2000-2001

 

Tweede Provinciale A.

Trainer : Theo De Smet.

Kern

Marc Asseloos, James Bosmans, Tom Cauwenberghs, Kevin De Donder, Benny De Smet, Jeroen Forçeville, Tom en Yves Heremans, Bjorn Jansen, Jean Lumuanganu, Serge Posthumus, Jurgen Tambuyser, Bart Thielemans, Jan Van Cauwenbergh, Yvan Van Campenhout, Tom Van den Brande, Bart Van Dessel, Kris Van der Trappen, Koen Van Praet, Roel Van Sweefelt, Joel Verhaegen, Stijn Verrept, Kevin Verschueren.

 

Met slechts een drietal overgebleven spelers ten opzichte van het jaar voordien wou Rapid een zwart seizoen uit zijn geschiedenis wegvegen.

De 44-jarige Theo De Smet werd de nieuwe trainer.

Hij had bij Rapid al een verleden van vijf jaar achter de rug als hulptrainer en was de ploeg in november 2000 komen vervoegen onder hoofdtrainer Van Den Broeck.

“Dat we met de grove borstel door de kern zijn gegaan, is geen toeval,” vertelde hij bij aanvang van het nieuwe seizoen. “De mentaliteit van de groep was niet al te best. Daarnaast brachten sommige spelers rond wie de ploeg gebouwd was zoals De Buyser, Buelens en Makrini, niet wat van hen verwacht werd. Met een degradatie als logisch resultaat. Het gevolg is dat het nu vooral zoeken en tasten is naar de automatismen.”

Rapid bouwde zijn nieuwe ploeg vooral rond kapitein en libero Marc Asseloos, voor wie het bestuur een extra inspanning deed om hem te behouden.

Daarnaast hoopte men met het aantrekken van Jansen, Van Cauwenbergh, Van den Brande en Van Dessel vooral over een sterke centrale as te beschikken.

Ook van de terugkeer van verloren zoon Jean Lumuanganu, die net als Bjorn Jansen van Burcht overkwam en daar het seizoen voordien goed was voor 14 doelpunten, werd veel verwacht.

Jeanke kreeg in november 2000 het goede nieuws te horen dat het Antwerpse hof van beroep hem definitief had vrijgesproken voor zijn ongelukkige tackle op Sporting Tisselt-speler Youri De Vos.

Het werd een middelmatig seizoen voor SK Rapid dat 8^ste eindigde met 40 punten.

De Ploeg boekte 9 overwinningen, 8 nederlagen en liet 13 gelijke spelen noteren.

Er werd 51 keer gescoord en 60 tegendoelpunten geïncasseerd.

 

Veteranen kampioen

 

Beter nieuws lieten de veteranen noteren. Voor het tweede opeenvolgende seizoen werd Rapid Leest kampioen in de veteranencompetitie.

De ploeg had dat seizoen slechts vier maal verloren en eindigde met zeven punten voorsprong op rechtstreekse concurrenten Hombeek en FC Duffel.

De veteranenploeg van Rapid Leest ontstond tien jaar geleden door het toenmalige samengaan van Rapid met SK Leest.

Onmiddellijk werd ook beslist om met een veteranenploeg te starten.

Het opzet was om ex-provinciale spelers, die omwille van blessures of andere redenen uit de boot waren gevallen, de kans te geven hun favoriete hobby te blijven beoefenen.

Eén keer per week werd er getraind.

Zeer veel belang werd gehecht aan de sfeer en daar werd danig aan gewerkt want na iedere training of wedstrijd werd er stevig nagekaart in de cafetaria.

Ook de samenwerking met het clubbestuur verliep zeer harmonisch.
De club stelde de infrastructuur  ter beschikking en stond in voor de betaling van de scheidsrechters. Sponsor JB Systems zorgde voor een volledig nieuwe spelersuitrusting.

 

Het drama van het seizoen 2001-2002

 

SK Rapid kende een moeilijke start en na vier opeenvolgende nederlagen viel de kop van trainer Theo De Smet. Hij werd opgevolgd door Benny Meurs.

Die slaagde er in zijn ploeg in de middenmoot van de rangschikking te houden maar toen volgde het grootste drama uit de clubgeschiedenis.

Begin april gaf speler Jeroen Forceville aan secretaris Jean Apers te kennen dat hij andere oorden ging opzoeken. Als reden gaf hij op dat hij in de ploeg geen vaste stek kon verwerven. Jeroen Forceville schreef zich af. Twee maanden later, eind juni, keerde hij op zijn stappen terug. Hij verkoos toch bij Rapid te blijven. Op het moment van zijn terugkeer was de secretaris met verlof. Diens vervanger, Jan Van Den Heuvel, was niet op de hoogte van het afschrijven van Forceville en toen Jean Apers uit verlof terugkeerde ging die ervan uit dat alles geregeld was. Niets was echter minder waar.

Op de 26^ste speeldag op Tisselt liep Forceville tegen een gele kaart aan en meteen ging de bal aan het rollen.

Op de Belgische Voetbalbond kwamen ze tot de vaststelling dat Forceville niet bij Rapid Leest was aangesloten.

Sancties bleven niet uit : alle wedstrijden waarin de naam van Forceville op het wedstrijdblad voorkwam, werden als verloren beschouwd.

In zijn totaliteit waren dat 20 punten.

Het gevolg was dat de club degradeerde naar derde provinciale en dat secretaris Apers vele weken in de put zat.

27 jaar lang had hij zijn functie vlekkeloos uitgeoefend, nooit had men hem op een fout of tekortkoming kunnen betrappen.

Jean wou er mee stoppen, wou het bijltje er bij neerleggen.

Uiteindelijk konden mensen van de club hem op andere gedachten brengen en Rapid

kon verder beroep bliijven doen op zijn secretaris.

Na de voorlaatste speeldag stond SK Rapid 9^de met 37 punten gerangschikt.

De laatste wedstrijd tegen Heikant werd nog verloren met het kleinste verschil.

Rapid had dat seizoen tien overwinningen laten noteren naast dertien nederlagen en zeven gelijke spelen.

Er werd 39 keer gescoord en de club incasseerde 46 tegendoelpunten

 

1999-2000

Dat seizoen trad de club naar buiten met een knap samengestelde persmap. De auteur was de toenmalige trainer Rudi Smolders.

Uit zijn zeer gedetailleerd werkstuk distileerden we volgende wetenswaardigheden :

 

Eerste Provinciale

Voorzitter algemeen beheer : Francis Van Heck, Blaasveldstr. 16 Leest.

Ondervoorzitter algemeen beheer : Ludo Verschuren, Juniorslaan 63 Leest.

Secretaris algemeen beheer :  Jean Apers, Ten Moortele 29/1 Leest.

Algemeen beheer : André Van den Heuvel, Juniorslaan 74 Leest.

Algemeen beheer : Jozef Van der Elst, Kouter 27 Leest.

Bestuurslid schatbewaarder : Guy Van Rompaey, A.Van Landeghemplein 13 Willebroek.

Bestuurslid : Daniel Nuytkens, Kerkenblokweg 15 Leest.

Bestuurslid : Julien Piessens, Varenbos 32 Mechelen.

Bestuurslid : Marc Magnus, Steenweg op Blaasveld 68 Heffen.

Bestuurslid : Philipe Bergen, Ed.Verheydenstr. 22 A Heindonk

Bestuurslid : Luc Van Achter, Juniorslaan 67 Leest.

Bestuurslid : Marcel Van Bosstraeten, Grote Heide 32 Leest.

Hoofdsponsor : Dolf De Bauw met zijn firma Beglec.

 

Sportieve cel

Hoofdtrainer-coach : Rudi Smolders, Palingbrug 8-10 Antwerpen.

Co-trainer en beloftencoach : Leon Van den Broeck, Kerselaarln 4 Kapelle-o-d-Bos.

Co-trainer doelmannen : Geert Claes, Louis Paul Boonstr. 1 Rumst.

 

Medische cel

Kinesist : Steve Doms, Zemstseweg 23 bis Hombeek.

 

Sportief beleid – Administratieve cel

Afgevaardigde : Louis De Smedt, St-Niklaaswijk 23 Kapelle-o-d-Bos.

Afgevaardigde : Marc Ceulemans, Dorpstraat 71 Leest.

Afgevaardigde : Mario Didden, Katelijnestraat Mechelen.

Afgevaardigde ontvangst scheidsrechter : Jean Verheyden, Vinkstraat Leest.

 

Aangesloten spelers

Asseloos Marc, Bosmans James, Beullens Kurt, Claes Geert, De Buyser Marc, Delcroix Nik, De Pauw Stijn, Derven Selman, El Makrini Ibrahim, El Messaoudi Karim, Forçeville Jeroen,

Geysen Steven, Huysmans Michel, Lemmens Erwin, Naegels Kurt, Nevens Frank, Posthumus Serge, Rampelbergh Jurgen, Simons Hans, Simons Kris, Smets Jerry, Steenackers Steven, Thielemans Bart, Van Beneden Steve, Van Campenhout Johan, Van der Trappen Christiaan, Van Hoof Geert, Van Hoof Jan, Van der Meer Chris, Van Kerckhoven Bart, Van Praet Koen, Van Sweefelt Roel, Verbergt Erik, Verbist Ben, Verbist Frank

 

Trainer-cafébaas

Hij kwam van de Cypriotische eersteklasser Apollon Limasol  en cumuleerde zijn job als  cafébaas in zijn taverne “Jan zonder Vrees” aan de Palingbrug te Antwerpen met die van trainer van SK Rapid..

Lang zou Rudi Smolders het echter niet uitzingen : eind oktober ’99 reeds stapte hij op bij Rapid.

Na vijf punten uit acht wedstrijden kreeg hij het gevoel alleen te staan in de club.

“Ik heb hier altijd graag gewerkt en had ook met de spelers een goed contact maar op mijn eentje kon ik het niet beredderen en dat heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. Wat ik wel apprecieer is dat de voorzitter mij beloofd heeft dat hij mij een positieve referentiebrief zal schrijven. Toch een bewijs dat ik hier in vriendschap wegga,”  verklaarde hij op 22 oktober aan Gazet van Antwerpen.

