Ik staar uit over de vijver voor mij. Geniet van de stilte en de rustig rondzwemmende zwanen. Ik zie een reiger op de top van een reusachtig…
Ik staar uit over de vijver voor mij. Geniet van de stilte en de rustig rondzwemmende zwanen. Ik zie een reiger op de top van een reusachtige boom als verstijfd uitzien over de wereld.
De zon gaat langzaam onder en zorgt daardoor voor een atmosfeer die de rust in mij nog verder doet toenemen.
Ik sluit de ogen en laat mijn gedachten gaan naar oorden waar mensen wegblijven.
Ik word opgeschrikt door gehijg van verre. Op enige afstand komen enkele personen aangerend. Ik schrik want het rennen van mensen doet bij mij het adrelineniveau stijgen. Gespannen wacht ik af en zie een paar zeer bezweten personen voorbijgaan.
Voor ik maar kan vragen wat er gaande is zijn ze al gepasseerd. Waar gaan ze naar toe? Is er ergens een ramp gebeurd?
Toen mijn hartslag weer de realteit op de juiste waarde kon inschatten herinnerde ik mij dergelijke inspanningen uit mijn dienstplichtig militair verleden. We renden vaak bepakt en bezakt door bos en over hei op weg naar,,,,,,ja, dat was staatsgeheim.
Ons werd toen niet meegedeeld waar we naar toe renden. Verplaatsten we ons in draf naar de vijand of was het een vluchtbeweging huiswaarts. Ik hoorde ook wel eens over een omtrekkende beweging. Maar dat waren geen rondjes om de rotonde.
Het is daarom dat ik bij die zwetende mensen wat opgewonden raak. Waarvoor vluchten ze of dient er eerste hulp geboden te worden.
Ik hoor nog een hijger aankomen maar die stopt plots bij een boom. Als man begrijp ik direkt wat hij moet gaan doen.
Tot mijn grote verbazing doet hij dat niet maar begint tegen en joekel van een boom te duwen. Wat een onzinnig karwei denk ik.
Het stelde mij wel in de gelegenheid om de persoon eens aan te spreken.
"Mag ik vragen wat u aan het doen bent". Verstoord kijkt hij mij aan maar na waarneming van mijn oprechte goedmoedigheid
antwoordt hij: "ik doe rek en strek oefeningen". "Goh, behoort u tot de minima, zeg ik, die niet het lidmaatschap van een turnvereninging kunnen betalen. Er zijn toch tegenwoordig gemeentelijke regelingen ter financiële ondersteuning op dat gebied."
Hij kijkt me nu verwonderd aan en zegt:" Ik behoor tot de groep mensen van boven modaal. Ik ben manager."
Oei, denk ik dat moet dan toch geen domme jongen zijn.
Ik pas mijn niveau aan dat van hem aan en vraag : "kunt u mij iets meer vertellen over deze methode, het niet omver kunnen duwen van een stevige boom."
Hij begrijpt dat ik ook niet dom ben en wandelt mee naar mijn bankje. Daar zweet hij parels als citroenen,
Kijk, zei hij. " Het tegen een boom duwen die niet meegeeft is als roeien tegen de stroom in. In de eerst plaats leer ik dan zweten opdat mijn bazen zien dat ik goed bezig ben en op de tweede plaats leer ik geduld aan omdat iedere poging van mij om het hoger management te veranderen geen zin heeft".
En vraag ik: "de jongelui die zojuist voorbijrenden, horen die bij u"?
"U bedoelt die met die zweetbanden en de tekst: I AM A HORSE" ?
"O, zeg ik, dat heb ik niet gezien maar ja nu u het zegt het was niet rennen maar draven
Ja, zei hij die oefenen voor blind paard. Het middenkader in spé. Zij leren omgaan met luisteren, blindvaren op de baas en
hun zweettollerantie wordt getest op voldoende slijm(geslijm). Vandaag hebben ze een speciale opdracht: bedenk gezamenlijk een motto voor een nieuwe afdelingsstrategie. Ik weet natuurlijk wel wat er uitkomt immers een van de lopers is een vriendje van me en die heb ik terdege geïnstrueerd. Kijk, dat heb ik weer geleerd in mijn loopsessies"
Hij staat op en zucht diep.."Dank u zegt hij,,,ik voelde me heel ontspannen bij u...."
Weer wat wijzer geworden kijk ik naar de reiger. Hij doet niets en geniet van alles wat onder hem gebeurt. Krabt even onder zijn rechter vleugel en gaat daarna door met star vooruitzien. Ja, daar moeten die hardlopers eens naar kijken.
