1906 – Alfred OST schilderde dorpsfort van Leest

            “Leest had al voor en nog veel jaren na 1800 een soort van hoofdstraat

            met 10 huisjes, deels 6 neringdoeningen, waarvan 5 met een winkeltje en op het

            erf van een boerderijtje, drie Marollenketen.

            Op de hoek Dorp-Kouter, woonde een halve eeuw later, de kolenhandelaar.

            Op een perceel tuin voor zijn huis, liet die Meulemans een schuur bouwen,

            waardoor de dorpsplaats het uitzicht kreeg van een vesting, met enkel

            toegang van amper vier meter breed, tussen de schuurgevel en gevel aan

            de overzijde van de herberg “In de groene linde”.

            Dat is duidelijk te zien op een akwarel van Alfred Ost uit de jaren +/- 1906.

            Samen met A. Ost maken we een wandeling aan “De Plaetse”.

            Enkele witgekalkte huisjes staan keurig in ’t rond. Ze vormen de Dorpsplaats

            van Leest.

            Het typisch Leests kerktorentje steekt boven de huisjes uit. Er gaat een indruk

            uit van landelijkheid en rust.

            (Karel Soors in de periodiek Ost-Info nr.40 , herfst 1994.)

            Alfred Ost (°Zwijndrecht 1884, +Antwerpen 1945) was voor de eerste

            wereldoorlog een aanhanger van het anekdotisch realisme : hij gaf dit echter

            dikwijls een symbolische dimensie.

            Onder invloed van de oorlog werd zijn werk gekenmerkt door een diep sociaal

            medeleven. 

            Ost ontwikkelde zelfstandig een kunst die losstaat van de grote esthetische

            problematiek van zijn tijd. Hij beeldde landschappen, figuren, bloemen en

            vruchten uit, maar bij voorkeur koos hij dieren, vooral trekpaarden, als thema.

            (Grote Nederlandse Larousse)

            In 1902 verhuisde het gezin Ost naar Mechelen . Hier brak het kunstenaarstalent

            van Alfred Ost volledig open. Hij volgde lessen schilderkunst aan de academies

            van Mechelen en Antwerpen.

            Typisch voor zijn werken tijdens deze Mechelse periode was de

            volksverbondenheid  met folkloristische trekken en pittoreske facetten, soms licht

            karikaturaal en hekellustig.

            (Alfred Ost 2003 – Biografie)

1906 – “De prijs van eenen werkdag tot herleiding der hulp in onderhoudsdagen voor het

            jaar 1906 beloopt fr : 1.20.”

1906 – Dat jaar werden door het “Bureel van Weldadigheid” 13 gezinnen volledig en 15

            tijdelijk  ondersteund.

            Werd gemeentesecretaris August Van den Bossche benoemd “tot het doen der

            aanstaande landbouwoptelling”.

            Telde de gemeenteschool 116 jongens voor 2 onderwijzers en de gemengde

            school 236 leerlingen voor 4 leerkrachten.

1906 – “Het getal buitengewone opcentiemen door de gemeenteraad gestemd voor 1906

            is als volgt : grondbelasting 60, de gewone opcentiemen belopen tot 7. Te samen

            67.

            Personele belasting 58, de gewone opcentiemen zijn 7, samen 65.”

1906 – Gazet van Mechelen – vrijdag 9 februari :

            Leest – Een Aardig Vermaak.

            “Dinsdag middag rond één uur, waren eenige bedronken lotelingen, alhier nog

            op zwier, en nabij de herberg “In de Warande” gekomen, staken zij eenen hoop

            aspergiën loof in brand, die aldaar nabij een hondenkot opeen gestapeld lag.

            In een oogwenk stond dit dorre loof in lichtlaaie vlammen, en dreigde den hond

            levend te verbranden.

            De lotelingen gingen bij het zicht van dit gevaar op de vlucht.

            De eigenaar en voorbijgangers kwamen toegelopen om het vuur uit te dooven.

            De schelmen zijn gekend en proces verbaal is tegen hen opgemaakt.”

1906 – 12 maart – Gazet van Mechelen : “Springvloed met storm veroorzaken

            overstromingen in het Scheldebekken. Een dijkbreuk in het Zennegat met zware

            schade in Battel en Walem. Hombeek blijft grotendeels gespaard door deze

            dijkbreuk.” (KH)

1906 – 15 maart : De gemeente Leest wordt “aangewezen tot het leveren van 4 gewone

            trekpaarden, bij op oorlogsvoetstelling des legers”.

1906 – Gazet van Mechelen – zondag 15 juli :

                                       VELO ONGEVAL.

            Verleden donderdag ’s avonds, rond 7 ure, kwam de genaamde Neutjens Joannes,

            oud 29 jaar, brouwersgast en wonende te Leest (Heyken), in de Arme Clarastraat

            gereden per velo, als juist een gerij in deze smalle straat kwam aangerend.

            Neutjens werd van zijn rijwiel gesmeten en tegen den grond geslinged en bekwam

            erge wonden aan arm en hoofd.

            Men heeft het slachtoffer de eerste zorgen toegediend bij M. Rodhain, door M.

            Verhelst en later met een rijtuig naar Leest overgebracht.”

1906 – 20 september : Brief van Burgemeester Bernaerts :

            “Op donderdag 20 september omtrent 4 ure namiddag is er door brand vernield

            eene graanmijt toehoorende aan Desire Slachmuylders, landbouwer alhier

            Capellebaan.

            Uit het onderzoek door den veldwachter gedaan is gebleken dat deze graanmijt

            in brand gesteken is door drij minderjarige kinderen of beter gezegd door Jan

            Juliaan Lauwens, oud 5 jaren, dewelke daartoe is aangezet door twee andere

            kinderen : Jan Karel Stevens, ook 5 jaren oud en Slachmuylders Emiel, kinderen

            wier ouders allen wonen te Leest.

            Wat aangaat de ouders der kinderen, dezen hun gedrag, leven noch zeden laten

            niets te wenschen gedurende hun verblijf in deze gemeente.

            Wat de waakzaamheid betreft deswegens kan ik melden dat kinderen in dezen

            ouderdom als bovenvermelden, gewoonlijk medegeleid worden naar het veldwerk,

            bijzonder in den verloftijd der school.

            Vader Slachmuylders heeft alhier verbleven van 28 juni 1894 tot 14 september

            1901, en heeft zich kortelings hier teruggevestigd.

            Vader Stevens,hovenierswerkman, verblijft in de gemeente sedert 20 februari

            1894.  

            En de weduwe Lauwens-Verhoeven verblijft hier sedert haar geboorte en mag met

            haar 7 minderjarigen als een voorbeeldige landbouwster doorgaan.”

            (getekend : de burgemeester van Leest, J.Bernaerts)

1905 – Gazet van Mechelen – 4 oktober :

            Maria Theresia “Moederke” DIDDENS – 100 jaar.

 “Zij die gedurig zeggen dat zij geen honderd jaar zouden willen worden, moeten zondag eens naar genoemde gemeente gaan, om te zien hoe zwakweg nog, moeder Diddens hare tien kruiskens draagt.

Dt is geen honderdjarige, dat is iemand die hoogstens tachtig lenten heeft beleefd, ja lenten, want zooveel winters kunnen er onmogelijk over haren omgebogen rug zijn gekomen.

Zij gaat en staat nog, bezoekt wekelijks de woon van O.L.Heer haren besten vriend, de Eenigste die haar overleefde.

Haar verstand is nog zo frisch en jeugdig, haar gestel zoo ongedeerd, dat de tijd die er zijnen tand aan waagde, de moeite toedroeg.

Rond 1 uur gisteren belden wij aan het renteniershuisken, krakend van netheid binnen en buiten, waar de brave eeuwelingen eene welverdiende rust geniet in het zoo zorgvuldig gezelschap van hare twee overgebleven kinderen.

Moeder was slapen, zegde mij juffer Serafiene, dat deed ze dagelijks : reeds voorzagen wij een mislukte reis, maar als de eerzame dochter hoorde dat het moeders “Gazet” betrof, moesten wij ons zetten en er hielp geen tegenstribbelen om uitstel, wij zouden moeder zien en spreken.

Een ogenblik later stond ze daar, met klinken en navorschenden blik den journalist aankijkend en hem eindelijk een hand toestekend bij een vriendelijk woord van welkom.

Vertrouwelijk, genietend onze kerschversche maar toch innige genegenheid, hebben we dan saam gelachten, verteld, gefilosofeerd en, rechtzinnig gezeid, vergeten dat de vrouw die voor ons zat meer dan tweemaal zoo een lange levensdraad werd toegemeten dan ons

tot nu toe werd verleend, en wij die dikwijls over onze jaren pruttelen !

Zij deed haar eerste communie in ’t jaar 16, ’t ellendigste jaar der verleden eeuw.

“De patatten rotteden op ’t veld en ’t koorn schoot op,” zegt ze, “dan was ’t hongersnood, de mensen liepen ’t veld op en vielen dood van honger !”

Nog dieper daalt zij in den voorraad harer herinneringen :

“In ’t jaar 14 waren de Pruisen hier, ’t was ruw volk, ze sprongen in den stal met blooten sabel en kapten en kerfden als duivels... en als Pius VI gevangen was door Napoleon dat hij door de koude werd gesleurd en de soldaat die bij hem was zijnen mantel op hem lei.”

Als wij haar vragen of zij het kasteel van Antwerpen heeft weten beschieten, lacht zij ons spottend toe, alsof wij nieuws van over 14 dagen zouden gevraagd hebben.

“Wel, wel, ’t kasteel van Antwerpen en gehoord ook, de kanonschoten : drie jaar heeft er Chasse opgezeten, maar de Franschman heeft hem weggejaagd.”

- Het doet me toch plezier dat ge gekomen zijt, zegt de oude, en vat onze hand.

Wat ik liefst lees in uwe gazet, dat is van Keizer Frans Jozef en weet gij waarom ? Omdat hij ook bieën houdt.

Zij is er altijd voor geweest voor de bieën, haar vader hield er, haar man heeft er gehouden, zelfs weet ze nog een dichtje, dat ze zong op tienjarigen ouderdom, gerucht makende met eenen ketel, om den beoogden zwerm te doen in den korf dalen, hoor :

En ik bezweer u, koning der bieën,

Dat gij zult komen vullen in ’t gras.

Om te geven honig en was

Om Gods altaar te versieren.

Dit alles werd zoo klaar uitgedrukt, zoo gemakkelijk in der ouderlingen geest ontworpen, dat wij verschoonbaar zijn, zoo wij soms de vrouw die voor ons zat, van “haarzakkerij en kerstzaken” hebben verdacht.

Maar hare hooge jaren zijn vastgesteld niet door de kerven die de tijd op de schors haren levensboom sneed, de engel der vernieling behandelde haar als een troetelkind, maar door het doopboek van haar geboortedorp LEEST  waar zij op 8 october van ’t jaar 1805 het eerste levenslicht aanschouwde.

