the White House werd

Hotel Dreyeroord

men wil the White House niet kwijt

herinneringen aan de slag rondom Arnhem

Samen met Gerda en haar labrador Jack de bossen ff in gekuierd en t was een heerlijk stel uurtjes.

Ook langs mijn ouderlijke huis gegaan en

de ruine in wording gezien, traan gelaten natuurlijk.

Ben benieuwd of ze t na gaan bouwen

de actie is nog in volle gang om t te behouden kunnen 

  .  . .

">

.

Hallelujah.

Als je niet bij mensen binnen komt,
hou dan op om het te proberen
Het is onmogelijk om de inzichten
die in vele jaren zijn vergaard
op een ander over te dragen

ik lees:

De kracht van woede en de drie valkuilen die je ervan afhouden

Woede heeft geen beste naam. Zeker niet onder fijngevoelige mensen. ‘Woede is negatief en zorgt voor pijn en conflict. Je moet hem daarom loslaten.’ Maar we doen onszelf daarmee tekort. In agressie schuilt een enorm potentieel. De kunst is juist om ermee in contact te komen, en hem te transformeren tot zijn pure vorm: kracht. Hoe? Stap één: herken de valkuilen die woede op een zijspoor zetten.

Op dit moment, en misschien altijd wel, wordt mijn eigen woede vooral getriggerd als ik vast lijk te lopen in de structuur en routine van ons gezinsleven. Ik voel me beknot dan, waarna een enorme drang naar vrijheid omhoogkomt, die ik, als het moet, zal bevechten. Het zit hem niet in hetgeen mijn man doet, zegt of wil, het speelt zich af op subtielere niveaus van onze dynamiek. En vanochtend was hij daar, opeens: die woede. Dus ik kon mezelf eens goed bestuderen, in die energie, en wat er dan gebeurt.

Mannen- en vrouwenwoede

Allereerst: er is een verschil tussen manlijke en vrouwelijke woede. Mannen ontladen sneller, gooien de energie eruit, en dan is hun lucht geklaard. Vrouwen onderdrukken meer, en de energie van destructie gaat ‘ondergronds’. Ze richten de boosheid op zichzelf. Zichtbaar wordt hij in de vorm van irritatie, frustratie, verwijten, klagen, vermoeidheid, depressie of lichamelijke klachten. Kort gezegd: de munt van woede valt voor vrouwen vaker op de kant van implosie, machteloosheid en slachtofferschap, terwijl hij bij mannen eerder op de andere zijde belandt; die van explosie, macht en daderschap.

De kracht van de krijger

Toen ik mijn boosheid meer probeerde te maskeren dan tegenwoordig, kwam hij er vooral uit in de vorm van irritatie en ‘broeien’: boos zijn, maar niks uitspreken. Helaas was hij voor mijn omgeving net zo voelbaar als een knuppel. Inmiddels ben ik wat verder gevorderd op het pad van de wijsheid, maar toch: naar dé oplossing voor boosheid zoek ik nog altijd.

Stap één is in ieder geval: contact maken. Afdalen in mijn lichaam en de energie opzoeken, de ruimte geven. Zodra ik hem toelaat, komt mijn hele energiesysteem in beweging; het begint te stromen. Mijn bekken komt tot leven, waardoor mijn gevoel van bodem en veiligheid toenemen. Ik kan beter grenzen aangeven. Hij leidt bovendien tot helderheid en inzicht.

Als ik in contact ben met mijn woede (losgekoppeld van het ‘verhaal’ en de oordelen) dan ervaar ik de kracht van de krijger, die ervoor zorgt dat ik goed voor mezelf zorg, in actie kom als dat nodig is, en die recht door alle onzin heen snijdt (die van mezelf én van mijn man).

Dat contact maken is echter een hele uitdaging. Vooral voor hooggevoelige of spiritueel georiënteerde mensen. Dus voordat je daar bent, tref je een aantal valkuilen op je weg.