Ik sluit mijn ogen en denk na over het gesprek. Dat mag echter niet lang duren want nu hoor ik een kreunend geluid naderen.
Het duurt even voor het bij mij is. O, het is een oudere heer van mijn leeftijd. Ik roep:" hè opa, met welk doel strompelt u hier voorbij"?
Verschrikt kijkt hij me aan. "Ik probeer de jeugd bij te houden die zojuist u voorbijgegaan is. Ik wil niet achteropraken".
Ik nodig hem uit om even te rusten naast mij op de bank. "Ziet u die reiger daar boven op de grote boom.
Die zit daar al uren. Hij ziet al die hijgers als u voorbijgaan. Ik heb niet de indruk dat hij achteropraakt."
'Kom , draai een shagy van mij."
"Graag", hoest hij.
mijn veranderlijke gedachten/ stellen zelfs mijn kaleidoskoop/ voor een raadsel/ ben ik dan toch / die ik niet ben ?/ julius dreyfsandt 2003…
mijn veranderlijke gedachten/
stellen zelfs mijn kaleidoskoop/
voor een raadsel/
ben ik dan toch /
die ik niet ben ?/
julius dreyfsandt 2003
U zult dit wel tien keer moeten lezen om de wezenlijke betekenis van deze quote te kunnen begrijpen. Ik ben nu al aan de elfde keer toe en moet toegeven, hier heb ik iets bovennatuurlijks geschreven. Immers een jaar later kan ik deze zelfdzame intellectuele beschrijving van mijzelf amper bevatten. Het kostte veel bezoeken aan mijn psychiater om de kern er van de begrijpen.
Op het eerste gezicht denkt u bij zichzelf, wat raaskalt hij daar. Ben ik dan toch die ik niet ben. BEN IK DAN TOCH DIE IK NIET BEN, Zo van: ik ben een appel, maar eigenlijk niet. Ik ben Julius, maar toch weer niet.
Daarnaast vang ik aan met: mijn veranderlijke gedachten.... De chaos is compleet en
aangezien ik ook nog ín een kaleidoskoop kijk wordt het spoor mij geheel bijster. U weet wat dat is, zo\'n kijkertje dat iedere keer na het draaien ervan andere kleurijke figuren laat zien die in spiegeltjes worden weerkaatst. Het is niet meer in kaart te brengen, het overstijgt zelfs de chaos.
Mijn psychiater raakte er hondsdol van, hij kon deze gedachten niet duiden of verklaren, ook niet na toepassing van de regressietherapie en baarmoederreflectie. Een bredere aanpak bleek nodig te zijn.
Hij consulteerde deskundigen op het gebied van To Be Or Not To be, Kaleidologie en deskundigen die het Cryptogrammen tot een professie hadden kunnen maken.. Zelfs de natuurwetenschappers , bekend met de chaostheorie en Einstein lieten hun licht er over schijnen.
Het bleek al snel dat sommige dingen niet te verklaren zijn en daarom werd er een pastoor en een paragnost benaderd.
Het was een uitdaging van de eerste orde: wie had Julius deze woorden laten spreken.Men was het er over eens dat dit niet van mijzelf kon zijn, hier was het hogere in het geding.
Bijbelteksten vlogen over tafel, de tafels van Mozes braken op die tafel en men bedacht, zo kan het niet langer.
Er werd een management team benoemd die het proces van studie en onderzoek zou gaan begeleiden.
Deze stond onder aanvoering van de hoofdredacteur van de Telegraaf omdat hij bewezen had de grootste problemen eenvoudig te kunnen neerzetten en dat het voor iedereen begrijpelijk zou blijven, ook als het niet altijd helemaal de waarheid is.
Maar dat laatste is een kleinigheid.
Intussen gingen mijn gesprekken met de psychiater gewoon door. Het ziekenfonds had toegestemd in de behandeling en dan Ga je ook door met behandelen. Bovendien zat er een doctorspromotie in als hij mij tot het einde zou kunnen begeleiden. Om een tipje van de sluier op te lichten zal ik aangeven dat naast het bovenstaand probleem er nog vele
afwijkingen te melden waren. Zo leed ik aan: overschattingsdrang, dat houdt in dat ik de andere kunne( mijn schatjes) te hoog inschatte.
