8th EDVC dinsdag 17 mei 2011 - dagoverzicht

Dames (15) - Argentinië, Bosnië en Herzegovina, Canada, Duitsland, Hongarije, Iran, Israël, Japan, Nederland, Nigeria, Oekraïne, Polen, Rusland, de Verenigde Staten van Amerika en Zuid Afrika.

Mannen (16) - Argentinië, België, Bosnië en Herzegovina, Bulgarije, Duitsland, Iran, Japan, Nederland, Nigeria, Oekraïne, Polen, Rusland, Thailand, de Verenigde Staten van Amerika, Venezuela en Zuid Afrika.

Definitieve inschrijvingen dienen binnen te zijn tegen 19 augustus 2011.

Turkije – Italië 3 – 1 ( 25 – 14; 25 – 18; 20 – 25; 25 – 16) heren groep B

Estland – Frankrijk 0 – 3 (18 – 25; 19 – 25; 23 – 25) heren groep B

Eindstand in heren groep B

Group B Men

Matches

Sets

Set points

Team

Played

Won

Lost

Won

Lost

Won

Lost

Total

1

Russia

4

4

0

12

1

325

229

8

2

Turkey

4

3

1

9

5

321

261

7

3

Italy

4

2

2

8

7

328

322

6

4

France

4

1

3

5

9

293

338

5

5

Estonia

4

0

4

0

12

183

300

4

Het eerste WK werd betwist in Buenos Aires, Argentinië van 1 tot 10 augustus 2008. 10 damesteams, Ghana gaf echter forfait. Oekraïne won, Japan behaalde zilver, USA brons. Bij de heren 15 ploegen, Ghana en Iran gaven eveneens forfait. Goud voor Oekraïne, Rusland zilver, Japan brons. Dezelfde dubbelslag dus als op de laatste twee EK’s.

Wie de sfeer wil opsnuiven:

http://www.cades.org.ar/2008volleyball/xnewsite/BienvenidosEN.asp

Het was een mooi Europees kampioenschap in Turkije. Met op sportief gebied 2 verdiende winnaars. Oekraïne bis, net zoals vier jaar terug. Organisatorisch liep er al wel eens iets fout, maar dat is niet te vermijden. Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven.

Toch hebben wij daar iets gemist! Slechts 3 Belgen in Antalya, veel te weinig. Geen nationale ploeg(en). Geen Deaf Volley Belgium. Supporteren? Go Oranje. Wij hebben geen problemen met Nederland, helemaal niet, maar steunen niettemin liever onze Belgskes.

Stel je maar eens voor wat dat voor onze Jan betekende. Zijn allereerste EK als Technical Officer Volleyball EDSO, geen enkele Belgische nationale ploeg, sinds jaaaren! Ik ben eens gaan zoeken bij EDSO, maar ook nu weer, sorry ik val in herhaling, schiet EDSO tekort. Niets te vinden over het 2^e tot en met het 4^e EK. Sinds 1999 (wie weet reeds vroeger, maar Jan zal dat zeker weten) waren de Belgische heren telkens present. Gelukkig is Jan herkozen in zijn functie, en krijgt hij dus een tweede kans.

Zeker niet minder spijtig voor onze verjongde ploeg, zij konden hier veel ervaring opdoen, uiteraard sportief maar ook sociaal. En misschien ook wel een of ander resultaat neerzetten. Ze klopten, met weinig of geen voorbereiding, op 17 april Nederland, volop in voorbereiding voor Turkije, ginds met 1 – 3. Nederland eindigde negende. Eén wedstrijd zegt natuurlijk niet alles, maar toch … Voor die jonge gasten dus een ontgoocheling.

Volgende keer zorgen we er voor dat we er zeker en vast bij zijn. Te beginnen in 2012 met het 2^e wereldkampioenschap in Sofia, Bulgarije van 16 tot 25 augustus.

Op zaterdag 9 juli e.k. bespreken eerst de bestuursleden van het Belgian Deaf Volleybal Committee de planning voor het Belgian Deaf Volleybal, later die dag worden ook de spelers er bij betrokken. Belangrijke momenten, dus iedereen present!

Sofia, here we come. Go Belgium!!!

Achteraan rechts de ‘stoeffer’.

Nog voor het ontbijt daagde die gedachte al op: zaterdag is het finaledag, sluitingsceremonie en farewellparty, maar bovenal mijn verjaardag. Marina en Jan zullen zeker iets doen, hoe reageer ik daar op. Absoluut zelf ook iets doen, maar wat? Na wat korte brainstorming, bleef er maar één idee meer over. Ik besloot er voorlopig niet verder bij stil te staan, er een nachtje over te slapen. Tijd brengt raad, we zien wel of dat ene idee dan nog overeind blijft.

