Archief

De veel bezochte, laatste rustplaats van John Fitzgerald Kennedy met naast hem zijn toenmalige echtgenote Jacqueline Bouvier Kennedy, die later nog gehuwd is geweest met de Griekse reder Aristoteles Onassis.
De vlam brandt hier dag en nacht.

Washington kent vele bezienswaardigheden, waarover ik  heb  geschreven. Het voert te ver  om alle bezienswaardigheden te vermelden, want tenslotte is mijn blog geen reisgids, nietwaar ?
Ik wil daarom mijn ervaringen in Washington beëindigen met de grote en grootse militaire begraafplaats in deze stad, The Arlington Cemetery. Hier liggen meer dan 250.000 militairen, belangrijke staatslieden en burgers begraven.
Je komt onder de indruk van de vele kruisen, zoals wij die in Nederland o.a. bij Margraten kennen. Kruisen die als het ware als militairen in het gelid staan, van welke kant je het ook maar bekijkt.
Natuurlijk trekt het graf van President J.F. Kennedy veel toeristen en Amerikanen, en vormt een grote tegenstelling met het graf van Robert Kennedy, dat slechts een wit kruis en een naambordje heeft.

Zie deze en volgende foto\'s

Ook voor de vrouwen, voornamelijk werkzaam in de verpleging, die hun leven lieten in deze oorlog, is een standbeeld in het park geplaatst, dat hun beroep realistisch weergeeft. 

Dit beeld is een eerbetoon aan alle militairen, die hun leven gaven in Vietnam, zowel blank, bruin als zwart.

Een paneel in close up .

Het meest indrukwekkende monument in Washington DC is wel de marmeren muur van het “Vietnam Veterans Memorial” , waarin de namen van 57000 Amerikanen, die in Vietnam het leven hebben gelaten in de zgn. Vietnamoorlog (1957-1975) , voor altijd gebeiteld staan. Over het hoe en waarom van deze oorlog, die m.i. alleen maar verliezers kende, ga ik niet in.

Wél op het feit, dat de militairen, die in de States terugkeerden, eigenlijk verantwoordelijk werden gesteld voor de geleden nederlaag…….

Vele veteranen, er wordt gesproken van enkele tienduizenden (!) waren getraumatiseerd en pleegden ernstige misdrijven of pleegden schietpartijen in drukke plekken om maar aandacht te trekken voor hun situatie en geestesgesteldheid.

Het waren dan ook de veteranen, die zich verenigden in het Vietnam Veterans Memorial Fund om te komen tot een nationaal monument en in 1980 werd een wedstrijd uitgeschreven om dit monument te ontwerpen.

Uit meer dan 1400 ontwerpen werd het gewaagde ontwerp van de Chinees-Amerikaanse Maya Lin , geboren in 1959, uitgekozen. Zij zette een geknikte muur van zwart marmer neer, die als een scheur in het groene gras van het park lag verzonken en waarvan de uiteinden tot het grasniveau scherp toeliepen. In de muur de 57.000 namen van gesneuvelde militairen.

Het monument is in 1982 voor het publiek opengesteld. Als je het monument nadert zie je alleen de zwarte wand, die iets boven het maaiveld uitsteekt, maar dichterbij gekomen zie je dan een pad dat schuin omlaag gaat langs de muur. De namen staan in chronologische volgorde naar rechts vermeld, steeds minder per paneel tot het laatste kleine paneel op grasniveau, dat nog maar één naam bevat. Erg indrukwekkend !

Het monument heeft er uiteindelijk toe bijgedragen, dat de overlevenden de erkenning hebben gekregen, waarnaar zij zo lang hebben gehunkerd…….

Foto: Een gedeelte van de zwarte wand van het Vietnam Veterans Memorial. Op de achtergrond het Washington Memorial.

In de directe omgeving van het Lincoln Memorial treffen we nog een tweetal monumenten aan:  Het \'Korean War Veterans Memorial\'  en het  \'Vietnam Memorial\' .

\"OUR NATION HONORS HER SONS AND DAUGHTERS WHO ANSWERED THE CALL TO DEFEND A COUNTRY THEY NEVER KNEW AND A PEOPLE THEY NEVER MET.\"

Het Korea-monument is in 1995 onthuld door President Bill Clinton en de President van Zuid-Korea, Kim Young Sam.
Het monument omvat 19 roestvrij stalen standbeelden van militairen en wanneer de zon erop schijnt, lijken de beelden tot leven te komen. De bol staande ponchos suggereren beweging, alsof de koude winterwind in hun ruggen blaast.

