Rolstoelverlof

Onze Nomos, is er niet meer.
Vorige week dinsdag wilde hij n aar buiten.
Normaal gezien staat hij dan 's morgens voor de deur te wachten, dit keer niet.
Wij waren hem steeds aan het zoeken, tot dat vorige vrijdag flyers wilden gaan ophangen.
Eerste doel, de dierenwinkel, de eigenaar vertelde dat een paar mensen een zwarte kater hadden gevonden en hem naar de dierenarts gebracht hebben naar Hemiksem.
Deze mensen blijken bij ons in de straat te wonen.
Zij vertelde ons, dat hij zwaar gewond was.
Nadat deze mensen de dierenarts hadden gebeld, zijn we naar Hemiksem gereden, daar lag onze Nomos.
Dierenarts wilde het weekend nog aanzien of er verbetering zou optreden.
Nomos zijn achterlijf was verlamd en hij kon zijn blaas niet meer legen.
Maandag mochten we bellen, maar er was geen verandering, dus hebben we hem moeten in laten slapen.
Onze Amon, mist zijn maatje zeer, wij ook want hij bracht veel leven in de brouwerij met al zijn zottigheden.
Nu zijn we langzaam op zoek naar een nieuw maatje voor Amon.
Hij kan alle stouten zaken, weer doorgeven aan zijn maatje, zoals krabben op het kleed, terwijl een krabpaal staat.

Groetjes

Roland en Annemiek

Komende zaterdag, 2 weken geleden kreeg ik grote verrassing.
Zat op internet te zoeken, waar nog meer FNAC winkels waren, buiten Antwerpen.
Bleek er 1 ook te zijn in het Wijnegem shopping center.
Roland, zag dit en stelde voor om 's middags daar heen te gaan.
Mijn verbazing was groot, maar zei gelijk jaaaaaaaaaaaa.
De reden voor mijn verbazing is dat ik weet, hoe een grote hekel hij heeft om daar heen te gaan.
Hebben we op deze wijze toch een beetje van de solden geproefd.
Eventjes naar XL Paris geweest en voor mij een nieuwe tas gekocht.
Heerlijk om even eruit te zijn.

Aan alle bloggers een gezond en spetterend 2008
Het is al weer een tijdje geleden dat ook ik hier nog eens iets gepost heb, dus bij deze
Eindejaarsfeesten zijn heel rustig verlopen thuis met ons tweetjes.
Hebben onder ons tweetjes iets meer dan 1 kg gourmetvlees opgegeten (3 uur met tussenpauzes) en het gezellig gemaakt met de houtkachel en een 30 tal kaarsen (of kaarsjes) en om iets na middernacht heb ik knorreke naar buiten gereden in haar rolstoel om te gaan kijken of er in onze nieuwe gemeente ook vuurwerk werd afgestoken en ja hoor hier en daar gingen de nodige pijlen de lucht in.  De beide poezen Amon en Nomos vlogen in de living heen en weer van de schrik, we hadden hen speciaal binnen gehouden met het oog op het vuurwerk.
Na ongeveer een kwartiertje zijn we terug naar binnen gegaan, van onze wijk was er weinig volk buiten.  Blijkbaar vierde iedereen oudejaar ergens anders.
Nadien nog een tijdje tv gekeken en net om 1h30 toen we wilden gaan slapen, werd er nog aangebeld.  Het waren onze buren die gezien hadden dat ik mijn sleutels nog op de buitendeur had laten zitten( waarschijnlijk door het haastig gedoe om met de rolstoel zo vlug mogelijk binnen te komen zodat er geen poezen zouden gaan lopen)
Zij vroegen of we nog iets kwamen drinken bij hen maar aangezien we beiden reeds in nachtkledij stonden hebben we dit maar niet gedaan, want 1h30 is voor ons beiden al laat genoeg.  We zijn ook geen jonge broekies meer he
Gisteren is knorreke terug foto's van haar been  en pols laten nemen in de kliniek en spijtig genoeg is er nog niet genoeg kalk om al te belasten.  Binnen 6 weken moet ze nog maar eens terugkomen.  We wisten wel dat het iets van lange duur zou worden, maar het begint stillaan toch te vervelen hoor dat ze nog altijd aan die rolstoel gebonden is, nu al iets meer dan 4 maand.  Afwachten maar .......
Zo jullie zijn terug een beetje op de hoogte nu en nochmaals veel blogplezier in 2008 gewenst van boefke en knorreke

Voor allen een spetterend en gezond 2008.