Vandaag om 12u30 werd in de sporthal - in die andere sporthal was ik nog niet geweest behalve bij Jans controlebezoek de avond van onze aankomst – op slechts 10 minuten wandelafstand van ons hotel, dé wedstrijd gespeeld voor de Nederlandse dames. Die wilden ze beslist winnen, zo konden ze, in normale omstandigheden, 4^e eindigen in de B-reeks, de prekwartfinale vermijden tegen de groepsvierde van de andere reeks en wat nog belangrijker was, op de rustdag de enige wedstrijd van die dag tegen Europees kampioen en vermoedelijk Europees kampioen in wording Oekraïne voorkomen. Bij verlies hadden zij dus geen rustdag, en was de kans zelfs zeer groot dat vrijdag 2 wedstrijden op 1 dag dienden gespeeld. Ik nam mij dus voor deze wedstrijd zeker en vast te bekijken.

Ik had op het EDSO-office in de sporthal toch nog meer werk dan verwacht aan mijn Excel-bestand. Maar ’s avonds was alles klaar voor morgen, gecontroleerd en al.

De Nederlandse meiden konden het niet klaren. Het werd een dubbeltje op zijn kant, de ontgoocheling was groot. Zij scoorden 9 punten meer dan de Poolsen, 109 – 100. Polen, een eenvrouwsploeg – alles, althans ik denk toch ongeveer 75 %, ook achteraan werd zij voortdurend aangespeeld, richting nr. 9, Edyta Kucharska, een zeer sterke speelster – haalde het van het Oranje team.

Op het office in de sporthal vervoegden zich die vooravond 2 Turken, de ene gehoorgestoord, de andere niet, bij ons. Geen van de twee had ik al eerder gezien. Later bleek Jan de horende – hij was Jans chauffeur - te kennen van zijn controlebezoek in mei vorig jaar. Er liep evenwel iets fout op ons kantoor waardoor wij slechts laat konden vertrekken. Die 2 Turken stoorden zich meer en meer dat het almaar later werd. Op de shuttlebus richting hotel groeide hun misnoegen steeds maar aan.

Aan de hotelbalie groeide die irritatie uit in een oeverloos gesprek tussen Jan en die 2 gasten. Zij hadden blijkbaar gezorgd voor een speciaal etentje voor ons die avond in een restaurant aan de rand van Antalya. Volgens hen waren wij al veel te laat. Jan wilde echter dat we ons eerst konden opfrissen en dan pas vertrekken. Het bleek dus een dovemansgesprek, verontschuldig mij het woordgebruik. Uiteindelijk viel een compromis uit de lucht. Wij zouden enkel wat kledij in onze kamer ophalen om ons te beschermen tegen eventuele opkomende koude. Na 10 minuten iedereen terug aan de receptie. Nu stonden de Turken een eindje verderop onder elkaar te discussiëren, zeker zo’n 10 minuten lang. Wij wachtten ontstemd op de bus, hoezo te laat?

Maar eens in het restaurant viel alles in zijn plooi. Buiten onder de volle maan, bij een aangename temperatuur – geen andere gasten in het restaurant of op het terras - genoten wij van een zeer lekkere maaltijd, om duimen en vingers bij af te likken. Typische Turkse sausjes, vis – volgens die horende had hij vanmorgen speciaal een duiker de zee ingestuurd om hem te vangen, Jan had die horende op het busje wel al een ‘stoeffer’ genoemd – kip, … het kon niet op. Raki voor iedereen, behalve voor mij, want niet mijn smaak. De lekkere Turkse wijn diende ik uiteindelijk alleen op te drinken, raki en wijn gaan niet samen volgens de Turken. Eda als tolk in het midden, zo’n tengere vrouw, maar de belangrijkste persoon op dat moment, want zij was de enige die ons – 7 Turken, 1 Fin, 3 Belgen - kon laten communiceren – 7 doven, 3 Turks sprekenden en voor mij dus Engels. Maar Eda kende de vis ook niet, zelfs in het Turks, grida, uiteraard kon ze het dus niet vertalen in het Engels. Jans vermoeidheid maakte een eind aan onze onverwacht mooie avond. Pittig detail nog, Marina heeft haar plas opgehouden, wegens een Frans toilet!

