Archief

een schitterende lichtval door dat strijklicht op de dame die hier meteen als "houvast" dient om de toeschouwer een idee te geven over de gigantische afmetingen van het landschap...  ze staat mooi op zo'n vertikale sterke lijn, maar ik denk dat ze beter aan de RECHTERkant had gestaan, zodat ze naar het landschap keek in plaats naar de rand van de foto. 
het vreemde bij zulke majestatische landschappen is, dat we er... tevéél op willen zetten, zodat alles opeens kleiner lijk dan we ons herinneren. - door de uitsnijding die ik voorstel, meen ik dat het landschap GROTER wordt, terwijl de horizon dan meteen op zo'n "sterke lijn"  komt en het hoofd van de dame...  op een sterk punt!    - als  je beide fotoos vergelijkt, zal je hopelijk zélf ontdekken dat die kompozitieregels inderdaad  nuttige hulpmiddelen zijn om  NOG netere fotoos te maken, want niet betekent dat het wetten zijn die met de millimeter moeten afgepast worden.  
warme groet van
fjet.
 

weer zo'n overrompelend en onvergetelijk landschap, dat je absoluut mee naar huis wil nemen en waar je geen millimeter van wil missen - maar toch denken wij dat door de onderste uitsnede het landschap NOG indrukwekker en majestatische overkomt...
want in dit geval drukt die massieve blauw lucht de bergen een beetje plat, terwijl door deze panoramische uitsnit de horizon... net op zo'n sterke lijn komt liggen.
normaal geeft een stukje voorgrond meer gevoel van diepte en relië aan een landschap, maar naar mijn gevoel stoort dat stukje leuning hier en verbreekt het de betovering van dit adembenemend stuk ongerepte natuur.  je hoeft niet alles te slikken wat wij hier orakelen, maar vergelijk beide fotoos en beslis dan zélf of de originele er BETER van wordt (en in negen kansen op de tien zal dat wel het geval zijn.   - als je denkt dat je iets kan bijleren met deze besprekingen, dan mag je twee nieuwe fotoos inzenden, maar dan wél speciaal gemaakt voor de les en zet dan KADREREN in de titel. 
warme groet van
fjet.

een idyllisch tafereeltje, met het beeldje mooi op de links vertikale sterke lijn... maar toch kon het NOG beter en dat probeer ik aan te tonen met een andere uitsnijding.
in de onderste foto komt ook het watervalletje op een sterk punt, rechts onder en... opeens ontstaat er als vanzelfsprekend een "dialoog tussen twee sterke punten - want terwijl het zeer lichte watervalletje in de bovenste foto de eerste aandacht trekt en het beeldje daardoor een beetje "verdringt",  worden onze ogen in de onderste foto bijna automatisch heen en weer gezogen  tussen waterval en beeldje.
door een iets krappere uitsnijding komt het hoofdje meer op het bovenste sterke punt rechts en wordt het ook sprekender.
echt waar, een schat van een foto, ook door de lichtval die hier véél beter is dan bij de volgende inzending... zo zie je maar: twee opnamen van gelijkaardige beeldjes,  met waarschijnlijk slechts enkele minuten en mogelijk slechts enkele meters verschil tussen beide opnamen en wat een verschil !
warme groet van
fjet.

sorry, maar in tegenstelling tot je eerste beeldje, spreekt dit mij (als fotograaf én vanuit het standpunt "kadreren") helemaal niet aan... in het beste geval kan ik er een "kiekje van een verlegen manneke pis" van maken. 
het beeldje staat inderdaad op de rechtse sterke lijn en kijkt ook de goede richting uit, maar het kleurkontrast met de achtergrond van bladeren is (mede door de fletse belichting) niet groot genoeg, zodat het voor buitenstaanders een zoekplaatje wordt. 
en precies door dat geringe kleurkontrast, worden onze ogen nog veel méér afgeleid door de lichtvlekken die in dit geval nagenoeg alle aandacht wegtrekken van het beeld.
als het je bedoeling geweest is om zijn privacy te respekteren, dan ben je erin geslaagd, maar fotografen willen meestal iets te zien krijgen.
de uitsnijding die ik voorstel kan de foto volgens mij niet redden en zelfs na het wegstempelen van de lichtplekken, haalt deze foto absoluut niet het boeiende van de vorig hierboven...  misschien later nog eens proberen op een ander tijdstip van de dag met een andere lichtval en een krappere uitsnijding?
warme groet van
fjet.

