Archief

een héél verdienstelijke poging om dat beeld op een sterke lijn te zetten  en het sterke punt te gebruiken  om de aandacht te trekken op de belangrijke onderdelen van het beeld, terwijl het toch opgenomen wordt in dat natuurkader.
jammer genoeg heb je naar mijn gevoel voor de verkeerde (rechtse) sterke lijn gekozen, omdat die rabarberstruik (?) nu veel te "zwaar" wordt... als je in gedachten het beeld op de linkse vertikale lijn zet, is die struik niet meer zo "opdringerig" en krijgt het beeld aan de rechterzijde meer ademruimte.
meestal tracht ik door een uitsnijding duidelijk te maken was ik bedoel, maar hier bleef er aan de rechterkant niet genoeg plaats.
hoofdzaak is dat je nu (in tegensteling tot je eerste inzendingen) heel bewust rekening begint te houden met sterke lijnen en sterke punten en dat je nu zélf begint aan te voelen dat het inderdaad handige hulpmiddelen zijn om je fotoos te verbeteren.
wel even een misverstand rechtzetten: blauwe lucht geeft een kleurfoto een absolute meerwaarde, terwijl die "witte" lucht doorgaans alleen maar aandacht afleidt: in dit geval zou ik waarschijnlijk op mijn buik zijn gaan liggen, om het warme geel van het beeld te laten kontrasteren met de koele achtergrond van die staalblauwe lucht.
het kan verwarrend overkomen om op ZOveel tegelijk te moeten letten, maar door nu wat meer tijd te investeren in oefeningen, ga je dat mettertijd "automatisch" aanvoelen -  je hebt reeds ENORME vorderingen gemaakt, maar dat zal je zelf ook wel inzien en je zal nu ongetwijfeld met àndere ogen naar de wereld kijken dan enkele weken geleden.
ja MAG twee nieuwe (bewuste) oefeningen inzenden.
warme groet van
fjet.

toen ik de foto voor het eerst zag, heb ik echt moeten zoeken naar dat brugje en ik denk dat je dat gevoel zélf kan krijgen door je eigen foto te bekijken met de ogen van een buitenstaander... het zou een zéér nuttige ervaring zijn en je dat "gevoel" geven dat er iets niet klopt.
en toch zat er een idyllisch, bijna japans tafreeltje verscholen tussen die ontelbare lichtvlekjes, dat heb ik er proberen uit te halen door storende elementen weg te snijden EN door die erg lichte vlek van de planten links onder weg te klonen.
anderen zullen je wel vertellen dat de foto erg "hard" door de zeer gote lichtkontrasten, maar hoge middagzon tussen bladeren is echt méér dan een (niet bewerkte) digi kan verdragen.
ik zou je sterk aanraden om thuis bestaande fotoos te nemen en er met enkele vellen papier gedeelten van af te dekken, om dan zelf een definitieve uitsnijding te kiezen en op te slaan (of af te printen) - het is een uitstekende oefening om zo'n "ideale" uitsnijding voortaan reeds bij de opname te maken, want ik blijf herhalen dat je bij elke uitsnijding op de kompjoeter een verlies van kwaliteit krijgt.
warme groet van
fjet.

ik hoop dat je ZELF inziet, hoe de ogen van een "buitenstaander" gewoon weg-gezogen worden naar die grote witte vlek van kasteel middelheim dat dus voortdurend de aandacht wegtrekt van het beeld...

doe asjeblief nooit wat ik hier gedaan heb door dat kasteel even weg te toveren, want dat is pure vervalsing van de realiteit - ik wou hier enkel even aantonen hoe, door een rustige achtergrond, alle aandacht opeens weer gekoncentreerd wordt op dat éne beeld.
een veel BETERE oplossing zou geweest zijn als jij die enkele stapjes naar rechts gezet had voor het bekomen van die rustige achtergrond.
het VOORNAAMSTE in een les kadreren is natuurlijk dat jij voor het bewuste gebruik van sterk punt én sterke lijn van mij een onderscheiding krijgt en daarbovenop nog een GROTE onderscheiding voor de symboliek van de vrouw op de diagonale grens tussen licht en schaduw.
je MAG twee nieuwe fotoos sturen, maar géén verplichting.
warme groet van
fjet.

