Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Denk erom:
dit weekend gaat de zomertijd weer in.
Dat is vooral vermoeiend, want je hebt dan een uurtje minder.
Door dat uurtje minder slapen raken behoorlijk wat mensen van de leg.
Helemaal de mensen die vergeten de klok vooruit te zetten.
Zondag dus, om 2:00 's nachts,
gaat de klok naar 3:00 uur.


Het leven is als een treinreis.
Mensen stappen op en mensen stappen af.
Er zijn haltes met een gelukkig weerzien,
en haltes met een droevig afscheid.
Als we geboren worden stappen we op de
trein, en ontmoeten onze ouders, en denken
dat ze de hele reis bij ons zullen blijven.
De realiteit is echter anders.
Ze stappen af in een station en laten ons
achter in de trein, zonder hun gezelschap,
liefde en genegenheid.
Maar er stappen andere mensen op.
Mensen die voor ons heel belangrijk zullen
zijn tijdens de verdere reis.
Het zijn onze broers en zussen,
onze vrienden en al de andere mooie
mensen die van ons houden.
Voor sommigen is de reis een leuke uitstap.
Voor anderen is het een droevige reis
met zware bagage.
Nog anderen staan steeds klaar om te helpen.
Sommigen laten een grote heimwee achter.
Anderen stappen in en onmiddelijk terug
uit en geven ons enkel de tijd om hen
vluchtig te kruisen.
Soms zijn we verrast dat bepaalde
medereizigers waarvan we houden in
een ander rijtuig gaan zitten en ons
alleen laten reizen.
Natuurlijk houdt niemand ons tegen om hen
in het ander rijtuig te gaan opzoeken.
Soms kunnen we echter niet naast hen gaan
zitten, want die plaats is al ingenomen.
Dat is niet erg, zo is de reis nu eenmaal:
vol dromen en verrassingen,
vol ontmoeten
en afscheid nemen,
meevallers en ontgoochelingen....
Maar er is geen terugreis.
Laat ons de reis zo aangenaam
mogelijk maken.
Laten we proberen onze reisgenoten te
begrijpen, en laten we zoeken naar de
mooiste kanten van elk van hen.
Weet dat er op elk moment van de reis een
van onze reisgezellen ons begrip
nodig kan hebben.
Ook wij kunnen op een bepaald moment
nood hebben aan iemand die ons begrijpt.
Het grote mysterie van de reis is dat we niet
weten wanneer we zullen moeten uitstappen.
We weten ook niet wanneer onze
reisgezellen zullen afstappen.
Zelfs niet degene die naast ons zit.
Ikzelf, ik denk dat ik heel droevig zal zijn
als ik moet uitstappen.
Ik ben er zelfs zeker van.
Het afscheid van alle mensen die ik ontmoet
heb in de trein, hen achter laten zal pijnlijk zijn.
Maar ik ben er zeker van dat ik ooit zal
aankomen in het Centraal Station,
en dat ik hen daar zal terugzien,
met veel meer bagage dan waarmee
ze vertokken zijn.
Ik zal gelukkig zijn dat ik hen meer
bagage bezorgd heb.
Vrienden, laat ons er een mooie
reis van maken!
Laat ons ervoor zorgen dat we mooie
herinneringen achterlaten op het
moment dat we uitstappen.
Aan allen die in mijn trein zitten wens ik een goede reis


Pleegzoon Rory werd gister 36 jaar
en kwam met zijn twinsons
Dylan en Jayden
deze dag bij mij vieren
De Miesjes haalden en brachten ze
en ja natuurlijk, zij schilderden recht vanuit het hart

Heerlijke appeltaart van de hema actie
en pannenkoeken voor de kids
t Is weer Lente, de zon is gaan schijnen
nog wel wat frisjes buiten
Na een drukke dag is de stilte hier weer verrukkelijk
Intens kun je van je kinderen genieten
Je ziet dat het goed met ze gaat
dan is daags erna ook extra fijn
ze bezoeken mij op gezette tijden, dus wat wens ik nog meer!
Het vroeger altijd drukke leven en volle agenda s
ineens kwam dat zomaar stil te liggen
Dat was zeker wennen in het begin
nu zit ik er inmiddels midden in
Na een jaar slapen in de huiskamer, trok is eergister naar omhoog
rustig aan opstarten maar weer
plannen makende voor hernieuwde start
verheug ik mij enorm op de heerlijke zomer warmte
Mag ik kiezen of ik weer mee zal gaan doen aan de exposities
die gepland staan, zoals kunst in de etalage en kunst in Mea Vota.
Duik dus op slag een uurtje onder en kies vandaag voor een heerlijk heet bad en wat daarna komen mag, alles is welkom.
Nieuwe gordijnen voor bij de voordeur naaien en de keuken..
heerlijk frisse witte voor de zomer maanden.
zwaai even naar jou.. je bent mij hier zo trouw, bedankt!
Servaes...kijk eens!

even wat foto kes bewaren
MP en Marlijn die samen uit eten zijn met neef en nicht
Jeoffrey en Marcia

Senne met de kidnertjes van Marlies en Luc
schaapjes knuffelen was hun dagje weg
Micha en Michelle
horen, zien en zwijgen
Senne en Embherlyn
dansen zingen en springen in Deventer
en eerdaags komt er een filmpje
madammeke zwemt na 2 lesjes al in een luchtgevuldpak in t diepe

