Naar de inhoud

gedichten

Dichters steken Lampen aan
seniorennet.beseniorennet.be
Zondag 8 april 2007

Deze aarde, wij hebben ze opgebruikt:


hens002_p01.gif
Portret van Herwig Hensen

Herwig Hensen
(1917-1989)


Deze aarde , wij hebben ze opgebruikt:
grond, wateren, beemden, bomen,
de vrucht die smaakt, de bloem die ruikt,
en 't land waarvan wij dromen.

Wat geven wij onze kinderen mee
behalve spreuken en kogels?:
niet eens het zuivere zout van de zee
en 't zingen van de vogels.

Maar wél het gif en het haastige kruid,
en haat die alom kan passen.
Sindsdien doven de lentes uit
en dorren vroeg de grassen.

Belofte slaat over in ongeduld
voor wie geen hoop meer bewaren.
Wat zijn wij onder zoveel schuld?:
bedriegers of barbaren?
Reageer op dit bericht
Woensdag 4 april 2007

Rozenboompje


Jacqueline E. Van Der Waals


ROZENBOOMPJE



Als de zon des avonds daalt
Staat mijn rozenboom vol rozen,
Nog in 't avondlicht te blozen,
Dat zijn kruintje overstraalt.

't Boompje bloost en bloeit en blinkt
In het midden van mijn gaarde,
Waar rondom de duisterende aarde
Reeds in schemering verzinkt.

's Avonds in mijn rozenhof
Blijft het avondlicht gevangen
In de duizend roosjes hangen,
Rodend roos en rozelof.
Reageer op dit bericht
Dinsdag 3 april 2007

't Avondt, 't avondt: trage en treurig


Guido Gezelle


't Avondt, 'tavondt: trage en treurig
         zinkt de zonne nederwaard;
dwijnt het licht, en gaat er geurig
         reukwerk uit den roozengaard;
         stille, en zonder ruit noch muit,
         nijpt de nacht de dagkeerse uit.
Reageer op dit bericht
Maandag 2 april 2007

Ene romance


J.J. A. Gouverneur
(1809-1889)


ENE ROMANCE


PROEVE VAN THANS IN ONBRUIK GERAAKTE  DICHTTRANT



Op de burgwal staat de dame,
Doek en wangen nat van tranen;
Want een dame in de romance
Moet zich steeds ellendig wanen.

En de maan ziet op haar neder,
't Stormt uit alle hemelstreken;
Want in de romance mogen
Maan noch stormwind nooit ontbreken.

En de dame wringt de handen,
Kan haar onrust niet bedwingen;
Want in de romance moet ook
Iemand wel zijn handen wringen.

Weet, haar ridder trok ten strijde,
Heel in blinkend staal geslagen;
Want een ridder der romance
Moet koen lijf en leden wagen.

En de dame weent nog stadig,
Weent, tot laat de sterren schijnen,
Want in de romance moet toch
Stadig aan de dame gijnen.

En de ridder vecht zo dapper,
Dat de vijand 't niet kan halen;
Want in de romance dient wel
Steeds de held te zegepralen.

Zie – daar breekt het hart der dame,
Puur uit zorg voor de geliefde;
Want geen dame in de romance,
Die niet iets ter dood toe griefde.

Maar de ridder ook moet sneven,
Daar de krijgskans zich gaat wenden;
Want het moet in de romance
Steeds met moord en doodslag enden.
Reageer op dit bericht
Donderdag 29 maart 2007

Daar rijst me in 't hart...


F. L. Hemkes
(1854-1887)


DAAR RIJST ME IN 'T HART...



Daar rijst me in 't hart een droef gedicht,
Terwijl de hemel straalt en lacht:
'Een bloem ontluikt bij stervend licht
En leeft - een enkle lentenacht.'

'De wind is stil en alles rust;
De bloemen knikken, fluistren zacht
En dromen dat de zon haar kust -
Nog éne bloem slechts waakt en wacht.'

'Zij waakt en wacht, totdat de trans
Gekleurd wordt door het morgenrood;
Dan sterft zij met der sterren glans;
De dag breekt aan, de bloem is dood.'

Waartoe is deze tijd een klacht,
Terwijl de dagen zonnig zijn? -
Mijn liefste is als een bloem, die wacht
Op levensvreugde en zonneschijn!
Reageer op dit bericht

Meer van gedichten

↑ Terug naar de berichten