Iets minder erg was de balneurose, weten dat je er twee hebt maar dat je er maar een voelt(of anders om)
Van ernstige aard bleek de ziekte van Prospect te zijn. Dit is het dwangmatig verzamelen van prospectussen(geen prostaten) en folders en die voortdurend op elkaar te lijmen. De behandeling van dit laatste kostte heel veel tijd. Alles moest weer losgemaakt worden. Gelukkig hielp mijn psychiater mee!
Er zat schot in de zaak waarover de deskundigen zich hadden gebogen, u weet wel die nieuwe chaostheorie die ik kennelijk had ontdekt, althans die via mijn mond naar buiten was gekomen.
Men was tot de conclusie gekomen dat als men jenever, cognac en zuiver bier in de juiste mate menkt en men drinkt dat te samen met een specifieke franse kaas(schimmel) en men doet dat een gehele dag, dat er dan een moment kan komen dat men de DWANG heeft om in de spiegel te kijken. (meestal op een toilet)
Er ontvallen u dan de volgende woorden: Ha Julius,Metha, Lia enz. ben jij dat? Nee zeg je dan, dit kan ik NIET zijn.
Vandaag was ik weer eens te gast bij mijn psychiater. Als men aan een behandeling bij zo iemand begint is het de bedoeling dat men daar zijn…
Vandaag was ik weer eens te gast bij mijn psychiater. Als men aan een behandeling bij zo iemand begint is het de bedoeling dat men daar zijn hele leven mee door gaat. Genezing is nooit mogelijk maar een verdere groei van problemen zit er wel degelijk in. Hij wordt dus een beetje een tweede vaderfiguur die alles nog eens dunnetjes overdoet of nog wat meer frustaties
toevoegt. Niet dat ik een slechte vader had, neen, bij mij was de reden hem op te zoeken dat ik aan het Glijbaansyndroom leed.
Dit syndroom uit zich in een stroef opstijgen van de glijbaan en het niet kunnen afglijden van diezelfde glijbaan.
Het heeft lang geduurd eer deskundigen doorhadden dat ook volwassenen, zoals ik er een zou zijn, daarvan last van zouden kunnen hebben.
In feite is dit syndroom een vorm van angst, maar niet zomaar een, neen, een zogenaamde \'dubbelhandicap angst\'.
Het heeft er toegeleid dat ik bijvoorbeeld nooit promotie heb kunnen maken of maar een keer van een sneeuwpiste heb kunnen afdalen,..Ja, dat zijn zo de gevolgen van dit syndroom..
Laatst las ik in het Medisch Vakblad de Neuroot dat zelfs mensen sexuele problemen konden krijgen door dit syndroom. Dat verbaasde mij een beetje, daar er toch genoeg moderne en aantrekkelijke glijmiddelen in de handel zijn en soms zelfs vergoed worden door het ziekenfonds. Dus aan zuinigheid hoeft het niet te liggen.
Ook slipcursussen worden er bij veel rijscholen aangeboden, dus me dunkt, de markt heeft wel degelijk antwoord op een deel van die problemen die volgen uit het syndroom.
Ja bij het opstijgen zijn er tegenwoordig ook middelen om het een en ander te realiseren. Pillen worden vaak aangeboden via internet, dus te koop lopen met zo\'n probleem is niet echt nodig.
Maar ik dwaal af van de oorzaken van het syndroom alhoewel het nuttig is de gevolgen en de ernst daarvan toch even te benoemen.
Goed,,mijn Glijbaansyndroom kent oorzaken. Eerst werd er gedacht aan een slechte darmwerking en dito stoelgang.
Dr. De Blieker te Mijdrecht ontdekte een zeer belangrijke oorzaak, namelijk het neerstorten van de baby bij een bevalling indien de moeder in zithouding bevalt. Deze specialist vergat echter te verklaren waarom het opstijgen een onderdeel van het syndroom is.
Welnu, hier lag een belangrijke taak voor mij weggelegd. Wie jarenlang een psychiater bezoekt, heeft inmiddels genoeg ervaring in het bedenken en verklaren van verschijnselen.
Toch heb ik een gedegen laboratoriumonderzoek laten doen met muizen. Een muis in een bak met een glasplaat er boven en een stukje kaas op dat glas en een muis in een andere bak zonder glasplaat.
Na gedegen waarneming bleek dat de de muis met het stukje kaas telkens zijn kop stootte en het na verloop van tijd niet meer probeerde.
De andere muis daarentegen sprong vrolijk op toen ik hem het stukje kaas aanbood.....