Roland en Annemiek

Al stond ons hoofd dit jaar niet echt naar Kerst,door de omstandigheden.
Aflopen zondag eindelijk de kerstboom opgetuigd.
Ik had onze kunstboom al in elkaar gezet, maar hij heeft nog een week gestaan, voordat we een definitief plekje voor hem vonden.
Eerst op een aantal plaatsen neergezet en telkens geprobeerd of ik er met mijn rolstoel langs kon.
We hebben daar voor een en ander weer moeten verschuiven aan meubels, want zo een ziekenhuisbed neemt ook veel plaats in
Nu staat hij aan het zijraam, waar hij uit de weg staat, maar we kunnen hem nu aan alle kanten zien.
Gelukkig volgend jaar komt hij op de plek die we al uitgezocht hadden.
Laat de Kerst nu maar komen.
Gezellig met het licht van de boom, kaarsjes en familie.

Voor iedereen fijne Kerstdagen en een voorspoedig 2008,

Roland en Annemiek

Hallo bloggers,

Even weer eens een berichtje van ons.
Hier is de situatie nog steeds hetzelfde ik in de rolstoel en ziekenhuisbed nog altijd in de living.
Na de 2de operatie aan mijn enkel nog steeds niet belasten.
Gelukkig heb ik veel hulp van thuiszorg en poetshulp, Roland en Tycho.
De dagen viegen voorbij.
Onze kerstboom, staat klaar om versiert te worden, maar moeten nog steeds een goed plekje vinden, om hem te zetten, versieren zal voor het weekend zijn.
Dit weekend, moet ook nog de zolder leeg, want volgende week gaat de zolder geisoleerd worden, waren ze vergeten, bouwen leuk, maar je moet alles controleren .
Zijn jullie ook zo blij, dat we nu gezond vriesweer in plaats van al die regen?
We hopen binnenkort nog eens te schrijven in onze blog.

Groeten en goed weekend

Roland en Annemiek

Amon (onze oudste kat) zal zeker gedacht hebben : 

Als de boekenbeurs dan toch bezig is, zal ik ook maar eens wat gaan lezen hé





Trouwens , de TV programma’s kiezen doet hij vanuit Annemieks rolstoel






En volgens mij is er niets op tv die avond wat hem zint

groetjes allemaal

Hallo allemaal,

Vanmorgen op controle geweest bij de orthopeed, had sinds afgelopen maandag veel pijn aan mijn enkel.
Nadat er platen genomen waren, was de reden duidelijk van waar die pijn kwam, een van de vele schroeven, die er vorige operatie na het ongeluk ingezt zijn, is los gekomen.
Jammer, maar waar.
Komende woensdag zal ik dus nog een keertje geopereerd worden om deze vast te zetten.
Het gaat een dagopname worden, zodat ik 's avonds weer in mijn eigen ziekenhuisbed thuis zal liggen.
Ik ga voortuitgang, nu een stuk achteruit, liep al met mijn speciale moonboot, achter de rollator door het huis
Hoop volgende berichtje in de blog beter nieuws te hebben.

Heel goed weekend en tot de volgende keer

Annemiek

Heb juist gezien dat het alweer een tijdje geleden is dat er hier nog eens iets is bijgekomen, dus proberen we dat hiermee te verhelpen. Op de foto bij het laatste stukje konden jullie zien dat Annemiek aandachtig op de nieuwe laptop bezig was, wel dat is voor het moment haar beste vriend geworden   Steeds maar aan je bed of rolstoel gekluisterd zitten is natuurlijk heel vervelend en daarom bied dit stukje techniek haar een grote ontspanning.

Doordat zij van nature heel actief is valt dit uiteraard vrij zwaar maar wat mailtjes lezen, blogjes bekijken en spelletjes doen laten de lange uren dan toch wat sneller voorbij gaan.

