Wildeman...

Zicht op de gedempte Dender vanaf de Oude Vest...

Uit archief...

Op 3 november jl. overleed François De Ridder, tot 2001 dirigent van de Ros Beiaardharmonie.

Na zijn studie aan de Dendermondse muziekacademie, onder de directeurs J.J. De Hauwere en J. Baeck, behaalde De Ridder aan het conservatorium de eerste prijs contrabas. Hij was jarenlang hoornist in de Muziekkapel van de Gidsen en sedert 1958 als leraar hoorn verbonden aan de muziekacademies van Dendermonde en Lebbeke. Gedurende meer dan tien jaar was hij losse medewerker van de toenmalige BRT en speelde hij in het Belgisch Hoornkwartet en het Theo Mertenskwintet. Hij musiceerde voor Leonard Bernstein, in het Festivalorkest van Francis Bay en in het ensemble van Etienne Verschueren.



François De Ridder (uiterst links) als dirigent van de Ros Beiaardharmonie

 De uitvaart heeft plaats op donderdag 10 november e.k. in het crematorium Heimolen, Sint-Niklaas.
Als speciale hulde aan François De Ridder brengen Ernest Maes en Hubert Biebaut de wereldcreatie van "Ode aan 't Peird', een gloednieuwe compositie voor twee hoorns van dirigent-componist Georges De Kerpel.
De asse van de overledene wordt uitgestrooid op de begraafplaats van Sint-Gillis (13.15 uur).

(Met dank aan André Callebaut)

Appartementen van de Dendermondse Volkswoningen (Gildenhof/Sint-Jorisgilde)...

Een mooie luchtfoto...
(jaartal onbekend)

Kruispunt Mechelsepoort...

De Gilde der Vrije Pijnders (2010)...

Afbeelding van het Ros Beiaard in een gevel.
Adres: Kunstkwartier, Grote Gracht, 42 in Maastricht (NL).
(Foto: Guy Veireman)

Afgeknapte boom in de Sint-Jorisgilde door een storm eerder dit jaar...

Even de eer aan de "Koninklijke Muziekkapel der Stedelijke Brandweer".

Petrus Alexander, alias Peke Rammekeszand, werd geboren te Dendermonde op 15 juni 1849 als vierde zoon van ‘oud-ijzerkoopman’ Hilduardus Alexander en van Joanna Vallé. Zijn schamel geboortehuis stond in de Nieuwstraat op ’t Hofken van Cadron, een volks en armoedig beluik in de volksbuurt ’t Vestje. Toen vader in 1853 stierf, diende zijn vrouw de zaak van haar man verder te zetten om in het levensonderhoud van haar kroostrijk gezin te kunnen voorzien. Omdat hygiëne daarbij niet haar eerste bekommernis was, kreeg ze weldra de bijnaam ‘Vuile Wanne’.

Petrus trok op zesjarige leeftijd naar de Stedelijke Jongensschool (den Aria) in de Dijkstraat. Hij was inmiddels uitgegroeid tot een flinke knaap, doch was mentaal gehandicapt of wat men toen ‘achterlijk’ noemde. Hoewel hij door zijn klasgenoten vaak ‘voor ’t zotje’ werd gehouden, had hij toch veel vrienden. Van leren kwam er echter niets terecht.




In zijn jeugd verdiende hij als ‘waterdrager’ zijn eerste centjes. Tegen een kleine vergoeding haalde hij aan een openbare pomp drinkbaar water voor zijn opdrachtgevers. Later hielp hij zijn moeder in de winkel en met haar leurhandel met stenen pijpen. Zoals zijn broers Albert en Victor, die hun brood verdienden met het lossen van wit zand uit binnenschepen, begon Petrus Alexander in opdracht van Pol Steeman en voor een loon van 28 cent per dag uiteindelijk ook met wit zand te leuren. Dit wit zand was toen nog zeer populair in volkse herbergen en woonhuizen, waar men het uitstrooide in de buurt van de ingangsdeur of rond de kachel. Dagelijks trok hij er met een kruiwagen wit zand op uit als roepend ‘Raa, niks vandoen?’; Het duurde niet lang of hij werd een bekende verschijning in onze Denderstad. Na het overlijden (1882) van moeder Wanne ging hij met zijn zus ‘Netteke’ in een huisje op ’t Hofke van Cambier wonen. Toen de handel in wit zand uiteindelijk werd stopgezet, schakelde hij opnieuw over op het verrichten van boodschappen en het halen van water.




In 1923 kreeg hij problemen met zijn rechtervoet, die door koud vuur bleek aangetast. Petrus Alexander werd naar het Stedelijk Gasthuis gebracht, waar hij op 12 januari 1924 onder de hevigste pijnen overleed. “Péike Rammekeszand, simpel van geest maar met een hart vol goedheid, met zijn karakteristieke ‘kop’, zijn eeuwige klak, zijn rode zakdoek, zijn geribde broek en jas, zijn houten blokken en zijn trouwe honde-ogen” maakte voortaan onafscheidelijk deel uit van de Dendermondse folklore. In 1961 werd hij door de organisatoren van de Sinksenbraderij in de vorm van een reus vereeuwigd.

(Bron: www.dendermonde.be)

Een aantal brochures...

Op de terrasjes op 5 november 2011...

