1983 – Zaterdag 22 oktober : Dank- en Huldeavond aan Aalmoezenier Herregods.

1983 – 28 oktober : Landelijke Gilde ‘Europa’ door M. De Serano in het Parochiecentrum

1983 – 29 oktober : Eerste Algemene Vergadering LG

1983 – 30 oktober :  Eerste Algemene Vergadering KVKV.

1983 – Zondag 30 oktober : Mosselfeesten V.V. Leest

            In het chalet,vanaf 11 uur, vonden de mosselfeesten van V.V. plaats.

            Mosselen zoveel men lustte met frietjes of brood voor slechts 200 frank.

            Ook stoofvlees was verkrijgbaar.

            Als afwisseling waren er voetbalwedstrijden voor scholieren, veteranen, dames en

            om 15 uur speelde het fanionelftal tegen F.C. Muizen.

1983 – Zondag 30 oktober : Mosselfeest Vevoc

            Simultaan met de mosselfeesten van VV Leest richtte Vevoc in zaal Piessens

            ook een mosselfeest in. Leden van Vevoc, chiroleiding en enkele genodigden,

            sponsors van de voorbije croos waren aanwezig, 180 in totaal.

            Men had de gelegenheid te kaarten, muziek te beluisteren, tafelspelen te doen

            of gezellig een babbeltje te slaan.

            Er werd ook nog een film gedraaid met de samenvatting van de Cross uit het

            jubileumjaar 1982.

            Emiel Peeters, die de eerste prijs in de fotowedstrijd won, kreeg een uitzonderlijke

            vergroting van zijn winnende foto.

            Er volgde ook nog een huldiging van Fons Huysmans, die gedurende 8 jaar

            verantwoordelijk was voor Vevoc – volleybal, maar er het bijltje bij neerlegde.

            De aspiranten-meisjes zorgden voor de bediening bij het eten en de jongens voor

            de drank.

            (‘DB’,december ’83)

1983 – November :  Versterking voor de redactieploeg van ‘De Band’.

“Het is telkens een hele opdracht om van de ene in de andere maand een nieuwe ‘Band’ samen te stellen. Dank zij de inzet van een stel actieve medewerkers en een goede redactieploeg lukt dit toch. Wij verwolkomen dan ook van harte Luc Verelst en Karel Duysburg die onze ploeg voortaan komen versterken. Zij hebben ondertussen reeds getond dat ze de handen uit de mouwen kunnen steken…”  (‘DB’, oktober ’83)

1983 – November : Leestenaars treden zo uit de oude doos (Verzameling Stan Huysmans)

 Een opstel van Willy Lauwers van 1 december 1957.

Onze Boerderij.

“Onze boerderij staat in de Larestraat, nr. 1. Ze is ingedeeld als volgt : een keuken, een voorplaats, drie kamers, het washuis, de koestal, de schuur, de paardenstal en het varkenshok.

De stal is gebouwd boven de beerput en er kunnen acht dieren in. De schuur is een grote plaats om stro in te bergen. Er is daar een dorsvloer en een tas. Onder de tas liggen de aardappelen in de kelder. In de paardenstal staat natuurlijk het paard, onze brave Lis.

Er zitten ook konijnen. In het varkenshok knorren vier dikke zwijnen. Er zijn daar ook twee runderen.

Het karhuis dient om het alaam in weg te bergen. Er staat een pikmachine, een beerbak, een egge en een ploeg, schuppen en rieken, ook nog een wagen, een kar en twee kruiwagens om lasten mee te vervoeren.

Er lopen zeventien kippen, -wij zeggen thuis kiekens,- rond ons erf : witte en bruine, die ons smakelijke eieren geven, die ik zeer graag lust.