Foto: 50e interland van de Duitse kapitein Tino Götting

Nederland – Wit Rusland 0 – 3 (14 – 25; 17 – 25; 23 – 25) groep heren A

Oekraïene – Duitsland 3 – 0 (25 – 11; 25 – 16; 25 – 10) groep heren A

Stand na 4^e dag groepswedstrijden in heren groep A

Group A Men

Matches

Sets

Set points

Team

Played

Won

Lost

Won

Lost

Won

Lost

Total

1

Ukraine

3

3

0

9

0

225

112

6

2

Poland

3

2

1

8

3

243

203

5

3

Germany

3

2

1

6

5

215

215

5

4

Belarus

3

1

2

3

6

181

204

4

5

Netherlands

4

0

4

0

12

170

300

4

Hier is hij dan, Jesse Van den Braembussche, eerste zoon van Liselot en Matthew, kleinzoon van Marina en onzen Jan. Geboren op 31 mei. Alles ok met de baby en moeder. Proficiat, mama, papa, Marina en Jan.

Het is ongelooflijk maar waar, aan deze dag heb ik geen herinneringen meer. Ook de wedstrijden en uitslagen maken mij niets wijzer. Werken op het EDSO-office in de sporthal Dilek Sabancı Antalya Spor Salonu – zelfs onze trouwe compagnons hier, de mussen, kunnen het ons niet intsjilpen - dat zeker. Ik hou het dan maar op anekdotes die ik de vorige dagen vergeten ben op te nemen in het verslag, en bedenkingen, algemeen of waarop ik geen (juiste) dag kan kleven.

Donderdag 12 mei deelde ik bij het ontbijt een tafel van vier met drie Russen. Alleen de medisch begeleider sprak Engels (zie dagoverzicht woensdag 11 mei), de andere 2 niet. Een van hen at vlees, ik maakte hem wijs dat het vlees was van de katten die daar rond liepen. Hij lachte maar flauw. Toch wezen ze er mij onmiddellijk op dat die andere thee beter was dan diegene die ik gekozen had.

Op een avond tijdens het eten vraagt Berrak wat ik doe. Ik ‘op pensioen’, zij ‘dus dan heb je veel vrije tijd, wat dan?’ Fietsen. Zij vertaalt opgetogen in het Turks, iedereen aan het lachen. Uiteraard onbegrip bij mij. Zij heeft eindelijk iemand gevonden met wie zij over wielrennen kan praten. De volgende morgen is zij verrukt als ik haar vertel dat ik een ex-collega, met een enorme collectie wielren-attributen – hij wordt zelfs af en toe aangesproken door de VRT voor medewerking - zal opzoeken met de vraag met haar mailcontact te nemen. Hij zal ongetwijfeld wel dubbels van Tom Boonen-relikwieën aan haar bezorgen, zij biedt hem info aan over de Turkse wielerbond.  

Wat mij ook opviel was de beleefdheid van Alexander Romantsov, de leider van de Russische delegatie. Altijd een ‘good morning’ en het gebaar voor smakelijk was mijn deel. Ongetwijfeld een geslepen vos, die voorganger van Jan. Maar in het Engels, de officiële taal van EDSO, kwam hij niet verder dan die twee woorden. Toen ik hem op een bepaalde morgen aansprak voor een kleine conversatie draaide hij zich om en verdween.

Wat frappeerde mij nog?

De behulpzaamheid van alle Turken, hun vriendelijkheid, wat een verschil met hier. Altijd een teken van erkenning (goeie dag, how are you? where do you come from? …) dikwijls een praatje, en zelfs een kopje thee.

Het gemak waarmee doven en gehoorgestoorden van vele nationaliteiten met elkaar communiceren. Daar kunnen wij horenden wel degelijk iets van leren. Ook wij hebben een gemeenschappelijke taal, Esperanto, maar slechts een zeer, zeer beperkt aantal mensen kennen die taal.

De voor mij, in deze bij ons zo ongezonde allergische tijd van het jaar, zo gezonde Turkse lucht, want daar Antalya aan de zee en de bergen.

Het spelniveau dat toch beduidend hoger lag dan ik verwachtte, zowel bij de dames als de heren.

De enorme betrokkenheid van en met iedereen.

Naast Berrak, Eda – de 2 tolken – en Ali, al die andere Turkse doven van de organisatie. Dogan, Hassan en zijn vrouw, Güngör, ….

Jari,Jans assistent en onze Finse vriend, met wie ik enkel kon praten in het Engels en op papier. Hij bezoekt nog dit jaar België. Ik zie er al naar uit.