Donderdag 2 augustus 2012
het
Het nieuwe huis van Michelle
en Micha na 16 uren aan 1 stuk rijden
weer thuis
kreeg heimwee naar zijn lief
en wil haar helpen natuurlijk
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Donderdag 2 augustus 2012
kijk eens...
Het boven huis en
de TUIN
tja..
alles moet van onder tot boven wit
Donderdag 2 augustus 2012
het
Buiten gebeuren
Donderdag 2 augustus 2012
gedachtes
Het idee
dat we het leven kunnen beheersen
weerhoud ons ervan
het leven te ervaren
Als een eindelose stroom van mogelijkheden
Juist als je de controle loslaat
Kan het leven zich in volle omvang tonen
***
Het leven is een voortdurend
afscheid nemen
***
De eerste en de moeilijkste stap
naar een nieuw leven
Is de stap Uit je oude leven
Woensdag 1 augustus 2012
Oud en nieuw
Elk jaar is het weer anders
de Huissensedag 2012
Zonder de zonen leuk
Maar wat zijn wij zonder hen
Heerlijk met je kinderen aan het zwingen
Gelukkig was Glenn er dit keer bij
Zelfs Jean Paul maakte ons ook even blij
Corrie, de dame op het filmpje met het korte haar
is mij trouw, net als t voorgaande jaar
In de middag zijn we wat uurtjes gaan lopen
snel op een terrasje aangesloten
JP trakteerde ons dames een bakkie troost en de patat?
daar zorgde Corrie lekker voor
Snel naar huis
daar zaten we ineens met het hele koor
Michelle en Glenn haalden de sleutel van hun nieuwe huis
toch voelde hier bij elkaar ook voor hen als thuis
Heerlijke kerrie bloemkoolsoep gemaakt
en een dubbele pizza met elkaar gekraakt.
Woensdag 1 augustus 2012
vervolg
Huissensedag 2012
Na het eten dus even zwingen
Glenn mocht in een microfoon zelfs zingen
De buurvrouw tegen gekomen
stond er zomaar een vreemde man met ons op de kiek
Maandag 30 juli 2012
Van Petra
Wij
arme aardbewoners
Wat hebben we onszelf toch aangedaan?!
Onszelf vastgezet in de gevangenissen van ons leven.
Het leven van rechtomlijnde huizen en strak vormgegeven wegen.
Zo binnen, zo buiten.
Totaal verkrampt in ons eigen huis, dat we lichaam noemen, rechtlijnig denkend tot we in kronkels uiteen vallen. Of wanhopig zoekend naar dat wat onze ziel zo blij maakt, uitgedrukt in koopziek gedrag om ons te bevredigen.
Niet bewust van wat onze ware aard is. Aard.. Aarde.
We spiegelen ons in de ander, zonder naar binnen te kijken.
We zien ons uiterlijk, niet ons innerlijk.
Gericht op die uiterlijke waarden, zoals kleding, zien we niet meer hoe zuiver en mooi wij al zijn, zijn we bang beoordeeld te worden op dat uiterlijk.
Kopen wij huizen zo groot als maar kan, groter dan de buren, dan familie, dan zgn vrienden. Waar halen wij anders onze eigenwaarde vandaan?
Ja, uit de auto die ons van A naar B brengt, ook op die plekken waar we helemaal niet hoeven te zijn. En als die plekken verder weg liggen, dan zijn er vliegende bussen, airbussen genoemd. En door die plekken te bezoeken laten we aan de thuisblijvers zien hoe geweldig we het in het leven geschopt hebben.
En doen net of we de leegheid niet merken als we weer thuiskomen.
En zij die niet mee kunnen komen voelen zich nog minderwaardiger, want zij denken mislukt te zijn. Vaak zijn zij degenen die het dichtst bij zichzelf staan, totdat het mislukt zijn gevoel zich in hun wurggreep neemt, waarna steevast naar een verslaving wordt gepakt om het leven vast te houden in een andere vorm, een zwevende vorm, die van de roes en het niets met de wereld te maken willen hebbende gevoel.
Anders dan die van de koopverslaafden, maar eigenlijk hetzelfde, die koopverslaafden met veel geld en status en macht en vaak ook een nietszeggende veelheid aan kennis verwoesten de wereld in natuurlijke zin, door de aarde te verontreinigen op welke manier ze ook maar kunnen.
De verslaafden aan middelen zoals medicijnen, drugs en alcohol om maar wat te noemen, verwoesten slechts zichzelf en daarmee vele anderen op hun pad. Soms zijn we beiden.
Schuldgevoelens, verdriet, pijn en angst hebben de overhand, vaak zonder dat men het weet en weet men het wel, dan weet men niet hoe er uit te komen.
En komt men er niet uit dan is ziekte vaak ons deel.
Wij, arme aardbewoners.
wij malle aardbewoners
We zoeken ons vertier zo buiten ons.
Hoe gekker hoe beter.
Wat is er heerlijker dan een kick te krijgen van een avontuur in de achtbaan, van welk pretpark dan ook?
Waardoor ons eigen leven nog meer achtbaan wordt?
Wilder, gekker, sneller, lawaaieriger.
Het hoort er allemaal bij.
Wij mensen zijn goed in verzinnen, of heet dat creatief zijn?
We bedenken maar en hop het wordt al uitgevonden.
De nieuwste gadgets, gadgets voor groot en klein, van groot en klein.
Het nieuwste van het nieuwste bevredigd ons weer voor even, totdat er weer iets nieuws is. Onze ruimtes worden te klein, onze afvalhoop te groot, maar bewaren zullen we, om ons een veiligheid te geven die we nooit hebben gekend. Een groter huis dus maar, ook al moeten we dan nog harder werken, voelen we nog meer stress, want we mogen niet zijn wie we willen zijn, we doen mee, anders zijn we immers niets.