Hare ouders waren landbouwers. Zij trouwde op 32-jarige leeftijd den vader harer twee overgebleven kinderen en leefde er 48 jaar mede in vree, geluk en trouwe plichtsbekrachtiging.

De landbouwstiel die nu, zoowel als in Abel’s tijd, de aangenaamste is in Gods oogen, verschafte haar brood.

Zij won vijf kinderen waarvan nog twee leven, Melanie en Serafiene, die moeder, zij verklaren het ons in allen eenvoud, “veel liever zien dan hun eigen leven”.

“Gezond is moeder altijd geweest, buiten eens dat zij door den wreden typhus aan den boord van ’t graf werd gebracht”.

En nochtans hebben wij gewerkt, verzekert de brave eeuwelinge denkend op die talrijke binnengehaalde oogsten, op die duizenden ketels melk in den stal gewonnen, over dat gedurig kampen tegen regen en wind, tegen de grillen van elk seizoen en de wisselvalligheden der zoo angstvolle broodwinning.

Het werk, integendeel, deed haar goed zekert ons die moedige bespiedster harer huiswegen, de sterke vrouw van het evangelie, de moeder die goed geweest zijnde voor hare ouders, in hare twee kinderen – mijn twee kwezelkens blaast ze ons in ’t oor – twee engels treft.

“Voor ’t overige zijn wij altijd christelijk geweest mijnheer,” zegt ons ’t moederke. “Altijd hebben wij samen den rozenkrans gebeden, ons volk naar de diensten laten gaan, langs daar ben ik gerust.”

Zij toont ons haren leidsman van over tientallen jaren, haren zwartgebeierden stevigen rozenkrans die haar noch onder dag of nacht verlaat.

Zondag – de goede ziel is er wat bang voor- komt de burgemeester van Leest haar gelukwenschen en zal de geestelijkheid en de wet van Duffel medefeesten met het heele dorp, dat algemeen moeder Diddens eert en acht.

In ’t klooster werd zij al ontvangen en wij moeten mede met haar tot de slaapkamer, waar de reeds verkregen geschenken staan te pronken.

Bij het vertrek heeft moeder haar glas dubbel garsten tegen onzen beker gestooten en gedronken op het heil van ons blad.

Zelfs heeft zij ons beloofd erbij te zijn als de Gazet haar eeuwfeest viert. Want grappig is zij wel moeder Diddens. Zoo vertelde mij iemand dat zij hem verleden week nog had gezegd : “Nu spoed ik mij naar huis om te zien of mijne kinderen reeds te huis zijn, de dag van heden kan men er geene zorg genoeg voor dragen.”

Wij vragen hier die drij zo voorkoomende hertelijke lieden verschooning, door ons gazetgebabbel aan meer dan honderd duizend lieden verteld te hebben, hoe braaf zij zijn.

Eene zoo wondere eeuwelinge als degene die wij heden bezochten, daarmede moesten onze lezers kennis maken.”

1905 – Gazet van Mechelen  - 9 oktober 1905 :

HET HONDERDSTE JAAR VAN MOEDER DIDDENS,

TE DUFFEL GEVIERD.

“Van verre reeds, toen wij heden naar deze bevolkte gemeente stoomden, kwam de gepaleerde kerktoren ons tegemoet geloopen en zwaaiden de vlaggen en wimpels zijner gothieke spits ons welkom toe.

Zoo stond hij daar in feestdos, en zag men thans in het zoo vaak door partijen verdeeld en gesplitst Duffel eene eendrachtige gemeente : allen, van minst tot meest, wilden moeder Diddens huldigen op den eersten dag van de tweede eeuw, die sinds deze morgen voor haar is aangevangen.

Overal staken nationale, Duffelsche (rood en geel) of pauselijke vlaggen uit venster of dak. Jaarschriften waren er bij dozijnen, dichten bij de macht, en daarmede niet tevreden, hadden vele lieden hunne gevels met gemaakte – of veldbloemen versierd.

Langs de Waarloos- Kerk- en Kiliaanstraten, langswaar de stoet in den nanoen moest voorbijkomen, had men sperren gepland, verbonden door ringen van gekleurd papier en veldgroen.

Het weer verdient een pluimken, maar de zonne die nu en dan een pruilend gezichtje zette, deed regen vreezen, en zelfs kwamen tweemaal de regenschermen voor den dag. Doch alles bepaalde zich bij dat dreigement en enkele druppeltjes, die den milden gouden zonnelach, welke tijdens den heelen stoet aanhield, zoveel te hartelijker een aangenamer maakten.

Wij gingen nogeens moederken groeten en werden er ontvangen als een harer kinderen : geerne vergaf zij ons dat wij verleden Woensdag heel haar leven aan het klokzeel hadden gehangen, en de eenvoudige schuchterheid van haar verdienstelijk bestaan haaden schuw gemaakt.

Om elf ure, bij kanongebulder en klokgelui, werd de eeuwelinge naar Gods huis gevoerd, in een prachtig rijtuig met twee paarden.

Voor haar gingen de heren gemeenteraadsleden van Leest – haar geboorteplaats – en Duffel, de flink gekostumeerde pompiers, en een vijftigtal onschuldige blonde kinderkopjes, als van engeltjes opgesierd, gekruld met moederlijke zorg en moederlijken trots.

Zij deden bloemen regenen waar zij voorbijzweefden en schenen om ter schoonst met de zon te doen, welker stralen alles in goud en schittering zetteden.

De kerk kon met moeite de aanwezigen bevatten : heel Duffel was daar om God te danken om die uitmuntende weldaad, in den persoon van moeder Diddens het dorp verleend.

De hoogmis werd met zes heeren gezongen, en voltrokken te midden der diepste ingetogenheid.

De Eerw. Heer Pastoor, na het Evangelie richtte van den stoel der waarheid het woord tot de jubilarisse.

Hij verklaarde het woord Salomon’s : “De ouderdom ligt op den weg der

rechtveerdigheid “ –en wist zijne parochianen en aanhoorders te ontroeren door de toepassing welke hij aan deze spreuk gaf, en de les die hij er voor ouders en kinders wist uit te halen.

Na een Te Deum, den Heere uit volle borst toegezongen, en door die kerk vol geloovigen beaamd, werd de gevierde terug naar hare woon gereden, terwijl hare levensloop op het aria der Brabaconne voor de kerk vertolkt, aan 5 centen te krijgen was.

Om half vier, brachten al de steen- en aardewegen die tot Duffel leiden, ongelooflijk veel volk aan. Ook de treins en stoomtrams losten er ontelbaren af, en toen de stoet in beweging kwam, waren koppen in plaats van kasseien te zien ter Kerkplaats, Kerk en Killiaanstraten.

De stoet was uit een 70-tal maatschappijen samengesteld, en oneindig beter dan ’t geen men gewoonlijk te zien krijgt.

De klassieke wagen van den landbouw ontbrak er weliswaar, maar in plaats van die verbeelde dorschende, boterende en drinkende boeren, had men ’t huwelijk van moeder Diddens over 68 jaar en de vier wagens der vier jaargetijden.

De TROUW, een opgediende tafel, waar bruid en bruidegom, benevens een tiental genoodigden, het zich heerlijk lieten smaken, en zongen als om spijs, deed iedereen hartelijk lachen, maar wat nog meer opziens baarde, waren dat veertigtal prachtig uitgedoste deernen, zoo lief van uitzicht als blakende van gezondheid, die, gravinnen en

Hertoginnen verbeeldende, daar zoo statig voorbijreden als waren zij voor die waardigheid in de wieg gelegd...

Een woord over de prachtige rossen die zij bereden : peerden van duizenden frank.

Vooral boer Delaet met zijne vier gemedailleerde hengsten, kreeg ongelooflijk veel bijval.

De lentewagen werd voorafgegaan door maagdekens die seringen droegen, de wagen zelf was bijzonder gelukkig opgevat en verbeeldde eene meersch in hellend vlak met natuurlijke zoden belegd, en duizenden lentebloemen bestipt.

Voor den zomerwagen droegen maagdekens rozen ; ook de leden van de flinke turnafdeling, broederlijk aaneengesnoerd door kransen van rozen, leverden het aangenaamst vertoon op : dat was nieuw en waarlijk “gevonden”.

Vergeten wij niet dat een drietal muzieken van Duffel en Leest dat alles vervroolijkten met hunne opwekkendste deuntjes, en het volk op ieder ogenblik zijne vreugd door handgeklap te kennen gaf.

Voor den Herfstwagen droegen lieve meisjes, in processiekostuum, chrysantemums, en op het gerij werd de wijnoogst verbeeld.

De winter werd voorafgegaan door meisjes die sparretakken droegen, en op het gerij zaten een twintigtal kabouterkens van tussen 3 en 8 jaar.

Als gedacht en opvatting, rekening houdend van de beperkte middelen, overtroffen die wagens al hetgeen wij tot hiertoe zagen, en gelijk wie dat alles ineen heeft gezet, hij haalt er de meeste eere van.

Volgden nog de reuzen. Cupido, de Vier Heemskinderen en het rad van avontuur.

Van policie of gendarmen spreken wij niet, de orde die nergens gestoord werd, moest dus niet ter hulp gekomen worden.

Op ’t raadhuis, waarvan moeder Diddens flink de 15 treden beklom, waren de gemeenteraden van Duffel en Leest vergaderd.

Drie schoone treffende redevoeringen werden er uitgesproken die alle drij iets beduidden, en zich niet bepaalden bij zeggende woorden.

Burgemeester Bernaerts van Leest, bracht haar een vergulde hanglamp, en zegde hoe blij haar geboortedorp was haar te mogen als eeuwelinge groeten.

Dokter D’Hoog gaf haar, in naam der commissie, een zilveren theeblad met bijhoorigheden, en roemde haare braafheid en het deftig voorbeeld dat heel hare levensloop opleverde.

Als het handgeklap een weinig bedaard was, stond moederken, die men zooëven den titel van “moeder der gemeente” gaf, recht, en de handen saamleggend, sprak ze :

“’t Is te veel, en veel te schoon, en al hetgeen dat ge komt te zeggen, maar..dat ik toch maar de vrede hier in Duffel kon brengen...”

Gouden wensch, moeder Maria-Theresia. Indien hij verhoord wordt, is de schoone gemeente van 8.000 zielen – een stad gelijk – waar de twistappel, eilaas, in te vele hoven bloeit, u veel verschuldigd.

Toen moederken weer buiten kwam en op de verheven stoep de bevolking groette, lachend, bevallig, vriendelijk, gelijk zij dat over 99 jaar zou gedaan hebben op den arm harer moeder, ontstond eindeloos gejuich en geroep uit de menigte welke de ruime plaats zoo dicht bezette dat men slechts nog hoofden zag.