De valkuil van het hart

De grootste valkuil voor fijngevoelige mensen is hun goed ontwikkelde hart. In geval van conflict of onvrede begint dat gewoon wat harder te werken. We tonen meer begrip, tappen wat dieper in op de liefde, we accepteren wat er is, en de boosheid ebt weg. En dat is jammer. Want boosheid die bewust wordt ervaren brengt een ander soort energie het veld in. Hij valt het best te omschrijven als ‘levend’, ‘vol’ en ‘vruchtbaar’.

De valkuil van de overtuiging

De tweede valkuil voor veel vrouwen (en fijngevoelige mannen) is dat ze hun agressie niet kunnen voelen, waardoor ze ervan overtuigd raken dat ze hem niet hebben. Logisch: we zijn nooit positief gespiegeld op dat vlak, boosheid wordt consequent afgewezen, hij is ongewenst.

Uit ervaring weet ik dat je energieveld, in het begin van dit proces, de woede nog niet lang kan ‘bevatten’. Vroeger brak ik, in plaats van boos te worden, razendsnel in tranen uit. Natuurlijk dacht ik dan dat ik verdrietig was, over wat me werd aangedaan (en uiteraard is dat verdriet er ook), maar het inzicht dat gaandeweg ontstond is dat tranen vaak ook een afweermechanisme zijn. Mijn energieveld was gewoonweg te krap om de boosheid te laten stromen. Huilen haalde de druk van de ketel.

De valkuil van de angst

De laatste valkuil is die van angst. Gevoelige mensen zijn vaak bang voor woede, omdat hij zo hard kan binnenkomen. Maar het gaat dieper dan dat; bij hooggevoelige, spiritueel getalenteerde mensen zijn de bovenste chakra’s (vanaf het hart omhoog) over het algemeen sterker ontwikkeld dan de onderste.

‘Veiligheid’, ‘bestaansrecht’ en ‘agressie’ (die alle thuishoren in de eerste twee chakra’s) zijn de thema’s waar ze mee worstelen. Die thema’s zijn bovendien direct te herleiden tot het geweld dat ze in de vroegste fase van hun ontwikkeling hebben meegemaakt. (Hoe dat werkt is een artikel op zich, dus daarover later meer.) Woede en angst zijn in hun systeem onlosmakelijk met elkaar verbonden, waarbij de eerste onder de tweede ligt.

en nu even iets anders

voor jou 

">

    .     .

Foto’s maken, hoe leuk kan dat zijn, maar vaak echter ook confronterend.

Elke foto heeft een inhoud, bepaalde waarde en betekenis.

De waarde en de inhoud bepalen gezamenlijk wat het met je doet en de betekenis geeft je een richting aan waar je over na kunt denken.

Elke richting wordt gevoelsmatig gestuurd door eerdere ervaringen en het moment waar je in zit.

Deze ervaringen blijven in je systeem zitten. Gevoelig als ze zijn, verdrietig, pijnlijk, vrolijk, opbeurend, krachtvol en in sommige gevallen ontkrachtend.

Het is als een waarschuwing, een lering welke zegt dat er iets is wat je raakt en deze te vertalen hebt. Een vertaling waarbij de aanraking van de situatie, jou reflectie en het feit dat je geconfronteerd wordt met een of meerdere emoties ertoe doen.

Deze emotie(s) zal (zullen) je ertoe bewegen je proces gestalte te geven, te aanvaarden en tevens een antwoord te kunnen geven op dat, wat er in dat ogenblik in je op komt.

Een aanvaarding van jouw reflectie die jou in het proces stappen laat maken, om deze meer vorm te kunnen geven en zorgt voor het verder ontwikkelen van je “eigen ik”.

Zet jij je negatieven zelf om in mooie betekenisvolle foto’s…?

Werken, omdat je moet overleven...

Werken, omdat je het leuk vindt...

Werken, omdat het een soort passie is...

Werken, omdat het je voldoening geeft...

Vriendschap, omdat het er is...

Genegenheid, daar waar het hoort te zijn...

Warmte, omdat je het kunt delen...

Geborgenheid, omdat je dan kwetsbaar kunt zijn...

Luisteren naar anderen...

Tijd nemen voor anderen...