Verder moet ze ook elke dag oefeningen doen om toch al een beetje te mobiliseren en drie keer per week komt de kinesist langs. Zodra er voldoende botvorming zal zijn gaat hij de oefeningen uitbreiden en zullen ze intenser worden.  Er zal nog een lange weg moeten afgelegd worden maar we zien de toekomst hoopvol in.

Gisteren en vandaag heb ikzelf nog volop hout aan het zagen geweest voor de haard. Alles ligt nu nog langs de zijgevel van het huis maar de stenen om een vloertje te leggen in het houtkot dat onlangs geplaatst is liggen al klaar dus dat zal het volgende project op het lijstje zijn en dan kan het hout daar ook in en kunnen we de dozen met hout die nog bij mijn vader in de garage staan ook gaan ophalen, dan is die mens ook weeral gelukkig. Allemaal de groetjes nog van ons beiden.

 

Zelfs met haar pols en been in het gips kan ons knorreke het niet laten via de laptop te bloggen

Na een 4 tal weken, hospitaal en revaldidatie centrum ben ik thuis.
Het ongeluk heeft een hele grote impact gehad op ons niet alleen medisch maar ook psychisch.
In een seconde ben je aangereden door een auto, lig je in het ziekenhuis met een gebroken scheen- en kuitbeen en een gebroken pols.
Ik ben momentel thuis omdat ze niets voor mij konden doen in het revalidatie centrum.
Op dit moment zit mijn onderbeen en voet nog in het gips en mijn pols in een afneembaar gips.
Over 3 weken worden er weer platen gemaakt en misschien mag ik dan beginnen met het licht belasten van mijn enkel.
Thuis is nu van alles in huis, zoals een ziekenhuisbed, wc stoel en rolstoel.
Vandaag zijn Roland en ik, nog een paar jogging broeken gaan kopen bij decatlon en een paar andere boodschappen gedaan, we waren daar beiden moe van, want een rolstoel elke keer opplooien en uitplooien zwaar en vooral het duwen ervan.
Jullie zijn weer op de hoogte na een paar weken van stilte.
Iedereen een goed weekend en tot een volgende keer.

Groetjes Roland en Annemiek

Even vlug een berichtje, heb daar de laatste dagen niet veel tijd voor gehad want de  gevolgen van een ongeval brengen heel wat papperassen en geloop mee
Morgen wordt Annemiek geopereerd en dat zal ongeveer een 3tal uurtjes duren.
Hebben ondertussen de procedure voor opname in een revalidatiecentrum ook al opgestart, reis naar Kreta is afgezegd en ga zo maar door.
Nu maar hopen op het beste en de moed er in houden he
In elk geval de groetjes van Annemiek vanuit haar ziekbed

Het is nu 1h dinsdagmorgen en ik ben juist terug thuis van het ziekenhuis.
Om 9h30 ongeveer kreeg ik telefoon dat Annemiek met haar brommertje was aangereden door een auto toen ze terugkwam van haar werk.  Ze was niet ver meer van huis, hooguit 10 min op haar brommertje.  Toen ik aankwam(ik zag de blauwe zwaailichten al van ver) was men juist bezig haar op de brancard te leggen en zag ik direkt dat haar rechtervoet in een heel ongewone hoek stond, maar gelukkig ze was bij bewustzijn en buiten haar been en arm was zee op het eerste zicht verder ok.
Terwijl de ambulance al doorreed moest ik met de ondertussen aangkomen politiemensen nog enkele zaken afhandelen, naam,adres ....enz  en ik daarna vliegensvlug naar het ziekenhuis in Reet waar de eerste onderzoeken al gebeurd waren en nadat ik even had moeten wachten hebben ze haar naar de radiologie gevoerd voor de nodige platen.
Toen ik daar stond te wachten kwamen de politiemensen ook nog even daar voor nog wat info, nadien werd Annemiek teruggereden naar de behandelkamer waar ik de foto's te zien kreeg en de dokter vertelde dat het dus een zware breuk was ( wat ik ondertussen al stiekem had kunnen lezen op het verslag van de politie) Nadien werden arm en been in het gips gestoken wat voor haar heel pijnlijk was.  De operatie is voor morgenvroeg (straks dus eigenlijk al), maar ik moest nu toch even mijn zinnen zelf verzetten door dit even neer te schrijven.  Gelukkig is het daar maar bij gebleven en nu maar hopen dat ze de breuk "proper" kunnen maken.
 

