De handel met Spanje was ingewikkeld en niet zonder risico's door de lange zeereis en ook omwille van de afstand die betalingsmoeilijkheden in de hand kon werken.
De zaakvoerders verstuurden gewoonlijk samen één of twee zendingen per jaar. Toch was deze export naar Spanje belangrijk omdat via die weg ook niet meer verkoopbare kant aan de man kon worden gebracht. De betere kant, bv de Mechelse kant met ijsgrond was voornamelijk voor Frankrijk bestemd; goedkopere kantranden, geweven lint en guipure voor Duitsland; mutsenkant voor de Noordelijke Nederlanden.
Naast Antwerpen was ook Brugge in de 18de eeuw een belangrijk kantcentrum. Brugge fungeerde als verzamelcentrum van waaruit de kant voor de verschillende buitenlandse markten verdeeld werd. De export naar Spanje was het best uitgebouwd.

Antwerpen was een belangrijk transitcentrum voor de uitvoer van die Vlaamse kant.Uit een overzicht van 1738 blijkt dat ook de kantproductie er de belangrijkste nijverheid was, onmiddelijk gevolgd door de diamantindustrie.De kantproductie was heel sterk afgestemd op de uitvoer en beantwoordde duidelijk aan de vraag van de diverse landen die niet steeds aan fijne kant de voorkeur gaven.
De firma's pasten zich aan de vraag van deze afzetgebieden aan en lieten gespecialiseerde werksters voor de correspondenten werken.
Vallon de Villeneuve, een Parijse handelaar die zaken deed met de Brusselse firma Godefroy,opende in Cadiz zijn eigen bedrijf en kocht, via Godefroy,"dentelle de Gand ou d'Anvers pour des assortiments faits expressément pour l'Espange."

Denemarken stond open voor nieuwe buitenlandse invloeden, maar verloor nooit zijn eigen identiteit. In de loop van de 18de eeuw kreeg de Deense kant nieuwe impulsen door onder meer Vlaamse invloeden: men ging er Vlaanderse, Binche,Mechelse,en tenslotte tulekant imiteren.
Vrouwen uit Brabant,die de troepen van Frederik IV zouden gevolgd hebben,hebben zich in 1712 in Tönder gevestigd en tevens de noodzakelijke verfijning op gebied van vormgeving en techniek geïmporteerd.In 1717 waren er in Tönder 7 kantkantoren. De kantindustrie in Denemarken was halfweg de 18de eeuw economisch heel belangrijk en bracht meer op dan de handel in vee,paarden en andere artikelen,vandaar dat de import van vreemde kant helemaal verboden was.Doch, het basismateriaal voor kant werd wel geïmporteerd.Om tot de in 1761 opgerichte "gilde van kooplieden in kant" te kunnen toetreden,moesten de handelaars aan bepaalde verplichtingen kunnen voldoen.
Het was essentieel over fijne garens te kunnen beschikken en goede kantpatronen te hebben.
Vandaar dat één van de voorwaarden voor toetreding tot de gilde erin bestond relaties te hebben met Vlaanderen en Brabant, precies om aan de mooie draad en patronen te kunnen geraken.
Overdruk uit Kant

In Rusland bleef, naast de gekleurde zijden kant en de goud-en zilverkant,de witte kant een gevestigde waarde.Dat was niet te verwonderen omdat in de loop van de 18de eeuw de oorspronkelijk Russische hofkleding en de kleding van de koopmansstand een westers karakter had.
Geîmporteerde kant was zeer duur en was het privilege van de tsarenfamilie en het hof, vandaar dat men pogingen ondernam om de modieuze kant op een behoorlijke manier na te bootsen.
Onder Peter de Grote, die na zijn bezoek aan Parijs in het begin van de 18de eeuw te Novgorod een atelier voor zijdekant stichtte, werd in Moskou aan het hof een kantatelier ingericht dat onder leiding stond van Brabantse kantwerksters.