Werk je niet hard, dan ben je immers lui.
Heb je geen geld, dan doe je niet meer mee.
Loop je niet in de modepas, dan ben je lelijk.
Heb je je haren niet geverfd, ben je saai.
Hou je niet van de uitbundigheid van drank en zwieren en zwaaien, dan ben je ongezellig.
Wat zijn we toch veel, wie is nog zichzelf.
Bovendien is het beter om mee te doen, want anders verlies je vrienden.
Het is toch veel prettiger dat jij jij bent om wat je doet en hoe je er uit ziet, dan dat je voor jezelf kiest en daarmee buiten de boot valt?
Een eenzaam bootje is het meestal, zonder kleur, zonder dat volle leven van druk zijn, bezig zijn, met de buitenkant één zijn.
Totdat je ontdekt …
Dat je een malle aardbewoner bent.
wij langzaam wakker wordende aardbewoners
En dan komt ineens de tijd dat we wakker worden met een gevoel van totale leegheid, het besef dat we het anders willen.
Wat dat anders is, maakt dat onze zoektocht anders wordt.
De één gooit zich in de filosofie, de ander in de esoterie, de één zit alsmaar in z’n hoofd en de ander gaat naar z’n gevoel. Verwarrende tijden, waarbij we inzien dat het leven tot nu toe een hel was op de mooie momenten na, die bijzonder weinig waren.
We geven anderen de schuld van ons lijden en dat is fijn, totdat we beseffen dat ook dat ons lege gevoel niet laat verdwijnen.
Sommigen blijven hangen in wrok en haat, verdriet en pijn, anderen gaan op pad en zoeken het uit, gaan vergeven, zichzelf en de ander.
Sommigen vinden uit dat ze zichzelf niet liefhebben en doen van alles om dat toch voor elkaar te krijgen. En met dat beginnende vonkje gaan we zien dat er best nog wat moois is op deze aarde. Zomaar een druppel op een blad, een mooie bloem, een insect die ons alle kleuren laat zien gespiegeld op de vleugels en ineens kunnen we zelf ook spiegelen en zien we onze eigen kleuren weer zwak verschijnen in de zon.
Het proces is begonnen.. het wakker worden, het bewust worden.
En ineens gaan poorten open, sluiers verdwijnen, de waarheid komt stukje bij beetje aan het licht.
Enorme nieuwe ervaringen, weer allerlei angsten die gaan tot de kern van ons bestaan zullen verwerkt en opgelost moeten worden.
En de vragen hoe en waarom maken ons bijna gek. Soms zo gek dat je liever terug wil in die slaap, in die tijden van drukte en alles om je heen belangrijker vinden dan dat wat zich in jezelf afspeelt, want dat is eng, doodeng.
Soms zijn er handen die ons toegestoken worden, soms verliezen we onszelf in een beerput waar je denkt niet meer uit te komen.
Een weg terug is er niet.. al doende, al denkende, al ervarende merk je dat en dat leidt weer tot ongelooflijke processen, waarbij we denken ergens aan begonnen te zijn wat veel te eng is om door te zetten. Bij elke stap terug in het systeem die we pogen te doen om er weer bij te horen, voelen we ons weer van onszelf afglijden. Bij elke stap vooruit voelen we dat soms ook.
We zijn de weg kwijt, iedereen is de weg kwijt en we beseffen ons dat we die al heel lang kwijt waren, maar vindt die weg maar eens weer. Moeten we linksaf, rechtsaf of rechtdoor? Is dit goed of dat goed? Tot we leren dat het niet uitmaakt welke weg we nemen, alles is een weg en zolang we op weg zijn, gaan we vooruit.
We verliezen nog meer dan we ooit hadden kunnen denken. Soms familie, soms vrienden, materieel bezit wat waarde had bezien we met andere ogen en we kunnen meer laten gaan.
Stukje bij beetje, stap voor stap.
We beseffen dat we niet afhankelijk zijn van goederen, het maakt ons alleen maar slaaf van die goederen en dat is niet meer wat we willen, we hebben geroken aan vrijheid en daar gaan we voor.
Maar wat is dan die vrijheid?
Ben je vrij als je zo’n beetje doet wat je wilt?
Dat je vooral leuke dingen doet?
Loop je dan niet weer in dezelfde valstrik die je eerst ook al had, alleen dan met een andere naam ervoor?
Is het vrijheid als je anderen nog steeds aan het ver-oordelen bent?
Is het vrijheid dat je nog steeds moet luisteren naar wat anderen je vertellen?
Is het vrijheid dat je nog steeds je leven laat bepalen door wat de wet verteld?
Of is het pas vrijheid als je je verantwoordelijkheid neemt voor je eigen leven?
Maar wat is dan verantwoordelijkheid voor je eigen leven?
Ga je dan vertellen wat anderen moeten doen voor jou?
Je kinderen bijvoorbeeld?
Mensen die het zogenaamd slechter hebben dan wij?
Mensen die in de zogenaamde ontwikkelingslanden wonen?
Mensen die ouder zijn en die we bejaard vinden?
Mensen die uit een ander land komen en die wij wel eens zullen leren hoe het moet?
Mensen die niet helemaal zijn zoals we denken dat de mens moet zijn, met lichamelijke of geestelijke beperkingen?
Hoe moet dat dan?
Hebben wij de wijsheid soms in pacht?
Alleen wij?
Niet de kinderen, niet de stammen, niet de ouderen, niet de buitenlanders, niet de mensen met beperkingen in hun doen en laten?
Dan komen we erachter dat iedereen zijn eigen-wijsheid heeft en dat maakt dat we nog meer verward worden.
Het denken beheerst ons.
Het voelen is ver van ons vandaan.
We beseffen dat we terug naar het voelen mogen.