Twee dagen later bevestigde voorzitter Van Heck dit in dezelfde krant :

“...Rudi had vanzelfsprekend op een betere start gerekend. Daarnaast kon hij nooit met zijn typeploeg spelen door de afwezigheid van El Makrini, de man die het middenveld moet organiseren. We zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan en ik ben er zeker van dat we hem nog zullen terugzien op Rapid Leest.”

 

Hulptrainer Leon Van den Broeck nam zijn taak over.

Het was de tweede keer dat Van den Broeck bij Rapid Leest in volle seizoen de taak van hoofdtrainer overnam.

In het seizoen  1992-93 verving hij  na 13 wedstrijden de ontslagnemende Rene De Moor.

Leon Van den Broeck was jarenlang speler-trainer geweest bij Kapelle-op-den-Bos en Ramsdonk en het seizoen voordien trainer bij de jeugd van Racing Mechelen.

Theo De Smet werd de nieuwe hulptrainer.

 

De typeploeg van de nieuwe trainer zag er als volgt uit :

Doelman Claes, Reservedoelman Kurt Nagels, De Buyser, Van Beneden, Bosmans, Thielemans, Buellens, Van der Trappen, Simons, Derven, Posthumus, Naegels, De Pauw, Van Praet, Van Campenhout, Van Kerckhoven. 

 

Het werd een heel moeilijk seizoen voor SK.

De 36-jarige libero Marc De Buyser, ooit klaargestoomd in de jeugdschool van het gouden Anderlecht, verwoordde het als volgt : “...we hebben geen slechte ploeg maar we missen een centrale middenvelder die de lijnen kan uitzetten en voorin spitsen die het kunnen afmaken.

In deze reeks is dat een groot gemis.

Als je zo moeilijk scoort, dan is het minste foutje achterin dodelijk. En telkens als we achterkwamen, lieten bij ons een paar jongens het kopje hangen.

Leest heeft verkeerd ingekocht.

Een hele lading ervaren spelers laten vertrekken en te veel onervaren jongeren binnengehaald, meestal dan nog uit de reserven van ploegen als Racing Mechelen. 

 

En ook nog vier, vijf spelers voor één positie, dat is om problemen vragen...”

De Buyser, zaalwachter in de sporthal van Tisselt, speelde jarenlang in eerste klasse, o.a. bij Cercle Brugge, RWDM en Moeskroen.

Ook het bestuur zag op het jaareinde de bui al hangen. Rapid stond voorlaatste met luttele 12 punten.

“Alleen een  mirakel kan ons nog redden,” vertelde secretaris Apers aan Het Laatste Nieuws en naar de toekomst blikkend :”bij degradatie is het moeilijk om de ploeg samen te houden en zal het knokken worden om niet de weg van V.V. Leest op te gaan. Op het gebied van sponsoring zitten we met de huidige geldschieter wel op een goede wei, maar hoe gaat die reageren op voetbal in tweede provinciale ? Onze grote fout is geweest dat we tijdens het tussenseizoen te veel spelers met enorme ervaring lieten vertrekken. Bell, Van Mullem, Bouwmeester en Cireasa waren wel oude paarden maar ze konden nog werken. De generatie die we hier nu lopen hebben, heeft dat duidelijk niet in het bloed.

De secretaris klopte in hetzelfde krantenartikel op eigen borst en gaf toe dat het bestuur mee aan de basis lag van de laagconjunctuur. Tijdens de winterstop werd nog getracht de voorhoede te versterken door Roger Lukaku bij Oostende weg te halen, maar die transfer mislukte.

 

Geen fusie

 

Diezelfde periode werden de oude fusieplannen tussen Rapid en V.V. Leest opnieuw bovengehaald. Evensnel werden ze weer afgeschoten toen bleek dat VV op de velden van de NV Omnihal van Gust Emmeregs speelde en deze laatste wou dat zijn complex veel te duur werd afgehuurd.

 

Ongeveer 30 procent minder inkomsten

 

Toen de degradatie naar tweede provinciale vast stond verklaarde voorzitter Van Heck dat de club vanaf volgend seizoen 30% minder sponsorgeld binnen zou krijgen met als gevolg dat spelers zoals De Buyser, Derven en Buelens te duur werden om ze te behouden.  

 

Diefjes gepakt in chalet SK Leest

 

Op 10 oktober ’99 betrapten verantwoordelijken van SK Rapid twee minderjarige inbrekers op heterdaad. De diefjes, 16 en 17 jaar oud, waren het chalet binnengedrongen en hadden een som geld gestolen. Het tweetal werd in bedwang gehouden tot de politie ter plaatse arriveerde.

 

Degradatie naar tweede provinciale.

 

KSK Hobeken werd dat voetbaljaar kampioen met 63 punten voor Waaslandia.

SK Rapid Leest eindigde voorlaatste met 19 punten, 27 gemaakte en 61 tegendoelpunten.

Hekkensluiter werd Veerle met 5 punten.

 

Foto’s :

-Rudi Smolders.

-Leon Van den Broeck nam de taak van Rudi Smolders over.

1997-98

 

Tweede Provinciaal B.

Voorzitter: Francis Van Heck. Secretaris: Jean Apers

Trainers: Luc Huys en Hans Bouwmeester.

Sponsor: Sigma De Decker.

Aangeworven spellers: Marc Asseloos (Tub.Borgerhout), Bart Baetens (Katelijne), Eric Slachmuylders (Elewijt), Tim Van Hoorenbeeck (Lyra), Bart Van Kerckhoven (SC Mechelen), Koen Van Praet (Kapelle-op-den-Bos).

Afgestane spelers: Sinisa Askraba (Hombeek), Franky De Prins (Kapelle-op-den-Bos).

Spelerskern:

Marc Asseloos, Bart Baetens, James Bell, Hans Bouwmeester, Joris Broothaerts, Nita Cireasa, Geert Claes, Stijn De Pauw, Rafaël De Smedt, Christiaan Goossens, Luc Huys, Jean Lumuanganu, Bart Selleslaghs, Hans Simons, Chris Van der Trappen, Tim Van Hoorenbeeck, Bart Van Kerckhoven, Pascal Van Mullem, Koen Van Praet, Roel Van Sweevelt.

 

Beker van België

 

In de eerste ronde van de Beker van België schakelde Rapid Scup Jette met 2-0 cijfers uit maar werd zelf door vierdeklasser Grimbergen uit de beker gewipt.

 

Opnieuw derby’s en SK Rapid glansrijk ploeg van het dorp.

 

Door de degradatie van buur en concurrent V.V Leest kregen we dit voetbaljaar opnieuw twee confrontaties tussen de aartsrivalen.

Het eerste treffen vond plaats eind november op Rapid.

Het werd een gemakkelijke 5-0 overwinning voor de thuisploeg.

Na een kwartier spel stond Asseloos reeds met een hattrick te pronken.

Bell legde de ruststand vast.

De bezoekers moesten drie minuten na de hervatting met tien man verder na de uitsluiting van Erkelens, wegens natrappen op Asseloos.
Simons legde de eindcijfers vast met een schuiver onder het lichaam van VV-doelman Teughels.

 

Toen de tweede derby van dat seizoen betwist werd was Rapid lijstaanvoerder en V.V. Leest hekkensluiter.

Met doelpunten van Van Mullem, Raf De Smedt en James Bell zat SK Rapid al bij de rust op rozen.

In de tweede helft kon doelman Teughels tegenscoren op strafschop.

Eindstand 1-3.

 

 

SK Rapid Kampioen

 

Tot de dertigste en laatste speeldag moest Rapid wachten om zekerheid te verkrijgen over de titel. Toen werd Linda Olen ingepakt met spectaculaire 7-2  cijfers.

Uitblinker werd politieagent Pascal Van Mullem met drie doelpunten.

Medetitelkandidaat Katelijne haalde slechts een gelijkspel tegen BO Beerzel en eindigde op vijf punten van kampioen SK Rapid Leest.

Na de verbluffende zege tegen Olen werden de trainers van Rapid Luc Huys en Hans Bouwmeester in triomf rondgedragen.

SK Rapid eindigde met 73 punten, maakte 74 doelpunten en kreeg er slechts 20 tegen.

Terwijl Rapid zich opmaakte voor eerste provinciale degradeerde buur V.V. Leest naar derde provinciale.

 

Nita Cireasa

 

Eén van de smaakmakers van de kampioenenploeg was de 32-jarige Roemeen Nita Cireasa. Niet de eerste de beste. Wie verwacht in tweede provinciale een speler die een Europabeker voor Landskampioenen op zijn palmares heeft staan.

De mandekker van Rapid Leest stond op het scheidsrechtersblad bij het grote Steaua Boekarest in de finale tegen Barcelona in 1986.

Nita was toen amper 21 en leek een schitterende voetbalcarriëre tegemoet te gaan.

Hij was Roemeens jeugdinternationaal en speelde samen met wereldsterren als Hagi, Lacatus en Stoica senior.

Op zijn 17^de was hij in het eerste elftal van Brilea, zijn geboortedorp gedebuteerd.

Daar werd hij niet veel later weggehaald door de Roemeense topclub Steaua Boekarest waar hij vijf jaar zou spelen.
Hij was nog geen 25 toen zijn dochtertje ernstig ziek werd en in Roemenië niet kon geholpen worden.

Toen de Belgische tweedeklasser Verbroedering Geel kwam aankloppen aarzelde hij geen moment. Haar gezondheid primeerde op zijn sportieve loopbaan en het kind kreeg in het rijke België mogelijkheden die in zijn thuisland ondenkbaar waren.

Na meerdere operaties raakte het kind aan de beterhand.

                                     

Vier seizoenen bleef Nita bij Geel om daarna aan de slag te gaan bij V.V. Leest.
In die periode was hij tewerkgesteld in de glaszaak van Jean Vos, de toenmalige sponsor van V.V.