Na deze analyse drong een traumatisch beeld mij op uit mijn verleden. Ik herinnerde mij dat ik op mijn donder kreeg in een schoolgang met van die uitstekende jasophanghaken. Als je een tik kreeg maakte je jezelf zo klein mogelijk, en telkens als je dacht, het is voorbij, ging mijn hoofd omhoog en stootte ik mijn hoofd tegen die klote haken.
Sindsdien ben ik nog maar een paar centimeter gegroeid. Het heeft mijn denken bepaald en ik ben daardoor ook een bescheiden mens gebleven. Laat staan dat ik nog ooit in was voor een promotie of een geweldige maatschappelijke taak.. Ik leerde mijn plaats kennen......Niet hoger dan het maaiveld van ophanghaken.
Zie hier dus het onstaan van het opstijgdeel van het Glijbaansyndroom.
In de praktijk blijken het dus vooral de klein gebleven mensen die onnodig lijden aan het korthouden in het verleden.
Ik zou niet een goede onderzoeker zijn als ik ook niet gezocht zou hebben naar een behandeling.
Er bleek vroeger al een behandeling te bestaan waarbij paarden aan alle kanten door middel van touwen aan armen en benen de ledematen wat op wisten te rekken . Dat gaf echter te veel romp-slomp...en niet ieder werd er wijzer van.
Bovendien werd het gevoel van een gering mens te zijn niet weggenomen.
De oplossing vond ik bij toeval...in plaats van een zetpil in te zetten tegen hoofdpijn gebruikte ik een viagrapil.......(verkeerd in doosje gedaan door apotheek....de Here prijze hem).
En zie wat geschiedt, ik dijde uit ook op plaatsen waar de pil niet voor bedoeld was en nam in gewichtigheid toe. Ik groeide aan alle kanten.
Ik kan nu echt gaan skieën, de lift brengt mij omhoog en ik ben met mijn gewicht het eerste beneden...
Ik kijk naar u..u leest dit en probeert te ontdekken, Wordt dit iets of niets, lees ik door of raak ik al verveeld. Het gaat over \"U\". Dus…
Ik kijk naar u..u leest dit en probeert te ontdekken,
Wordt dit iets of niets, lees ik door of raak ik al verveeld.
Het gaat over \"U\". Dus u bent er ineens helemaal bij.
Wat gaat Dreyfsandt zeggen, hoe kan hij weten waar ik(u) dus mee bezig ben.
Ik zal het u zeggen, u leest, en ga ik vertellen van wat ik van u vind.
Er gaat door u hoofd, wat een onzin,,,hoe kan hij nu weten wie ik ben.
Nou dat is heel eenvoudig, U bent minder ingewikkeld dan u denkt.
U bent minder interessant dan u hoopt. U bent in feite niet anders dan anderen.
Wat een onzin denkt u en terecht, zo kijkt u naar uw zelf.
U doet al jaren uw best om wat te worden. Uw opvoeders deden hun best
er iets van te maken en dan bent u iets.
Maar laten we wel wezen, u bent niet zoveel als u denkt, Oké,,,,u ontleent uw waarde vooral aan het nut dat u voor anderen bent, in relaties, in werk, en misschien dichten enzovoorts.
Maar die anderen zijn ook minder dan ze denken; Uw eigen-beeld gaat nu wankelen.
Immers die anderen hebben ook een beeld van zichzelf dat niet klopt.
Ook zij blijken doorsnee mensen te zijn.
Moet ik die onzin nog verder lezen denkt u....Ja goede vraag.
Wel u leest door, want ik heb u wel geraakt, ook al zegt u, wat een kwats.
En het is ook kwats want wij mensen komen niet verder dan kwats.
We leren nog zoveel, maar in feite weten we nog steeds zeer weinig.
Tot uw teleurstelling steek ik met kop en schouder boven de rest uit.
Dus ook boven u. Ik hoor u al zuur lachen, wat een super ego heeft die vent
en dat klopt ook.
U ziet ik ben niet anders dan u. Daarom ken ik u zo goed!!!
nimmer zag ik zo de maskers vallen in een klucht, ongeschreven, waar de ware mens niet voor zijn eigen bevalling vlucht Dit is wel een heel …
nimmer zag ik zo
de maskers vallen
in een klucht,
ongeschreven,
waar de ware mens
niet voor zijn eigen
bevalling vlucht
Dit is wel een heel vrije en oppervlakkige vertaling van Prof. Dr. Janus Hortus Botanicus te Praag.