Voor onze eigen bestwil.
Maar hoe?
De één zoekt het in een geloofsovertuiging die geloof heet, de ander gelooft in iets anders.
Massaal gaan we verder op zoek.
Op zoek naar liefde.
Dat beginnen we ons te beseffen als we voorbeelden tegen komen uit de geschiedenis, genaamd jezus, boedha, krishnamurti of gandhi of een voorbeeld zomaar op straat door de glimlach van een kind, een lieve oudere vrouw die je bemoedigend toespreekt, of een arm van een vriend of vriendin die het ook niet weet, maar wel voelt dat er iets is.
En de liefde groeit en groeit en groeit.
Voor jezelf.
En daarmee voor anderen.
We beginnen te zien dat elk mens de moeite waard is, wat hij/zij ook doet of denkt, wat hij/zij aanheeft of wat voor werk deze persoon doet.
We kunnen doorheen de stoffelijke materialistische mens kijken en zien met lede ogen hoe zij hun leven leven in lijden en last.
Met een schok beseffen we hoe we dan ons eigen leven leven.. ook in lijden en last en we zijn eindelijk bereid dat juk af te gooien.
En dan voelen we dat we verbinding krijgen.
Verbinding met onszelf.
En ineens voelen we dat we verbinding krijgen met anderen, jong of oud.
Met de natuur.
Met de dieren.
Met de Aarde.
Met de maan en de sterren.
Met het Universum, God, de Bron.
We geloven het eerst niet, twijfel rijst alom.
Ook al hebben we in ons leven wel eens dergelijke verbindingen meegemaakt, we geloven het niet, want we denken. En denken haalt je af van je gevoel.
Dan komen er tijden dat je denkt en dan komen er tijden dat je voelt.
We raken onze balans volledig kwijt.
Tot we durven aanvaarden.
Aanvaarden dat die verbinding met jezelf leidt tot verbinding met het Al.
En weer is het eng.
Sommigen van ons gaan er helemaal in op en vergeten dat we op Aarde zijn, de balans volledig kwijt.
Meestal hervinden we ons, bij de één duurt dat lang, bij de ander kort.
Totdat het balletje van balans in het midden blijft liggen.
Dat we voelen dat we in het midden zijn van Hemel en Aarde.
En weer gaan er poorten open en sluiers verdwijnen.
Een volgende stap.
We worden moe, moe van alles wat al is geweest.
En we waren al moe.
Uit de oude programmeringen stappen, uit het lijden naar het nieuwe, het nieuwe onbekende.
Overgangsperiodes met vele ongemakken en er is geen weg terug.
Overgangsperiodes met nog meer verlies tot het ons niets meer kan schelen.
Het kan niets meer schelen omdat het niet meer belangrijk is.
Het eigenlijke loslaten, de volledige overgave.
En met die overgave is er ruimte, heel veel ruimte.. soms bijna weer een leegte.
Alles wordt nieuw, je zicht, je gehoor, je tastzin, je reuk, je innerlijk voelen, je uiterlijk voelen.
Sommigen hadden dit al en bleven er in hangen.
Sommigen ontwikkelen sterke verbindingen met alles wat we niet kunnen zien, maar wel met onze zintuigen kunnen opvangen.
Onze antennes beginnen te werken, of werken nog beter dan ze al deden en we beginnen te vertrouwen hierop.
En het vertrouwen groeit, net als de liefde, net als onze verantwoordelijkheid voor ons eigen leven.
En het leven wordt ineens mooier en mooier.
En we zien steeds meer het lijden van de mensen om ons heen, gevangen in hun eigen rechtlijnige denken en we voelen verdriet om deze mensen.
We willen ze helpen, een hand toesteken. Soms helpt dat wel, soms helemaal niet.
Weer accepteren.
Ze proberen te begrijpen, zoals we onszelf begrepen hebben of bezig zijn onszelf te begrijpen.
We zien het allemaal.
Dan beseffen we ons dat je een ander niet werkelijk kunt helpen, dat we alleen die toegestoken hand kunnen zijn. Dat ieder zichzelf moet helpen.
Dat maakt weer verdrietig.
Totdat we beseffen dat we er wel kunnen zijn voor de ander als die ander onze hand wel wil, zonder afhankelijk te willen zijn, zonder de verantwoordelijkheid in onze handen te willen leggen voor zijn/haar leven.
En de liefde groeit, onze verantwoordelijkheid groeit, ons vertrouwen groeit, onze zintuigen groeien.
Daarna begint het besef dat we meer kunnen doen.
Dat we onze Aarde net zo moeten gaan respecteren als onszelf, als onze medemens, als de dieren, als de natuur, als alles om ons heen, want wij zijn één.
Het besef is vreemd in het begin, maar langzaamaan wennen we ook hieraan, ook al vallen we nog wel eens terug in onze oude valkuilen, we zien ze snel en we herstellen ze snel, steeds sneller.
We maken gebruik van onze gedachten op een andere manier, we gebruiken onze gevoelens op een andere manier, we worden echte aardbewoners in dop.
O, wij lieve prachtige aardbewoners
Ontdaan van de mist, de sluiers, met volledig zicht en inzicht zijn wij opnieuw geboren.
Nieuwe mensen in hun kinderschoenen die onwennig voelen en waar je soms over struikelt.
Nieuwe mensen met nieuwe wensen.
Nieuwe mensen met een nieuw hart, een open hart dat vol van liefde is.
Nieuwe wensen die puur zijn, niet egostrelend of naar macht riekend.
En dan gebeurd er wat.
We willen alleen nog die puurheid.
De stille puurheid voelen, ruiken, proeven, opnemen in heel ons wezen.
Werkelijk één zijn met alles.
Niet alleen weten dat we één zijn, maar helemaal opgaan in dat één zijn.
