Dinsdag 10 januari 2017
Archief
Dinsdag 10 januari 2017
de boom
Lao Tse stuurde zijn leerlingen erop uit,
om te vragen waarom juist een bepaalde boom niet gekapt was, terwijl verder het hele bos omgehakt was en de grond braak lag.
Ze vroegen aan de houthakkers:
"waarom hebben jullie deze boom niet omgehakt?"
De houthakkers zeiden: "aan deze boom heb je helemaal niks.
Je kunt er niets mee doen omdat elke tak zoveel knoesten heeft, nergens is hij mooi recht.
Je... kunt er geen deurpost van maken,
je kunt er geen meubels van maken.
Hij deugt ook niet als brandhout omdat hij rook geeft die schadelijk voor de ogen is;
je loopt gevaar er blind van te worden.
Deze boom is compleet waardeloos, daarom."
De discipelen kwamen terug om dit aan Lao Tse te vertellen.
Die moest erom lachen en hij zei: "Zorg dat je zo'n boom bent!
Als je in deze wereld wilt overleven, wees dan als die boom.
Dan heb je van niemand iets te vrezen.
Als je keurig recht bent, zul je omgehakt worden, je zult een meubelstuk in iemands woning worden.
Als je er mooi uitziet, zul je op de markt verkocht worden, word je koopwaar.
Wees als die boom, totaal waardeloos.
Dan heb je van niemand iets te vrezen.
En je zult hoog en breed uitgroeien en duizenden mensen
zullen schaduw bij je kunnen vinden."
Lao tze
Dinsdag 10 januari 2017
en ook dit is waarheid
facebook
waar liefdevolle contacten ontstaan
waar je elkaar bij de hand pakt
om even samen een stukje verder te gaan
waar je elkaar tot heil kunt wezen
nee , in alle openheid heb ikzelf daar niets te vrezen
Dinsdag 10 januari 2017
Alleen mijn hart
Alleen mijn hart kan ik je geven.
Niets dan een hart dat ontroering kent
en dat vertederd wordt door de rimpel
in een oud gezicht, of door een glimlach
op het gezicht van een spelend kind.
Niets dan een hart heb ik je te geven.
Een hart dat geraakt wordt door
een stil gebaar van liefde, of door
een zonnestraal die door de wolkenlucht
heen breekt en ons verwarmt.
Alleen mijn hart heb ik je te geven,
een hart dat zelf zo dikwijls geen
antwoord weet op het lijden van de ander.
Een hart dat in liefde en stilte
de pijn van de ander meedraagt.
Alleen mijn hart kan ik je geven.
Hans Stolp
Mariska en Yara
wat vliegt de tijd
Happie en Flappie van Floris ooit
herstelt met de zakdoek van zijn opi
Dinsdag 10 januari 2017
'Zolang de liefde maar blijft winnen':
Zolang het vuur zal blijven branden
Schieten vonken naar de sterren
Zolang de zee rolt op de stranden
En er werk komt uit de handen
Zolang de kinderen blijven zingen
En alles gaat zoals het moet
En als liefde maar blijft winnen
Komt het allemaal wel goed
Daniël Lohues
Maandag 9 januari 2017
Wat is de functie van boosheid?
Boosheid en de pijn
Voordat we ons boos voelen, ervaren we eerst pijn. Pijn omdat we ervan overtuigd zijn dat ons iets onredelijks is aangedaan, ons iets is ontnomen of ons iets niet is gegund. Onze perceptie van de realiteit is dat iets of iemand schuldig is aan het feit dat we niet krijgen wat we willen of denken nodig te hebben. We voelen ons benadeeld en in de kou gezet. Er is sprake van een dader-slachtoffer verhouding.
Vroege kindertijd
Vaak waren we ooit slachtoffer in een gelijke situatie. Iets wat zich heeft afgespeeld in onze vroege jeugd en/of kindertijd. Thema’s als misbruik, verwaarlozing en mishandeling liggen hier aan ten grondslag. Maar ook is het van cruciaal belang hoe jij als kind geleerd hebt met emoties van boosheid om te gaan.
Hoe gingen jouw ouders met jou om wanneer je als kleuter stampvoetend in de kamer stond? Mocht jij je uiten of was er totaal geen begrip voor jouw gevoelens? Werden jouw behoeften bevredigd door jouw ouders wanneer je dit gedrag vertoonde of werd je misschien juist gestraft?
Razernij
Wanneer we iemand schuldig bevinden aan de omstandigheden waarin we ons bevinden, betekent dat we de regie uit handen hebben gegeven. We stellen iemand anders verantwoordelijk voor ons welbevinden. Dat zou tevens betekenen dat diegene ook onze narigheid kan oplossen. Dat is natuurlijk niet waar.