een indrukwekkend en weids panorama geeft op foto helaas zelden wat we ervan verwachten, omdat elke foto slechts een stukje uitsnijding is uit die immense uitgestrektheid en daarom is het een van de kadreerregels om een "hoofdonderwerp" te zetten op een van de sterke punten, zodat onze ogen een "houvast" hebben om van daaruit de rest van de foto te verkennen.
jij hebt dat hier waarschijnlijk geprobeerd met die struik op de voorgrond, maar ik vrees dat die toch niet "sterk" genoeg is om bij de eerste oogopslag de blik "gevangen" te houden (daarom spreken we dan ook van een "blikvanger").
in de uitsnijding die ik voorstel, wordt die struik opeens groot en gedetailleerd genoeg om wél onze aandacht te trekken en hebben we die meteen die "houvast" en "vergelijkingsmateriaal" om aan te tonen hoe breed dat water wel is.
zoals gezegd heb je echt gezocht naar een "sterk" punt en verdere pluspunten zijn dat je die horizon in de buurt van de bovenste sterke lijn hebt willen leggen en héél zeker de VOORGROND van struiken en takken, die de illuzie van de derde dimensie versterken.
de bedoeling is NIET dat je alles zomaar slikt wat wij hier vertellen, maar dat je beide versies van dezelfde opname vergelijkt en dan voor jezelf uitmaakt of je foto er inderdaad "sterker" door wordt.
warme groet van
fjet.

je moet behoorlijk wat lef hebben om zo dicht bij zo'n bullebak te komen en dan op de koop onthouden dat je die massieve brok spieren op een sterk punt moet zetten, met een mooie zijdelings lichtval die voor dat geslaagde strijklicht op de rug zorgt... bravo dus.
maar we zijn hier om van elkaar iets bij te leren en dan zit het probleem in die kop... je kan die macho moeilijk vragen om dat koppeke wat omhoog te heffen, zodat je ook dààr genoeg licht krijgt voor de nodige doortekening, want dàt is nu net wat we hier missen: goede lichtval op die kop met, als het even kan, nog zo'n glimlichtje in dat ene oog dat naar de kamera gericht is... voor de rest is er aan deze gewaagde foto helemaal niets gewijzigd!
de TIP dus: met het oog voor de zoeker GEDULDIG afwachten tot het meneertje belieft om zijn lieftallig snoetje net zo te houden dat het de "stuurlui aan de wal" bevalt... ja, wij hebben gemakkelijk praten achter onze kompjoeter, maar ga er zélf maar eens staan, woehaha!
warme groet van
fjet.

héél even ben ik in de verleiding gekomen om links nog een reepje wég te knippen... tot gelukkig nog net op tijd mijn frank viel, dat ik daardoor de fantastische boodschap zou verknoeid hebben, want iedereen gaat met vertederende blik naar deze foto beginnen kijken als je de titel meegeeft: "drie generaties", zélfs als ze niet verliefd zijn op bomen.
jij hebt daar een uniek portret neergezet van de door het leven zwaar getekende opa, aan de ene kant geflankeerd door zijn ranke en fiere dochter en aan de andere kant door het opgroeiende kleinkind, dat nog een beschermend steuntje nodig heeft voor het sterk genoeg op eigen benen staat om niet bij de eerste de beste storm omver te waaien. 
kompozitorisch een boeiend tafereel, met als enig minpuntje die witte lucht... daarin gaan stempelen tussen dat gebladerte zou een regelrecht bloedbad worden.
net zoals bij de volgende foto: kompozitie en techniek van de bovenste plank, waar ik geen vinger durf naar uit te steken... maar als je een afspraakje kan maken met de weerman om voor een blauwe lucht te zorgen, dan is het de absolute top in landschapfotografie! 
warme groet van
fjet.

je hebt dus écht wel een "oog" voor heerlijke natuurfotoos en het is altijd een echt genoegen om jou enkele TIPS te mogen geven om je fotoos NOG beter te maken.
hier heb je een boeiend "duel" vastgelegd tussen licht en schaduw, met nààst de twee "grote" licht-centra een nagenoeg eindeloze reeks schakeringen - dat hebben we nog trachten te benadrukken door de originele fotos iets bij te knippen, om nog méér de nadruk te leggen op het verhaal.
voor mij zit de foto boordevol symboliek: de grote zonnevlek onderaan rechts "vangt" automatisch de aandacht van elke toeschouwer en de ogen worden dan via die diagonale rij paaltjes (waarvan het eerste op een sterk punt) naar een "hoopvolle toekomst" geleid helemaal  bovenenaan.
en als we dan toch aan het fantazeren zijn, dan worden  die honderden  kontrasten  tussen licht en schaduw in de bladeren het symbool voor de vele "ups" en "downs" in het leven.
wat mij aanvankelijk erg stoorde, was die "donkere vlek" op het sterke punt boven rechts... tot ik er na ekstreme uitvergroting achter kwam, dat het een persoon in gebukte houding was en DUS waarschijnlijk héél goed bedoeld... maar met deze belichting en op klein formaat komt die "goede bedoeling" toch niet helemaal tot haar recht.
ik hoop dat je enkele nuttige tips kan vinden in dit kommentaar en ik wens je héél veel intense foto-vreugde toe!
warme groet van
fjet.