Om 7 ure was het verlichting en om 8 ure vuurwerk.

Alles is ten allerbest afgelopen en zeker staat den dag van gisteren aangetekend bij de gevierde nevens haren eersten communiedag als de twee schoonste dagen der 36.500 die God haar verleende.

Eere aan Duffel, die haar op zoo eene voorbeeldige manier eene plicht wist te kwijten. Eere aan de gevierde, en hare twee bewaarengels, die God voor eene hele eeuwigheid bij moeder mogen laten.”

1904 – 21 april : De gemeenteraad besloot eenparig :

            “Een eeuwigdurende vergunning van begraafplaats toe te staan op het

            gemeentekerkhof van Leest, tot het maken van eenen grafkelder en begraafplaats

            voor Mijnheer en Madame Bayoz, Mijnheer en Madame De Marré-Gerardi, en

            hunne kinderen en afstammelingen, van zeven meters vierkant grond, op

            voorwaarde dat er gestort worde in de gemeentekas van Leest, de som van 700

            franks, en in de kas van het plaatselijk Weldadigheidsbureel degene van 350 fr.”

            Op dezelfde gemeenteraad werd een bestek goedgekeurd van “den steenweg van

            Heffen naar Leest”, voor 178.840 frank.

1904 – Gazet van Mechelen – 2 september :  “EEN SUKKELAAR BESTOLEN

            De genaamde V., wonende te Leest, had enkele dagen geleden vlas gekocht en

            had dit in de Blaesveldse beemden te drogen gelegd.

            Verleden zondag was alles verdwenen. Een onderzoek ingesteld door de

            veldwachter van Blaesvelt bracht aan het licht dat de dieven richting Heyndonck

            waren ingeslagen. De garde van deze gemeente werd verwittigd en weldra had

            men den hand gelegd op den vlasdief.”

            Dezelfde dag in dezelfde krant:

            “Bij landbouwer Rumold Lodewijk Neefs werd bij een zijner runderen koolziekte

            vastgesteld.

            De Opziener-veearts schreef hem, bij monde van het gemeentebestuur, volgende

            maatregelen voor : ontsmetting van den stal, mest wegnemen en verbranden, den

            stal kuischen en daarna afgieten met kokend water alsook met een mengsel van

            pheniekzuur Braillol ok kopervitriool sulfate de fer 5%.

            De dieren gedurende 10 dagen opsluiten, het is voorzichtig de melk gedurende

            10 dagen te koken.

            Verder werd hem gevraagd zijn dieren jaarlijks te laten inenten, zoniet zou hij

            geen vergoeding krijgen bij een 2^de geval.”

            En ook : “Kasseiers die tussen Hombeek en Leest aan de steenweg werkten zijn

            dinsdag (30 augustus) aan slag geweest. Een hunner, de genaamde L. heeft een

            messteek bekomen in de zijde. Men heeft de gekwetste met een berrie naar de

            hoeve gedragen, alwaar hij op logist was. Dr. Van Assche heeft de gekwetste

            de nodige zorgen toegebracht.” (KH)

1905 – Stichting van de maatschappij  “Voor vorst en vaderland” (zie foto)

            De bond “Voor Vorst en Vaderland” werd in 1905 door de toenmalige

            veldwachter Constant Van Hoof en door Constant Spiessens gesticht.

            Niet veel later telde de maatschappij 100 leden.

            Het eerste bestuur bestond uit volgende personen : Frans Cnops, Jan Beullens,

            Frans De Hondt, Jan Verbergt, Frans Lauwers, Jacobs en voorzitter Constant

            Spiessens van de Heide. Later werd Corneel Cnops, die men “de kolonel”

            noemde, voorzitter.

            De leden werden in uniform gezet en droegen in feestkledij een mooie kepi (de

            zogenaamde “sjako”) en een kleine staf die gekleurd was met de nationale

            driekleur.

            Hun vaandel werd tijdens een groot festival op het dorpsplein door de kolonel van

            de Artillerie te Mechelen  aan de voorzitter overhandigd, die het dan overgaf aan

            Jozef Solie, vaandeldrager.

            Dit vaandel berustte samen met dat van de toenmalige Gildebroeders bij

            burgemeester Bernaerts. Tijdens de oorlog 1914-1918 werd het aldaar door de

            Duitsers gestolen.

            Voor 1914 vormde de maatschappij, in uniform, de erehaag rond het H.

            Sakrament tijdens de processies.

            Hun teerfeest ging door bij Noldus Teughels in “De Rozelaar”.

            Op 8 november 1955 mocht de maatschappij zich “Koninklijke” noemen.

            Toen zag het bestuur er als volgt uit : Erevoorzitter : Louis De Wit.

            Voorzitter: Victor Diddens. Bestuursleden : Corneel Solie, Jef Van Beersel uit de

            Vinkstraat, Rik Spoelders uit de Kouter en Albert Van den Brande uit de Grote

            Heide.  (DB-1955) 

            Victor Diddens uit de Warande die Jef Solie had opgevolgd als voorzitter bleef dit

            tot aan zijn dood in 1973.

            Nog even bleef de vereniging voortleven onder het voorzitterschap van zijn

            weduwe Pauline Van Boxom, maar in 1977 ontbonden de “oud-soldaten” hun

            vereniging en de meeste overblijvende leden werden lid van de N.S.B. 

1902 – 13 oktober – Gazet van Mechelen :

                                     GEZONDMAKING DER ZENNE

“De heeren Hanssens, burgemeester, Nowé en Debacker, schepenen, F. Campion, gemeenteraadslid, Vankelecom, secretaris en Hauwaert, bouwkundige van Vilvoorden ; Le Blus, schepene van Mechelen ; Van Kelst, burgemeester van Elewyt; De Roye de Wichem, burgemeester van Eppeghem; Bombergen, secretaris van Hofstade ; De Saeger, burgemeester van Hombeeck, Haesaerts, schepene van Rumpst; Sterckx, burgemeester van Sempst;  Coenen, burgemeester van Weerde, vergaderd op het gemeentehuis van Vilvoorden, op donderdag 18 september 1902, te 2 ure namiddag, na mededeeling ontvangen te hebben van het Verslag der Zeevaartinrichtingen dat handelt over de werken van gezondmaking betrekkelijk den loop der Zenne, na beraadslaging, hebben met eenparigheid op het voorstel van M. Campion, de volgende dagorde gestemd : 

Overwegende, dat de rivier der Zenne beneden het zoogezegde gesticht van klaarmaking te Haren, eenen zetel van verpesting vormt, die bijzonder nadelig is aan de belangen der aanpalende gemeenten;

Dat zelfs verscheidene gemeenten op afstand der rivier gelegen door den toestand lijden ;

Dat in 1866 er aan de stad Brussel voor 9 millioen toelagen verleend werden om de Zenne gezond te maken, zoodanig dat de gemeenten aan den lageren loop gelegen niet meer zouden te klagen gehad hebben en zij in plaats van besmet en walgelijk water, een zuiver en schadeloos water zouden bekomen hebben ;

Overwegende, dat de stad Brussel hare verplichting niet vervuld heeft voor wat de zuivermaking van het water der stadsbeken betreft en dat de aanpalende gemeenten der Zenne, beneden Haren, nog altijd meer dan ooit besmet blijven door de verpestende en doodende uitwasemingen ;

Dat de klachten, die in 1866 reeds zeer talrijk waren, nu algemeener, ernstiger en meer gerechtvaardigd zijn ;

Dat inderdaad de afdrijving der vuilnissen van een groot deel van den Brusselschen omtrek, die vroeger langs de opene Zenne plaats had, hedendaags gebeurt door eenen gesloten afloop tot Haren, waar men aan de rivier de bedorven stoffen teruggeeft, wier nadeelige invloed zoveel te grooter is, daar zij bij gebrek aan aanraking met de lucht geene enkele zuivering ondergaan hebben ;

Overwegende dat, alhoewel de ondergeteekenden het gezamentlijke ontwerp der haveninrichtingen goedkeuren, het nochtans plaats geeft de welwillende aandacht van het Staatsbestuur op een deel der werkten te trekken, dat voor onloochenbaar gevolg zou hebben den tegenwoordigen toestand nog te verergeren ;

Dat men inderdaad voorstelt de wateren der kleine Zenne in den scheepdok der Saincteletteplaats te brengen, om ze in het Zeekanaal te laten vloeien. Dat daarenboven de wateren van het klimmen der Molenbeek te Laken, de vijvers van het Koninklijk Domein  en van den Buikgracht te Neder-Over-Heembeek insgelijks rechtstreeks in het Zeekanaal zouden gebracht worden ;

Dat het ontwerp ook de afdrijving bevat langs eene nieuwe vergaarbeek, der besmette wateren van de gemeenten Anderlecht, St Jans Molenbeek, Laken en St Pieters Jette ;

Dat deze wateren der stadsbeken volgens het ontwerp der Zenne zouden vloeien beneden de spoorbrug van Laken, in afwachting dat een nieuwe afloop tot Haren zou gebouwd worden ;

Overwegende  dat uit de aanneming van dit ontwerp zou voortspruiten dat de Zenne na van een groot deel van haar zuiver water beroofd te zijn meer dan ooit besmet zou worden beneden Haren, met al wat haar nog zou kunnen bederven ;

Om deze beweegreden :

Teekenden krachtdadig verzet aan tegen den ongelukkigen toestand waarin de gemeenten van den benedenloop zich bevinden, en verzoeken vriendelijk het Staatsbestuur het ontwerp te willen volledigen, door eene oplossing te vinden, die van aard weze om aan de inwoners der belanghebbende gemeenten voldoening te geven ;

Duiden als afgevaardigden bij de overheden aan : MM. Hanssens, burgemeester van Vilvoorden ; Le Blus H., schepene van Mechelen ; de Roye de Wichem A, burgemeester van Eppeghem ; Haesaerts G.A., schepene van Sempts,; Coenen L., burgemeester van Weerde ; en Hauwaert J., bouwkundige te Vilvoorden en gelasten hen dringende voetstappen aan te wenden, om in den korst mogelijken tijd eene voordeelige oplossing te bekomen.

De afgevaardigden in het Komiteit vereenigd, hebben aangedjuid als voorzitter M. Hanssens, burgemeester van Vilvoorden en als secretaris M. Coenen, burgemeester van Weerde.

Het Komiteit  heeft de toetreding gevraagd der gemeenten Haren, Neder over Heembeek, Machelen, Heffen, LEEST, Heyndonck, Terhaeghen, Boom, Waelhem, Duffel en Lier.

Verscheidene gemeenteraden hebben eene beslissing in dien zin genomen.

De heer Gouverneur der Provincie Brabant heeft zijne hulp beloofd.