En weer laten we dan van alles gaan.
Soms nog meer mensen, ook al hoeft dat niet meer zo te zijn, want waarschijnlijk hebben we alle mensen in ons hart toegelaten en iedereen blijft welkom, ook al ligt die keus soms bij de ander.
Geld en goederen, macht en onmacht.. het doet er niet meer toe.
Het enige wat we nog kunnen en willen is de puurheid van het leven.
En die weg daar naar toe.. dat wordt de mooiste van ons leven, omdat we beseffen dat de ware weg is, leven zoals leven is bedoeld.
In liefde en vrijheid, in vertrouwen en vol verantwoordelijkheid, in samenzijn en delen, in onszelf zijn.
En als de dood ons lichaam komt halen, kunnen we ons overgeven, opdat onze ziel heeft gedaan wat het wilde doen.
Lang leve onze ziel.
Lang leve o wij lieve prachtige aardbewoners.
Geschreven door Petra Meijer in 2009 en nog steeds actueel in 2012.
arme aardbewoners
Wat hebben we onszelf toch aangedaan?!
Onszelf vastgezet in de gevangenissen van ons leven.
Het leven van rechtomlijnde huizen en strak vormgegeven wegen.
Zo binnen, zo buiten.
Totaal verkrampt in ons eigen huis, dat we lichaam noemen, rechtlijnig denkend tot we in kronkels uiteen vallen. Of wanhopig zoekend naar dat wat onze ziel zo blij maakt, uitgedrukt in koopziek gedrag om ons te bevredigen.
Niet bewust van wat onze ware aard is. Aard.. Aarde.
We spiegelen ons in de ander, zonder naar binnen te kijken.
We zien ons uiterlijk, niet ons innerlijk.
Gericht op die uiterlijke waarden, zoals kleding, zien we niet meer hoe zuiver en mooi wij al zijn, zijn we bang beoordeeld te worden op dat uiterlijk.
Kopen wij huizen zo groot als maar kan, groter dan de buren, dan familie, dan zgn vrienden. Waar halen wij anders onze eigenwaarde vandaan?
Ja, uit de auto die ons van A naar B brengt, ook op die plekken waar we helemaal niet hoeven te zijn. En als die plekken verder weg liggen, dan zijn er vliegende bussen, airbussen genoemd. En door die plekken te bezoeken laten we aan de thuisblijvers zien hoe geweldig we het in het leven geschopt hebben.
En doen net of we de leegheid niet merken als we weer thuiskomen.
En zij die niet mee kunnen komen voelen zich nog minderwaardiger, want zij denken mislukt te zijn. Vaak zijn zij degenen die het dichtst bij zichzelf staan, totdat het mislukt zijn gevoel zich in hun wurggreep neemt, waarna steevast naar een verslaving wordt gepakt om het leven vast te houden in een andere vorm, een zwevende vorm, die van de roes en het niets met de wereld te maken willen hebbende gevoel.
Anders dan die van de koopverslaafden, maar eigenlijk hetzelfde, die koopverslaafden met veel geld en status en macht en vaak ook een nietszeggende veelheid aan kennis verwoesten de wereld in natuurlijke zin, door de aarde te verontreinigen op welke manier ze ook maar kunnen.
De verslaafden aan middelen zoals medicijnen, drugs en alcohol om maar wat te noemen, verwoesten slechts zichzelf en daarmee vele anderen op hun pad. Soms zijn we beiden.
Schuldgevoelens, verdriet, pijn en angst hebben de overhand, vaak zonder dat men het weet en weet men het wel, dan weet men niet hoe er uit te komen.
En komt men er niet uit dan is ziekte vaak ons deel.
Wij, arme aardbewoners.
wij malle aardbewoners
We zoeken ons vertier zo buiten ons.
Hoe gekker hoe beter.
Wat is er heerlijker dan een kick te krijgen van een avontuur in de achtbaan, van welk pretpark dan ook?
Waardoor ons eigen leven nog meer achtbaan wordt?
Wilder, gekker, sneller, lawaaieriger.
Het hoort er allemaal bij.
Wij mensen zijn goed in verzinnen, of heet dat creatief zijn?
We bedenken maar en hop het wordt al uitgevonden.
De nieuwste gadgets, gadgets voor groot en klein, van groot en klein.
Het nieuwste van het nieuwste bevredigd ons weer voor even, totdat er weer iets nieuws is. Onze ruimtes worden te klein, onze afvalhoop te groot, maar bewaren zullen we, om ons een veiligheid te geven die we nooit hebben gekend. Een groter huis dus maar, ook al moeten we dan nog harder werken, voelen we nog meer stress, want we mogen niet zijn wie we willen zijn, we doen mee, anders zijn we immers niets.
Werk je niet hard, dan ben je immers lui.
Heb je geen geld, dan doe je niet meer mee.
Loop je niet in de modepas, dan ben je lelijk.
Heb je je haren niet geverfd, ben je saai.
Hou je niet van de uitbundigheid van drank en zwieren en zwaaien, dan ben je ongezellig.
Wat zijn we toch veel, wie is nog zichzelf.
Bovendien is het beter om mee te doen, want anders verlies je vrienden.
Het is toch veel prettiger dat jij jij bent om wat je doet en hoe je er uit ziet, dan dat je voor jezelf kiest en daarmee buiten de boot valt?
Een eenzaam bootje is het meestal, zonder kleur, zonder dat volle leven van druk zijn, bezig zijn, met de buitenkant één zijn.
Totdat je ontdekt …
Dat je een malle aardbewoner bent.
wij langzaam wakker wordende aardbewoners
En dan komt ineens de tijd dat we wakker worden met een gevoel van totale leegheid, het besef dat we het anders willen.
Wat dat anders is, maakt dat onze zoektocht anders wordt.