In 1996 kwam hij samen met Bouwmeester en Askraba naar SK Rapid.

Daar zou hij tot in het jaar 2005 actief blijven bij de veteranen.

Nita is momenteel Belgisch staatsburger en woont met zijn familie in Mechelen.

 

Foto’s :

-De titel is binnen ! Klassieke vreugdetaferelen op Rapid Leest.

-Nita Cireasa.

1994-1995

 

Afdeling : eerste provinciale Antwerpen.

Voorzitter : Francis Van Heck. Secretaris : Jean Apers.

Trainer : Jan Van den Heuvel.

Kern : Asseloos Marc, Boonen Guy, De Lauw Steve, De Smedt Ralf, De Vos Johan, Engelen Peter, Goossens Chris, Haentjes Geert, Heremans Tom, Lenie Wim, Lumuanganu Jean, Misic Milan, Moreel Thierry, Van Giel Steven, Slachmuylders Eric, Van der Veer Jan, Van Goylen Chris, Van Mullem Pascal, Verschueren Stanny.

 

Aanvallend viel er het seizoen voordien niet veel te klagen maar de 52 geïncasseerde doelpunten stemden tot nadenken en voor het nieuwe seizoen werd de defensie versterkt met doelman Jan Van der Veer die van FC Duffel overkwam.

Milan Misic moest voor de aanvallende impulsen zorgen op het middenveld. Hij speelde nog bij Vorselaar en Herentals.

Middenvelder Thierry Moreel doorliep de jeugd van Lierse en speelde bij Emblem.

Stanny Verschueren, inzetbaar als libero werd voor een seizoen bij Lint aangekocht.

Voorheen was hij 6 seizoenen actief bij bevorderingsploeg Rita Berlaar.

Steven Van Giel (aanvaller) werd bij Willebroek weggehaald.

SK jeugdspeler Gerry Smets keerde terug in zijn oude stal en Wim Lenie kwam van Bornem waar hij weinig aan de bak was gekomen.

Doelman Pedro Landerloo, Chris Goossens en Tom Heremans zouden de club nog verlaten.

Uiteindelijk kon trainer Jan Van den Heuvel een beroep doen op een evenwaardige kern van 17 spelers.

Het clubbestuur apprecieerde het werk van Jan Van den Heuvel die op SKR Leest bleef.     

In de Gazet van Mechelen van 22 april 1994 werd de Leestse trainer in het voetlicht geplaatst :

“...trainer Jan Van den Heuvel heeft de voorgevoelens van de pessimisten met positieve resultaten volledig de kop ingedrukt. Zijn tactisch doorzicht koppelt Van den Heuvel aan de juiste psychologische aanpak van de spelersgroep...”

“Mijn aansluitingskaart ondertekende ik als knaap bij KV Mechelen. Bij geelrood doorliep ik alle jeugdreeksen. Aan de periode bij de Uefa’s bewaar ik wel de mooiste herinneringen...”
”Het was onder het beleid van trainer Piet Teughels dat we toen de wedstrijden mochten betwisten op het hoofdterrein van alle eersteklassers. Van hem heb ik heel wat voetbalwijsheid opgestoken. Ik vond het dan ook bijzonder jammer dat hij achter de kazerne niet langer actief bleef. De trainingen als kadet en scholier stonden wel op een laag pitje. Er werd bijvoorbeeld nooit getraind op tweevoetigheid. Nochtans een basisprincipe dat door elke trainer aan de jonge voetballertjes zou moeten opgelegd worden. Na een aantal wedstrijden bij de invallers van KV Mechelen hield ik het voor bekeken en sloeg mijn tenten op bij provinciale clubs. Eerst als spelend lid van VK Weerde, waarmee ik onmiddellijk naar tweede provinciale promoveerde. Een seizoen later was ik actief bij FC Peutie, waar ik twee jaar verbleef. Geplaagd door kwetsuren moest ik op 28-jarige leeftijd afhaken.

Gedurende een vijftal jaren heb ik dan het voetbal de rug toegekeerd. Ik gooide het over een andere boeg en ging volleybal spelen.

Ondertussen stichtte ik ook zaalvoetbalclub Leest. Maar de voetbalmicrobe leefde nog in mij en toen mijn zoontje Bert bij VV Leest aansloot en ik door secretaris Willy Slachmuylders gepolst werd om de taak van jeugdtrainer op mij te nemen, hapte ik toe.

Ik beleefde zeven prachtige jaren als jeugdtrainer en jeugdcoördinator bij blauwgeel. Bij de jonge spelertjes legde ik vooral de nadruk op het aanleren van voetballen met beide voeten. Spelers met talent liet ik op een plaats spelen tegen hun voet. Het resultaat viel later dan ook zeer positief uit.

 

Hoofdtrainer

Mijn debuut als hoofdtrainer maakte ik ook bij VV Leest. Toen Julien Van den Broeck het als trainer rond nieuwjaar van het seizoen 1991-92 voor bekeken hield, nam ik zijn taak over. Met succes trouwens, want we speelden de eindronde voor promotie naar vierde klasse tegen SV Willebroek. Een wedstrijd die een beetje een wrang gevoel nalaat.

Stel je voor dat we met nog een kwartier te spelen met 2-0 aan de leiding stonden. Er kwamen toch nog verlengingen aan te pas en we gingen nog de boot in.

Bij mijn huidige club SK Rapid Leest vond ik een toffe groep spelers met een zeer sterke morele weerbaarheid. Ik mag gerust zeggen dat elke speler bereid is om er het hoofd voor te leggen om de zege te behalen. Over de inzet, lef en kameraadschap van de groep heb ik hoegenaamd niet te klagen. Ook het bestuur verdient alle lof.

Men wil ook volgend seizoen een rol spelen in eerste provinciale. We hebben reeds gepraat over contractverlenging en hadden het ook over de sportieve middelen waarover ik wil blijven beschikken. Ik weet dat het bestuur alles zal doen om mij in de beste voorwaarden aan volgend seizoen te laten beginnen”, besluit Jan Van den Heuvel, die het diploma van adjunct-trainer behaalde...”

 

Beker van Antwerpen

 

Op het terrein van Red Boys versloeg SK Elzestraat met 1-3, thuis tegen Tisselt werd het 6-1.

Op VV Duffel werden de blauwroden met de strafschoppen gewipt.

 

Leest-Heide kermis

 

In juli 1994 organiseerde de club, naar aanleiding van Leest-Heide Kermis, een aantal activiteiten op hun terrein :

-op vrijdag 8 juli een vedettenparade met soundmixartiesten Jan Van den Bossche, Len Lenaerts, Philippe Vincent, Peter Mitchell, Corina en Frank Gabon en Jo Valley.

Kaarten kostten 150 frank in voorverkoop en 200 frank aan de kassa.

-op zaterdag 9 juli werd een kaartavond gehouden waaraan een prijzenpot van 150.000 frank verbonden was en een prijzentafel van 150 prijzen. Inleg bedroeg hier 249 frank.

-op zondag 10 juli traden Luc Steeno, Eddy Wally en Roy op.

Kaarten aan 250 in voorverkoop en 300 frank aan de kassa.

-op vrijdag 15 en zaterdag 16 juli serveerde SK Rapid de eerste Zeeuwse mosselen.

 

De derby en de doodsbrief

 

Op 30 oktober 1994 won VV Leest de derby tegen SK Rapid met 1-3.

Deze vierpuntenwedstrijd in Eerste Provinciale werd onder barre weersomstandigheden

betwist. Felle windstoten verhinderden dikwijls de goede bedoelingen van de spelers.

SK speelde zonder de gekwetste Lumuanganu, bij VV ontbrak de eveneens gekwetste Askraba.

De bezoekers  van VV wonnen het pleit met twee doelpunten van hun  speler-trainer Luc Leys. VV-voorzitter Gust Emmeregs was zo gelukkig dat hij zijn ploeg een etentje beloofde.

Na de derby werd te Leest een ludieke doodsbrief verspreid waarin de dood van “Rapid SK Leest” werd aangekondigd.

Een ongelukkige zet omdat zaterdagavond Ludo Paulus overleed, nadat die in de namiddag nog een wedstrijd met de SKR-veteranen had gespeeld en op zondagmorgen Tim Van Heck, zoon van de voorzitter, om het leven kwam in een verkeersongeval. Zware klappen voor de club.

 

Gazet van Mechelen 31 oktober 1994 :

 

“ Tegen hoekgevel te pletter in Mechelen

De 21-jarige Tim Van Heck uit de Blaasveldstraat 16 in Leest reed zich  zondagavond om tien minuten voor vijf met zijn auto te pletter tegen de hoekgevel van het voormalige Klein            

Seminarie op het Hoogstratenplein in Mechelen. Hij was op slag dood.

De hulpdiensten, met een geneesheer uit het dichtbijgelegen O.L.Vrouwziekenhuis , waren

onmiddellijk ter plaatse maar voor het slachtoffer  kon geen hulp meer baten.

Tim, een zoon van SKR Leest-voorzitter Van Heck, zat alleen in zijn voertuig.

 

V.V. Leest stond na deze derby-overwinning zevende gerangschikt met 10 punten.
SK Rapid bleef twaalfde met 6 punten.

 

De tweede competitiederby

 

De derby van zondag 5 maart 1995 werd door V.V. Leest gewonnen met het kleinste verschil.

Ditmaal met Jean Lumuanganu in de spits kregen zowel Staf Verhaeghen als Hans Bouwmeester de handen vol. Jeanke dolde aanvankelijk met zijn rechtstreekse tegenstrever, maar vond in Geert Haentjes en Marc Asseloos geen aflossingspunt.

Pascal Van Mullem hield Luc Leys onder controle zodat de thuisploeg aanvallend weinig kon uitrichten.

Twintig minuten voor tijd moest keeper Jan Van der Veer zich gewonnen geven.

Staf Verhaeghe stuurde een vrijschop richting tweede paal, waar Danny Claes het leer zonder pardon in één tijd op de slof nam.

Rapid Leest nam dan risico’s waarvan Luc Leys er eentje afstrafte.