Ten einde de rechten te doen gelden bij het Staatsbestuur, heeft het Komiteit de Heeren Senators en Volksvertegenwoordigers uitgenoodigd tot eene vergadering die zal plaats hebben op woensdag 15 october om 11 ure, op het paleis der provincie te Brussel.”

1902 – “Op zondag 2 november rond 5 ure namiddag is alhier in de gemeente, aan den

            gemetsten afsluitingsmuur van ’t kerkhof een steunpilaar gedeeltelijk afgebroken

            door vier jongelingen van Stuivenberg onder Mechelen.

            Een der daders werd door koster Hellemans aangehouden.

            Het is de zoon der dochter van zekeren persoon van Stuivenberg genoemd

            “de Pender”.

            Een andere medeplichtige moet Van der Meulen genoemd zijn. De gendarmerie

            stelde een onderzoek in.” (GA)

1903 – Het getal ingeschrevene lotelingen voor de nationale militie voor de lichting

            1903 bedraagt 15.

1903 – “In Leest worden geen veemarkten gehouden.” (brief aan de Gouverneur)

1903 – In 1903 staken enkele vooraanstaanden van Blaasveld en omstreken hun hoofden

            bijeen en stichtten een vee- en paardenverzekering.

            Voor Willebroek waren dat Eduard en Xavier De Jonghe, voor Blaasveld

            burgemeester  Alb. Lefebvre, Louis en Frans Van Baelen, voor Hombeek J. Van

            Doren en voor Leest burgemeester Jaak Bernaerts.

            (’t Vaartland-nr.3 1977)

1903 – In de nacht van 20 op 21 februari is er een poging tot inbraak gedaan in de Sint

            Jozefskapel. Het slot en de deur werden beschadigd maar er werd geen diefstal

            geconstateerd.

1903 – 15 maart – Gazet van Mechelen : Leest – Poging tot diefstal

            “Eén dezer nachten heeft men ingebroken in de woning van de wed.Selleslagh.

            De schelmen zijn echter teleurgesteld moeten vertrekken, want de bazin had

            ’s avonds te voren de tooglade met het geld naar hare slaapkamer genomen,

            zodat ze zonder buit zijn moeten vertrekken. Het schijnt dat men vermoedens

            heeft op zekeren persoon.”

1903 – 9 april :  Rond 15u30 vonden Lodewijk Hellemans, 31-jarige koster en Karel   

            Huybrechts, werkman van 61, beiden wonende te Leest, op de oever van

            de Zenne aan “de Bleukens” het lijk van een pasgeboren kind.

            Ze brachten het naar het gemeentehuis.

            Het kindje was geheel naakt zou volgens onderzoek ongeveer 40 dagen

            in het water gelegen hebben. Het lijkje was in staat van ontbinding.

            Er waren geen hoegenaamde tekens die tot identificatie zouden kunnen

            leiden. tjeDe leesthkostermen op de Zennedijk aan de Bleukens het naakte lijkje

            van een baby van het mannelijk geslacht. Het werd naar het gemeentehuis

            overgebracht.

            (Uit : Burgerlijke stand Leest Overlijdens 1903 Akte 11)

1903 – 16 april : Jozeph Selleslagh, een landbouwer uit de Tisseltbaan, werd lid van het

            bureel van Weldadigheid, dit in vervanging van Karel Van den Sande. (GR)

1903 – 9 mei : “De gemeentescholen worden vanaf maandag voor 14 dagen gesloten,

            tengevolge van het bestaan der Roodekoorts, dit op verzoek van geneesheer

            De Becker.

            De klassen worden gewit met een mengsel van kalk en phenique water.

            De banken en schoolmeubelen behoorlijk gezuiverd en de schoolbehoeften

            verbrand.” (GA)

1903 – 10 mei : “Omtrent half twaalf ’s avonds, terwijl de genaamden Joseph Croes en

            Joseph Scheers, werklieden woonende te Mechelen Battel, huiswaarts keerden,

            werden zij ter plaatse Kleinheidestraat, rechtover de woning van De Borger,

            tegen het lijf gelopen door zekeren Frans Selleslagh, landbouwer te Leest

            Kleinheidestraat, welke begon te tieren.

            Selleslagh smeet zijn rijwiel ten gronde, trok een revolver uit zijn zak en loste een

            schot op de genoemde twee personen, zonder hen te treffen.

            Croes heeft Selleslagh een slag met de hand toegebracht waarna deze laatste zijn

            rijwiel opgenomen heeft en zich begeven heeft naar de woning van Constant

            Fierens, herbergier Kleinheidestraat.

            Deze Fierens heeft Selleslagh zijn wapen afgenomen om verdere onheilen te

            voorkomen, den revolver was alsdan nog voorzien van scheuten met kogels.

            De volgende dag heeft de veldwachter op zijne dagronde, van het gebeurde

            kennis gekregen en het wapen in beslag genomen alsdan nog voorzien van een

            schot.”   (GA)

1903 – 14 mei : De gemeenteraad werd er door de provinciegouverneur op gewezen dat

            de gemeentescholen overbevolkt waren.

1903 – 18 juli : “Bij Koninklijk Besluit van den 18 juli 1903 is de medalie van 3^e Klas

            toegestaan geweest aan :

            1) Jan Briat, metser, wonende te Leest en

            2) Pieter Jan Teughels, smid, wonende te Battel onder Mechelen,

            voor het redden van eenen drenkeling inden loop van 1903 te Leest”. (GA)

1903 – 8 september - Gemeenteraad   verzoek om eretekens :

            “Mr Frans Lodewijk Troch, daglooner, geboren te Leest den 8 mei 1834, en

            er wonende, de bediening van gemeente grafmaker waarnemend sedert 1 januari

            1861 en ze voortdurend nog wxaarneemt. Dat dezen persoon van goeden naam en

            faam is, dat hij altijd in zijne bediening werkzaam, belangloos en zelfopofferend

            is geweest. Hij (de Raad) stelt dus voor aan Zijne Majesteit den Koning te

            smeken, aan dezen verdienstelijken man te vergunnen de Medalie van 1^e Klas

            ingesteld door Koninklijke Besluiten van 21 juli 1867, 23 october 1882 en 15

            januari 1889.

            Overwegende dat genoemde Frans Lodewijk Troch zijne bediening met

            nauwgezetheid en op eervolle wijze waargenomen heeft besluit de Raad de

            Koning te smeken...

            M.M. 1) Wauters Lodewijk, geboren te Leest, den 28 februari 1835, lid van het

            bureel van Weldadigheid sedert den 19 september 1877.

            2) Jan Dumont, geboren te Orsmael Gussenhoven, den 21 november 1851,

            hoofdonderwijzer der gemeenteschool sedert den 9 november 1878.

            3) Piet Edward Vloeberghen, geboren te Leest den 21 augustus 1832, lid van de

            kerkfabriek sedert den 4 april 1874.

            Dat deze drij personen van goeden naam en faam zijn.

            Dat zij altijd in hunne bedieningen werkzaam, belangloos en zelfopofferend zijn

            geweest.

            Hij stelt dus voor aan Zijne Majesteit den Koning te smeken aan deze

            verdienstelijke mannen te vergunnen de Medalie van 3^e Klas...”

1903 – Schoolbevolking op 5 oktober :

            Gemengde school :

            Klas van de hoofdonderwijzer : 56 leerlingen

            Klas van de hulponderwijzer : 70 leerlingen.

            School voor meisjes :

            50 leerlingen.

1903 – 7 november : “Omtrent half twaalf des avonds is er schade toegebracht geweest

            aan de woning van Henri Theodoor Van den Heuvel, herbergier en winkelier

            dorp “In den Belle Vue” aan de kerk.

            Men heeft stukken pannen en stenen op de deuren en slagvensters geworpen,

            terwijl de bewoners te bed waren.

            Zekeren Emiel Nagels van Battel Auwegem Warande zou een der daders zijn.

            De gendarmerie werd belast met het onderzoek. (GA)

1901 – Gazet van Mechelen 13 december 1901 :

            HOEVE AFGEBRAND

            “Dinsdag middag is de hoeve afgebrand van M.E. Wouters in de Winkelstraat.

            Alles is in de vlammen omgekomen. Alleen de meubelen waren verzekerd.

            De schade is overgroot. Oorzaak van het vuur onbekend.”

                         De STEENOORDHOEVE in de Winkelstraat.

Ongeveer halfweg de Winkelstraat staat de boerderij van de familie Schillemans. De huidige gebouwen werden er gezet door de voormalige eigenaar en bewoner Victor De Boeck. Dit gebeurde in 1902 nadat hij de resten van de uitgebrande hoeve had gekocht van Jozef Wauters.

Georges Herregods kon,(DB-Mei 1981)

 aan de hand van de rekeningen van de kerkfabriek (aanvang rond 1600), de achtereenvolgende eigenaars en bewoners terugvinden. Op de hoeve stond namelijk een kleine cijns van 4 stuiver, 1 oord jaarlijks aan de kerk te betalen.

Jan Peeters was eigenaar voor 1617, zijn erfgenamen bleven er tot in 1631.

Willem Bulens woonde er rond 1631. Jan Bulens volgde hem op van 1539 tot 1673.

Cornelis Bulens woonde er van 1681 tot 1700.

Jan Verspreeuwen kwam de cijns betalen van 1700 tot 1720.

Anthoen Vermerchtem verbleef op de “Steenoord” van rond 1721 tot na 1728.

Hij was kerkmeester op de parochie en gehuwd met Joanna Vleminckx.

Op het plan van Jan Van Acoleyn was de boerderij goed voor 320 roeden.

Buiten zijn boerderij bezat Anthoen Vermerchtem nog 4 bunders, 1 dagwand en 35 roeden.

Anthoen Hertogh zat op de hoeve van rond 1746 tot 1768.

Gulielmus Van Seghvelt van rond 1769 tot op het einde van de eeuw.

Petrus Fierens rond 1820.

Carolus Wauters rond 1833. Hij was de zoon van Antoon en van Anna Monica Bulens. Hij werd geboren op 17 mei 1792 en huwde Isabella Leemans. Carolus Wauters overleed te Leest op 31 augustus 1872.

Na Carolus Wauters woonden op het “Steenoord” twee broers en een zuster, allen ongehuwd : Jozef, Louis (die schepen was en voorzitter van het weldadigheidsbureel) en Melanie Wauters.

Nadat het woonhuis was afgebrand, in december 1901, verkocht de familie Wauters de rest van de hofstede aan Victor De Boeck, om zich een herenhuis te bouwen op de Kouter rechtover het parochiehuis. (waar later aalmoezenier Herregods zou verblijven)

Victor De Boeck, die gehuwd was met Antonia Spoelders, herbouwde het woonhuis. De oude schuur van de vroegere boerderij stond er nog. Ze had 8 grote pijlers en dateerde uit 1716. Dat jaartal stond gegrift in een van de drie beuken balken. De schuur werd door Alfons De Boeck afgebroken. Achteraan, tussen schuur en woonhuis, stond vroeger een karhuis, dat begroeid was met klimop.