Ook op zaterdag 5 november waren weer een aantal forelvissers actief op de Brusselse Forten...

Gisteren plaatsten wij reeds een bijdrage omtrent de boom die door de brandweer werd 'bewerkt'.
Nog enkele beelden...

Léon François Bruynincx werd geboren te Dendermonde op 22 september 1866 als zoon van wijnkoopman Joannes Emmanuel Bruynincx en van Josephine Joanna Van Obbergh, dochter van een lokaal oliefabrikant. Hij studeerde aan het H.-Maagdcollege en behaalde op 10 juli 1890 aan de Leuvense universiteit het diploma van doctor in de rechten. Op 6 september 1902 trad hij in het huwelijk met Margareta Vermeire, dochter van de Hamse politicus en touwslager Petrus Vermeire. Leo Bruynincx liet zich in 1893 als advocaat inschrijven aan de Balie van zijn geboortestad.



Op 12 maart 1894 werd hij benoemd tot plaatsvervangend rechter bij de Rechtbank van Eerste Aanleg. Hij was er ook verscheidene malen Stafhouder van de Balie. In 1895 besloot hij zich politiek te engageren voor de Katholieke partij. Reeds op 17 november 1895 volgde zijn verkiezing tot gemeenteraadslid en sedert 1900 vervulde hij het ambt van schepen. Hij ontpopte zich vrij snel tot populair politicus en behaalde bij de opeenvolgende verkiezingen dan ook steevast het grootste aantal stemmen. Van 19 juli 1914 tot 18 januari 1920 vervulde hij de bijzonder lastige taak van oorlogsburgemeester in een door de Duitse troepen in september 1914 grotendeels verwoeste stad, die jarenlang gebukt ging onder de Duitse bezetting, militaire opeisingen en de aarzelend startende wederopbouw. Omwille van zijn geknakte gezondheid bood hij in juni 1919 zijn ontslag aan en werd hij op 18 januari 1920 als burgemeester opgevolgd door Alberic Van Stappen.

Van 1908 tot 1921 was Leo Bruynincx ook volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Dendermonde. Als overtuigd mutualist was hij sedert 1892 medestichter, lid en schatbewaarder van de Dendermondse mutualiteit ‘Hulp en Troost’ en sedert 1903 ook ondervoorzitter van de ‘Federatie der Mutualiteiten’ en van de ‘Federatie der pensioenkassen’ van het arrondissement Dendermonde. Hij werd verder bestuurslid van de ‘Verbonden der Pensioen-, Zieken- en Invalidenkassen’ van het bestuurlijke arrondissement Dendermonde en sedert 1906 ook ondervoorzitter van de ‘Herverzekeringskas tegen ziekte’ van hetzelfde arrondissement.
Zijn inzet voor de landbouwers liep via zijn voorzitterschap (sedert 1908) van de landbouwersvereniging van het kanton Dendermonde en zijn voorzitter- en ere-voorzitterschap van de ‘comice’ te Dendermonde. Hij was ook bestuurslid en later lid van het erecomité van de in 1919 opgerichte Middenstandsbond.
In de marge van zijn politieke mandaten vervulde hij nog diverse sociale en educatieve taken. Zo was hij sedert 1893 lid van het bestuurscollege der Rijksmiddelbare Scholen en verder sedert 1914 voorzitter van de bestuurscommissies van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten en van de Muziekschool, voorzitter van het plaatselijk gezondheidscomité (vanaf 1914), lid van het bestuurscollege voor de bescherming van vrijgelaten gevangenen (vanaf 1895), enz.
Op cultureel vlak was hij bestuurslid van de Dendermondse afdeling van het Davidsfonds.
Na zijn ontslag als burgemeester en volksvertegenwoordiger trok hij zich vanaf 1920 terug uit zijn openbare functies. De laatste jaren van zijn leven wijdde hij zijn krachten aan het schrijven van een algemene geschiedenis van zijn geboortestad. Leo Bruynincx overleed te Dendermonde op 18 oktober 1929. Volgens de toenmalige perscommentaren was hij een zeer geliefd man en werd zijn verdwijnen algemeen betreurd.

(Bron: www.dendermonde.be)

Ier kènde nâ toch giën vergelaikingk moëke, nowö???
Oe dâ die d'r in Oilsjt dèive méi bouitekomme, dad' èmme'k ik nâ-j-in giël mâ léive nog ni verstoën...
Bekèk nâ dië kop op dad' iëste potrèt, en kèkt tèn nodien op de twië onderste potrètte...
Dâ van Oilsjt is pessies e ziekelaik biëst, nowô... en roempele in zanne nèk!
Ge zouë d'r benaat e potrèt van trèkke...







Ons Pèirt is langst gin kante t' auvertroeve!
Zuë schuën!!!

Interventie van de brandweer aan de Brusselse Forten (5 nov 2011).

Eerder deze week, in de nacht van donderdag op vrijdag, kwam de brandweer tussen aan de Brusselse Forten om een aantal takken van een boom te verwijderen die een gevaar vormde voor de openbare veiligheid. De nodige maatregelen werden getroffen om de veiligheid te verzekeren.
Vandaag werd de rest van de klus geklaard en werd de boom verder 'bewerkt'... Enkele beelden.

Nog enkele beelden van de werken aan de brug voor de nieuwe gevangenis...
(Foto's: Guy Veireman)