Langs het geheel is een muur van glanzend zwart graniet gebouwd, die uit 41 panelen bestaat en waarin meer dan 2400 foto\'s van militairen, raketgeschut, luchtafweergeschut, tanks, helikopters,chirurgen, verpleegsters, ambulances,etc. zijn geëtst na verwerking  middels computers. De 19 standbeelden weerspiegelen in deze glanzende muur, waardoor er een totaal beeld ontstaat van 38 beelden:
De symboliek van de 38e breedtegraad én de 38 maanden die deze oorlog heeft geduurd.

Foto: De negentien beelden van het Korea Monument. Trek de schuifbalk naar rechts om alle beelden te kunnen zien. Links is de zwart glanzende muur , waarin ook bezoekers worden weerspiegeld.

Het Lincoln Memorial heeft op ons grote indruk gemaakt. Het monumentale bouwwerk is een gedenkteken aan Abraham Lincoln, die tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog zo\'n grote rol heeft gespeeld om de eenheid van de unie veilig te stellen en hij zal daarnaast altijd worden herinnerd als de president, die de slavernij in 1863 ophief.

De eerste steen voor dit monument werd tijdens de Eerste Wereldoorlog in 1915 gelegd en op 30 mei 1922 opgedragen aan Abraham Lincoln. Het type steen dat voor dit monument is gebruikt is kalksteen uit Indiana en marmer uit Colorado.
Het monument is in een typische klassieke stijl gebouwd en telt 36 massieve pilaren van tien meter hoog, die de 36 staten symboliseren, die er op het moment van Lincolns dood waren.
Op de muur staat de volgende tekst:

In this temple
as in the hearts of the people
for whom he saved the union
the memory of Abraham Lincoln
is enshrined forever.

(In deze tempel - zoals in de harten van de mensen voor wie hij de unie redde - is de nagedachtenis van Abraham Lincoln voor eeuwig vastgelegd)

Na een beklimming van de stenen trappen kom je in dit immense bouwwerk en word je binnen geconfronteerd met een enorm marmeren beeld van Lincoln, zittend op een stoel.
Je voelt je op zo\'n moment een nietig wezen en tegelijkertijd besef je, dat dit enorme beeld de verering van Lincoln door de Amerikanen goed weergeeft.

Washington kent naast het Capitool en het Lincoln Memorial meerdere monumenten, die herinneren aan de geschiedenis van de Verenigde Staten, zoals bijvoorbeeld het Washington Monument, opgericht ter nagedachtenis aan de eerste president van de VS na de Onafhankelijkheidsverklaring in 1776.

George Washington werd in 1789 door de opstellers van de Amerikaanse Grondwet gezien als de ideale president. De omschrijving van deze functie was echter minimaal, namelijk alleen, dat de uitvoerende macht bij de president berustte.

Geaorge Washington was een formele, afstandelijke man, die vooral waarde hechtte aan vaste regels en respect voor het ambt. Hij stond op formaliteiten en ceremonie, maar hij weigerde daarentegen hoogdravende aanspreektitels als \'His Highness, the President of the United States and Protector of Their Liberties\', zoals door een van zijn medestanders werd voorgesteld. Hij koos uiteindelijk voor het eenvoudige \'The President of The United States\' en \'Mister President\' , zoals dit tot op de dag van vandaag nog steeds gebruikelijk is.

In zijn eerste termijn boekte Washington behoorlijk wat successen. Hij manoeuvreerde voorzichtig en tastte de grenzen van de Grondwet af. Over de politieke macht ging hij geen strijd aan: hij respecteerde het Huis van Afgevaardigden,  dat direct door de bevolking werd gekozen. Het Congres maakte de wetten en de president voerde ze uit. Op binnenlands terrein tenminste, want de buitenlandse politiek werd al snel het domein van de president !
De Senaat mocht achteraf verdragen goedkeuren. Uit respect daagde het Congres Washington niet uit over zijn benoemingen en zo ontstond het gebruik, dat de president in principe zijn eigen mensen mag vragen om een regering te vormen.

Eigenlijk had George Washington het bij één termijn willen houden, maar iedereen was het er over eens dat een tweede termijn nodig was om het instituut van het presidentschap goed en stabiel te bevestigen. In 1792 werd hij herkozen met algemene stemmen.

Washington liet een presidentschap na, dat aanmerkelijk meer inhoud had dan het onbeschreven blad dat hij bij zijn eerste aantreden aantrof. Hij bleek de juiste man te zijn, die steeds de juiste keuze wist te maken.
Het ambt werd niet te pompeus, maar wél machtig. Je zou het een combinatie kunnen noemen van koning, premier, partijleider en burgervader.
Hij heeft door zijn optreden als president het ambt gekleurd en zette een voorbeeld neer, dat tot op de dag van vandaag nog steeds wordt gevolgd.