8th EDVC donderdag 19 mei 2011 – dagoverzicht
Turkse feestdag, dus ’s morgens heel rustig in de stad. Maar in de namiddag overvolle straten, Turken houden ook van flaneren.
Slechts één wedstrijd vandaag, om 9u, in de sporthal waar ik met Berrak heb afgesproken deze namiddag. Allen daarheen, behalve Berrak. Maar ik heb er wel vertrouwen in. Na de wedstrijd op het terras naast de sporthal nog een uitvlucht gezocht voor die namiddag, de groep trok immers op speciale excursie in de omgeving. Achteraf was blijkbaar niemand tevreden: Eda niet als gids – maar wel persoonlijk, de gegidsten helemaal niet. Op het terras trakteer ik de achtergeblevenen, Dogan en zijn twee kompanen, ze willen mij absoluut terugbetalen, wat ik pertinent weiger. De conversatie met Dogan lukt in het Engels op papier. Ik o.a. “Jan kan mijn lippen lezen van de overkant van de straat”, hij, hoe gevat, “hij zou een goed spion zijn”.
Op de middag raak ik in gesprek met een winkeluitbater in
het oude centrum. Ik was op zijn stoel in de schaduw van een palmboompje gaan
zitten voor zijn winkel, iets later opende hij zijn zaak. Hij komt bij mij
zitten, we praten meer dan een uur, hij zocht naar elk woord in het Engels;
toch heb ik veel opgestoken. Volgens hem is oktober de beste maand in Antalya:
fris, de limoengeur en de romantiek . Bij het afscheid bied hij mij thee
en een praatje aan bij een volgend bezoek.
Om 2u was Berrak wel aanwezig in die sporthal, ze had echter nog een aantal zaken te regelen, maar herinnerde zich gelukkig onze ‘date’ nog wel. Rechtover de sporthal huisde een fotograaf, voorbestemd? Berrak alles uitgelegd in het Turks, technisch geen probleem. Behalve één foto dan van mindere kwaliteit. Ik kon daar wel mee leven. Terwijl de fotograaf alles klaarmaakt vat ik de gisteren geplande conversatie met Berrak aan over de voortekens die ik bij haar herken. Signalen die ik enkele jaren terug bij mijzelf niet zag toen ik op mijn werk een burnout van jewelste opliep. ‘Alles onder controle’ antwoordde Berrak, maar ze zal er wel rekening mee houden in de toekomst, daar twijfel ik niet aan. Voor alle zekerheid toch maar Berrak gevraagd het kadertje mee te nemen naar haar kamer – zij logeerde in een ander hotel. Pure noodzaak bleek achteraf, geen 2 uur later stond Jan voor de allereerste en allerlaatste keer op mijn hotelkamer. Terug in de sporthal vind ik het niet meer dan gepast dat ik vanaf nu een kopie van mijn uitslagen-stand-bestand helemaal ter beschikking stel van Berrak en Ali. Net zoals gisteren iedereen tevreden. Laat het ons nu maar zo houden.
Ook nog in zo’n typisch klein Turks winkeltje een giftkaartje gekocht. En rustig nagedacht wat er op diende te komen. Ik was klaar voor zaterdag, dacht ik toch.
Bij mijn terugwandeling ontmoet ik 5 jongens-scholieren van 15-16 jaar. Zij zijn geïnteresseerd in mijn EK-pasje, een kort gesprek volgt. Een ervan blijft nog wat napraten en ik geef hem mijn zwarte cola-pet. Hij heel tevreden, ik helaas zijn naam vergeten.
Zowel Berrak als Eda spreken mij ‘s avond elk apart nog eens aan over mijn geschenk. Ik diende Eda noodgedwongen ook in te lichten over mijn bedoeling, wegens gids op dat uitstapje, zij zou anders nooit een nee aanvaard hebben, zo zijn Turken nu eenmaal. Zowel Berrak als Eda waren ondertussen mijn zeer goede vriendinnen geworden. En ze wezen mij op een probleem. Dus tactiek lichtjes veranderen. Kaartje geschreven, nu was het wachten op zaterdag.
Die avond was het rustig op het bureel de zoeten inval in het hotel. Marina, Jan, Jari, Vasyl, Berrak, Eda en Ali, Dogan, Güngör,de andere Turkse medewerkers en de teamverantwoordelijken, allen woonden ze de technical meeting bij in de dichtstbijzijnde sporthal. Allen, behalve ik. Jan had mij verklapt dat er niets speciaals besproken zou worden, dus genoot ik in eerste instantie van mijn boek in de hal aan de hotelingang, lekker fris. Daarna nog eens het prachtige beeldenpark bezocht bij de ingang van het filmmuseum op een kwartiertje wandelafstand van het hotel. Ik was er helemaal gek op – ’s avonds dan toch, bij kunstverlichting. Bij mijn terugkomst vroeg een jonge – dat dacht ik toch, maar hij bleek al 27 - Rus, Andrey, een foto van hem te nemen bij de inkom van het hotel. Eens ook de groep terug,begrijpt Eda de Engelse naam van mijn boek maar niet, meer in het bijzonder ‘riddles’. Pas nadat Willem mij bijspringt met enkele synoniemen is zij mee.
Berrak, Eda en ikzelf breiden nog een pittig einde aan de avond in de vorm van een zeer persoonlijk gesprek. Opgestart door Berrak en daarna resoluut overgenomen door Eda. Ik liet mij evenmin onbetuigd. Zeer boeiend en leerrijk, maar uiterst privé. Dus verklappen we maar niets!