Deze tekst komt uit het Zuid-Goenureusisch;
ik geef u hier de letterlijke tekst zodat we er later geen misverstanden over kunnen hebben.
sifilus meo
herbes mascara
druiper kluche
nakete
niente viagra ego
in grativa
U ziet als leek dadelijk al dat de heer Janus op de dag van de vertaling met andere dingen bezig was,
U begrijpt dat met deze tekst wordt bedoeld: "zet je pet af als je naar bed gaat":
Kleed u volledig uit, ook uw dagelijks gezicht en kruip zonder pet terug in de moederschoot,
het bed.
En dan krijgt deze tekst een heel andere betekenis.. Immers zonder pet krijgen de hersenen de kans om te luchten:
Dit moet u dan in metha-vieziesche zin zien.
Droom weg en ervaar opnieuw het beschermende vruchtwater van de moederschoot.
Daar er nergens anders was de zimbiose, één zijn met alles, nog een feit.
Wij verlangen ons hele leven naar de terugkeer in dit aardsparadijs: het vruchtwater van het verleden.
Toen de Schepper zei: er zij licht, was het met het geluk afgelopen en worstelend kwamen we ter wereld.
Ik meen te moeten stellen, dat dit een slordigheidje van de Schepper was.
Hier blijkt weer dat we niet voor onze bevalling kunnen vluchten, we werden er toe veroordeeld.
"Zonder pet in bed" is nu de leuze van de laatstse therapievorm.
Mocht u belangstelling hebben, u kunt zich bij mij aanmelden.
U wordt geholpen en ik word slapend rijk!
Het bewogen leven van Jozef, een roestige spijker te Schuur Reeds lang vertoeft Jozef in het tehuis voor oude spijkers, Roest Rust te Schuur…
Het bewogen leven van Jozef, een roestige spijker te Schuur
Reeds lang vertoeft Jozef in het tehuis voor oude spijkers, Roest Rust te Schuur nabij Het Zagen-complex.
Hij is daar flink in de vergetelheid geraakt. Hij wordt ook wel Jozef de Kromme genoemd daar hij na een misslag van een timmerman gekromd verder door het leven moest. Hij werd afgekeurd voor het grote werk en mocht alleen nog dienst doen als invaller voor lichte en niet diepe klussen.
En bij niet diepe klussen, die zowiezo gering van aantal zijn, raakt ook een spijker uit zijn doen en een verdere aftakeling was dan ook geen verrassing. Hij leed vervolgens aan de ziekte van de Versnelde Roest, een bij spijkers en ander ijzerwerk veel voorkomende kwaal en zoals u weet , zo gauw men besmet is, in dit geval door roest, helpen geen reïntegratieplannen meer.
Helaas verloor hij rond die tijd ook zijn liefhebbende echtgenote, Suzan de Schroef, die toch als kwiek bekend stond , aan de verdrinkingsdood in een oude cement-ton, waar zij ter plekke verstijfd in het cement achter bleef.
Nee, veel geluk heeft Jozef niet gekend, en slijt zijn dagen in Roest Rust.
Nou moet gezegd worden, dat Jozef door zijn houding een uitstekend biljarter is geworden. Weliswaar met twee ballen, maar allee, dat doet weinig terzake. Hij is een kei in het stoten,,,,Hij had dat onthouden uit zijn beroepsleven, hoe het stoten vooral niet moest gebeuren, Hij had er zijn handicap aan overgehouden met alle gevolgen van dien.
Hij was ook voorzitter van Roest Rust Biljart en kon door zijn houding dicht bij de mensen staan en was van nature erg begaan met lotgenoten. Hij was ook een voorbeeld voor startende duikers, hij had de perfecte houding voor een goede start
Het werkelijk duiken is hem door artsen verboden daar het water het roesten drastisch zou bespoedigen.
Het bestuur van Schuur had op een dag besloten dat er bezuinigd moest worden en net als in de mensen wereld leidt dat tot opruimen. Er moest plaatsgemaakt worden voor nieuwbouw spijkers immers de jeugd heeft de toekomst.
De uitvaart van Jozef vond plaats op een zaterdagochtend omdat de millieustraat dan geopend is.
Samen met oude planken uit Het Zagen-complex werd heel Roest Rust geruimd en op een aanhangwagen vervoerd naar de laatste plek...