een foto waarbij je met je ellebogen aanvoelt dat er héél wat denkwerk aan vooraf gegaan is, want deze foto kan (bijna) dienen als illustratie voor een kursus kadreren (en dan op de koop toe nog aangevuld met haar eigen ervaring).
het allereerste wat opvalt (en wat deze foto onderscheidt van de talloze snapshots) is de "omkadering" door bomen en bladeren, wat meteen een enorme dieptewerking geeft en alle aandacht gevangen houdt in dit rustige landschap.
de horizon staat voorbeeldig op een sterke lijn, hoewel de stal (rechts) en het huis (links) erg klein uitvallen, trekken ze toch de ogen aan, omdat ze allebei in de buurt van de onderste sterke punten staan, maar alles wordt toch gedomineerd door die kanjer van een wolk op dat sterke punt boven links.
een voorbeeldig stuk "huiswerk" dus, helemaal doordacht en gedisciplineerd uitgewerkt.
wat ik persoonlijk mis, is een echt "hoofd-onderwerp" - dit had de stal kunnen zijn door dichterbij te komen, maar dan was die prachtige omkadering weggevallen.
het enige storende element vond ik de grijze loods, rechts naast de stal en die heb ik dus weggekloond (ook al zullen sommigen dat een "ongeoorloofde bewerking" noemen).
de vlinder die je ingezonden hebt, voldoet aan de normen van het kadreren, maar voor dichtbij en/of makro opnamen verwijs ik je toch liever maar de specialisten terzake.
ik hoop dat je "iets" hebt aan deze tips en dat je volgende inzending van dezelfde kwaliteit is, want door te "knippen" kan je de waarde van deze foto alleen maar verminderen: dit verdient een applaus!
warme groet van
fjet..

hallo, dit is dus van iemand die "niet van landschappen houdt" en zichzelf een "beginnelinge" noemt... (maar die het wel helemaal in haar vingertoppen heeft om elementen van een landschap aaneen te voegen tot één zinvol geheel).
dat die elektriciteitspaal geen "klassiek" hoofdonderwerp is in de fotoclubs, belet mare niet om heel subtiel te suggereren hoe de "beschaving" stilaan overal doordringt... want morgen staan hier misschien fabrieken.
bij herhaling heb ik er hier voor gepleit om de regels voor sterke lijnen en sterke punten SOEPEL toe te passen en dan blijkt overduidelijk dat ze voor mare allang geen teorie meer zijn en dat zij ze instinktief aanvoelt én gebruikt.
hoewel jouw foto ruimschoots voldoet aan de regels voor kadreren, stel ik voor om links "iets" weg te nemen zonder dat er informatie verloren gaat en ook in de voorgrond "iets" te snoeien om te voorkomen dat het teveel aan gras de aandacht afleidt van de dieptewerking.
door de uitsnijding die ik voorstel, wordt die diagenaal NOG veel sterker en dwingt ze de ogen naar dat "minuskule" elektriciteitspaaltje, dat inderdaad het hoofdonderwerp is.
wel opletten voor dergelijke "bleke" luchten, die zo licht zijn dat ze veel aandacht opzuigen... een staalblauwe hemel met kolossale witte wolken zou meteen een heel andere sfeer scheppen.
door een "goede" titel te verzinnen, help je de toeschouwer om iets dieper na te denken over de zeer akute symboliek.
je MAG nog twee fotoos over kadreren inzenden, maar als AL je landschappenvan dit kaliber zijn, dan mag de mailgroep in jou weer het zoveelste "jong talent" verwelkomen!
warme groet van
fjet.

sorry voor het lange wachten, maar het is hier geween en geknars van tanden geweest met mijn kompjoeterke.
vanzelfsprekend is IEDEREEN welkom en niemand is verplicht om de lessen te volgen, want fotografie is hier een liefhebberij (of passie) - maar als je een bespreking wil over het kadreren, dan verwachten we toch dat je eerst de les kadreren doorleest die je bij je inschrijving ontvangen hebt en dat je een inspanning doet om rekening te houden met de bazisregels die daar gegeven worden over sterke lijnen en sterke punten.
het is de bedoeling dat je oefeningen maakt op de les en dan zullen we jou met alle plezier stap voor stap verder op weg helpen.
bij je eerste inzending heb je het jezelf wel erg moeilijk gemaakt door die dichtbij opnamen, want er zijn echt wel problemen met de scherpte - als het je bedoeling is om dààrin te specializeren, dan denk ik dat je een schat aan informatie zal vinden in de reeks TIPS die Ward van Jim geschreven heeft en die je via de mailgroep kan opvragen.
als jij zin hebt, dan graag een nieuwe start, met twee fotoos die speciaal voor de les kadreren gemaakt zijn... okay?
warme groet van
fjet.

als "dokument" is dit wel interessant omdat je zowel voor- als achterkant van de molen op één foto hebt, maar als toeschouwer weet ik toch niet waar ik eerst moet kijken: de ogen springen onbewust van de wieken naar dat trapje en weer terug, terwijl die wieken naar mijn gevoel te weinig ruimte hebben.
met de uitsnijding die ik voorstel, blijft alle info van de originele foto bewaard, maar geeft het geheel een veel rustiger gevoel, omdat de molen nu als één geheel op een sterk punt staat en de wieken de nodige "ruimte" krijgen.
je zal merken dat ik nogal vaak het woord "voelen" gebruik, want kadreren is geen kwestie van meten met de lat, het is immers de bedoeling dat je door oefening leert "aanvoelen" hoe diverse onderdelen samen één boeiende foto maken en de sterke lijnen en sterke punten zijn daarbij een handig hulpmiddel.
door méér fotoos van "cracks" te bestuderen om na te gaan hoe zij met sterke lijnen en sterke punten en diagonalen en lichtval omspringen, zal je dat "gevoel" vlugger in de toppen van je vingers krijgen.
er zijn hier al héél wat "beginnelingen" op héél korte tijd uitgegroeid tot... ras-fotografen en daar kan jij binnenkort ook bij horen.
warme groet van
fjet.