De één gooit zich in de filosofie, de ander in de esoterie, de één zit alsmaar in z’n hoofd en de ander gaat naar z’n gevoel. Verwarrende tijden, waarbij we inzien dat het leven tot nu toe een hel was op de mooie momenten na, die bijzonder weinig waren.
We geven anderen de schuld van ons lijden en dat is fijn, totdat we beseffen dat ook dat ons lege gevoel niet laat verdwijnen.
Sommigen blijven hangen in wrok en haat, verdriet en pijn, anderen gaan op pad en zoeken het uit, gaan vergeven, zichzelf en de ander.
Sommigen vinden uit dat ze zichzelf niet liefhebben en doen van alles om dat toch voor elkaar te krijgen. En met dat beginnende vonkje gaan we zien dat er best nog wat moois is op deze aarde. Zomaar een druppel op een blad, een mooie bloem, een insect die ons alle kleuren laat zien gespiegeld op de vleugels en ineens kunnen we zelf ook spiegelen en zien we onze eigen kleuren weer zwak verschijnen in de zon.
Het proces is begonnen.. het wakker worden, het bewust worden.
En ineens gaan poorten open, sluiers verdwijnen, de waarheid komt stukje bij beetje aan het licht.
Enorme nieuwe ervaringen, weer allerlei angsten die gaan tot de kern van ons bestaan zullen verwerkt en opgelost moeten worden.
En de vragen hoe en waarom maken ons bijna gek. Soms zo gek dat je liever terug wil in die slaap, in die tijden van drukte en alles om je heen belangrijker vinden dan dat wat zich in jezelf afspeelt, want dat is eng, doodeng.
Soms zijn er handen die ons toegestoken worden, soms verliezen we onszelf in een beerput waar je denkt niet meer uit te komen.
Een weg terug is er niet.. al doende, al denkende, al ervarende merk je dat en dat leidt weer tot ongelooflijke processen, waarbij we denken ergens aan begonnen te zijn wat veel te eng is om door te zetten. Bij elke stap terug in het systeem die we pogen te doen om er weer bij te horen, voelen we ons weer van onszelf afglijden. Bij elke stap vooruit voelen we dat soms ook.
We zijn de weg kwijt, iedereen is de weg kwijt en we beseffen ons dat we die al heel lang kwijt waren, maar vindt die weg maar eens weer. Moeten we linksaf, rechtsaf of rechtdoor? Is dit goed of dat goed? Tot we leren dat het niet uitmaakt welke weg we nemen, alles is een weg en zolang we op weg zijn, gaan we vooruit.
We verliezen nog meer dan we ooit hadden kunnen denken. Soms familie, soms vrienden, materieel bezit wat waarde had bezien we met andere ogen en we kunnen meer laten gaan.
Stukje bij beetje, stap voor stap.
We beseffen dat we niet afhankelijk zijn van goederen, het maakt ons alleen maar slaaf van die goederen en dat is niet meer wat we willen, we hebben geroken aan vrijheid en daar gaan we voor.
Maar wat is dan die vrijheid?
Ben je vrij als je zo’n beetje doet wat je wilt?
Dat je vooral leuke dingen doet?
Loop je dan niet weer in dezelfde valstrik die je eerst ook al had, alleen dan met een andere naam ervoor?
Is het vrijheid als je anderen nog steeds aan het ver-oordelen bent?
Is het vrijheid dat je nog steeds moet luisteren naar wat anderen je vertellen?
Is het vrijheid dat je nog steeds je leven laat bepalen door wat de wet verteld?
Of is het pas vrijheid als je je verantwoordelijkheid neemt voor je eigen leven?
Maar wat is dan verantwoordelijkheid voor je eigen leven?
Ga je dan vertellen wat anderen moeten doen voor jou?
Je kinderen bijvoorbeeld?
Mensen die het zogenaamd slechter hebben dan wij?
Mensen die in de zogenaamde ontwikkelingslanden wonen?
Mensen die ouder zijn en die we bejaard vinden?
Mensen die uit een ander land komen en die wij wel eens zullen leren hoe het moet?
Mensen die niet helemaal zijn zoals we denken dat de mens moet zijn, met lichamelijke of geestelijke beperkingen?
Hoe moet dat dan?
Hebben wij de wijsheid soms in pacht?
Alleen wij?
Niet de kinderen, niet de stammen, niet de ouderen, niet de buitenlanders, niet de mensen met beperkingen in hun doen en laten?
Dan komen we erachter dat iedereen zijn eigen-wijsheid heeft en dat maakt dat we nog meer verward worden.
Het denken beheerst ons.
Het voelen is ver van ons vandaan.
We beseffen dat we terug naar het voelen mogen.
Voor onze eigen bestwil.
Maar hoe?
De één zoekt het in een geloofsovertuiging die geloof heet, de ander gelooft in iets anders.
Massaal gaan we verder op zoek.
Op zoek naar liefde.
Dat beginnen we ons te beseffen als we voorbeelden tegen komen uit de geschiedenis, genaamd jezus, boedha, krishnamurti of gandhi of een voorbeeld zomaar op straat door de glimlach van een kind, een lieve oudere vrouw die je bemoedigend toespreekt, of een arm van een vriend of vriendin die het ook niet weet, maar wel voelt dat er iets is.
En de liefde groeit en groeit en groeit.
Voor jezelf.
En daarmee voor anderen.
We beginnen te zien dat elk mens de moeite waard is, wat hij/zij ook doet of denkt, wat hij/zij aanheeft of wat voor werk deze persoon doet.
We kunnen doorheen de stoffelijke materialistische mens kijken en zien met lede ogen hoe zij hun leven leven in lijden en last.
Met een schok beseffen we hoe we dan ons eigen leven leven.. ook in lijden en last en we zijn eindelijk bereid dat juk af te gooien.
