hadden moeite met het uitspreken van haar naam en noemden haar 'Iffra Cambiël'...

(Foto Jozef Waverijns)



Juffrouw Marie-Antoinette Cambier overleed op 25 augustus 1982...

Foto genomen ter gelegenheid van de eerste communie van Cindy Eeckeman.
We herkennen (vlnr) Wendy Eeckeman, Lydia Van Bogaert, Cindy Eeckeman en Ivo Van Damme.



(Met dank aan Cindy Eeckeman)