Wat is leven toch over heerlijk
k voel me al een heel stuk beter en dan die zalige zon, wauw
net even met een lekker boek in de achtertuin zitten genieten
lente koorts, joepie
Gister hoorde ik van de huisarts dat t klopt wat mijn duitse arts vertelde
staar op mijn kunstenaarsogen hihi,
dus snel een afspraak gemaakt met de oogarts
dat kan ik nu niet hebben
k snapte al niet waarom t laatste portret zoveel meer moeite gaf
Dankbaar en blij met mijn bezoek aan hem toen
t gevoel weer te gaan genieten van veel meer
wel even deze stappen zetten natuurlijk
t gevoel weer door te kunnen gaan
misschien wat dotteren en dan hoppah
een heerlijke middag met elkaar mogen genieten
Marianne van het boekje trof ineens haar lieve lief
deze wilde alle vrienden leren kennen die om haar geven
en als eerste kwamen ze dus richting mij
Kaya was zo blij van alle energie die rondom draaide
liefde was meer dan voelbaar voor ons
en sprong zomaar op de tafel
Ben reuze benieuwd hoe zij hun toekomst samen zullen gaan ervaren
t kwam op hun pad enw as in 1 x raak
voelde als heel bizar
Gister de stress echo vanwege mijn hart problemen gehad.
De rechterboezem en die kransslagader zitten redelijk dicht,
wat ik natuurlijk wel verwachtte,vanwege al die angina pectoris aanvallen.
Linkerkant is na t zetten van de stent ook n lastige klant, 30% stenose.
Vanavond belt mijn eigen cardioloog voor overleg.
wat zal de oplossing worden..spannend
Echt geen aangenaam onderzoek en
dus ben ik blij dat het was en niet meer is!
Zouden er velen waarvan ik mag houden zich daar hebben gehuisvest?
Om een lastige morgen af te ronden met een super leuke middag...
ben ik Marco Paulo en een collega maar op de kiek gaan zetten die met schoolfotografie doende waren hier in Huissen, geweldig!
Binnen en buiten en zelfs een enorme hoeveelheid kids..
zelf wel erg moe..mag de pret niet drukken toch.

Gelegen in Spanje en is de grootste geode in de wereld!





EN TOEN WAS MIJN PETEKIND JARIG
Bastiaan
15 jaar geworden!
met moeder Ineke en zus Petra
Kees , het vriendje van Ilona
Gerda, zus van Ineke en zus Astrid

We leven in een bijzondere overgangstijd.
Daarin komen, vergeleken met een paar decennia terug, nieuwe levenslessen en nieuwe uitdagingen op ons af.
We worden bijvoorbeeld uitgedaagd om in onze eigen kracht te gaan staan en grenzen te stellen, meer en duidelijker dan vroeger.
We ontdekken vanbinnen niet alleen de kracht van ons hoger zelf,
maar ook dat gevoel van heimwee.
Daarnaast doen steeds meer mensen helderziende ervaringen op.
Maar welke daarvan zijn zinvol, en welke zijn juist een belemmering voor onze huidige geestelijke ontwikkeling?
We zullen dan ook moeten leren onderscheiden tussen oude en nieuwe helderziendheid, en zo zijn er nog een paar bijzondere levenslessen die juist in deze tijd op ons afkomen…

'Alleen? Nee nooit alleen.
Ook dan niet, als je je alleen en verlaten voelt.
Want ook dan, nee juist dan, staan er engelen
vol mededogen en vol liefde om je heen.
Troostend leggen zij hun handen op je schouders.'
'Van echte liefde is pas sprake,
wanneer we onvoorwaardelijk
iets voor een ander willen betekenen.'

Wat heb ik te geven?
Niets dan een hart
dat de ontroering kent
om de rimpel in een oud gezicht,
om een hand die krachteloos
neervalt op het laken.
Niets anders heb ik te geven
dan een hart dat zich bewogen
weet voor de ander.
Alleen een hart heb ik te geven
dat zo dikwijls zelf geen antwoord weet,
dat meevraagt en stil is,
dragend de stilte van de ander.





liberationroute
Luistersteen te vinden bij
Hotel Dreyeroord
mijn ouderlijk huis ooit
de link met het verhaal is links onderaan bij de laatste linken te vinden

Hotel Dreyeroord in Oosterbeek was gedurende operatie Market Garden de plek waar ‘The battle of the white house’ uitgevochten werd.
John Crosson, scherpschutter van de King’s Own Scottish Borderers was erbij. Deze Engelse veteraan blikt op 87-jarige leeftijd terug op deze zware periode die hij als een van de weinigen overleefd heeft.
Het verhaal van John Crosson begint op 17 september 1944 bij de gliderlandingen nabij Arnhem.
John is een scherpschutter en lid van No.6 Platoon B Compagnie van het 7e bataljon The King’s Own Scottish Borderers.Het is hun taak om de landingsgebieden te beschermen.
Op 18 en 19 september worden ze toegevoegd aan de 4e Parachutistenbrigade en komen op 20 september terecht bij hotel Dreijeroord; “The White House”.
Gedurende de nacht worden patrouilles uitgestuurd naar de spoorweg en huizen in de omgeving. De Duitsers vallen voortdurend aan.
Ze dringen diep door op het terrein van het hotel.
Op 21 september besluit luitenant-kolonel Payton-Reid tot een bajonetaanval, wat deels lukt, maar de King’s Own Scottish Borderers kunnen het hotel niet langer verdedigen.
De Britten moeten zich terugtrekken naar posities ten zuiden van het hotel. De gevechten rond het Witte Huis zijn voorbij.
De Britse verliezen zijn zwaar.
Gesneuvelden worden zo mogelijk begraven in de tuin van Hotel Dreyeroord. Na de oorlog worden ze overgebracht naar de Airborne begraafplaats in Oosterbeek.