Na Victor De Boeck bleef zijn zoon Fons op de boerderij. Hij was gehuwd met Henriette De Prins.

In 1962 kwam de boerderij in handen van Rene Schillemans-Maria Alsenoy.

1902 – “De prijs van eenen werkdag, voor de onderstanden ten huize verleend, voor ‘t

            jaar 1902, wordt voorgesteld op fr : 1,10.” (GA-6/6/1901)

1902 – In 1902 kregen de muzikanten van de fanfare Sint Cecilia een pet aangeboden

            waarvan de kostprijs voor de fanfare op 2,50 fr/pet beliep.

            (GvM,12/10/1979)

1902 – Secretaris Van den Bossche blijft behouden als “agent opsteller voor de

            landbouw optelling voor 1902.”

1902 – De toelage van de provincie voor het lager onderwijs voor het dienstjaar 1902

            beliep 591 fr.

1902 -  In de gemeente verblijven “geene personen welke de noodige machtiging bezitten

            om geneeskundige vakken uit te oefenen”.

1902 – De schoolbegroting voor het jaar 1902 beliep 120 fr, hetzij 2 fr per leerling.

1902 – In april vroeg de gemeente, in het kader van de komende wetgevende kiezing

            van 29 mei, een aantal oproepingsbrieven aan, hetzij :

            -voor 210 kiezers met 1 stem, -voor 110 kiezers met 2 stemmen, -voor 100

            kiezers met 3 stemmen.

1902 – 13 april : Gemeenteraadslid Victor Diddens  legt de eed af in handen van

            burgemeester Bernaerts, als nieuwbenoemde patentzetter.

1902 – 21 april : “De genaamden Guillielmus Huybrechts, werkman aan den ijzeren weg,

            wonende te Leest, heeft een ongeval gehad met den trein van de Maatschappij

            Mechelen-Terneuzen.

            De plaats van het ongeval schijnt te liggen tussen statie Thisselt-Blaesvelt en de

            woning van Huybrechts. De ongelukkige werd in het gasthuis van Mechelen

            opgenomen.” (GA)

1902 – 22 mei : De Kantonale Inspecteur dringt aan tot de inrichting van een nieuwe klas

            bij de gemeenteschool :

            “De Raad, overwegende dat onze gemeentescholen bijgewoond worden door een

            middelmatig getal van 60 leerlingen voor de klas van Mr Dumont ; een

            middelmatig tal van 70 à 75 leerlingen voor de klas van Mr Moons en dat het

            hoogste getal leerlingen der klas van Jufvrouw Moons beloopt tot 50 ; dat de

            inrichting van het onderwijs tot heden goed voldaan heeft en dat met een juiste

            verdeling toe de passen van de ouderdommen voor het bijwonen der scholen, het

            maximum wettelijk niet zal overtroffen worden.

            Zoo is de Raad van gevoelen dat het inrichten eener nieuwe klas bij de

            gemeentescholen , hem dunkens, heden niet dringend is.” (DB-1958)

1902 – 8 juni : Is verdwenen uit de ouderlijke woning de genaamde Victor Jan Verbeeck,

            landbouwer, oud 16 jaar. Wonende te Leest en zoon van August Verbeeck en van

            Susanna De Blick. Hij werd geboren te Leest op 30 maart 1886.

            Zijn persoonsbeschrijving : lengte 1 m 56, zwart haar en wenkbrauwen, grijze

            ogen, kleine neus, baardeloos struis voorkomen.

            Kledingsstukken waarvan hij drager moet zijn : groen geperkte klak, groenachtige

            broek en vest, bruin geperkte veston, grijs hemd, schoenen met riemen en grijze

            kousen. (GA)

1902 – Brief gemeentebestuur van 10 juli : “...in onze gemeente bevinden zich geene

            blinden noch doofstommen.”

1902 – 11 augustus : “Om 3 ure ’s morgens is er aan de woning van den smid Louis

            Spiessens weggevoerd geweest : de twee wielen met toebehoorten van eenen

            wagen dewelke teruggevonden zijn in het Spoor van den Ijzerenweg van Mechelen

            op Terneuzen alhier op omtrent tien meters van den overgang aan den steenweg

            naar Thisselt.

            Omtrent 4 ure ’s morgens zijn drij personen die Willebroeck moeten bewoonen

            binnengekomen in de herberg van Louis Steenmans Blaesveldstraat alhier, doch

            niet eene dezer drij is erkend ; zij zijn vervolgens gegaan bij Petrus Jan De

            Muyer en de weduwe De Muyer Thisseltbaan, waar zij naar melk vroegen.

            De gendarmerie stelde een onderzoek in.”  (GA)

1900 – 1 september : Mathilde Hellemans werd onderwijzeres in de meisjesschool van

            Hombeek, toen nog in de Bankstraat gesitueerd. Ze verving de ernstig zieke

            Julie Lemesle. (KH)

1901 – Leest telde dat jaar 52 “tempels van Bacchus”.

1901 – Dat jaar werd een nieuw politiereglement door de gemeenteraad goedgekeurd.

            Burgemeester Jaak Bernaerts, schepene Henri Bernaerts en de raadsleden Jan

            Baptist De Maeyer, Theophiel Verschueren, Jan Frans De Prins, Victor Diddens

            en  August De Ruysscher waren, met secretaris Van den Bossche, aanwezig op

            deze raad. Hierna enkele artikelen :

            artikel 1.  De openbare plaatsen alwaar men drank verkoopt zullen alle dagen

            worden gesloten te elf ure ’s avonds en het blijven tot vier ure ’s morgens.

            artikel 9. Niemand zal schuilplaats mogen geven aan landloopers of bedelaars,

            onvoorzien van paspoorten, aan hem onbekend.

            artikel 10.  Het is verboden in drankhuizen, schouwspelen te laten vertoonen, of

            te laten dansen, zonder bijzondere machtiging van den Burgemeester of van den

            Schepene die hem vervangt.

            artikel 12.  Niemand zal gewapend aan eene danspartij mogen deelnemen. De

            militairen alleen zullen zich gewapend in openbare schouwspelen mogen

            begeven.

            artikel 13.  Alle soort van dobbelspel (jeu de hasard) of loterij is strengelijk

            verboden.

            artikel 15. Kluchtspelers, kwakzalvers, goochelaars en dergelijken zullen op

            geene openbare plaatsen mogen hun bedrijf uitoefenen zonder toestemming der

            plaatselijke overheid.

            artikel 16. Het is verboden de straten te doorloopen al zingende of met muziek,

            behoudens bijzondere vergunning der Policie.

            artikel 17.  De leiders van beeren, apen of andere wilde dieren, worden op geene

            openbare straten of wegen gedoogd, om eenige vertooning te doen.

            In alle seizoenen zullen de rondzwervende honden gedood worden. Zullen als

            rondzwervende honden aanzien worden, de honden die niet vergezeld zijn.

            artikel 18. Het spel met den kolf, het schieten met vuurwapenen en met bogen,

            het werpen met steenen, slingers en sneeuwballen, wordt op de straten en wegen,

            en in de nabijheid derzelve niet gedoogd.

            artikel 19. Het kletsen met de zweep of ander geluid, hetwelk de peerden zou

            kunnen doen verschrikken, wordt, behoudens van wege de voerlieden op eene

            betamelijke wijze verricht, verboden.

            artikel 20. Alle Scherminkels (charivaris) zijn om welke oorzaak het zij, ten allen

            tijde verboden.

            artikel 21. Het wordt de leurkramers of rondzwervende kooplieden verboden aan

            de deuren te kloppen of te bellen, om hunne koopwaren te verkoopen.

            artikel 22.  Het is verboden op de straat iets te werpen of neder te leggen, dat

            stinkende uitwasemingen zou kunnen veroorzaken of de luchtgezondheid

            benadeelen, behalven het mest en het vet voor den landbouw bestemd, hetwelk

            dezelfden dag moet vervoerd worden.

            artikel 24. Alle uitverkoopers van drank, zullen gehouden zijn pissijnen te maken,

            in dier voege, dat de waters niet afloopen op den openbaren weg. De pissijnen

            zullen bij tijds gezuiverd worden, om geenen stank te veroorzaken.

            artikel 25. Het is verboden binnen ’s huis konijnen, bokken of geiten op te

            voeden.

            artikel 46.  Het is verboden zich aan een voortloopend rijtuig vast te houden of het

            te beklimmen.

            artikel 49.  De schouwen der woningen zullen moeten eene hoogte hebben van

            eenen meter boven het dak, en derwijze gemetseld zijn, dat zij met geen hout in

            aanraking komen. De schouwen niet in steen gemetseld, zullen nimmer mogen

            hersteld worden, maar wel bij de eerste noodzakelijkheid van herstelling, opnieuw

            in steen moeten opgebouwd worden.

            artikel 60.  Het is verboden kemp of vlas te laten rotten, of na de rotting te laten

            droogen, op minderen afstand dan 25 meter van de woningen.

            Het rotten van vlas of kemp wordt niet toegelaten dan in stilstaande waters, die

            geene gemeenschap hebben  met beken, rivieren of andere levende waters der

            gemeente.

            artikel 61. Het is verboden zich te baden in de nabijheid van woningen of

            openbare plaatsen, en op andere plaatsen dan die welke door het gemeentebestuur

            zullen aangewezen zijn.

            artikel 64. Het is verboden in openbare straten of wegen gebreken of wonden te

            toonen, om alzoo het medelijden der voorbijgangers te wekken.

            artikel 70.  De overtredingen der bepalingen van dit reglement voor dewelke door

            de wetten of reglementen van algemeen of provinciaal bestuur geene straffen zijn

            bepaald, zullen gestraft worden met eene boet van eenen tot vijftien frank, en eene

            gevangzitting van eenen tot vijf dagen, gezamelijk of afzonderlijk uit te spreken.

            Bij hervalling binnen het jaar, zal het maximum van een of/en ander kunnen

            toegepast worden. (GA-GR-21/2/1901)

1901 – Militiekantoor Willebroek – Loting van donderdag 24 januari.

            Voor Blaesvelt zijn er   15 lotelingen

            Voor Heffen                  18

            Voor Heyndonck            7

            Voor Hombeeck            23

            Voor LEEST                  19

            Voor Ruysbroeck           25

            Voor Thisselt                  17

            Voor Willebroeck          110

            “ ’t Zij 234 lotelingen. Er zijn uitgestelden van vorige jaren.