En daar ligt nu het ware probleem dat onze boosheid in stand houdt en ons kan drijven tot ware razernij. We geloven, onbewust, in de illusie dat de ander ons nog kan geven wat we zo nodig hebben en dat we dat kunnen verkrijgen door onze boosheid. Het slechte nieuws is; we gaan het nooit krijgen. Het goede nieuws is: we hebben het niet meer nodig.
Slachtoffer
Het slachtoffer dat we eens waren voelen we nog steeds aanwezig in ons. We begeven ons zodoende nog altijd in een slachtofferpositie en diep van binnen willen we niets liever dan dat de ander verantwoording neemt voor zijn daden.
We hunkeren naar erkenning, wachten eindeloos tot de ander door de knieën zal gaan en ons de erkenning zal geven voor het leed dat ons is aangedaan. Maar het zal ons niets brengen. Het gat dat in onze ziel geslagen is zal de ander nimmer kunnen dichten.
De regie over ons leven geven we hiermee weg, het maakt ons gevoelloos en apathisch.
Zodoende zijn we niet meer in staat tot het maken van een beweging in de juiste richting en vreet de boosheid ons van binnen op. Zo donker als het eens was blijft het omdat we nog altijd wachten tot de ander ooit het licht aan zal doen.
Ruimte geven
Het is dan ook van groot belang om die boosheid de ruimte te geven. Om er uiting aan te geven op een constructieve wijze. Daarbinnen in die boosheid zit namelijk een enorme explosieve kracht welke kan imploderen of exploderen.
In beide gevallen heeft dat een enorm destructieve werking; op onszelf of de ander. We worden ziek, of relaties lopen op de klippen. We voelen ons niet meer bij machte om het roer in eigen handen te nemen en houden de ander onbewust verantwoordelijk voor onze nare positie.
Kalmte en verlichting
Uiting geven aan gevoelens van boosheid geeft ruimte en verlichting. De energie verlaat je lichaam door bijvoorbeeld te gaan sporten, je gevoelens op te schrijven of erover te praten.
Wanneer je enigszins gekalmeerd bent, kun je jezelf de vraag stellen: wat heb ik nu nodig nu ik mij zo boos voel? Het antwoord dat volgt vanuit jouw onderbewuste, kan je totaal verrassen. Het heeft namelijk nooit met het nu te maken maar altijd met het kind dat we waren en dat we toen niet kregen wat we zo nodig hadden.
Realiteit
En het kind was niet in staat om aan te geven wat het nodig had, kon het niet benoemen. Tevens was het afhankelijk van de ouder/verzorger. De perceptie: “de ander is verantwoordelijk voor mijn behoeften”, is dus de realiteit van het kind. Niet van de volwassene. We zijn nu namelijk bij machte om onze behoeften zelf te vervullen. Indien nodig zelfs uit te stellen.
We hoeven niet langer te wachten op de ander. We kunnen onze boosheid loslaten. We zullen nooit meer krijgen wat we toen zo nodig hadden en nu hebben we het niet meer nodig. Wij kunnen nu zelf het licht aan doen.
Zondag 8 januari 2017
Zondag 8 januari 2017
F.L.Y.
First Love Yourself.
Vanuit diepe Eerbied en Liefde voor het Leven
geeft het mij drijfveren
om het Leven te leiden dat NU bij me past ....
Het leven is als een viool.
Alleen degene die het met liefde spelen.
Zal de harten van anderen aanraken... 
Zaterdag 7 januari 2017
Teus Kneus.
en toen zouden wij met elkaar richting Deventer
Broer Marco logeerde hier en Micha in Nijmegen
hij zou samen met Renate ons ophalen vanmorgen.
Tja, bevroren grond en toen sneeuw,
waarna t begon te dooien
en dus het spek en spek glad werd onder de sneeuwlaag
door de vorst die nog in de grond zat.
Micha en Marco wilden vanwege de nieuwe studio even wat klussen en de dames gezellige met elkaar de laatste loodjes van Lijntje genieten. de tijd gaat dringen daar.
Zo jammer- zijn we allemaal keurig om 7 uur ons bed uitgekomen.
en wat ook jammer is, geen boodschap in huis
dat wordt improviseren dit weekend .
mooi is het in ieder geval buiten
tussen de middag waren er al 311 ongelukken
dus wijs dat we thuis bleven
maar wel balen hoor!
Vrijdag 6 januari 2017
Deze muziek beluisteren bij paniek en of angsten
t zal 65 % minder erg worden
ontdekt door neurowetenschappers