Dat hij moge roesten in vrede
Zoals bekend kennen weinig Nederlanders het Wilhelmus uit het hoofd. Begrijpelijk want wie kent die oude Wilhelmus nog en wie weet waar Nass…
Zoals bekend kennen weinig Nederlanders het Wilhelmus uit het hoofd. Begrijpelijk want wie kent die oude Wilhelmus nog en wie weet waar Nassau ligt. Ook de tekst is uit een grijs verleden.
Geen hond snapt dat.
Dus ik de knuppel in het hoenderhok gegooid. Dat gaf me toch een lawaai. Een echte Nederlandse Polderoverleg Commissie moest uitkomst brengen.
Ome Arie uit de Jordaan, Karel Visser uit Feyenoord en Henri de Geul uit Maastricht waren bereid te polderen.
Natuurlijk was ik de voorzitter immers er moesten ook knopen doorgehakt worden. En knopen gingen er over de tafel.
Ieder bier schept zo zijn eigen knopen is mijn conclusie.
Het polderwater kwam soms tot onbeheersbare hoogte.
Voor de beslissende bijeenkomst te Maastricht was de conferentieruimte ook van buiten al opgehoogd met zandzakken.
Tijdens het stemmen over de uiteindelijke tekst waren de heren al in kennelijke staat. Ze wisten dat ze konden blijven slapen.
Maastricht is nu eenmaal gastvrij.
Het was voor mij dan ook niet zo moeilijk om mijn eigen tekst door te drukken. Het kostte wat borrels en bier maar daarna kon ik in alle rust het besluit nemen.
De Rijksvoorlichtingsdienst had names Hare Majesteit laten doorschemeren, dat de melodie onveranderd moest blijven.
Dit om ouderen de kans te geven de oude tekst zachtjes mee te zingen.
Het is dus een echt vollukslied geworden. geen getob meer met de geschiedenis, geen oude figuren meer over de vloer, kortom rechtstreeks uit de kroeg.
In het tv programma Het Volksleven van aanstaande zondag
zal onder begeleiding van de Koninklijke Fanfare De Polderschuiten uit Waterswoude het Gereformeerd Gemengdkoor Jubilate Gladiolus uit Slaphorst het lied aan het volk presenteren
Ik wijs u er nogmaals op dat de melodie onveranderd is gebleven
en dat de tekst als volgt luidt:
titel: Me Soethout As Geweer
so soet as unnu droppie
un lollie uit du bus
be jij mu fainu moppie
ik gif j,un dikku kus
gin meit gif mir
die andag
so klef en kir op kir
wie hat ta mogu dromu
me soethout als gewir
wa fain so desu romansu
geluk mun innug dil
ju ben un bruit me kansu
je ben mu ech tu veul
un lefelang
veul keinder
en bijslag in mun sak
ju borsten sijn mu pilare
mu daguluks gubak
Lang leve Nederland en Oranje!
Ik wandel door het pittoreske Heusden, een stadje met statige huizen en romantische straatjes. Een schitterend haventje met ophaalbrug en wa…
Ik wandel door het pittoreske Heusden, een stadje met statige huizen en romantische straatjes.
Een schitterend haventje met ophaalbrug en wat heel speciaal is. Heusden is omringd door stervormige stadswallen en heeft enkele grootse stadspoorten
Het was een druilige avond en de straatlampen gaven door de regen een mistig licht. Ik kan u zeggen dat deze atmosfeer het dichtst bij mijn normale gemoed ligt. U denkt dan direct aan somberte en zo, maar dat is het absoluut niet.
Deze sfeer is er een van geweldige romantische, poëtische en filosofische aard. Slenteren langs historie in de regen is een wonderlijke waarneming, net als met storm over een strand lopen.
Ik loop over de kinderkopjes van de belangrijkste straat en zie vanuit de huizen het licht op menig tafel schijnen
De televisies die aanstaan wil ik gewoon in dit kader niet zien, en neem ze waar als flikkerende schemerlampen.
Bij de haven aangekomen ga ik daar het café Havenzicht binnen,,,,ja een originele naam..en zet mij neer bij het raam om goed naar buiten te kijken en de schimmen van bootjes en de weinige mensen die passeren te kunnen zien.
Ik was vanavond alleen in het café en bestelde mijn zo geliefde cappuccino. Dat doe ik vooral vanwege de chocolade dat er op zit.
De ober, een gezet man, zat aan een ander tafeltje een krant te lezen. Hij was niet uit op aanspraak en ik al helemaal niet.
Hier en in stilte turen naar het regen mistige buiten, het donkere haventje en de wieken van een molen, verschaffen mij gouden momenten.