Het verhaal van een prachtige sluier in Brusselse kant die tenauwernood aan de inbeslagname is ontsnapt.Een dame vergezelde haar man naar een feestelijkheid in Dover. Nadien waren ze van plan naar Londen te vertrekken. Ze had een sluier van Brusselse kant gekocht van een smokkelaar.
De echtgenote van een hoofdverantwoordelijke voor Justitie was aangehouden in Dover omdat er kant in haar bagage werd ontdekt.Overrompeld door dit nieuws, sprak de dame met een naburige heer die haar aanbood de sjaal naar Londen te brengen omdat, naar hij zei, men een vrijgezel toch nooit zou controleren.Vlakbij dit gezelschap glimlachte een man,waardoor de dame argwaan begon te krijgen. Daarom accepteerde ze luidop het voorstel.'sAvonds naaide ze de sjaal in de mantel van haar eigen man. De volgende dag bereikten ze Londen in alle veiligheid, maar de vrijgezel die oorspronkelijk de sjaal zou overbrengen werd aangehouden en gecontroleerd,maar zonder succes!
Overdruk uit kant in Europa

Er zijn tal van verhalen bekend over de manier van smokkelen in Engeland en over de inbeslagname van kantstukken in huurkoetsen tussen ST.Pauls en Covent Garden in Londen. Hoe een dame van stand ettelijke hoeveelheden Franse kant in haar zetel verstopt had. En hoe een andere vrouw in een uitgehold brood voor zo'n 200 pond kant had verstopt. Of een grote Turkse tulband, met een inhoud van fijne kant met een waarde van 90 pond. Ook boeken, flessen, omwikkelde baby's dozen met een valse bodem,paraplus......dit alles en nog veel meer waren dagelijks de prooi van belastingsambtenaren. Uit de koffer van een livreiknecht werden elf yards fijne kant en 6 kragen gehaald. Iedereen smokkelde. In de bagage van een gentleman van de Spaanse ambassade werden 36 dozen hemden met kragen en manchetten in fijne kant plus een grote hoeveelheid kant voor dameskleding ontdekt. De kant ontsnapte aan de controle in Dover, maar werd in beslag genomen bij aankomst van de koets in Southwark.
Overdruk uit Kant

De Engelse koning George meldde in 1764 dat alle kant die gedragen zou worden op het huwelijk van zijn zuster,prinses Augusta,met de hertog van Brunswick,originele Engelse kant moest zijn.
Doch,net voor dit huwelijk werd een schip onderschept dat geladen was met grote hoeveelheden Franse kant en zijde,bestemd voor de kleermakers van het hof ! Noblesse oblige !
De verantwoordelijke modiste werd het land uitgezet en vertrok naar Versailles waar ze een villa liet optrekken die ze "La folie des Dames Anglaises" noemde.
De Engelsen kochten Brusselse kant op het vasteland en verkochten die onder de benaming "dentelles" of "point d'Angleterre". Het ging zelfs zover dat in de 18de eeuw de Brusselse fabrikanten hun eigen productie zo gingen noemen."Point d'Angleterre" is zuivere Brusselse kant van de beste kwaliteit.Kantstukken die erg in de markt lagen als smokkelwaar waren kragen,mutsenslippen en engageantes, neerhangende mouwvolants. Typische rococomotieven waren de chinoiserieën,oosterse tekeningen zoals palmbomen of pagodes.
Uit Kant

Ook in de 18de eeuw wilde  men in Engeland hoe dan ook de eigen Engelse kantindustrie aanmoedigen, en daarom was het verboden vreemde kantsoorten als Venetiaanse kant en point de France te dragen. Voor kant uit Vlaanderen werden heel hoge invoerrechten geïnd, dus liepen de smokkelpraktijken onverminderd door. De Engelse dames van stand wilden absoluut vreemde kant hebben, dit was prestigieuzer.
Konden ze die kant niet zelf oversmokkelen, dan namen ze beroepssmokkelaars onder de arm.
Er heerste een mentaliteit die als volgt kon uitgelegd worden:" mode is een erg dwaas ding, maar het is nog dwazer niet gekleed te gaan volgens je stand".
Deze visie opende de weg naar allerlei bizarre wanpraktijken, om toch maar het doel te bereiken.

Een heel belangrijke ontwikkeling in de 17de,maar ook verder in de 18de en zelfs 19de eeuw was de smokkel die algemeen aanvaard werd als een onderdeel van de kanthandel. Kant werd om twee redenen gesmokkeld: ofwel was de invoer ervan totaal verboden, ofwel waren er enorm hoge invoer taksen die men wilde omzeilen. Vandaar dat er scherpe controles waren aan de landsgrenzen van nagenoeg alle staten van Europa.
Kant werd steeds belangrijker in de mode, en de aantrek als een verboden product was niet te versmaden.
Reeds in de loop van de jaren 1620 werden allerlei paketten kant in Dover onderschept zonder dat er invoerkosten werden betaald.