Op weg naar een tweede doelpunt werd hij echter door Jan Van der Veer foutief             gestopt. De goalie kwam met geel goed weg, maar de ref legde de bal wel op de stip. Luc keilde de bal echter keihard op de staander.Zo bleef het bij een 1-0 score, maar de bezoekers mochten met opgeheven hoofd het terrein verlaten.

 

Periodetitel

 

Dankzij een 1-0 thuiswinst in april ’95 tegen Linda Olen veroverde Rapid dat seizoen de tweede periodetitel.

In de eindronde werden de Leestenaars echter gewipt door Hemiksem na een 4-3 nederlaag en een  1-1 gelijkspel thuis.

Lille werd kampioen met 42 punten. SK Rapid eindigde negende met 30 punten.

 

Bijvoegsels :

-De bewuste doodsbrief.

-Luc Leys, hier in duel met Peter Engelen en Kris Van Goylen, zou tweemaal scoren in een fair uitgevochte derby.

 

Seizoen 1993-1994

 

Geboren en getogen Leestenaar Jan Van den Heuvel werd de nieuwe trainer.
Hij kwam van V.V. Leest.

Een zevental spelers verlieten de club maar er werd voor waardige vervangers gezorgd zoals de aanvallers Marc Asseloos en Steve Viceroy.

 

Afdeling : Eerste provinciale Antwerpen.

Voorzitter : Staf Hendrickx. Secretaris : Jean Apers.

Trainer : Jan Van den Heuvel (nieuw).

Kern : Asseloos Marc, Boonen Guy, Danelo Le, De Smedt Ralf, De Vos Johan, Engelen Peter, Goossens Chris, Goossens Chris, Haentjes Geert, Heremans Tom, Landerloo Pedro, Lumuanganu Jean, Van Goylen Chris, Van Mullem Pascal, Verbeeck Gunther, Viceroy Steve.

Beker van Antwerpen

 

In de beker van Antwerpen versloeg SK Rapid Zennester Hombeek, schakelde een week later Luchtbalboys op eigen terrein uit met 5-7, won met de strafschoppen van Sparta Zwijndrecht maar werd uit de beker gewipt door Lille, eveneens met de strafschoppen.

 

SK Rapid de “ploeg van het dorp” na de derby

 

De derby V.V. Leest- SK Rapid Leest van 26 september 1993 kende opnieuw een zeer sportief verloop en eindigde op een spectaculaire 0-3 overwinning voor SK Rapid.

Toen de overwinnaars het terrein verlieten leek het wel of de titel was binnengehaald, zingend en juichend vormden ze een treintje richting kleedkamer.

Een hartverwarmende uitslag ook voor nieuwbakken trainer Jan Van den Heuvel.

De tweede derby van dat seizoen in januari ’94 eindigde op een doelpuntenloos gelijkspel. 

 

Het 10^de superkaarttornooi

 

In november kreeg Jozef Moeseke uit Bornem in de omnihal van Leest uit handen van schatbewaarder Jef Van der Elst de sleutels van de Ford Fiësta overhandigd, de hoofdprijs van het 10^de superkaarttornooi.

Een symbolische overhandiging omdat de winnaar alle vrijheid had om de auto bij garage Motor Joossen te Mechelen in een andere kleur te kiezen en eventueel –wel op eigen kosten- opties aan te brengen of een groter model te kiezen. 

 

Voorzitterswissel en nieuwe fusiegesprekken

 

In januari 1994 had er een voorzitterswissel plaats bij SKR Leest.

Voorzitter Gustaaf Hendrickx bood, om beroepsredenen, zijn ontslag aan en werd opgevolgd door Francis Van Heck. Hendrickx bleef wel nauw betrokken aan de club als raadgever en sponsor.

In het Cenrumblad van 19 januari verklaarde de nieuwe voorzitter dat er opnieuw zou onderhandeld worden over een fusie : “Leest is te klein voor twee voetbalclubs. Nu krijgt elke ploeg een honderdvijftig betalende toeschouwers over de vloer, waardoor de financiële middelen beperkt blijven. Voor een derby geraken we aan bijna vijfhonderd betalenden, wat veel leefbaarder is. Fusioneren zou het voortbestaan van beide clubs garanderen en zou Leest rustig aan de kop van het klassement brengen.”

Ondanks deze voor de hand liggende argumenten liepen de gesprekken het jaar voordien met een sisser af.

Francis Van Heck : “Ten eerste waren we te laat begonnen met de onderhandelingen. Rond Pasen zijn de meeste contracten al getekend, of zijn de besprekingen te ver gevorderd om nog voorstellen te doen. Ik zal dan ook niet lang meer wachten om met concrete plannen naar VV te gaan. Het is de bedoeling om zo snel mogelijk tot een overeenkomst te komen, zodat er liefst volgend seizoen of ten laatste binnen twee seizoenen één Leestse ploeg ontstaat. Elke club zal zijn VZW-statuut behouden en samen een nieuwe VZW oprichten, voor het sportief management. Dit houdt in dat alle modaliteiten met uitzondering van de acoomodaties, worden overgeheveld naar de nieuwe VZW. Zo kunnen we komen tot een volledig jeugd- en oefencentrum met acht velden op de terreinen van SK. Het veld van VV Leest is dan weer beter geschikt voor competitie, o.m. door de tribune. Zowel SK als VV behouden op die manier hun eigenheid, maar werken samen aan goed georganiseerd Leests voetbal.”

De reden waarom er tussen beide ploegen de laatste maanden betrekkelijk weinig communicatie was, werd volgens Van Heck veroorzaakt door mentaliteitsverschillen en het incidentje met een vermeend overlijdensbericht.

“Die doodsbrief is een uit de hand gelopen grap van supporters van Hamme, waarvoor SK Leest met de vinger werd gewezen,” vergoeilijkte de nieuwe voorzitter.

“In een café hadden die supporters een overlijdensbericht van VV-voorzitter Emmerechts uitgehangen, om iemand uit hun vriendenkring een peer te stoven. Het bericht werd gekopieerd en verspreid, wat uiteraard in het verkeerde keelgat schoot bij VV Leest.

Met de afgesprongen fusie in het achterhoofd, was de link snel gelegd...

Sommige betrokkenen zouden ook hun eigen belangen te hardnekkig blijven verdedigen.

En er is geen sprake van vetes, maar enkele getrouwen proberen een zware dorpspolitiek te voeren, die de eenheid niet echt bevordert. Als we tot de nodige gemeenschappelijke overtuigingen komen, kan een samenwerking niet veraf zijn.”  

                                      

In 1995 bood de voorzitter het bestuur zijn, overigens nooit aanvaard,  ontslag aan.

Enkele van de redenen omschreef hij als volgt :

-na jaren ijveren teneinde uniformiteit en controle te krijgen tussen bestuur, beheerraad en beheer kantine is dit nog steeds niet gelukt.

-de kantine is verlieslatend omdat er méér verstookt en verlicht wordt dan nodig en gratis drank wordt uitgedeeld, meer dan er in de kassa komt.

-dat de rijkelijk betaalde spelers liever ergens anders gaan drinken dan in het eigen lokaal.

-de contracten van de spelers liggen te hoog en er moet een systeem gevonden worden om meer prestatiegericht te spelen waaronder bv. enkel de spelers te betalen welke zijn geselecteerd. De anderen krijgen enkel hun echte kosten zoals km-vergoeding, een vergoeding voor schoeisel en wassen kledij. Dit ook in functie van de aanwezigheden op training.

-dat vele mensen in Leest mij nog steeds niet vergeven dat er geen fusie gekomen is, of zal komen met V.V. Leest.

-...

Alle plooien werden gladgestreken en de nieuwe voorzitter zou zijn functie behouden tot Ludo Verschuren hem zou opvolgen in het seizoen 2005-2006.

 

Inbraak

Op 17 januari ’94 signaleerde Gazet van Mechelen een inbraak bij SK Rapid : “De voorzitter van SK Leest werd gewekt door het stil alarm in het lokaal van zijn vereniging. Hij ging ter plaatse en trof er een auto van het merk Opel aan. De voorzitter noteerde de nummerplaat. Dank zij die gegevens kon de politie de inbreker identificeren. Het betreft Frank V. uit Mechelen die bekende in de lokalen van SK Leest te zijn binnengedrongen en er o.a. een brandblusser te hebben leeggespoten.”

Later bleek dat de dader aangifte gedaan had bij de politie van de diefstal van zijn wagen die nog steeds op de parking van SK stond geposteerd. Na ondervraging zou hij echter door de mand vallen en de diefstal in het chalet bekennen.

 

Problemen voor sponsor Omnitech

Op 15 maart ’94 blokletterde Het Laatste Nieuws : “Omnitech : kwart miljard schuld bij zwijgende fiscus en RSZ.”

Dit zou op middellange termijn ook gevolgen hebben voor SK. De nieuwe voorzitter, werkzaam als ingenieur bij Omnitech, had zijn club een driejarig contract bezorgd met zijn werkgever. Toen hij daar ontslagen werd, verviel ook de sponsorovereenkomt met SK Rapid.

 

SK Rapid eindigde negende.

 

Het seizoen 1993-94 werd afgesloten met 29 punten en een negende plaats in de eindrangschikking.

Ter informatie buur VV Leest eindigde twaalfde met 25 punten.

Kampioen werd Schriek met 40 punten.

 

Foto’s :

-Links de nieuwe trainer Leestenaar Jan Van den Heuvel.

-Jozef Moeseke uit Bornem was de winnaar van het 10^de kaarttornooi en ontving de sleutels van de Ford Fiësta.

-Voorzitter Francis ‘Sisse’ Van Heck.