De stilte werd enigszins bescheiden opgevuld met een muziekje op de achtergrond: Nederlandstalige smartlappen.
Ik ben daar een liefhebber van. Het geeft sfeer en naar de tekst hoef ik niet te luisteren.
Op deze plek verzink ik vaak in gedachten en denk na, of wel ik laat gedachten opkomen. Ik steek mijn pijp op, dat helpt.
Ik richt mijn gedachten op de kop van de pijp tijdens het aansteken en de vlam die dan ontstaat geeft een knus openhaardgevoel. Bovendien ben ik direct geconcentreerd en wacht af welke gedachten uit de rook komen of in rook opgaan.
Ik vraag me af of u, die dit leest, met mij mee geniet. In gedachten zit u tegenover mij en zegt, net als ik, niets.
U bent prettig gezelschap, we glimlachen naar elkaar, we begrijpen immers elkaar.
Zwijgend wisselen we blikken, soms veelzeggend soms zonder inhoud, maar meestal dus met een warme glimlach.
Het is goed toeven hier. De Zangeres zonder Naam zingt over het oude kerkhof en onmiddellijk denk ik aan het oude verwaarloosde joodse kerkhof bij ons in de buurt. Niemand komt daar nog. Het onkruid groeit daar welig. Een plek waar de eeuwigheid ook is ommuurd.
Een aantal jaren geleden vroeg ik me af of ik niet beheerder kon zijn van die rustplaatsen. Ik vond het een prachtig idee, maar na bezinning, moest ik vaststellen, dat ik de ommuurde eeuwige rust met rust moest laten. Jammer, maar de Schepper wilde het zo. Ik had niet de noodzakelijke papieren.
Het heeft me wel een stukje weemoed in mijn leven gegeven. Dat vult nog steeds mijn hart.
Ik rekende mijn koffie af, in stilte nam ik van u afscheid en slenterde naar mijn auto die op de parkeerplaats buiten de vesting stond te wachten.
wat ik word, ik hou het kort; mijn ster zal stijgen, onaantastbaar aan de top ik zie uit over jullie allen genietend van al die sterren die …
wat ik word, ik hou het kort;
mijn ster zal stijgen,
onaantastbaar aan de top
ik zie uit over jullie allen
genietend van al die sterren
die mij zijn voorgegaan
in het vallen
U ziet het al...ik probeer het hoogste te bereiken.
Het stimuleert mij enorm te weten, dat u mij na mijn sterven niet bent vergeten.
Het is nog niet zover!
Het is wel zo dat men ook lang gezocht heeft voordat men Vondel vond....Hij was een vondeling, schrijft voor mij nog steeds onduidelijk, maar hij IS gevonden en een ster bevonden.
Hij is een gevallen ster, is dus weer terug op aarde.
U dacht natuurlijk bij een vallende ster aan een persoon die hoog opstijgt en dan onderuit gaat.
Dat is een natuurlijk voor de hand liggend, immers de meesten verdwijnen voorgoed in de hollandse mest,,,,,,,,te veel koeien, varkens en dichters.
Zelfs mijn buurman zit op het dichterspad. Ok hij is lang onderweg(pieterspad) maar alee, hij doet het.
Hij schrijft over die ellendige brandnetels, ja dat verkoopt niet.
Mijn vader zaliger zei nog: Julius als jij wilt dichten, moet je groots werk verrichten.
En ik heb het groots aangepakt. Ik kocht de duurste vulpen, zocht een kamer onder het oog van Simon Vinkenoog, ja die.
Sloeg veel drank en shag in. Slaap kende ik niet en putte mij uit tot dichten,,,,,,,,,,Ik was een vaste grootaannemer van de Hema , die hebben geweldige kladblokken.
Jaren heb ik geploeterd en vellen volgeschreven met, al zeg ik het zelf, groots werk.
Toen ben ik, en dat hoort zo, een zeer lange tijd ondergdoken in Parijs. Dat hoort ook zo, werd clochard.
En leefde van de gulle langskomende Hollanders,
Dat was afzien, die Hollanders , die kwamen met oude munten aanzetten met Juliaantje er nog op.
Nou dat schiet niet op in het eurotijdperk.
Het was dus wachten tot men mij vond, de echte kenners en mij redden uit het sterfelijk bestaan.
Helaas werd ik ontvoerd door de Franse vreemdelingendienst.
Die zette mij het land uit.