            Het hoogste nummer is dus 277. Het laagste is 44.” (GvM-24/1/1901)

            De lotelingen van Leest met hun nummer :

            1. Busschot Gaston Emilius               nr. 183

            2. Cuypers Bern. Aug.                                   nr. 179

            3. De Muyer Frans Lod.                     nr. 241

            4. De Smedt Corn. Aug.                     nr. 116

            5. Diddens Jan Frans Constant          nr.  51

            6. Hellemans Alfons M.J.E.                nr. 100

            7. Huysmans Guil.Fr.Alf.                    nr. 272

            8. Janssens Frans                               nr.  81

            9. Lauwers Frans Leonard                 nr. 108

            10. Piessens Karel Hub.                     nr.  61

            11. Pollaert Arn.Leop.                                   nr. 152   

            12. Selleslagh Karel Frans                 nr. 265

            13. Teck Frans Lod.                            nr. 253

            14. Van Aken Petrus Jan                    nr. 145

            15. Van den Bossche Pet.Frans         nr.  99

            16. Van den Heuvel Petrus Jan          nr. 114

            17.. Van Linden Karel                        nr. 235

            18. Verbeeck Benediktus                   nr. 136

            19. Vloeberghs Cornelius Isidoor      nr. 206

            (GvM-26/1/1901)

1899 – LEEST – ERG ONGEVAL

            “Een dezer dagen was het kind van den koster, oud 2 jaar, mede naar ’t zolder

            gegaan en wanneer het bijna op den hoogsten trap stond, sloeg eensklaps de

            valdeur toe en het arme schaapje zijn handje zat tusschen de zware sluiting.

            In haast kwam men toegesneld om het uit zijnen neteligen toestand te redden,

            doch men vreest dat drij zijner vingeren zullen verloren zijn.”

            (GvM – 26/11/1899)

1899 – 6 december : Eerste optreden van de nieuwbakken fanfare in café “Het Kruispunt” 

            (kruispunt van de Juniorslaan-Vinkstraat, in 2000 de woning van Paul en Renilde

            Van Roy-Segers).

            Onder leiding van dirigent Louis Verbeeck voerden twaalf muzikanten hun

            eerste stapmars uit. Ze was speciaal door de dirigent gecomponeerd om hulde

            te brengen aan een Mechelse geldschieter van St. Cecilia en kreeg de passende

            naam “Hulde aan Mr. Matthijs”.

            Het was in de vroege namiddag van de toenmalige tweedekermisdag.

            Café “Het Kruispunt” werd toen uitgebaat door Isidoor Constant Van Hoof.

            Hij was de allereerste muzikant van “St.Cecilia”.

            Toen “die van Stuyvenberg” in 1900 ruzie kwamen zoeken in Leest wou

            Burgemeester Bernaerts de rellen stopzetten. Op het punt het onderspit te delven

            werd hij uit de nood geholpen door Isidoor Constant Van Hoof. Door dit dappere

            en moedige optreden werd deze laatste datzelfde jaar nog aangesteld als

            veldwachter te Leest, ondanks het feit dat hij toen lid was van de andere fanfare.  

            Hieruit kan men opmaken dat het in die tijd bij de Leestse fanfares in noofdzaak

            om de muziek ging.

            Van “Het Kruispunt” trok de fanfare toen in optocht naar de “Belle Vue” en de

            herberg “St-Cecilia” in het dorp, het latere   café “De Drij Gapers”.

            In de beginjaren van de fanfare paalde aan dit café een feest- en danszaal. De

            eerste Lokaalhouder van de fanfare St.-Cecilia was Theodoor Van den Heuvel.

1900 – Te Leest woonden 1545 mensen, onderverdeeld als volgt :

                                                           mannen vrouwen totaal                                                                                                                                   

            a) 55 jaar en ouder                  115       98           213

            b) tussen  15 en 55 jaar           405      366          771

            c) jonger dan 15 jaar                291      270         561

            hiervan waren ongehuwd :

            a)                                               26        15           41

            b)                                              245     196          441

            c)                                              291     270           561

            -315  Leestenaren waren volledig analfabeet (“ konden lezen noch schrijven”)

            -In de gemeente stonden 274 huizen. (DB-1/7/1957)

1900 – Isidoor Constant Van Hoof wordt veldwachter, dit in opvolging van Jan Baptist

            Bauwens.

            Constant werd te Leest geboren op 13 maart 1865 en hij overleed er op 3 oktober

            1924 . In 1890 was hij getrouwd met Maria Theresia Geerts eveneens uit Leest, 

            “zij werd door iedereen zeer geacht omdat eene groote vrees Gods haar bezielde

            en niemand sprak van haar eenig kwaad”, dixit haar doodsprentje.

            Het echtpaar kreeg 10 kinderen.

            Van Constant Van Hoof vertelt men dat hij dit ambt had bekomen na zijn

            spontane bijstand aan burgemeester Bernaerts, toen “die van Stuyvenberg” hier op

            een kermis waren komen ruzie zoeken en vechten.

            De burgemeester bemoeide zich ermee, maar stond weldra op het punt het

            onderspit te delven. Toen riep hij tot de omstanders : “In de naam der wet : wie

            wil mij helpen ?” Constant Van Hoof sprong hem bij en werd achteraf garde.

            (LG, blz.124)

            Isidoor Constant Van Hoof zou dit ambt blijven uitoefenen tot 1924.

            In 1954 werd zijn kleinzoon Victor de laatste veldwachter van de autonome

            gemeente Leest.

1900 – ARBEID ADELT

            “Maandag namiddag bracht de fanfaren maatschappij Arbeid Adelt van Leest, die

            het puik der gemeente tusschen hare leden telt, aan den Z.E.H Pastoor, ter

            gelegenheid van zijn naamfeest St. Jozef, eene prachtige serenade.

            In hartelijke woorden dankte de Z.Eerw. Herder, het bestuur en de leden van de

            maatschappij Arbeid Adelt, voor dezen blijk van hoogachting en toegenegenheid,

            en hij drukte de hoop uit dat de maatschappij nog lange jaren, in vooruitgang en

            in bloei, tot ieders genoegen mocht blijven voortbestaan.

            Na nog eenige vroolijke aria’s te hebben uitgevoerd, trokken de muzikanten onder

            het uitvoeren van pas redublés naar hun lokaal, alwaar ze nog gezellig, op de

            meest vriendschappelijke wijze zich vermaakten.”

            (GvM-22/3/1900)

Amelie Portael, in 2009 :

“Toen mijn man Fons (nvdr : Alfons Hellemans) en ik in 1960 de bakkerij overnamen van Albert Piessens, wisten we niet wat ons te wachten stond. “De bakkerij van de Blekken was overgegaan in handen van de Sussen”, dat ging onmiddellijk rond in het dorp.

Bij Fons waren ze inderdaad Sussen. Al die heisa kreeg nog een staartje want de vaste brooddrager van “Beire” Piessens, Julleke Vloeberghen, weigerde voor ons te rijden.

Hij wilde niet voor “Sussen” werken. Wij zaten direct met een levensgroot probleem.

Onze volgende gast, een jonge Mechelaar, viel serieus tegen en uiteindelijk is Vic Verschuren ons uit de nood komen helpen. Maar dat was ook een Blek en toen is “Maria van Finne” (noot Maria Verschuren)  als een razende furie onze winkel binnengevallen :

“Waarom smijtte gij nen Blek buiten voor nen anderen Blek ?...”

Wist ik veel van Sussen en Blekken, ik kwam van Peulis...

“Nieke Frut”, ook een Blekken-sympathisante, kwam altijd om de asse van onze oven en die zeefde ze dan uit en met al wat bruikbaar was bakte ze haar fritten op het Dorpsplein.

Wij kregen van andere Blekken in de “Root” het verwijt dat de Sussen (wij dus)  putten veroorzaakten aan de achterkant van die huizen en toen hebben we die met onze asse wijselijk gedempt, maar toen deden we Nieke te kort...

Ooit kregen we van Blekken een vraag om patekens te bakken voor het teerfeest van St. Cecilia. Gaarne gedaan. Maar toen Gobien, de bakker uit de Juniorslaan dat vernam begon hij dat ook te doen. Dat jaar zaten de Blekken met een dubbele portie patekens op hun teerfeest...

Ik weet ook nog dat de garde afgesproken had met de ongeduldig wachtende Blekken buiten het gemeentehuis. Van achter het raam in het gemeentehuis trok hij een aantal keer ostentatief aan zijn sigaret, het aantal zetels dat de Blekken hadden veroverd...

Ik heb ooit nog de woning van Nest De Win zien bekogelen met tomaten...”

Emiel Polfliet vertelde in 1977 :

“Ik herinner het mij als was het gisteren, het was in ’52, de dag van de verkiezingen, in de mis van halfzeven en pastoor Coosemans stond op de preekstoel. Plots begon hij over de verkiezing te praten en vroeg tamelijk rechtstreeks niet voor de “Blekken” te stemmen. Toen is mijn grootmoeder (Colette Van Praet-De Prins)            verontwaardigd rechtgesprongen en heeft letterlijk gevraagd : “Mijnheer Pastoor, zijn wij dan geen kristelijke mensen ?”     

Waarop de pastoor het antwoord schuldig bleef en hij verliet de kansel en zette de mis verder alsof er niets was gebeurd. Nog even was er spanning in de kerk toen mijn grootmoeder ter communie ging. Heel de kerk keek ademloos toe, maar de pastoor behandelde haar net zoals

de andere communicerenden en legde de H. Hostie op haar tong.

Onmiddellijk na die mis staken enkele “Blekken” spontaan de koppen bij elkaar en verzamelden in een mum van tijd enkele tientallen muzikanten van hun fanfare  St.-Cecilia. Die zijn dan dezelfde dag uit dankbaarheid bij mijn grootmoeder  thuis, in de Alemstraat, een serenade gaan spelen.”