 

Persvoorstelling 

Op de persvoorstelling voor aanvang van het nieuwe seizoen opperde voorzitter Van Dam  dat hij een andere ploeg tussen de lijnen wou zien. Een ploeg die attractief voetbal zou brengen en net als Kameroen op de wereldbeker, voor de verrassing zou zorgen. Het verschil was echter dat SK wel met een favorietenrol van start ging en dat was bij dat Afrikaanse land zeker niet het geval. Tijdens de transferperiode was trainer Yvan Emmerechts er immers in geslaagd belangrijke pionnen aan zijn team toe te voegen. De ploeg werd versterkt met zes nieuwe aanwinsten waarvan de meeste uit vierde klasse kwamen : Pascal Van Mullem, Luc Maeremans en Jan Rohart van vierdeklasser FC Duffel, Dirk Van Craen (SV Bornem), Johan Van Den Broeck (VV Muizen) en Danny Willems van VV Leest.

Op dezelfde persvoorstelling vertelde trainer Emmerechts dat hij ook wat ging doen aan het negatieve imago van de club : “SK heeft bij het scheidsrechterskorps immers geen al te beste faam, we moeten positiever naar buiten komen. En de tijd dat men ons aanziet als het kleine broertje van VV Leest moet voorbij zijn...”

 

Fusie ?

 

Dat jaar diende voorzitter Van Dam verschillende keren te benadrukken dat er van een mogelijke fusie met VV nog niets werd geconcretiseerd.

De sterke man van VV Leest, Gust Emmeregs, had zijn tweede veld opgeofferd voor een hal die moest dienen voor de klanten van Hallux, met als gevolg dat daardoor zijn eerste veld kapot getraind werd door reserven en jeugdploegen.

In die optiek wou de VV voorzitter de Leestse krachten bundelen.

De nieuwe ploeg zou dan spelen op het veld van VV terwijl de reserven en de jeugd op het kleine veld van SK terecht konden. Ook zou er tussen de beide clubs  een betere jeugdwerking kunnen gerealiseerd worden. SK was dit seizoen enkel actief met preminiemen.

Jean Van Dam bleef de boot echter afhouden en argumenteerde dat SK over twee jaar 25 jaar zou bestaan en tegen dan in een meer bevoorrechte positie zou zitten.

Op 26 april 1991 meldde  Het Laatste Nieuws dat er een ontwerpakkoord gesloten was tussen SK en Rapid Mechelen en dat de fusie uitwerking zou krijgen in het volgende seizoen.

Op dat moment was SK nog kandidaat promoveerder van eerste provinciaal naar vierde nationale en was Rapid geëindigd als hekkensluiter in vierde provinciale C.

Deze fusie zou, wegens tijdsgebrek, nog een jaar uitgesteld worden en doorgang vinden in het seizoen 1992-93.

 

SK won eigen wisselbeker en beker Huysmans 

In juni 1990 haalde SK voor de tweede keer de wisselbeker Alfons Hellemans binnen.

In de finale tegen Zemst toonde de thuisploeg, die beroep deed op een drietal nieuwe aanwinsten en een tweetal testspelers, zich de sterkste en won met 4-1, doelpunten van Johan De Vos (3), Chris Cauwenberghs en Rudi Schiettecatte.

De wisselbeker Jean Van Dam voor Leestse gelegenheidsploegen werd gewonnen door VK Wijk. 

In augustus datzelfde jaar 1990 won S.K. de beker Huysmans, een tornooi ingericht door buur V.V., na deze laatste ploeg in de finale te hebben geklopt met 2-1. Doelpunten van Kris Goossens op strafschop, Jean Lumuanganu en Hans Van de Weerd.

Pikant detail : tijdens de tweede helft werd Dirk Van Dam, die voor VV Leest uitkwam, uitgesloten.  

Diezelfde maand wipte FC Katelijne SK met 2-0 uit de derde ronde van de beker van Antwerpen.

In maart ’91 kraakten inbrekers het chalet en gingen aan de haal met de muziekinstallatie. 

SK Leest eindigde dat seizoen tweede op 9 punten van kampioen Tielen.

De club speelde de eindronde maar zag, net als het jaar voordien, de promotie naar het nationale voetbal nipt aan z’n neus voorbij gaan.

SK werd in die eindronde uitgeschakeld door Schriek.  
  
Seizoen 1991-1992
 

Eerste Provinciale Antwerpen.

Voorzitter : Jean Van Dam (na zijn ontslag : Staf Hendrickx). Secretaris : Jean Apers.

Trainer : Yvan Emmerechts.

Kern : Ben Hamou Mannix, Boonen Guy, Claes Geert, Cleymans Johan, De Lauw

Steve, De Smedt Raf, De Vos Johan, Engelen Peter, Geens Rudi, Goossens Chris,

Lavaert Eddy, Lumuanganu Jean, Meul Manfred, Schiettecatte Rudi, Schillemans

Peter, Selleslaghs Bart, Van Craen Dirk, Van den Bergh Tim, Van Goylen Chris,

Van Mullem Pascal, Verbruggen Danny en Verreth Patrick. 

 

SK Leest startte op 1 september z’n vierde seizoen in eerste provinciale.

Vermits de tijd te kort was om een fusie tussen SK Leest en Rapid te bewerkstelligen, werd beslist dat Rapid, in afwachting van die fusie, zijn activiteiten een jaar zou stopzetten.

Rapid telde ruim 160 aangesloten leden en het merendeel daarvan werd voor een jaar uitgeleend aan andere clubs.

Deze fusie stelde SK in staat om naast het eerste elftal, met twee reservenelftallen (provinciale en gewestelijke) en twee jeugdploegen (preminiemen en junioren) uit te pakken.

Het bestuur van SK Leest werd versterkt met drie leden van Rapid.

Nadeel van die fusie was wel dat SK het contract van oefenmeester Edwin Comijn diende door te betalen omdat die bij Rapid getekend had.

In het tussenseizoen kozen enkele talentrijke middenvelders (Rohart, Maeremans, Willems) voor een andere club en daar dienden de nodige vervangers voor aangetrokken.

Leest investeerde in een aantal jonge spelers.

 

In november 1991 kwamen de twee Leestse ploegen tegen elkaar uit in Eerste Provinciale.

Deze eerste officiële Leestse derby eindigde op 1-0 in het voordeel van SK met  een doelpunt van de ingekomen Johan Cleymans in de slotfaze, maar de matchwinnaar was doelman Claes die een strafschop stopte.  

 

Voorzitterswissel

 

In januari 1992 nam voorzitter Jean Van Dam ontslag :

 “Het heeft niets te maken met de mindere prestaties van mijn club, ik heb altijd gezegd dat ik zou stoppen als ik met pensioen ging. De meesten geloofden mij niet maar het is zo. Ik wil een rustiger leven en  minder slapeloze nachten want er komt allemaal veel bij kijken...

Dat het dit seizoen minder ging verlopen had ik verwacht. De supportersclub beslist bij ons over de transfers. Zij gingen verjongen en onmiddellijk heb ik gezegd dat dat zeer gevaarlijk was. En dan was er nog Lumuanganu die dit seizoen zeer koppig deed zodat onze zwarte parel waar weinig wedstrijden speelde...”

Voorzitter Van Dam in “Het Centrumblad” van 5/2/1992.

Jean Van Dam trok zich ook uit de raad van bestuur terug maar bleef wel actief in de club als chalethouder.

Hij werd opgevolgd door Staf Hendrickx, de vroegere voorzitter van Rapid.

Diezelfde maand  verliet trainer Yvan Emmerechts SK voor bevorderingsclub F.C. Putte.

Het ontslag van voorzitter Van Dam was daar niet vreemd aan maar de verwachte resultaten waren uitgebleven en er ontstonden spanningen tussen het bestuur van de supportersclub en dat van SK. De supportersclub stond in voor de financiële inbreng en zorgde voor problemen aldus Yvan Emmerechts, de twee besturen trokken volgens hem niet aan hetzelfde zeel.          

“...de transferperiode verliep niet zoals voorzien,” vertelde Yvan Emmerechts in Het Centrumblad van 5/2/92, “gans de ruggegraat van de ploeg verliet de club. Er kwamen nieuwe maar vooral jonge spelers bij. Er zat te weinig routine in de ploeg. Verder was er nog het geval Jean Lumuanganu die wegens schorsing en perikelen slechts zeven van de negentien wedstrijden speelde...”

Speler en hulptrainer Eddy Lavaert nam zijn taak over.

Toevallig werd ook het contract tussen concurrent VV Leest en zijn trainer Van den Broecke op hetzelfde ogenblik verbroken.

Aan de basis ervan lag een kortsluiting tussen de trainer en voorzitter Gust Emmeregs over de opstelling en tactiek van de ploeg.

 

Voor de “Groene Tafel”.

 

Op dat moment stond SK ook in aanleg van schrapping bij de bond wegens het niet betalen van een verschuldigd bedrag aan oefenmeester Edwin Comijn.

Jean Apers, Petrus Van Dam, Francis Van Herck, Louis Van den Bosch, Daniel Nuytkens, Robert Holemans, Ludo Verschuren, Jozef Van der Elst en André Van den Heuvel werden als bestuur in gebreke gesteld in “Sportleven”.

Door de fusie met Rapid zat SK plots met twee trainers opgescheept Yvan Emmerechts en Edwin Comijn die nog een lopend contract had met de ploeg uit Stuivenberg.

Comijn legde klacht neer bij de Belgische Voetbalbond omdat hij niet meer vergoed werd en SK stelde op advies van hun advokaat een deurwaarder aan die moest aantonen dat Comijn geen trainer was van de ploeg uit Leest.

Na een langdurige procedure werd Edwin Comijn op alle punten in het ongelijk gesteld.

Vijf jaar later zou hij dan toch nog trainer worden van SK Rapid Leest toen hij Jan Van den Heuvel verving.

 

Tumultueuze derby

 

Op de laatste speeldag van dat seizoen moest SK naar buur VV Leest.

Buiten prestige stonden er geen belangen op het spel : VV deed niet meer mee voor de eindronde en SK had zich verzekerd van het behoud.

Alhoewel de trainers hadden gevraagd om het “tof” te houden, belette dat de spelers niet om er af en toe fors in te vliegen. Zo werd Goossens bij SK al vrij vroeg gekwetst en liep Van Mullem  een bloedneus op. Ook VV-speler Van Acoleyen moest eraf met een bloedneus.