Ik ben ik maar postbode geworden. En ik kan je zeggen, ik heb nog nooit zoveel tekst rondgebracht en weet dat als ik langs kom, men naar de brievenbus sprint. Ach heerlijk werk, dankbaar ook, je weet, men wacht op je.....
En als ik dan in de hemel ben, dan zegt men nog,,,,,go,,,,,weet je nog van die oude Julius: hij had altijd wel wat te brengen.
U ziet.....dat u mij na mijn dood niet zult vergeten!!!
In deze turbulente wereld valt het niet mee een lijn te ontdekken in de ontwikkeling van mens, dier en natuur. Behalve dan dat er meer mense…
In deze turbulente wereld valt het niet mee een lijn te ontdekken in de ontwikkeling van mens, dier en natuur.
Behalve dan dat er meer mensen verschijnen en dat er minder natuur te bewonderen valt.
Gelukkig heb ik nog een voor- en achtertuin. Ik heb wat kippen en een konijn.
Eigenlijk heb ik er de pest aan de tuin te onderhouden, maar dat terzijde, het gaat om het"grote".
Een kip snakt naar adem, zij zal overmorgen niet halen, maar ook dat terzijde.
Overigens, het is ons derde konijn.....in anderhalf jaar. De voorlaatste hadden we net een week.
Het was een dondersteen, was niet te vangen en at verkeerde zaken uit de tuin. Zij kende nog niet het noodzakelijk onderscheidingsvermogen op het gebied van voeding en stierf aan te veel eten.....zij rust naast konijn nummer een.
We hebben een grote vaas neergezet op de graven.....dit om de hond niet daar te laten graven.....staat wat slordig.
Wist u dat kippen de hele dag werken. Woelen twintig keer de zelfde centimeter om, om vervolgens niets te vinden.
Nu schijnt dat in de natuur te zitten van de kippen en er is ook geen haan die hen stoort. Bovendien leggen ze er niet minder eieren door.
Scharrelkippen hebben geen notie van die turbulente wereld, ze doen al eeuwen hetzelfde, vragen zich niets af en gaan gewoon door tot ze er bij neervallen.
Ik hoorde laatst dat de huidige werknemers ook moeten doorwerken tot ze er bij neervallen.
Kippengedrag dus...doorgaan totdat je total loss bent. Het getuigt van korte-termijn-visie. Hoe langer we werken hoe ongezonder we worden....
Dat is goed voor de concurrentie en het bespaart veel geld.
Tegenwoordig ga ik in het hok met de kippen op stok. Ik hoor ze aan hoe ze de avond en nacht doorbrengen. Ik kan u zeggen dat dit zeer rustgevend is. Ze houden hun kakels dicht en snurken niet. Geen gezeur over het journaal, geen verhalen over ongeneeslijke ziektes.
Men aanvaardt zoals het is...geen tok teveel.
De stilte van de tuin gaf mij aanvankelijk een diep eenzaam gevoel. Ja ik was niet gewend om in een gezelschap mijn mond te houden.
Ik probeerde wel een gesprek aan te knopen met Truus, de oude kip. maar die zei "tok", ja en dan ben je snel uitgepraat.
Ik was iemand die raaskalde als een kip zonder kop, dat is nu wel anders geworden.
Ik ben het leven veel eenvoudiger gaan zien. Ik zie de wereld nu door kippenogen. In de ochtend komt er iemand uit het huis, rammelt wat met ons voedsel, alsof wij doof zijn. Maar omdat ik honger heb ren ik met anderen naar het gaas en zie hoe ons voedsel wordt uitgestrooid over de ren.
Waar dat nu voor nodig is weet ik niet.....vroeger deden wij dat aan tafel toch ook niet.
We krijgen ieder dag vers water, dat wel, we drinken en wassen ons er mee.....Ik kan me nog de tijd herinneren dat we ook met ze allen in een teil met water gewassen werden.
In dit tehuis voor kippen was er geen aangepast activiteitenprogramma; dat hoeft ook niet, want we ploegen de hele dag.
Af een toe zondert iemand zich af en legt een ei. Men ervaart dat hier als iets geweldigs. Na afloop hoor je dan een grote brul, in dit geval een uitbundig gekakel.
Ik kom steeds meer tot rust. Kranten en journaal zie ik niet meer. Af en toe komen er nog wel wat kleine kinderen bij het gaas en proberen dan te tokken.
Ach , konden ze maar blijven tokken. Wat zou alles dan overzichtelijk zijn.
de reiger