Begrepen worden door anderen...

Begrip tonen...

Samen kunnen huilen en lachen...

Om helemaal jezelf "te mogen zijn".

Allemaal "prestaties" in en van het leven die nodig zijn om te kunnen groeien. Prestaties die tijd, geduld en ruimte nodig hebben.

Tijd, om te ontwikkelen, te vormen tot iets dat gewoon en toch ook weer bijzonder is.

Geduld om te mogen ervaren en te voelen wat groei is en daarbij na te kunnen denken, hoe deze groei jou ontwikkeld.

Ruimte, om bewegingen te maken, die het beste bij je passen en dit pad te kunt bewandelen.

"Waardering" is een motivatie, er is geen enkele andere stimulans dan een ander datgene te geven, waardoor hij/zij verder kan groeien.

Het woord zegt het al; WAARDE, omdat het echt de moeite waard is om het te geven en te mogen ontvangen. RING, het heeft de werking van een cirkel, het komt ergens altijd wel op een bepaalde manier bij je terug...zodat het cirkeltje weer rond is...

***

Mitch Peters

Het Aramese Onze Vader
De oorspronkelijke taal van het Onze Vader is Aramees.

Deze taal werd 2000 jaar geleden in Palestina door Jezus gesproken. Het gebed in de Aramese taal is in zijn oorsprong één grote klankmeditatie:

Abwoen d'bwasjemaja
Net Kadesj sjemach
Teetee malkoetach
Nechv-wee tsevjanach ajkanna d'bwasjemaja af b'arha
Habwlan lachma d'soenkchanan jaomana
Wasjbwokchlan chaoebween (wachtagheen)
Ajkanna daf gh'nan sjbwo-kchan l'ghajabween
Wela taglanl'nesjoena, Ella patsan min biesje
Metol dilachie malkoeta, waghajla watesj-boechta, l'ohlam almien
Amien°

  .

Hendrik reikte mij deze twee aan

">

erg mooi

ik lees net:

Het is nog donker buiten en het diepgewortelde gevoel om te gaan schilderen begint weer te borrelen.

Schilderen voor mij gaat over mijn leven, de streken die neerkomen, zijn vanuit mijn zielgevoel op het doek terecht gekomen.

Door het schilderen leer ik ook veel over mezelf en wanneer een schilderij dan ook bij mij af is, of ik neem tussendoor een dag(en) pauze dan zijn er de woorden voor mezelf:

'Dit is het voor nu en meer hoeft er nu niet te zijn'.

en zo werkt dit dus ook voor mij

Bewustworden- ontwaken.

Mijn briefwisseling

hoe mooi om zomaar met een ander van gedachte te kunnen wisselen

hoe beleven wij onze wereld waarin we leven

vanmorgen kreeg ik dit:

***

Voelt het niet aan alsof jij in de bioscoop zit en je naar een film kijkt, dat je leven noemt. Maar jij en ik zijn het centrum van dit alles.

De film wordt niet buiten ons afgespeeld, dat is de illusie van de projectie, maar in ons.

Tijd en ruimte behoren bij de film. Ikzelf bevind mij in iets grenzeloos, ik kan geen begin of einde vinden.

Het is gewoon, en dat 'is' kent zichzelf, maar het kent ook de film door mij, de realiteit die ik gecreeerd heb door mijn verleden.

Dat is hoe deze wereld gecreeerd wordt.

Dit youtube filmpje trekt mij bijna direct uit deze film en nu zit ik hier mijzelf te bedienen met dat wat ik geleerd heb en per definitie tot het verleden behoort.

Wat mij ooit als persoon is overkomen, is totaal zonder betekenis. Het is gewoon die film. Ik ben en als zodanig verander ik nooit, ook niet als er iets ergs in de film met mij gebeurt.

Er is wel een compassie, een oneindige liefde, voor mij als persoon in die film en dat ervaar ik steeds meer en meer.

Als ik terugval in mijn film, dan zit ik er echt in.

Nu ben ik er even uitgestapt.

De advaita leraren zeggen, doe een stap opzij, opdat de zon kan schijnen.