Pas in de slotfaze kende de Leestse derby enige opwinding met doelpunten van Verreth in de 81^ste en de gelijkmaker voor de thuisploeg van Rodrigo in de 89^ste minuut.

Kampioen dat jaar werd Wijnegem met 45 punten.

VV Leest eindigde 5^de met 36 punten en SK 10^de met 27 punten.

Eddy Lavaert, die SK zou verlaten voor Vilvoorde, was erin geslaagd zijn ploeg in eerste provinciale te houden. 

Seizoen 1990-1991

 

Afdeling : Eerste provinciale Antwerpen.

Voorzitter : Jean Van Dam. Secretaris :  Jean Apers.

Trainer : Yvan Emmerechts.

Dirk Van Dam naar concurrent VV Leest

 

Op 17 juni 1990 werd, een voor Leestse voetbalmiddens, historische  transfer afgesloten.

Dirk Van Dam, zoon van de SK-voorzitter Jean en jarenlang doelpuntenfabrikant

bij SK tekende een contract voor buur en concurrent V.V. Leest.
V.V.-voorzitter Gust Emmeregs wou alzo zijn spitsenprobleem oplossen. De transfer kwam tot stand na lange en moeilijke onderhandelingen en werd niet door iedereen even enthoesiast onthaald.

V.V.  liet in ruil Danny Willems voor een jaar naar S.K. vertrekken en betaalde

nog een flinke som bovenop.

Naast Van Dam waren de belangrijkste vertrekkers Moons en Cleymans.

 

Dirk Van Dam: doelpuntenmachine en een geval apart. 

 

In zijn topperiode kreeg hij meestal twee waakhonden aan zijn been.

Het liefst scoorde hij op een strakke pas door de verdediging waardoor hij het voordeel van zijn snelheid maximaal benutte.

Wilfried Piscador kon die dieptepassen gemeten en aan de juiste kant trappen en het was geen toeval dat Dirk in het seizoen 1985-1986 34 treffers lukte voor SK, voldoende om topscorer te worden en een meer dan ruim aandeel voor de kwalificatie naar derde provinciale. In het seizoen voordien was hij goed voor 20 doelpunten en in het seizoen 1986-87 lukte hij 26 treffers, evenveel treffers als het aantal keren dat hij toen tussen de lijnen stond, een respektabel gemiddelde van één doelpunt per wedstrijd. Ook toen promoveerde zijn club, toen naar tweede provinciale.

Dirk was een spits die het vooral moest hebben van snelheid en inzet, maar ook met de bal aan de voet kon hij aardig uithalen. Omwille van deze kwaliteiten was hij voor de meeste verdedigers een echte boeman. Vooral zijn doorzetten leidde wel eens tot meningsverschillen met tegenstanders en scheidsrechters. In alle afdelingen van het voetbal dienden en dienen aavallers heel wat te inkasseren maar Van Dam durfde er ook in te vliegen en dat resulteerde in een hoop gele en rode kaarten.

Indien terecht had hij daar nooit een probleem mee maar de scheidsrechters stonden meestal aan de kant van de verdedigers en daar had hij het wel moeilijk mee.                 

In september 1983 werd Dirk door de voorstopper van Zennester Hombeek J. V. onderuit getrapt. Volgens sommigen, waaronder vader Jean Van Dam die er met zijn neus bovenop stond, moedwillig, want hij had die aanslag vooraf aangekondigd. Daarna deelde die V. nog, zeer professioneel, een elleboogstoot uit aldus voorzitter Van Dam.

Later bleek dat zijn zoon, die met een ziekenwagen was weggevoerd, een ernstige kwetsuur had opgelopen. Zijn nieren waren geraakt waardoor Dirk op een gegeven ogenblik zelfs niet meer kon praten.

In 1990 zorgde hij voor grote consternatie toen hij een contract ondertekende voor buur en concurrent V.V. Leest. Geen evidentie als zoon van stichter en voorzitter Jean Van Dam en als populaire  en jarenlang doelpuntenfabrikant bij SK.

In het seizoen 1984-85  had hij al voor een verrassing gezorgd door het hogerop te zoeken bij Bonheiden, toen actief in 2^de provinciale.

Dirk begon als jeugdspeler bij Racing Mechelen, hij speelde er bij de scholieren, maar voelde zich meer aangetrokken tot de wielersport. Daar oogstte hij relatief succes met 13 palmen bij de junioren en één overwinning bij de amateurs.

Toen zijn vader FC Telstar uit de grond stampte nam hij de draad met het voetbal weer op en speelde een jaar in het Katholiek Sportverbond. Nadien trok hij met zijn broer Mark naar Zemst, kwam terug naar SK Leest, om mee te starten in vierde provinciale en meteen 16 keer te scoren.

Het jaar daarop trad hij aan bij Bonheiden om het daaropvolgende jaar opnieuw naar zijn moederclub te komen.

Racing Mechelen, Lierse, SV Bornem, Union, FC Boom, allen kwamen ze aan zijn deur kloppen en met wisselend succes ging hij er testen.

Zo scoorde hij tijdens een testmatch met Union twee fantastische kopbaldoelpunten, waarop het Brusselse thuispubliek minutenlang “kopen, kopen !” scandeerde.

Het bestuur van die club wou de wens van haar supporters inwilligen en een afvaardiging begaf zich naar Leest. In het clubcafé op de Heide schreef de voorzitter van Union een check uit ter waarde van één miljoen, een indrukwekkend bedrag in die tijd, waarop een ietwat beschonken Herman Verhoeven zich luidop afvroeg of die wel gedekt was. Dat nam die Brusselaar zo op zijn kracht dat hij de check ter plaatse verscheurde en met de noorderzon verdween.

Bij andere ploegen lag een contract klaar maar omdat zijn eigen club hem minstens evenveel bood verkoos hij er te blijven.

In het seizoen 1987-88 was hij de enige SK-speler met een jaarwedde. De club, de voorzitter en de supportersfederatie betaalden elk een derde van zijn contract.

Na zijn actieve voetbalcarrière werd hij achtereenvolgens trainer bij Vilvoorde, Weerde en Nieuwenrode.

Dirk Van Dam vestigde zich met vrouw en twee kinderen in de Moerbeistraat te Hombeek.

Hij werkt thans (nvdr : 2007) als onderhoudstechnicus bij de Kamer van Volksvertegenwoordiging en is hulptrainer bij SK Heffen.

 

Foto’s :

-De broers Mark en Dirk Van Dam.

-Dirk Van Dam op weg naar één van zijn vele doelpunten.

-5 juni 1982 : Tweede Prijs Jef Vloeberghen voor liefhebbers te Leest. Dirk Van Dam versloeg Jan Poelmans in de spurt. Er waren 50 deelnemers.

-Dirk met zijn zegepalm tussen familie, vrienden en supporters.

 

1988-89

 

Eerste Provinciale

Voorzitter : Jean Van Dam. Secretaris: Jean Apers.

Trainer : Hubert Foqué, tijdens het lopende seizoen vervangen door Theo Custers.

Kern : Rudi Andries, Luc Callewaert, Theo Custers, Pieter De Prins, Johan De Vos, Patrick Druez, Marc Faes, Hubert Foqué, Chris Goossens, Patrick Neutiens, Rudi Schiettecatte, Hendrik Spiessens, Mokhtar S’Rifi, Luc Van den Berghe, Dirk Van Dam, Eugene Van Hecke, Eddy Van Moer, Marc Verbist.

Aantal jeugdploegen : 1.

 

Na de successen trad SK in het voetbalseizoen 1988-89 voor het eerst in haar nog korte activiteit in de Belgische Voetbalbond in de hoogste provinciale reeks aan.

Dit met heel wat wijzigingen. De sponsor verdween, Omniteck kwam in de plaats en ook de drie Zaïrezen vertrokken.

Enkele Belgische spelers gingen hun geluk elders beproeven of hingen de shoes aan de haak zodat heel wat nieuwe gezichten hun opwachting kwamen maken.

Niet minder dan 24 gezichten werden aan de pers voorgesteld, niet allemaal bestemd voor de eerste ploeg maar ook voor de twee reverveploegen waarmee men dit seizoen van wal trok.

De meest spectaculaire transfer was die van de 37-jarige oud-internationaal en latere keeperstrainer van de Rode Duivels onder Rene Vandereycken, Theo Custers.

De besnorde Mechelse cafébaas had lang geaarzeld om zijn handtekening te plaatsen, hij wou bij zijn nieuwe vereniging immers aan de slag met zijn keepersschool.

Uiteindelijk deed SK hem het beste bod.

Trainer Foqué was blij met de massale inbreng maar wees er van bij het seizoenbegin op dat zijn ploeg bovenal voor kwantiteit gekozen had en de kwaliteit nogal had verwaarloosd.

Vooral het vertrek van zijn drie Afrikanen zag hij met lede ogen aan. Gemele Lofombo was terug naar Bornem vertrokken, Refin Mandondo naar Oostende en Jean Lumuanganu, eigendom van vorige sponsor Petrus Boghemans, kwam niet langer voor SK uit.

De transfer van Jeanke naar Montpellier liep echter fout en de “Zwarte Parel” acteerde vanaf oktober ‘88 opnieuw voor SK.

Begin november, na vier nederlagen op rij, begon de troon van trainer Foqué te wankelen.

Na de match op Oevel werd hij door het Leestse bestuur bedankt.

De nieuwe trainer werd Theo Custers.

Foqué liep al weken op eieren bij SK Leest.

Er was clanvorming en de Mechelse oefenmeester wilde daar een einde aan stellen maar uiteindelijk kostte het hem de eigen kop.    

Als voornaamste reden voor het minder presteren van de club, gaf Foqué het ongelukkige

aankoopbeleid aan. Er werd veel gekocht maar alleen Custers bleek volgens hem een echte aanwinst. 

 

48-jarige in doel.

 

In januari ’89 haalde SK de krantenkoppen toen de 48-jarige Jos De Winter

de grieperige Theo Custers in doel verving.