Gisteren, hebben we al het een en ander voorbereid, voor de komst van ons tweede tuinhuis (houtkot) .
De plek is nu vrij er moet alleen nog een stuk gras uitgestoken worden en nog een deel van hout gezaagd worden, namelijk de kratten waar het in opgeslagen was.
Roland, voelt vanmorgen zijn rug.
Hopelijk is de belofte van de firma Foré geen loze belofte, hoe rekbaar is begin september .
Ons Va begon gisteren ook al over de dozen hout die in zijn garage staan, had al een voorstel om het voor het tuinhuis te zetten onder carport.
Liever niet, want straks hebben we daar geen ruimte meer, want ik denk dat er al 22 dozen staan .

Groetjes,
Roland en Annemiek

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.

- auteur onbekend -

Zoals belooft hierbij enkele woordjes over ons uitstapje zaterdag ll naar één van de meest culturele "must" van de zomer : Stemmen onder de sterren" in de oude abdij van Villers-la-Ville ( nabij Waterloo).  Om 16h30 vertrok de bus (we deden deze uitstap met de club van Antwerpen van de bank waar ik werk) vanop de carpool-parking aan de E19 in Kontich en na een vlotte rit van +/- anderhalf uurtje waren we op onze bestemming.  De voorzitter van de club gaf nog enkele tips en vermits het toch onmogelijk zou zijn om samen te blijven, werden we verzocht om terug aan de bus te zijn om 0h30.  Eén van de tips was dat er hier en daar op het terrein tentjes stonden waar zowel een warme als een koude hap te verkrijgen was.  Hebben we ons dit berouwd !!! Volgende keer nemen we onze "schoofzak" mee   Voor een plastic bakje met spirelli bolognaise en een stukje stokbrood vroeg men € 10 !!!!!!!!!
Maar voor de rest was het een geweldige avond.  Dit jaar stonden volgende acts op het programma:
- De Weense zangerknapen
- Het polyfonisch koor van de Alpen
- Scala en Kolacny Brothers
- Het koor van de universiteit van Oxford
- Pow Wow
- The Golden Gate Quartet

De eersten die we zagen waren de Weense Zangerknapen volledig in oude klederdracht met kniekousjes, slabbertjes EN PRUIK wat Knorreke de opmerking ontlokte : ocharme die gastjes
Vooral hun laatste stukje, een wals van Strauss vondt ik het beste.
Nadien zagen we The Golden Gate Kwartet die in tegenstelling tot de vorigen onder het publiek voor de nodige ambiance zorgden met hun gekende Gospel-meezingers De volgende groep op ons programma ( oh ja was ik nog vergeten te zeggen; elke groep trad gedurende 20 min op en op diverse tijdsstippen zodat we rustig ons eigen schema konden opstellen)
was Scala en tot onze grote spijt sloegen die bij ons echt tegen.  Zo statisch hadden we ze op de night of the proms nog nooit gezien !!
Over de verdere groepen ga ik kort zijn; Pow Wow niet slecht  en bij het polyfonisch koor van de alpen kon vooral het stuk met de alpenhoorns mij bekoren maar uitschieter onder deze voor ons onbekende mensen waren het koor van de universitieit van Oxford. Echt de moeite en ook hun locatie in de beuk van de oude kloosterkerk kwam de akoestiek heel veel ten goede.

En Om 23 h kwamen alle groepen op het hoofdpodium nog eens samen en zorgden samen met een prachtig vuurwerk voor een onvergetelijke apotheose waarbij we beiden heel verwonderd waren dat er onder de Radetski march (weense zangerknapen) zelfs een tekst stond Dit hebben wij nooit eerder geweten.  Zo was onze prachtige avond ook nog leerrijk :

Hierbij nog enkele foto's en een filmke

Cool Slideshows!

Klik hier om het video filmpje te bekijken