seizoenen

schelpen rapen
aan de stranden
golven van de zee
hebben ze geplooid
geëtst en doorkliefd
eeuwen liggen erin
weerspiegeld

Mijn oudste broer is vorige week overleden. Hij was 76 jaar oud en de tand des tijds had zijn lichaam geplooid, geëtst en doorkliefd. In zijn ogen lagen de laatste weken eeuwen van tevredenheid en geluk weerspiegeld. Zoals de schelpen in de zee het dierbaarste herbergen, namelijk het leven, zo koesterde mijn broer wat hem het dierbaarst was: zijn vrouw, zijn kinderen, zijn kleinkinderen, kortom - leven, zíjn leven voortgeplant in dat van zijn kroost. Schelpen vertegenwoordigen tegelijk het ruisen van de eeuwige branding en de diepe stilte van de eeuwige tijden. Mijn broer heeft de overstap gemaakt naar de diepe stilte van eeuwige tijden.... Vrede zij met hem.

Wit
de kleur van de hoop
de zuiverheid
de belofte
de verwachting
de opstanding
uit de doden
de komst onder
de levenden

Pasen
het feest van de
Bevrijding

Als Christenen vieren wij Pasen als het feest van Jezus Christus die is opgestaan uit de dood. Men hoeft geen Christen te zijn om te begrijpen dat opstaan uit de dood ook een veel bredere betenenis heeft. Men hoeft maar om zich heen te kijken om te zien dat uit schijnbaar levenloze bomen en struiken het leven met een kracht naar buiten welft alsof het door geheime krachten wordt voortgeduwd. Weilanden die er als voor dood bij liggen, zijn de volgende ochtend bezaaid met goudgele bloemen en wie heel goed kijkt ziet dat alles wat wij voor dood gewaand hadden al de glans gekregen heeft van leven, nieuw leven, ontwaakt uit de dood. Zoals wij, mensen, die eindelijk zo ver gekomen zijn dat we ons verdriet een stil plekje konden geven, waardoor we ineens zo'n sterke impuls tot leven ontvingen dat het in onze ogen te lezen staat.

Als de eerste narcisjes hun kopjes boven de koude grond uitsteken, voelt dat als een belofte, ook al komen daarna de koude, natte dagen nog. Die kleine gele bloemkelken lijken ingekleurd door de lentezon zelf, ze zijn de blijde boodschappers voor ons en verkondigen met luide stem: "De winter is voorbij, nieuw leven wordt geboren!" En... wie raakt er niet ontroerd als hij aan nieuw leven denkt... kleine vogeleitjes die uitkomen... jonge poesjes die bij de moederpoes drinken... pasgeboren kindjes in de armen van hun mamma.... Elk jong nieuw leven maakt iets in ons wakker dat blijmoedig stemt, hoop geeft. Laat de narcisjes hun boodschap maar uitschreeuwen!

Dit geldt waarschijnlijk niet voor ieder die dit leest. Persoonlijk geloof ik in Gods werkzame liefde in ieder mens en in de vrije wil van diezelfde mens om te kiezen voor het goede of het kwade in zichzelf. In feite maakt het niet uit of ik het Gods geest noem die me verwarmt of de liefde van de mensen met wie ik leef. Belangeloze naastenliefde, dat is zeker, kan het leven van ieder mens in positieve zin veranderen. Wie eenmaal ontdekt heeft dat belangeloos liefhebben ontzettend rijk maakt, zal niet meer anders willen. Ik noem het Gods werkzame liefde die in me brandt als een lekker warm kachelvuurtje. De ander zal het niet relateren aan een Godsbegrip. Geeft niks, als het er maar mag zijn. Wie openstaat voor liefhebben zonder vooroordeel, gaat ruimer naar de wereld kijken en wordt er zelf gelukkiger van.

We worden dikwijls zo in beslag genomen door onze dagelijkse bezigheden en beslommeringen dat we vergeten om ons heen te kijken en ons oog te laten vallen op de kleine mooie dingen in onze directe omgeving. Een paar verdwaalde krokusjes in het ruwe gras, een bosje narcissen vlak voor het dichte struikgewas, blauwe druifjes links van de bijkeukendeur.... Een paar stoeiende merels dicht bij het woonkamerraam, enkele hupse konijntjes in de eenvoudige natuurtuin, de eerste zangvogelgeluiden bij het slaapkamerraam.... Wie hier oog voor heeft, zal elke opkomende neiging om terneergeslagen te zijn, uit zich weg voelen stromen als brak water. Ervoor in de plaats gaan de kijk- en luisterantennes op scherp en stijgt het genietergehalte tot ver boven het vriespunt.

oude structuren
voedingsbodem voor
nieuw leven

Het woord 'parasiet' staat in de Dikke van Dale vermeld als 'iemand die ten koste van anderen leeft'. En 'dier of plant, levend op of zich voedend ten koste van andere levende wezens'. Dat klinkt zeer ongunstig en toch is het in de natuur een veelvoorkomend en vaak ook bijzonder mooi verschijnsel. Het kan de prachtigste structuren opleveren die mij als mens in vervoering brengen. Wie regelmatig in de bossen gaat wandelen, zal vaak genoeg zien dat allerlei levende organismen zich meester maken van omgevallen bomen, oude boomstronken, ja, alles wat de bosbodem bedekt. Het is geen prettige gedachte dat in de natuur elk levend wezen bestaat bij de gratie van een ander levend wezen. Maar zo is het nu eenmaal, dieren eten elkaar op, vreten zich in de ander om zichzelf te voeden en in de bomen- en plantenwereld is dat net zo. Misschien is het interessant eens na te denken over hoe wij hierin als mens participeren... we zouden tot ontstellende ontdekkingen komen en een heleboel van ons meerderwaardigheidsgevoel ten opzichte van de planten- en dierenwereld verliezen....