SK Leest zat toen zonder reservedoelman.

Jos De Winter trainde op dat moment de jeugdige doelwachters van Tubantia en maakte deel uit van de keepersschool van Custers. Het was op verzoek van laatstgenoemde dat Jos zich bij SK liet aansluiten om in geval van nood ingeschakeld te worden. Toen hij dan toch opgeroepen werd om in de eerste ploeg te fungeren was hij amper twee weken speelgerechtigd.

Tegenstander was Herenthout. SK verloor de match met 0-1 maar de keeper kon niets verweten worden, ook niet de week nadien toen gewonnen werd van Hoboken met 0-2.

“Never change a winning team” was het credo van Theo Custers maar toen SK tegen Retie forfaitcijfers kreeg aangesmeeerd nam hij zelf opnieuw plaats in het doel.

Zes jaar later zou de evenoude Willy Stroobants dit exploot herhalen toen hij noodgedwongen diende in te vallen voor titularis Jan Van der Veer (zie verder).

 

Lumuanganu

 

In de wedstrijdverslagen van dat seizoen vonden we zoals gezegd de naam terug van Jean Lumuanganu alhoewel die niet voorkwam in de kern bij het siezoenbegin. Vaak speelde hij echter niet. De Zaïrees kon zich toen moeilijk vereenzelvigen met de bij SK heersende tucht. Volgens Custers miste “Jeanke” de ijzeren hand van zijn vroegere werkgever Pierre Boghemans en kon hij daar niet blijven bij stilstaan.

In maart moest hij, wegens problemen met zijn verblijfsvergunning, naar zijn geboorteland terugkeren.

 

“Zwarte  Parel” Jean Lumuanganu

 

Hij was één van de beste spelers die ooit voor SK Rapid zouden uitkomen.

“Jeanke” was niet erg groot maar lenig en kwiek en hij kon het verschil maken met zijn techniek, met zijn beweeglijkheid en zijn snelheid.

Elke tegenstander vreesde hem en in zijn topperiode liepen zijn bewakers steevast tegen een gele kaart aan.

Met zijn talrijke kapbewegingen kon hij iedereen in de luren leggen. Hij werd dan ook  hard aangepakt en was vaak gekwetst en onbeschikbaar.

De “Zwarte Parel” werd weggehaald bij Tubantia Borgerhout, waar hij als Zaïrese illegaal leefde van dag tot dag.

Sponsor Boghemans bood hem huisvesting en werk en voorzitter Van Dam zorgde voor een geldige verblijfsvergunning.

Als chauffeur van een minister kon dat toen nog.

Later woonde Lumuanganu in één van de kleine huisjes in de Blaasveldstraat, naast de boerderij van De Rooster.

Jean had niet veel nodig om tevreden te zijn, maar hij moest een beetje begeleid worden.

Soms beschikte hij niet over aangepast schoeisel en op 24 oktober 1990 meldde Het Nieuwsblad dat  Jeanke in de wedstrijd thuis tegen Veerle nogal zwaar werd aangepakt. Hij kreeg maar liefst drie bewakers op zich en in de tweede helft slaagde de Zwarte Parel er niet meer in om nog één duel te winnen, geen wonder vervolgde de krant, want  de Zaïrees verhuisde deze week en had zondag ook niks gegeten...

Dezelfde krant schreef op 5/12/90 dat Lumuanganu bij Lommel had getest maar dat het zaakje niet doorging omdat er”te veel geld aan de vingers van anderen bleef plakken...”

In 1987 onderging hij te Pellenberg een heelkundige ingreep aan de knie.

De operatie werd succesvol uitgevoerd door de befaamde dokter Martens.

 

Vrijgesproken

In november 2000 werd Lumuanganu door het hof van beroep te Antwerpen vrijgesproken voor de tackle die hij tijdens een voetbalmatch op 13 april ’97 in Tisselt, een thuisspeler (Yoeri De Vos) had toegediend. De speler van Tisselt had door de tackle een kuit- en scheenbeekbreuk opgelopen waarop boze supporters het veld betraden.

De Zaïrees werd eerst bij verstek door de Mechelse strafrechtbank veroordeeld tot 4 maanden celstraf en 400.000 frank boete voor opzettelijke slagen. Hij tekende verzet aan, waarna de rechtbank het vonnis milderde tot 15 dagen celstraf en 20.000 fr boete voor onopzettelijke slagen. Aan zijn gewonde tegenspeler moest hij 438.000 frank schadevergoeding betalen.

Jean ging hierop met succes in beroep.

Ook het hof van Antwerpen herkwalificeerde de feiten, eerst naar onopzettelijke slagen en verwondingen. Vervolgens stelde het hof in een omstandig gemotiveerd arrest vast dat de tackle deel uitmaakt van de risico’s van een voetbalmatch, en sprak Lumuanganu vrij.

“...Het is niet aangetoond dat beklaagde bij de bewuste spelfase blijk gaf van een onaanvaardbaar verlies aan zelfbeheersing, noch dat hij op exorbitante wijze zou afgeweken zijn van de normale regels van het voetbalspel. Het contact is te wijten aan ongelukkige en onvoorzienbare omstandigheden...”

Ruim tien jaar zou deze kwikzilveren en ongrijpbare Zaïrees de kleuren van de blauwroden verdedigen.

Momenteel woont Jeanke te Mechelen waar hij tewerkgesteld is in een pakjesdienst.   

 

Degradatiespook ontlopen

 

Tot drie speeldagen van het einde lonkte het degradatiespook voor SK maar vooral dankzij de klasse en inzet van Theo Custers bleef de club in eerste provinciale.

 

Foto’s :

-Jean Lumuanganu.

-De ‘Zwarte Parel’ in actie.

1983-84 : Overstap naar de Belgische Voetbalbond

 

Principes zijn er om overboord gegooid te worden...na vijftien jaar activiteit in het Katholiek Sportverbond zette S.K. Leest in het seizoen 1983-1984 de stap naar de competitie van de Belgische Voetbalbond. Dit in het spoor van aartsrivaal V.V. Leest.

Aanvankelijk wou men enkel met de in 1982 gestichte vrouwenploeg bij de Belgische Voetbalbond aansluiten. Men was de steeds terugkerende onderhandelingen voor de organisatie van vriendenwedstrijden beu, maar later hakte het bestuur ook voor de mannen de knoop door.

Secretaris Jean Apers motiveerde die beslissing in Gazet van Mechelen van 14 juni 1983 : “Wij hadden vernomen dat in het Mechelse nog slechts twee  ploegen in de competitie van de voetbalbond mochten actief worden. Daarom hebben wij de beslissing niet langer uitgesteld. Nu krijgen we ook de kans om meer in de bekendheid te treden en een ruimer publiek aan te trekken omdat in vierde provinciaal heel wat derby’s met ploegen zoals Heffen, Hombeek, Rapid en Tisselt op het programma staan en de verplaatsingen tot een minimum beperkt worden. Dat was vroeger in het Katholiek Sportverbond één van de grote problemen. Daar speelden we in derde en moesten meestal aantreden tegen Antwerpse ploegen, zelfs een verplaatsing naar Essen diende gemaakt. Ander pluspunt is dat wij vanaf volgend seizoen ook inkomgelden zullen mogen innen.”

 

Deze overstap zorgde nog voor andere problemen.

Zo diende er ook nog een jeugdelftal op de been gebracht.

Met de hulp van Racing Mechelen kwam het bestuur in contact met een 30-tal scholieren.

Na onderhandeling met de betrokken spelers en hun ouders werden er veertien vastgelegd. Aangevuld met enkele Leestse jongeren was dit probleem snel van de baan.

Ook voor het seniorelftal diende nog één en ander op punt gesteld te worden.

Een vijftal spelers, reeds enkele jaren actief bij SK, maar nog aangesloten bij een             andere club van de Belgische Voetbalbond, alwaar ze meestal niet aan hun trekken kwamen, moesten nog getransfereerd worden.

 

Van Racing Mechelen kwamen Van Calster en Vlassenroot over en als trainer werd Harry Cauwenbergh aangeworven, tot voor kort nog actief in tweede provinciale en een man met heel wat ervaring.

Het hoofdterrein werd gedraineerd en de werkzaamheden aan een tweede terrein            werden ingezet. 

 

SK Ladies

 

Ruud Verstraeten, tevens trainer van de scholieren, nam samen met Frankie Van             Ingelgem de vrouwenploeg onder zijn hoede. Mariette De Bont was ploegafgevaardigde.

De eerste kennismaking met het provinciaal voetbal verliep voor de SK Ladies             allesbehalve positief : zij liepen op Nijlen tegen een 13-0 nederlaag aan.

Verzachtende omstandigheid was wel dat men het uitgerekend in de allereerste partij reeds tegen de  kampioenen van het vorige seizoen diende op te nemen.

In feite vormde het team van S.K.Ladies een familieploeg, de meeste speelsters waren immers verloofde of echtgenote of broer van een bestuurslid of speler. Zo was Hilde Van Dam de dochter van de voorzitter en de zus van Marc en Dirk, beiden nog actief in de eerste ploeg.

De dames werden ook niet vergoed voor hun prestaties. 

 

Supportersclub

 

Op 28 april 1984 werd de supportersclub “Blauw-Rood” opgericht. Enkele maanden later telde ze reeds 70 leden.

Het doel : de ploeg van S.K. financieel steunen en meer bekendheid geven.

Om dat te bereiken werden regelmatig etentjes en kaarttornooien georganiseerd.

Vooral dat laatste was midden jaren ’80 zeer lucratief.

Die supportersclub had een ietwat eigenaardig ontstaan meegemaakt. Het was nogal eens de gewoonte om na een voetbaltreffen een etentje te houden in het duivenlokaal van Leest Heide. Dat kon de ene maal een haring zijn, de andere maal stoofvlees, een Chineesje ...

Waarom dan geen supportersclub opgericht die ook andere aktiviteiten zou kunnen organiseren dan de wekelijkse etentjes ?

