Gustje over zijn eerste muziekmaatschappij
GUSTJE OVER ZIJN EERSTE MUZIEKMAATSCHAPPIJ “DE FORTUINZOEKERS”
(…) daar ik een der stichters was, moest ik van t bestuur zijn: dus Voorzitter André Coussement witgoedwinkel nevens den babeleir De Gendt hoek der Bogaerdstraat Meubelmaker, ondervoorzitter Guste Mestag Korenaert, Papa Dierickx uitvoerder Messagerie Van Gend, zijn zoon Arthuur en Georges, Pier Willems, Frans Dormine, Pol Gijssels, Ware Gijssels, Jef Triest, Victor uit de Wildeman en de zoon van Lange Wieze en ne cafèbaas uit het hofke Van Suys in den hoek rechts Ravijts.
De zoon van Lange Wieze die kon pellepatate met haring eten zoo lang hij wilde, maar in t’ vleesch eten von hij zijn meesters.
Bij t bezoek aan de leden was Pa Dierickx den baas, zijn laatste woord was altijd: we hebben nog niet bij Mie kruk geweest, die woonde toen ten einde t prisonstrotje op den hoek. Het was altijd: ah motje toch eentje bij voor Mieke, t was niet noodig t was al gezegd van buiten, we wisten toch da we er intje terug kregen van Mie (…)
Over zijn lotgevallen in die periode
(Gustje gaat
nieuwjaar wensen samen met enkele van zijn muzikanten bij o.a. zijn vriend
Willem Loret.)
(…) hij woonde toen op de wijngaerdstraat voor bij de plaza, de Willem en zijn zoon de Fikke waren mijne muziekanten, ja dien tijd waren de bezoeken par hoogen hoed, redingot en wit handschoenen en zoo geraakte we in het nieuwstrotje bij Wiezeke Willems in het ros beiaerd en van daar bij de wolleman bij Amedeé Luttens en dan bij de Mathiuu en den hof van Sueys op, bij Revijts en nog altijd par hoogen hoed, redingote en wit handschoenen en slaptituud in de beenen alvorens t klein brugsche over te gaan, bij vossepaal vlogen we nog eens binnen, bij de Pie - ze noemde zijn vráa de geit - en de smalle, we waren toen al verzijld naar t Vestje en vlogen al wachelend binnen bij de zot Herssens en Dook Everaert, hoek prisonstrotje en Mechelsestraat. Ja, Cecile mochten we niet voorbij gaan, den Thuure was toch ook ne mens. We geraakte toch tot bij De Puus Louis en zijn vrou Bonkofsky en in t’ bassingske. Wie ons bij de Fikke uit de Willeman gebracht heeft, weet ik niet meer en mijn vriend Willem kan ik het niet meer vragen. (…)
T’ volgende was wat serieuzer, t was na een repetitie in de Casino, ik had de Willem beloofd hem te komen halen na de herhaling en ik had woord gehouden, we waren weer in onze zotte er was eéne die zei: durfde in uw hemd tot bij Motje De Donder in den tuimeleir gaan, ge moogt er ééne pakke voor mij, en t was nog niet uitgesproke of we waren al weg. Ja, dien tijd waren d’agenten wat breeder dan nu en of die Charel het aan zijn spil had, moet ge niet vragen.