En dan voelen we dat we verbinding krijgen.
Verbinding met onszelf.
En ineens voelen we dat we verbinding krijgen met anderen, jong of oud.
Met de natuur.
Met de dieren.
Met de Aarde.
Met de maan en de sterren.
Met het Universum, God, de Bron.
We geloven het eerst niet, twijfel rijst alom.
Ook al hebben we in ons leven wel eens dergelijke verbindingen meegemaakt, we geloven het niet, want we denken. En denken haalt je af van je gevoel.
Dan komen er tijden dat je denkt en dan komen er tijden dat je voelt.
We raken onze balans volledig kwijt.
Tot we durven aanvaarden.
Aanvaarden dat die verbinding met jezelf leidt tot verbinding met het Al.
En weer is het eng.
Sommigen van ons gaan er helemaal in op en vergeten dat we op Aarde zijn, de balans volledig kwijt.
Meestal hervinden we ons, bij de één duurt dat lang, bij de ander kort.
Totdat het balletje van balans in het midden blijft liggen.
Dat we voelen dat we in het midden zijn van Hemel en Aarde.
En weer gaan er poorten open en sluiers verdwijnen.
Een volgende stap.
We worden moe, moe van alles wat al is geweest.
En we waren al moe.
Uit de oude programmeringen stappen, uit het lijden naar het nieuwe, het nieuwe onbekende.
Overgangsperiodes met vele ongemakken en er is geen weg terug.
Overgangsperiodes met nog meer verlies tot het ons niets meer kan schelen.
Het kan niets meer schelen omdat het niet meer belangrijk is.
Het eigenlijke loslaten, de volledige overgave.
En met die overgave is er ruimte, heel veel ruimte.. soms bijna weer een leegte.
Alles wordt nieuw, je zicht, je gehoor, je tastzin, je reuk, je innerlijk voelen, je uiterlijk voelen.
Sommigen hadden dit al en bleven er in hangen.
Sommigen ontwikkelen sterke verbindingen met alles wat we niet kunnen zien, maar wel met onze zintuigen kunnen opvangen.
Onze antennes beginnen te werken, of werken nog beter dan ze al deden en we beginnen te vertrouwen hierop.
En het vertrouwen groeit, net als de liefde, net als onze verantwoordelijkheid voor ons eigen leven.
En het leven wordt ineens mooier en mooier.
En we zien steeds meer het lijden van de mensen om ons heen, gevangen in hun eigen rechtlijnige denken en we voelen verdriet om deze mensen.
We willen ze helpen, een hand toesteken. Soms helpt dat wel, soms helemaal niet.
Weer accepteren.
Ze proberen te begrijpen, zoals we onszelf begrepen hebben of bezig zijn onszelf te begrijpen.
We zien het allemaal.
Dan beseffen we ons dat je een ander niet werkelijk kunt helpen, dat we alleen die toegestoken hand kunnen zijn. Dat ieder zichzelf moet helpen.
Dat maakt weer verdrietig.
Totdat we beseffen dat we er wel kunnen zijn voor de ander als die ander onze hand wel wil, zonder afhankelijk te willen zijn, zonder de verantwoordelijkheid in onze handen te willen leggen voor zijn/haar leven.
En de liefde groeit, onze verantwoordelijkheid groeit, ons vertrouwen groeit, onze zintuigen groeien.
Daarna begint het besef dat we meer kunnen doen.
Dat we onze Aarde net zo moeten gaan respecteren als onszelf, als onze medemens, als de dieren, als de natuur, als alles om ons heen, want wij zijn één.
Het besef is vreemd in het begin, maar langzaamaan wennen we ook hieraan, ook al vallen we nog wel eens terug in onze oude valkuilen, we zien ze snel en we herstellen ze snel, steeds sneller.
We maken gebruik van onze gedachten op een andere manier, we gebruiken onze gevoelens op een andere manier, we worden echte aardbewoners in dop.
O, wij lieve prachtige aardbewoners
Ontdaan van de mist, de sluiers, met volledig zicht en inzicht zijn wij opnieuw geboren.
Nieuwe mensen in hun kinderschoenen die onwennig voelen en waar je soms over struikelt.
Nieuwe mensen met nieuwe wensen.
Nieuwe mensen met een nieuw hart, een open hart dat vol van liefde is.
Nieuwe wensen die puur zijn, niet egostrelend of naar macht riekend.
En dan gebeurd er wat.
We willen alleen nog die puurheid.
De stille puurheid voelen, ruiken, proeven, opnemen in heel ons wezen.
Werkelijk één zijn met alles.
Niet alleen weten dat we één zijn, maar helemaal opgaan in dat één zijn.
En weer laten we dan van alles gaan.
Soms nog meer mensen, ook al hoeft dat niet meer zo te zijn, want waarschijnlijk hebben we alle mensen in ons hart toegelaten en iedereen blijft welkom, ook al ligt die keus soms bij de ander.
Geld en goederen, macht en onmacht.. het doet er niet meer toe.
Het enige wat we nog kunnen en willen is de puurheid van het leven.
En die weg daar naar toe.. dat wordt de mooiste van ons leven, omdat we beseffen dat de ware weg is, leven zoals leven is bedoeld.
In liefde en vrijheid, in vertrouwen en vol verantwoordelijkheid, in samenzijn en delen, in onszelf zijn.
En als de dood ons lichaam komt halen, kunnen we ons overgeven, opdat onze ziel heeft gedaan wat het wilde doen.
Lang leve onze ziel.
Lang leve o wij lieve prachtige aardbewoners.
Geschreven door Petra Meijer in 2009 en nog steeds actueel in 2012.
Zondag 29 juli 2012
Glenn dus!
.