oei ronald.... als oefening voor kadreren valt dit wel mee, met sokkel op een sterke lijn en gezicht op een sterk punt.
MAAR... met de lichtmeting zat het deze keer helemààl fout: de meeste digi's hebben een spot-meting, waarmee je ook in moeilijke omstandigheden (bijv. bij tegenlicht) het licht kan meten op een belangrijk detail: hier dus het gezicht.
jouw meter heeft een "gemiddelde" gemeten over de hele foto en daardoor is dat gezicht zwaar onderbelicht - zoiets achteraf oplossen met de toets "tegenhouden" van adobe is nagenoeg onmogelijk (je moet dan trouwens ook nog gaan jongleren met "lichtsterkte" en "hardheid", zoals ik hier geprobeerd heb, maar het blijft knoeiwerk).
nog even herhalen dat tegenlicht niet altijd betekent dat je de zon pal tegen hebt, maar dat de achtergrond LICHTER is dan het hoofdonderwerp...
ik zou je dringend aanraden om die "spotmeting" eens rustig uit te proberen tot je het helemaal onder de knie hebt, dat voorkomt dat je later opnamen verknalt die je niet kan hermaken.
warme groet van
fjet.

op de eerste foto zie je, wat élke voorbijganger ziet zonder er echt op te letten, de tweede is de vizie van een fotograaf: hetzelfde onderwerp, maar toch anders en als je zelf mag kiezen, zal je er waarschijnlijk de tweede uitpikken.
deze twee verschillende uitsnijdingen illustreren prachtig hoe nuttig die regels voor kadreren zijn, met hun sterke lijnen en sterke punten: de foto oogt opeens rustiger, belangrijker en interessanter door die voorgrond weg te halen (waarop feitelijk weinig info staat) - daardoor komt de horizon opeens op een sterke lijn en het piepkleine huisje van de eerste foto wordt opeens veel groter op dat sterke punt.
de bedoeling is dat je beide uitsnijdingen elk afzonderlijk op je laat inwerken en ze dan vergelijkt, want hoewel de regels voor  kadreren  nuttig zijn, blijft het toch allemaal in de eerste plaats een kwestie van aanvoelen en ik hoop dat deze tips je daarbij helpen.
je mag twee "verse" opnames inzenden, maar nu héél bewust rekening houden met één hoofdonderwerp op een sterk punt en met strijklicht (zijdelings  invallend licht) om je fotoos dat magische reliëf te geven dat verloren gaat als de lichtbron pal achter je staat.
warme groet van
fjet.

met wat ik van jou reeds gezien heb in de mailgroep, zal het slechts een héél kleine inspanning vragen om de les "kadreren" eens door te nemen en dan voortaan je landschappen op te bouwen rond één "sterk punt": die regels zijn geen "heilige wetten", maar zéér bruikbare (en uit de praktijk afgeleide) hulpmiddelen om de aandacht van de bezoeker te vangen en even vast te houden.
dat de horizon bijna in het midden van de foto ligt, vind ik lang niet meer zo storend als de boerderij op het sterke punt boven rechts komt, terwijl die boomstronk op de voorgrond (op het andere sterke punt links onder) de blik opvangt en via die diagonale weg als vanzelf weer naar de boerderij leidt: zo'n bestudeerde kompozitie
als je moet letten op sterke lijnen en sterke punten, kan je dat in het begin aanvoelen als een rem op je kreativiteit, maar als je de rezultaten van deze twee uitsnijdingen vergelijkt, zal je moeten toegeven dat het de moeite loont om reeds bij de opname te zoeken naar één enkel hoofdonderwerp (de blikvanger) en de andere elementen dan in dienst van dat hoofdonderwerp te schikken en ordenen, zoals je een bloemruiker zou samenstellen.
heel in in het begin is dat tijdrovend, maar het wordt heel vlug een roetine en na verloop van tijd krijg je dat gevoel zo in je vingertoppen, dat je ook in zeer stresserende ogenblikken het hoofdonderwerp automatisch op zo'n sterk punt gaat zetten - je zal bovendien merken dat je zelf veel meer voldoening gaat beleven aan fotoos waar je die ekstra moeite voor gedaan hebt..
bij jouw makro en/of dichtbij fotoos voel je die kompozitie kennelijk instinktief aan en als je rekening houdt met enkele tips, zullen ook je landschappen in de kortste tijd juweeltjes worden: sukses!
warme groet van
fjet.