Weet je Karin, we moet eerlijk tegen onszelf zijn en het liefst ook tegen anderen, en geen waarde hechten aan dat wat je hebt of denkt te zijn. Zie het als een verhaal en schaam je er niet voor.

Dat is waarde geven aan iets en materialiseert in jou en in mij. Het maakt mij 'zwaarder' en trekt mij in dit drama van het leven.

Verlost van het gewicht van het verleden, door er geen gewicht aan toe te kennen, maken wij de weg vrij voor de toeschouwer die wij zijn en laten we liefde toe in onszelf en de wereld om ons heen.

Liefs,

    .     .

Een ding weten we zeker over het leven:

we gaan allemaal een keer dood.

Ons lichaam sterft, maar ons bewustzijn, onze essentie blijft.

En toch is de dood een van de grootste gebeurtenissen in ons leven.

De dood is de drempel waar we allemaal een keer over heen moeten stappen. 
Daarom is het dus ook belangrijk voor mij

om tijdens mijn leven bekend te raken met het ervaren van mijn essentie, de Bron, en erover te delen .....

">

 En in het persoonlijke geeft kracht uit de Bron,

mij ook de nodige ondersteuning,

wanneer ik er open voor blijf staan..

Het leven draagt je

 Staak je pogingen maar om dingen los te laten.

Je hoeft helemaal niets los te laten.

Loslaten kun je niet ‘doen’, onmogelijk!

Hoe meer je iets probeert los te laten,

hoe meer je eraan vast komt te zitten.

Maar als je bereid bent de dingen die je

graag los zou willen laten totaal te ervaren,

dan zullen ze jou loslaten. 

***

 Erik van Zuydam

Hoeveel erkenning en waardering je ook krijgt

van de ander; het zal nooit genoeg zijn,

want waar geluk komt niet voort

uit de goedkeuring van anderen.

Kwetsbaarheid

Opeens vanuit het niets kijk zij mij aan
Ogen die sprekend stralen van stil verdriet
Ogen van het verborgen kwetsbare kind
Van hoopvol nieuw leven in het verschiet

In de verwondering, het pure beleven van het kind
In de tere bloem die zich vol vertrouwen opent
In de oude verweerde boom ..zoveel gezien
Het avondrood en de winterse luchten
Het zingen van vogels in wonderlijke toonsoorten

Zich herkennend in kwetsbaarheid van alle wezens
Twee oude mensen als getuigen van een licht
Van nooit dovende liefde
Een stil verlangen roert zich in haar ziel
Deel uit te maken van die alles doorstralende energie

Soms een stille pijn
Een dwaallicht op aarde
Verstoten uit haar ware zijn.

Die zij terugvindt in hemelse muziek
Dat doorklinkt in de stille tuin
Met blote handen en voeten in de aarde
Beleeft zij een nabijheid
Van stilte en rust

Opeens een vervult weten:
Ik Ben het zelf die ik zoek
Ik Ben mooi en eens geweven uit licht
Ik Ben liefde, Ik Ben wie Ik Ben

Ze heeft niemand meer nodig
Is zichzelf genoeg

Het laatste verlangen dient zich aan:
zal er iemand zijn om die Stilte te delen
Die mij kent omdat hij zichzelf kent?

GRIJS GEWORDEN KIND

Lopend over het strand
Voor het eerst dit jaar
Op blote voeten

Het water verovert het land
Maakt rivieren en landstroken
Trekt zich steeds strategisch terug
Om onverwachts weer op te rukken

Een groep hang meeuwen
Staan tegen elkaar te krijsen
Vliegen op als het water komt
Vervolgens luid schreeuwend
Strijdend ten aanval op de
achtergelaten schatten

Opeens weer de kleine jongen
Ren achter het terugtrekkende water aan
Jaag het op in overwinningroes
Blijf uitdagend staan tot het weerkeert
Om vervolgens net op tijd
op de vlucht te slaan

Voor het eerst dit jaar
Spelend op blote voeten
Wandelaars zien dit speelse tafereel
Glimlachend groetend
Het grijs geworden kind

JV.