Zondag 29 juli 2012
stap 1 van
Michelle en Glenn
morgen stap 2
dan mag het mee
Dinsdag gaat ze tekenen voor het nieuwe huis
mag dit hangen
tegenover de buis
dit werk is
1 bij 2
Vandaag zijn ze naar een kinderfeest
hoezee
Straks hier met de hete plaat
die twee
Zondag 29 juli 2012
weer
Jonas Gerard
Die geniet enorm van zijn leven
k ben duidelijk een fan
van hem
Zondag 29 juli 2012
wat doet het met je... ja
Wat doet het nu echt met je
Om te gaan knoeien als een kind
een kind wat nog niet leerde kijken bij de anderen
zomaar de vrijheid van het kwasten ervaren
Net kreeg ik ineens zo n enorme zin
om een paar minuutjes de rollers over een plaat te laten dwarrelen
Terwijl ik dit schreef...rende ik weer terug naar de tafel
Joepie, nog heeeeeeeeeel even dollen
ging met een andere kleur weer rollen
Spannend om het werk stap voor stap te zien groeien
wie weet wat het worden mag
Klodderen, kleuren, kwasten
resultaten die verrasten
Het vrij spelen met deze materie
het maakt iets los in je
de vrijheid mogen ervaren
gevoelens komen los na jaren
Het is zoiets als creatieve therapie
hihi, maar dat weten de mensen nie
ssssst...lekker de vrijheid van het voelen
stromen uit het hart zoals ze bedoelen
Het kan alle kanten met je op gaan
ga er ook eens achter staan
Het moeten zoals we leerden
kan enorm belemmeren
ach...ik ga weer kwasten
in plaats van emmeren
aanradertje hoor!
Leuk was het trouwens om te zien
Hoe Michelle gisteren voor het eerst met interesse
de kwast ter hand nam
k Heb mij er maar zo min mogelijk mee bemoeid
ook Glenn, die heeft weer heerlijk geknoeid
t Resultaat mag er al wel zijn
k zag...ze vonden het echt fijn
Er komt een soort van rust over je heen
of
dartelende emoties
dansend door het leven
vrijheid ons gegeven
wie zegt hoe het moet
Glenn zijn wijze raad
Laat maar los meiden
dat heb ik geleerd van oma Kaat
Zondag 29 juli 2012
de dames rolden binnen
Jeanine en haar moeder Hetty
zouden komen schilderen
Liesbeth kwam er ook gezellig bij
Vriendinnen van Michelle
Gewoon zomaar voor de gezelligheid
Hetty
Jeanine
Vrijdag 27 juli 2012
kijk eens
Micha in de bocht
Heerlijk met vriend Carlo in Hongarije
Neef Roger
zoon van mijn broer Marco
Ook weer elders met zijn vrienden, leuk
Vrijdag 27 juli 2012
journaal
.
Vrijdag 27 juli 2012
en ondertussen
Is Micha natuurlijk na drie dagen reizen op
de vakantie bestemming aangekomen
natuurlijk ook zijn vriend Carlo
men reist en reist
ze gaan alle kanten hier op
en sommigen komen op hetzelfde plekje uit
Zoals broer Marco en nicht Esther richting Turkije zijn gegaan
natuurlijk met hun aanhangertjers
toch ieder een heel andere stek
Mathalie die richting Frankrijk gaat en zo kennen we er meer
nog een dagje rijden om de beurt
dan zijn weer anderen waar ze wezen willen
slapende honden maken we natuurlijk niet wakker
ons kent ons
k zie een biggelaartje liggen
Micha 
Glenn in het huis van Micha op vakantie
zo heeft iedereen iets
Carlo
Moe van het reizen
Donderdag 26 juli 2012
aan het...
Nagenieten!
Het was een hele bijzondere dag
Marco Paulo haalde mij op
samen gingen we naar Vreedenhoff
waar Gerrike de laatste jaren heeft gewoond
en verzorgd werd door hele geweldige warme mensen
Naar haar kamer voor een laatste groet
De zakdoek van onze vader was nog altijd in haar handen
Met elkaar naar de aula gewandeld
Daar waren vele van haar familie en vrienden aanwezig
Het was meer dan bijzonder
de woorden die werden gesproken, die diep, warm en vol aandacht
Haar kinderen, trots ben ik
op hoe zij dit met elkaar hebben gedaan.