Stan Gobien  daarover in zijn boek “Leest in Feest” :

“Op zondag 12 oktober 1952, de dag van der verkiezingen, deed er zich een incident voor dat een grote weerklank kreeg en niet alleen in Leest. Een van de twistpunten was de herstelling van het dak van de kerk geweest. De pastoor, toen Z.E.H.Coosemans, had zich moeten uitsloven en smeken om het dak hersteld te krijgen. Eerst wou de Kerkfabriek van Leest tussenkomen voor 75.000 frank maar die zag daar van af en uiteindelijk moest de gemeente opdraaien voor het totale bedrag. De pastoor kon het vermoedelijk niet langer verdragen dat de Blekken nu rondbazuinden dat zij prima hadden gezorgd voor de herstelling van het dak van de kerk. In de vroegmis tijdens de preek vloog hij uit naar de kandidaten op de lijst van St.-Cecilia en hij noemde de kandidaten van de “Ware Leestenaar”, “ware leugenaars”. In die tijd waren de meeste Leestenaars trouwe kerkgangers en deze uitspraak vanaf de preekstoel viel niet in goede aarde bij de Blekken. De mannen zaten bleek van woede hun kwaadheid te verbijten, maar ze bleven als versteend zitten. Slechts één vrouw, in Leest “Peit Klet” genoemd, de moeder van Nante De Prins, stond recht en onderbrak de pastoor. Ze zei dat de pastoor het recht niet had haar zoon, die op de lijst van de Blekken stond, een leugenaar te noemen. De pastoor was een ogenblik verbouwereerd maar dat was genoeg om een hele chaos te ontketenen in de kerk. De mannen die daar een paar ogenblikken geleden stilletjes en met schrik op hun stoel zaten, wisten maar al te goed wat er ging gebeuren  als ze niet handelden. Ook zij stonden recht en begonnen hardop te protesteren. De aanhang van de Blekken deed mee en ook de neutrale kerkgangers vonden het ongehoord wat de pastoor zei. De Sussen daarentegen waren het met de pastoor eens en er ontstond een echt tumult.  Waarschijnlijk zag de pastoor in dat hij de zaak niet meer baas kon. Hij stopte zijn preek. Een groot aantal Blekken verliet uit protest de kerk. Ze gingen niet naar huis maar verwittigden onmiddellijk alle medestanders. Velen onder hen gingen de volgende missen bijwonen. Naar verluidt hadden heel wat Blekken aardappelen op zak gestoken en hadden ze afgesproken deze naar de preekstoel te gooien indien de pastoor deze netelige kwestie nog ter sprake durfde te brengen. De pastoor zweeg in de volgende missen in alle talen over het maar langzaam hersteld dak van de kerk…

Pastoor Coosemans moest ook zijn stem gaan uitbrengen en deed dat na de hoogmis. Heel wat Blekken stonden hem op te wachten. Bij zijn tocht naar de gemeenteschool waar de verkiezing werd georganiseerd, werd hij gehoond en beschimpt. Vanaf toen werd hij door de Blekken beschouwd als een Sus…

Na de verkiezingen is hij zijn verontschuldigingen gaan aanbieden bij de kopmannen van de Blekken. Hij verklaarde dat hij zich het hoofd op hol had laten brengen door de pamfletten van de Sussen en dat hij het niet zag zitten dat er ooit ‘socialisten’ in het Leestse gemeentebestuur zouden zetelen. Later heeft hij zich niet meer gemengd in de dorpspolitieke strijd.”

Anekdotes

Mijn overgrootvader Isidoor Constant Van Hoof was de eerste muzikant van de Blekken. Het eerste openbaar optreden van de fanfare St.-Cecilia vond plaats, op 6 december 1899,  in zijn café “Het Kruispunt” (kruispunt Juniorslaan-Vinkstraat)

Nadat hij burgemeester Bernaerts ter hulp was gekomen tijdens een conflict met herriezoekers uit Stuyvenberg kreeg hij als beloning zijn functie van veldwachter, ondanks het feit dat hij lid was van de andere fanfare.

Al zijn kinderen bleven Blekken, ook mijn grootvader Jan Edward en diens vrouw Florentine De Schoenmaeker. Toen die na zijn dood hertrouwde met haar eerste lief, Louis Diddens, haalde ze een Sus in huis. Na hun huwelijk zou haar tweede man steevast blijven “teren” met de Sussen, terwijl zij de Blekken trouw bleef.

Mijn zus, mijn broer en ik hebben thuis  nooit iets van Blekkenvoorkeur gemerkt, onze vader gedroeg zich tegenover ons zeer neutraal. Daar zou zijn job als garde wel voor veel tussenzitten. Nadeel was dat wij nooit konden aansluiten bij één van de twee Leestse fanfares en noch vis noch vlees waren. Voordeel : tot op de dag van heden heb ik steeds gestreefd naar de grootst mogelijke objectiviteit in alles.

Honderden anekdotes vallen er te vertellen over de eeuwige tweestrijd. Enkele wil ik niet weerhouden.

Redetwisten over de oprichtingsdatum van de fanfare “St.-Cecilia”.

Iedereen wist dat de fanfare “Arbeid Adelt” was opgericht op 8 mei 1898, dus eerder dan die van “St.-Cecilia”. Tot leedwezen van een aantal Blekken dat zij niet de eerste waren.

Misschien konden ze politiek wat voordeel halen indien...

Daarom trachtten ze de oprichtingsdatum van hun fanfare te verleggen en ontstond er binnen de vereniging een discussie. Wat zou als oprichtingsdatum worden gehanteerd : het maken van de eerste plannen om met de fanfare te starten in de zomer van 1898 of de eerste min of meer officiële ledenvergadering op 26 augustus 1899.

Het Blekkenbestuur van toen besliste de oprichtingsdatum een jaar naar voren te schuiven en dit kwam vanaf dat moment tot uiting in de documenten.

Pas vanaf 1960, met de viering van het 60-jarig bestaan van de vereniging, werd de officiële stichtingsdatum van de fanfare aanvaard...

(“Leest in Feest”, Stan Gobien)

Jan De Decker in “De Band” nr.33 van 1955 :

“...het etterend gefoeter en gezwets tussen fanfare zus en fanfare zo kan enkel van aard zijn om het gehele dorpsleven te ondermijnen. Verdeeldheid breekt de weerbaarheid...”

Onderpastoor Cleeren in 1956 in “De Band” :

“...De Leestenaren hielden van een goede kermis, van een vettig teerfeest, van een pot (of meer) schuimend bier en van O.L.Heer. Slechts alle zes jaren kwam er een kink in de kabel : in de tijd van de gemeenteraadsverkiezingen, dan wat het raadzaam niet te veel in de huizen te komen, want dan zoudt ge zo met een broodmes de argwaan en achterdocht van de gezichten gekrabt hebben : dan had ge nog alleen vriendschap van de zuigelingen en de kleuters. Gelukkig duurde die periode niet lang en het leven van elke dag ging dan weer gewoon verder...”

Paul Van Huffel (ex-Leestenaar), Blaasveld  2009 :

“Ik heb ooit de plakploeg van de Sussen zien een pint gaan drinken bij dokter Stuyck. Ze hadden hun stootwagen vol plakmateriaal voor de deur geposteerd toen daar een plakploeg van de Blekken passeerde. Die Blekken hebben die wagen zonder aarzelen in de gracht daar tegenover gekieperd...”

Rachel Beullens (dochter van Blekken-gemeerteraadslid Jef) in 1985 :

“...Toen Onze Nie (noot :  haar zuster Nieke Beullens °8/12/1919, +9/10/1998, gehuwd met Juul Boonen) met een Sus afkwam viel dat niet in goeie aarde bij de rest van onze familie en zeggen dat zijzelf één van de hevigste was. Ze is met den Boonen getrouwd maar voor, tijdens en na elke keus was dat daar groten ambras. Dan spraken die zelfs niet met elkaar...”

De website Leest. Be, 7/3/2003 :

“...In Leest zijn bepaalde familienamen vrij frequent. Er zijn vrij veel mensen die Selleslagh, Lauwers of De Prins heten. Het is niet zo dat de familienaam dan ook bepaalt of iemand tot de groep van de Blekken of de Sussen behoort. De familienaam Selleslagh komt in beide groepen voor, evenals de familienaam Lauwers en nog heel wat andere.

In deze optiek dient vermeld dat de beide groepen een zekere controle uitoefenden op de evolutie binnen de eigen clan. Dat ging soms heel ver. Wanneer een jongen van de Blekken verliefd werd op een meisje van de Sussen, dan werd dat vijftig jaar geleden met argwaan bekenen door de ouderen. Die zegden dan : “Hoe is het mogelijk dat hij zoiets doet ? Er zijn bij de Blekken toch ook genoeg mooie en goede meisjes ! Wat heeft hij nu te zoeken bij de Sussen. Dat zal nog verkeerd aflopen !”

Het was nog erger als een meisje van de Blekken verliefd werd op een jongen van de Sussen, want zij werd beschouwd als hopeloos verloren voor de eigen zaak. Dezelfde ideeën leefden bij de Sussen. Ook zij probeerden hun bloed en hun ras zo zuiver mogelijk te houden. Heel wat “gemengde verliefdheden” tussen de Blekken en de Sussen zijn als gevolg van deze opvattingen nooit met een huwelijk afgesloten. De liefde moest al heel sterk zijn om toen een gemengd huwelijk te krijgen...en gelukkig overwon de liefde ook soms deze hindernis.

Er deden ook allerlei verhalen de ronde rond de Blekken en de Sussen. Ze werden verteld in de dorpscafés en op familiebijeenkomsten. In een café van de Blekken werden Blekkenverhalen verteld, dikwijls ook in het bijzijn van de Sussen en hun heldenverhalen werden met gepaste overdrijvingen in de verf gezet. Wanneer er Sussen in het café waren, dan werd alles nog wat meer overdreven en werden woordspelingen gemaakt op zogenaamde mislukkingen van de Sussen, met de bedoeling van de vertellers de andersdenkenden min of meer belachelijk te maken. Wanneer het te gortig werd, dropen die meestal stilletjes af. Toch waren er ook Sussen die zich niet zo maar lieten doen en die fel van zich afbeten toen ze vonden dat hun partijgenoten te veel en onterecht in hun hemd werden gezet. De Blekken kregen natuurlijk van hetzelfde laken een broek, wanneer ze in een echt Sussencafé kwamen...

Voor een aantal strijdvaardige aanhangers van beide groepen was het cafébezoek bij de tegenstanders een ideale gelegenheid om na te gaan hoe het stond met hun morele kracht en weerbaarbeid. Als er daarbij veel bier door de kraan liep, kwamen de tongen los.

De geheime plannen van de tegenstanders werden dan te vroeg openbaar gemaakt...”     

Frans “Susse” Teughels in De Band

“Pas had het grommelen van bommen en granaten opgehouden of we konden het rommelen van de trommels reeds horen tot op het dorp. Iedere vrijdagavond werd in de zaal van Sooitje repetitie gehouden door de vlug heropgerichte fanfare.

Schetterende trompetten en bazuinen, aangevuld door zachtere instrumenten, klonken gedempt door, tot zelfs op onze slaapkamer. De Blekken waren herboren.

Van de Sussen was geen sprake meer. Het eeuwige bekvechten over muziek en fanfare was volledig geluwd gedurende de lange oorlogsjaren. Ook van de daaruit voortvloeiende dorpspolitiek hadden ze hun bekomste. Eigenlijk hadden ze reeds enkele jaren voor de oorlog de strijd gestaakt. Doch een paar driftkoppen onder hen hadden toen de politieke handschoen aangepakt en voor de lol zich gemeld als kandidaten voor de gemeenteraadsverkiezing. Tot grote verbazing van iedereen behaalden de “Juniors”, zoals ze zich noemden, geheel onverwacht een glansrijke meerderheid.

Sinds heuglijke tijden was het bij ons de gewoonte geworden om in die overwinningsnacht met rammelende stoofbuizen rond te rijden. Altijd maar op en af ging die rit, telkens weer voorbij de kandidaten die het onderspit hadden gedolven. Tevens was het een uitgelezen kans om er in dolle pret drie dagen tegen aan te lappen...herberg in en herberg uit, tot de meesten onder hen volledig platzak waren.