De praktische organisatie lag dat eerste uur in handen van voorzitter Ludo Verschuren, feestleider Lucien De Keersmaecker, secretaris Herman Verhoeven, penningmeester Jozef Van der Elst, ondervoorzitter Paul Verschueren, organisator Armand De Bleser en bestuursleden Willy Verschuren en Selleslagh.

In 1984 en 1985 werd de zaal “Alpenhof” in Heffen afgehuurd en was de hoofdprijs telkens een Ford Fiesta Junior. Omdat die zaal te klein gebleken was, week men in 1986 uit naar “Het Witte Paard” te  Kapelle-o/d-Bos. Ook hier was de hoofdprijs een wagen en waar het             bestuur van VV Leest dezelfde maand september in hun kaarttornooi  had uitgepakt met een prijzentafel van 400.000 frank ging de supportersclub er prat op een prijzentafel van 700.000 fr te bieden.

Die eerste kaartdag zat het bestuur van de supportersclub met een happy  problem : er kwamen 650 potentiële kaarters opdagen maar er was slechts plaats voor 540 van hen...

 

Gesteund door dit succes richtte de supportersclub enkele maanden later in dezelfde zaal te Kapelle-o/d-Bos een avondvullend showprogramma met “Gaston en Leo” in, de bekendste en populairste komieken van Vlaanderen.

De supportersclub financierde in 1986 de nieuwe lichtinstallatie, ze telde toen 150 leden.

In ’87 werd de prijzentafel van het 4^de super kaarttornooi opgedreven tot 750.000 frank en was de eerste prijs een Toyota Starlet met een waarde van 200.000 fr.

Dat jaar werd Will Tura naar “Het Witte Paard” gehaald. Er zouden nog ontelbare activiteiten en organisaties volgen.

In 2003 was er in februari het traditionele “Jak” festijn (paardensteak of schep) en met Heide-Kermis werden echte Zeeuwse mosselen geserveerd.

In 2005 werden ten voordele van de Club 7.000 kg mosselen bereid en verkocht, een absoluut record.

Met pinksteren overleefde het Sinksentornooi voor Leestse ploegen, gekoppeld  aan een week-end zonder koken.

Bij de eerste thuiswedstrijd van het seizoen voorzag de ploeg tevens een mossel-event in het chalet.

 

In mei 1984 noteerden we het ontslag uit de VZW van de bestuursleden Elie Bertrand en Alfons Janssens.

Louis Van den Bosch en Sylvain Van den Avont kwamen het bestuur versterken.

 

Dat eerste seizoen in de Belgische Voetbalbond vestigde SK Leest zich onmiddellijk in de middengroep, net onder de topploegen.

Onvoldoende voor een ambitieuze voorzitter als Jean Van Dam.

Met het aantrekken van sponsor Boghemans gaf hij een nieuwe impuls aan zijn team.

 

Foto’s :

-SK Leest maakte de overstap van de KKSFB naar de Belgische Bond en haalde een heleboel nieuwe spelers in. Op de foto : Francis Casteels, Chris Heymans, Wilfried Piscador, Leo Rombauts, Marc Rucvoy, Jean-Marie Schaerlaeken, Guy Schafraet, Koenraad Smets, Carlo Van Tulden, Leo Verhasselt en trainer Harry Cauwenbergh.

-De damesploeg samen met Frankie Van Ingelgem en ploegafgevaardigde Mariette De Bont.

1983

 

SK Ladies

In maart 1983 speelden de Ladies van SK Leest een vriendschappelijke wedstrijd tegen

Beerzel, als voorbereiding op de overgang naar de competitie van de Belgische voetbalbond.

De ploeg scheen er rijp voor : in de 10^de minuut schoot Diana Van Beerzel  de Ladies op voorsprong en in de tweede helft stopte doelvrouw Hilde Van Dam een strafschop van de bezoekers. Met nog doelpunten van Ilse Pepermans en Sabine De Blezer (2x) haalden de SK Ladies het met ruime 4-0 cijfers.

 

Kaartavonden

 

Op de vrijdagen 11, 18 en 25 maart 1983 richtte SK Leest drie “REUZE KAARTAVONDEN” in.

Plaats van het gebeuren : het chalet van S.K. Leest aan de zennebrug.

Inleg 40 fr. Aanvang 20 uur en er was “1 Grote Kip per tafel” te winnen. Bovendien waren er ook mooie prijzen voor het eindklassement na de drie dagen. 

 

 

Jean Apers secretaris.  

 

Op 8 april 1983 werd Jean Apers uit de Scheerstraat (Ten Moortele) Secretaris in opvolging van Elie Bertrand.

 

 

Secretaris Jean Apers : onverwoestbare ruggegraat.

 

Misschien nog belangrijker in een voetbalclub dan de voorzitter is de secretaris.

Hij is de verbindingsman met de Belgische Voetbalbond, hij verzorgt de briefwisseling en de administratie. Hij sluit de overeenkomsten met de spelers af, volgt contracten op. Kortom zijn verantwoordelijkheid is niet te onderschatten.

Wat de secretaris van SK Rapid onderscheidt van zijn collegas van andere clubs, is dat hij ook de handen uit de mouwen kan steken. Geen klus is hem te veel of te machtig.

Loodgieterij, schrijnwerkerij, metserij...Jean Apers kan en doet het allemaal, eigenhandig, pro deo en indien het echt niet anders kan met de hulp van derden.

Toen zijn voorganger de accurate en perfectionistische Elie Bertrand zijn secretarisfunctie beeindigde, bleek Jean de gedroomde opvolger.

Als geboren en getogen Leestenaar, als ex-speler van FC Telstar waar hij meestal voor de reserven uitkwam en als collega van Elie Bertrand bij Belgacom.

Maar vooral zijn punctualiteit, zijn werklust en standvastigheid zouden de club geen windeieren leggen.

Bovendien genoot hij de onvoorwaardelijke en niet te onderschatten steun van zijn familie. Vader Frans Apers stond jarenlang in voor de ticketverkoop en wat zou de tombola zonder moeder Maria zijn en het gelegenheidsrestaurant van de club zonder zijn  echtgenote Leen .

Zulke mensen zijn de levensadem van een club.

Intussen vormt Jean al decennia één van de solide fundamenten van SK Rapid Leest.

 

 

15^de Sinksen Tornooi

 

Het 15^de Sinksen Tornooi en de 10^de Wisselbeker Jean Van Dam van mei 1983, waaraan traditiegetrouw acht ploegen deelnamen werd bij de heren gewonnen door SP Leest, voor KWB Leest en SK Leest. Chiro werd 4^de voor Sint Cecilia, Heidevrienden, Vevoc II en

Vevoc I.

Het damestornooi werd gewonnen door VV Leest voor SK Leest, Chiro en Schuttershof.

 

Stuif-In van SK Ladies

 

Ten voordele van de S.K. Ladies ging op 25 juni 1983 een STUIF-IN door in de zaal Sint-Cecilia in Leest dorp. Ingang 50 fr., voorverkoop 40 fr.

Met D.J. Eddy De Groot van Radio Reflex.

 

Foto’s :

-Het elftal van de SK Ladies.

-Secretaris jean Apers.

1978

 

Stichter en Ere-Voorzitter verongelukt.

 

Op 12 januari 1978 werd Alfons Hellemans bij het oversteken van een steenweg te Mechelen door een motorrijder gevat.

Fons overleed kort na zijn aankomst in de St-Jozefkliniek.

De 23-jarige motorrijder uit Deurne werd slechts lichtgewond.

Fons Hellemans was zaakvoerder van de gelijknamige bakkerij en zoals reeds vermeld, samen met Jean Van Dam medestichter van FC Telstar en ere-voorzitter. 

Een groot gemis voor de club.

Zijn weduwe Amelia “Amelie” Portael zette zijn taak verder.

 

1980

 

Nieuw bestuurslid

 

Jozef Daelemans kwam het bestuur van de VZW SK Leest versterken.

 

Bal

 

Op zaterdag 4 oktober 1980 organiseerde S.K. Leest een “Groot Sport – Bal” in de zaal Sinte-Cecilia in de Dorpsstraat. Toegangsprijs in voorverkoop 70 fr en in de zaal 80 frank.

Muziek : orkest “The Wigs”.

 

1981

 

Uitbetaling en souper

 

Op vrijdag 18 december 1981 ging de club, naar jaarlijkse gewoonte, over tot de uitbetaling van de gespaarde gelden in de spaarkas “Sport-Kring”. Dit ging gepaard met een souper in het chalet van de club. Deelnameprijs : 220 fr voor leden en 490 frank voor niet-leden.

Op het menu stond : garnaal cocktail, kippenroomsoep, kalfsgebraad met groentenkrans, kroketten, verse ananas met slagroom en koffie en gebak.

Voorzitter van de spaarkas : Louis Van den Bosch, secretaris Jean Apers.

Tot maart 1983 werd er gespaard in “het Brughuis”, nadien in het chalet.

 

1982

 

Eéndagsreis

 

Op zaterdag 4 augustus 1982 werd een ééndagsreis ingericht voor de spaarders van de club.
De trip ging naar het Begijnhof van Diest, het militair kerkhof van Heri-Chapelle, Monchau en het standbeeld van Stan Ockers te Beaufays. De prijs bedroeg 250 fr.per persoon maar daarvan werd later 150 fr. terugbetaald aan de leden.

Datzelfde jaar werd begin september het “Bleukenstornooi” georganiseerd.

SK ontving  de vrije ploegen Uilenspiegel, Taxi, Adegem en Running Boys en de in de KKSFB uitkomende Boterwaag.

De Leestenaars eindigden tweede na Taxi.

 

Foto’s :

-Fons Hellemans had veel over voor zijn ploeg. Rechts bakkersgast Jean Spinnael.

-Een pak spelers woonde de begrafenis van Fons Hellemans bij. Van links naar rechts :

Jean Apers van het Brughuis, Jean Neutiens, Jan Solie. Rij rechts : Eddy Apers, Willem Mees, Jef Apers, Fons Janssens, Victor De Lauw.