De broers spraken hun woordje en Jeoffrey uit naam van Marco
Onze jongste broer die met zijn gezin was vertrokken
Ook namens Esther en Floris was er liefs achter gelaten
Iedereen die niet aanwezig kon zijn
leefde vanuit zijn/haar hart met ons mee
Dichtbij en heel ver weg
ieder op diens eigen bijzondere wijze
Tijdens muziek van Jeoffrey,
werd de powerpoint getoond
Grandioos
de rest van de tijd waren er mooie foto s
op de achtergrond aanwezig
van een stralende blije vrouw
Met elkaar in de stoet richting Oosterbeek
Langs het graf van onze ouders
en naar die van onze broer Gert Wim
Tegenover hem kwam Gerrike
zoals daar nog plaats is voor anderen
zo ook dus daar waar naar zij ons voor gingen
ieder op zijn eigen tijd en wijze natuurlijk
Toen naar ons ouderlijk huis, het hotel
Na koffie soep en broodjes zwaaide ik Marco Paulo uit
fijn dat hij er voor mij en mijn zus haar kinderen bij kon zijn
de Bungalow waar wij als kinderen ook hebben mogen wonen
achter in de hotel tuin
Broer Roland met zijn gezin viert er hun vakantie Nu
ballonnen voor mijn zus door haar kleinkinderen opgelaten
Met een vriendin van Nathalie ging ik weer op huis aan
Via haar kreeg ik Tammie, het hondje van Thijs
deze komt de komende drie weken logeren
leuk voor mijn kleine meiskes
Momenteel zitten ze liefdevol naast mij
wijken nooit van mijn voeten
en ik
Ik bekijk de mooie serie met foto's die ik heb mogen maken
Er is zoveel liefde in onze familie
dus ik geniet
toch he
Zonder mijn grote zus
valt er een gat
groter dan verwacht
de stilte
ja nu nodig om het een plekje te kunnen geven
blij dat ik haar heb mogen kennen
Dinsdag 24 juli 2012
Vanavond bleef ik thuis
Vele anderen zijn afscheid gaan nemen van jou
desondanks bleef ik hier thuis
Druk doende met een mooie PowerPoint
speciaal voor jou, jij mooie vrouw
Wel 50 bladen heb ik met liefde gevuld
Had hiervoor ook wel geduld
Donderdag als wij jou ter aarde zullen dragen
wordt dit getoond en hoeft men niets meer te vragen
Onze jongste broer en zijn gezin zijn vertrokken naar de zon
Je oudste dochter besloot dat ook zij toch wel kon
Iedereen was steeds heel dicht bij jou
tot aan je einde hier ook trouw
Nu je daar bent aangekomen
blijf ik van je mooie kanten dromen
Daar vul ik die leegte wel mee op
zet mijn fotobestand lekker op z'n kop
Ik mis al dagen je lieve telefoon
en toch voelt het goed en ook gewoon
Luister straks nog eens mijn voicemail af
jou te horen is geen straf
Voor je ging slapen vaak een dikke kus
lekker kleppen met je zus
we hebben ooit samen een appeltje staan schillen
was van schrik bijna toen gaan gillen
de anekdote is best heel erg leuk
ik lag later met jou echt in een deuk
Je kwam aangelopen met een gruwelijk groot slagersmes
keek me aan en draaide toen naar rechts
pakte een rode appel uit de schaal
eigenlijk best een heel raar verhaal
Hoe jouw geest soms met jou een loopje nam
aten wij vol liefde saam een boterham
Van die ene aardappel
maakten wij een supersalade en smeerde die dan dun
met een uitje waren we weer in onze hum
Een muizeglaasje rode wijn en fijne port
hihi, minimaliseren werd een sport
Het klokje is bijna rond en de powerpoint nu klaar
k dacht daarnet...versturen maar
Op dit moment wordt dat ding gekeurd
en raakt Jeoffrey lekker weer iets opgefleurd
Die geniet van het zien zijn moedertjeh heel blij
een dikke knuffel stuur ik hem erbij
Dinsdag 24 juli 2012
wauw wat lief!!
Lisa
de jongste dochter van onze broer Roland
Heeft speciaal ter nagedachtenis van haar vaders zus
Gerrike dus...>
deze mooie gadget gemaakt
Het is geweldig, knap gedaan
en met veel liefde voor ons allemaal!
Dinsdag 24 juli 2012
mijn zus
Ze was op en top een dame
vol charisma
tot aan haar laatste dagen
dit kun je vele vrienden vragen
ze kon dansen als geen ander
was creatief en vaak heel lief
door haar Zijn
was het vaak heel fijn
Ze hielp zwervers uit de goot
gaf zich wel eens bloot
Grote honden en een heren boerderij
ja, ze was heel vrij en vaak ook blij
Haast een copy van onze oma Rika
t liefste zusje van. ha...Ka!
Haaievin werd ik door haar genoemd
omdat ik zo gek was op die soep
genoot ik van die roep
Het was zo liefdevol bedoeld
We hoorden samen bij de sterke
gingen ook als kind ter kerke
Het ruw houten kruis werd zwart
toch had zij God altijd in haar hart
Later werd die kerkgang vaak een uitje
Een goede smaak hoorde ook bij haar
en vaak stond ze voor mij klaar
Van een oude hondenmand maakte zij mijn eerste wieg
waar beide kinderen in hebben mogen liggen
die van haar kwamen ook bij mij
ja, met die vier ben ik ook zo blij
Mijn vader zei altijd;
wie schrijft, die blijft
en oma riep dan
het boek is gesloten
Ik voel en denk en herinner mij zoveel
heerlijk hoe ik met die gedachtes nu speel
Dinsdag 24 juli 2012
Ode aan mijn zus!
Gerrike
Mijn bewondering!
Je was geestelijk zwaar belast
gelukkig nu nooit meer die last
Je wist deze te dragen, zonder te klagen
Jouw leven was:
Winnen, verliezen
Dollen en dazen
Hollen en stilstaan
een komen en een gaan
Je accepteerde en leerde
werd een oude "Wijze" vrouw
waarin je geloofde en voor stond:
altijd trouw!
Er gebeurden dingen, die je niet meer kon veranderen
Jouw werkelijkheid soms zo totaal anders dan die van de anderen
Jouw liefde, warmte..het accepteren
Nooit een wanklank richting mij
je was altijd even blij
Vier bijzondere kinderen mocht je ontvangen
het was jouw diepste wens en verlangen
Hoe alles ook is verlopen en gegaan
ze bleven trouw aan je zijde staan
ieder van hen op zijn/haar eigen manier
soms met verdriet, vaak ook plezier
het was wel eens lastig om de grens te bepalen
toch wist je met hen de eindstreep te behalen
Ik ben TROTS op jou
jij mooie vrouw
Om van jou te hebben mogen houden, heel fijn
puur al door jouw Zijn,
Ik leerde mij in anderen te verplaatsen
kon door jou liefde geven aan mijn naaste
Jouw laatste les aan mij
het leren dragen zonder klagen
in vertrouwen, verder bouwen
Met het zicht
op het "Licht".
1 reactie op dit bericht
Wens je een fijne vrijdag vriendin
een kleine zonneschijn
dan zal je hele leven
vol vreugd,voor anderen zijn.
Nikki