Met een burgemeester, verkozen buiten raad, hebben ze die jaren de befaamde Juniorslaan aangelegd. Waarschijnlijk is die luxe voor velen van onze kiesgerechtigden teveel geweest want bij de volgende “keus” was het buiskensrijden voor de mannen van de andere kant. Met lede ogen hebben dan ook de juniorssympatisanten de drie dagen durende braspartijen moeten aanschouwen. Van zulke dingen wilden ze niet meer weten.

De gedachten alleen al aan de affronten van dat buizengekletter was blijkbaar teveel geweest. Verscheidene oud-muzikanten van “Arbeid Adelt” dachten er zelfs aan zich te melden bij de weer bestaande maatschappij om samen één grote fanfare te vormen.

De familiepolitiek van voor de oorlog leek voorgoed voorbij.”

1899 -                         De Fanfare “Sinte-Cecilia”

In 1899 werd de fanfare “Sint-Cecilia” gesticht. Stuwende kracht was Theofiel Verschueren die tot in 1928 het ambt van voorzitter zou waarnemen.

De stichting van deze fanfare, een jaar na de stichting van “Arbeid Adelt” was het resultaat van de politieke emancipatie die enkele jaren voor de eeuwwisseling was opgetreden.

Zo kwam er een oppositie te Leest en meteen twee dorpspartijen, in de volksmond “Sussen” (Arbeid Adelt”) en “Blekken” (Sinte-Cecilia), die mekaar om beurten het burgemeestersambt betwistten.

De politieke rol van “Sint-Cecilia” zou verdwijnen in 1976 met de fusies van de gemeenten.

De statuten van de muziekmaatschappij werden vastgelegd in de bestuursvergadering van 26 augustus 1899 en het eerste optreden dateerde van 6 december 1899 en vond plaats in café “Het Kruispunt”.

In 1902 ontvingen de muzikanten hun eerste pet, waarde 2,5 frank en ook een naamplaatje “Sint-Cecilia Leest” werd eigendom van de maatschappij.
De standaard werd reeds van bij de oprichting aangekocht.

Al snel werd er deelgenomen aan verscheidene “concours”.
Onder leiding van de muziekchefs Louis Verbeek en zijn zoon Ferdinand uit Tisselt, werden tussen 1900 en 1934 zowat 24 medailles verzameld.

(GvM 22/3/86)

De fanfare zou uitgroeien tot een muziekmaatschappij van hoog muzikaal gehalte. Ze werd in 1978 o.a. wereldkampioen te Kerkrade in de kategorie “Uitmuntendheid”.

August Lauwers in “De Band”  - 1956 :

“De Koninklijke fanfare “Sinte-Cecilia” werd gesticht einde 1898. In 1899 werd het vaandel aangekocht.
De eer van dit verdienstelijk werk komt in de eerste plaats toe aan wijlen de heer Theofiel Verschueren die tot in 1928 het ambt van voorzitter waarnam. Hij was een onvermoeibare werker die zich met hartstochtelijke ijver volledig aan de maatschappij heeft gegeven en tevens ook verschillende jaren het ambt van burgemeester waarnam.

In 1928 werd de taak van voorzitter overgenomen door Pieter De Prins, deze nooit afgevende leider komt de eer toe voor onze fanfare een triomftijdperk te helpen bewerken.

Als eerste muziekmeester trad Louis Verbeeck uit Tisselt op, zijn taak werk bij zijn afsterven overgenomen door zijn broer Ferdinand.

In 1938 werd één onzer eigen zonen, een jonge Leestse muzikant, de heer Rik De Bruyn, als muziekbestuurder aangesteld. Dank zij zijn grote wilskracht en aktiviteit, heeft hij onze fanfare op enkele jaren tijds uitgebouwd tot een machtig geheel dat met de beste

fanfares uit het omliggende kan wedijveren.

Voor de tweede wereldoorlog beperkten wij er ons toe, deel te nemen aan het vieren van godsdienstige en vaderlandslievende plechtigheden, traditie die wij nog steeds in ere houden. Ook werd er deel genomen aan muziekfestivals waarvan de medailles, aan ons vaandel gehecht, getuigen.

De betrachting van onze huidige dirigent, ons muziekkorps op een hoger peil te brengen, kwam voor de eerste maal tot uiting in 1948 toen we voor het eerst aan een muziekwedstrijd deelnamen.

Sedert 1947 zijn we aangesloten bij de Katholieke Federatie van Muziekmaatschappijen, tevens ook bij het Muziekverbond van België sedert 1951 onder nr.32A...”

Ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan bracht L.V.L. in “De Band” (nr.1) het volgende lyrisch verslag :

“...In onze plattelandsgemeente Leest met haar plus minus 1862 inwoners, met de gekende hoeven o.m. “de Rendelbeek-hoeve”, deze van “Kobe-Latens”, “Ter Moortere” e.a., en waar seders 1552 de goede mensen ter kerke werden opgeroepen, heeft het nederige kerkklokje de gevoelens zo aangegrepen dat de tonen een wekroep waren om de Leestenaren er toe te bewegen de taal der muziek te leren beoefenen, m.a.w. een gesprek aan te knopen met de open natuur om zodoende het edukatieve ervan te doen doordringen, te leren waarderen en lief te hebben.

Peter Benoit heeft zijn volk leren zingen en de onweerstaanbare drang doen ontstaan de muziek te beoefenen.

Onder die impuls waren er enkele eenvoudigen onzer medeburgers die het waagden van wal te steken en de tocht op de zwalpende baren werd begonnen, de stuurlui aan boord en de stevige hand aan het rad.

Het was in maart 1899 dat het vertreksein werd gegeven om na een toch van 5 maand op een klip te worden geslagen. Het was het einde van een proeftocht maar het begin van een nieuwe inzet, want iedereen wist dat het doel moest bereikt worden.

De statuten van de muziekmaatschappij Ste Cecilia werden vastgelegd in de bestuursvergadering van 26 augustus 1899. Van dat moment zou de muziek haar tonen kunnen laten weergalmen over die kleine vlek aan de Zenne, het gemoedelijke Leest.

Het was op Sinter Klaas, de tweede kermisdag van 1899 dat een twaalftal muzikanten aan het kruispunt vertrokken bij de allereerste muzikant en caféhouder Constant Van Hoof, en opstapten naar het dorp met als stapmars “Hulde aan Mr Mathys”, getoondicht door de toenmalige chef, Louis Verbeeck van Tisselt, met als terminuspunt “De Vlaamse Leeuw” gehouden door lokaalhouder Theodoor Van den Heuvel.

Terloops moet aangestipt dat in 1900 een inzinking werd vastgesteld waarvan de oorzaken spoedig een publiek geheim waren geworden en dan ook zeer snel van de baan waren.

Alles begon meer en meer naar wens te gaan, en na een paar jaren, in 1902, ontvingen de muzikanten een pet, aankoopprijs 2,50 frs en daarna een bordje met de benaming “Fanfare Ste Cecilia 1899”.

Wie zou ooit durven denken hebben dat zo een “sosjeteitje” zo snel een poging zou gedaan hebben om “medaljes” te veroveren ?

Er staat ergens geschreven : “de Vlamingen hebben een ijzeren koppen koppigheid” ; ook hier waren de Leestenaren van aan de welriekende Zenne, stijfhoofdige mensen geworden en begonnen onder de leiding van de respectievelijke muziekchefs, de heren Louis en Ferdinand Verbeeck mede te dingen.

De geleverde prestaties tussen de jaren 1900 en 1934 zijn wel de moeite waard om te vernemen ; Medaljes werden behaald als volgt : Mechelen (1900), Battel (1902), Oostende (1902), O.L.V.Waver (1903), Antwerpen (1903), Hombeek-Eike (1903), Tisselt (1904), Heffen (1904), Leest (1905), Hombeek-Plein (1906), Leest (1906), Terhagen (1906), Antwerpen (1907), Ruisbroek (1909), Tisselt (1909), Blaasveld (1911), Kapelle o/d Bos (1913), Oostende (1925), Humbeek (1934), Mechelen (1934).

De hogervermelde muziekchefs hadden prachtig werk geleverd en na hun afsterven werd de zware taak toevertrouwd aan de heer Rik De Bruyn, dat was in 1938...”

Na Louis Verbeeck, Ferdinand Verbeeck en Hendrik “Rik” De Bruyn, werd Theo Fierens in 1965 muziekleider. In 1973 nam Frans Dierckx het dirigeerstokje over.

Het eerste  reglement telde 5 hoofdstukken en 62 artikelen en werd gestemd door volgend bestuur :

Erevoorzitters : Frans Beullens en Marcelinus Lemmens.

Voorzitter : Teophiel Verschueren.

Onder-Voorzitter : Frans Piessens.

Schrijver : Floriaan Meyers.

Schatbewaarder : Theophiel De Wit.

Boetmeester : Prosper Busschot.

Raadsleden : Antoon Stoop, Victor Robijns, Frans Robijns, Lod. Nuytkens, Const. Polspoel, Lod. Alewaeters, Jozef Selleslagh, Jan Lauwers.

De markantste artikelen pikken wij eruit :

Art. 6. De uitvoerende en verplichte eereleden zullen eene maandelijksche bijdrage betalen van 1,50 fr voor de uitvoerende, en drie frank voor de verplichtende Eereleden.

Art. 7. De Eere-Voorzitters en Voorzitter betalen eene jaarlijksche bijdrage van 50 fr.

Art. 29. Niemand mag op dezelfde gemeente deel uitmaken van twee Fanfarenmaatschappijen.

Art. 30. Elk lid der maatschappij dat komt te overlijden zal de laatste hulde, door het muziek toegebracht worden..

Art. 31. Indien een afgestorven lid de laatste eer door het muziek toegebracht wordt, moeten al de leden persoonlijk den lijkstoet en lijkdienst bijwonen op boet van 5 frank.

Art. 34. In de maatschappij St. Cecilia mogen geene leden zijn, waarvan uit hetzelfde huisgezin een lid of leden zouden deelmaken van eene andere muziekmaatschappij, bestaande of nog zoude ingericht wordende in de kom der gemeente.

Art. 51. De uitvoerende leden dwelke eene geheele repetitie zullen afwezig zijn, zullen eene boete betalen van vijftig centiemen, degene welke na de naamoproeping en voor de poos komen,zullen 0,25 centiemen betalen.

Art. 52. De repetitie zal ten minste drij uren duren, een uur voor de leerlingen, twee uren voor de wezentlijke muzikanten, en zal juist op het uur beginnen,welke het bestuur zal vaststellen.

Art. 61. De maatschappij neemt geen deel aan politieke betoogingen.