Wat ik nu vertel gebeurde in de oorlog. De schuur was afgebrand en de oogst moest daarom boven de stal. Toen daar acht karren oogst opstaken, brak de ijzeren steunpaal, die onder de grote poutrel stond, en het welfsel zakte in. ‘Ai-jai-jai’ zei vader. Na veel lastig werk kwam toch alles weer goed.

Op onze boerderij vind ik het prettig te leven, bij vader en moeder en met mijn broers, en als’t dan nog vakantie is…”

De schrijver Willy Lauwers :

Tijdens het schooljaar 1957-’58 leerling in het 6^de leerjaar.
-Geboren te Leest op 16 maart 1946.

-Zoon van Jan LAUWERS en Josefa DE WIT, Kouter 78, in 1957 wonende Larestraat 1. Gezin met 4 zonen.

-Gehuwd met Suzanne JACOBS (Hombeek), verpleegster in het O.L.Vr.-ziekenhuis Mechelen.

-Wonende te Hombeek Bankstraat 71.

-Beroep : Technisch bediende bij Agfa-Gevaert. Speciaal nazicht copieerapparaten, onderhoud en herstellingen ter plaatse, vooral bij verzekeringsmaatschappijen, makelaarskantoren, notariaten e.a.

-Kinderen : Wim (7) en Elke (2).

-Studies na 6^de leerjaar : College te Mechelen : Lager-Middelbaar + 2 jaar Hoger-Middelbaar. Daarna Technische Scholen Melaan, Industriele Wetenschappen A2.

-Verlof : dit jaar kwam Nieuwpoort als gezinsvakantie aan de beurt.

-Hobby : biologisch tuinieren : m.a.w. : kunstig inspelen op de manier waarmee de natuur zelf werkt. Willy probeert te tuinieren zonder gif : geen pesticiden, geen insecticiden, geen giftige meststoffen. Wel goede compost bereiden en deze rijke humusbereider oordeelkundig, steeds ruim, toedienen. Inspelen op de natuur, op het rijke bodemleven, dat microgronds leven rustig laten gedijen en rijpen, vooral de rust ervan niet verstoren en zeker niet vergiftigen. Deze nieuwe (of is het oeroude) weg van tuinieren spreekt hem erg aan.

Inderdaad Willy, tuinieren zonder gif is een lovenswaardige betrachting. We kennen U goed van in het 6^de leerjaar, (waar is de tijd van toen ?) als een stil bezig WERKERTJE, altijd WEINIG in woorden, maar VEEL in rustig DOEN, en vooral NIET WILLEN OPGEVEN ! We wensen U veel succes in uw tuin zonder gif, met uw bodembedekking boven dat donkere drukke wriemelende microbisch grondleven, met uw groenten zonder insecten en uw fruit zonder ziekten. Dat wordt dan een uitstekende, een mooie dynamische hobby, uw biologische KUNST, waardig te veroveren.

        Stan Huysmans.      

1983 – 6 november : Familiefeest Chiro

            Groepsleider Jean Van Praet en groepsleidster Mie Lefever heetten alle

            aanwezigen welkom waarna het feest kon beginnen.

            Alle opvoeringen speelden zich af in een speelgoedfabriek en elke groep

            zette zijn of haar beste beentje voor.

In ‘De Band’ van januari ’84 verscheen een verslag van dit feest :

“Na maandenlange voorbereiding  kwamen we dan toch aan zondag 6 november. Dit betekende voor ons ‘the big day’. In de voormiddag werden alle voorzorgen, zoals tafels klaarzetten, genomen.

Eén uur : de laatste microtesten werden uitgevoerd  en de belichting uitgeprobeerd.

Twee uur : onze chiro-ouders kwamen zachtjes aan de zaal binnengewandeld en de chiro-leden begonnen zachtjes aan te beven.

Dan was het zover :’ half drie !’ Groepsleider Jean Van Praet en groepsleidster Mie Lefever stapten het theater op. Zij brachten een korte inleiding over wat deze namiddag zou brengen.

Gans het chiro-feest zou zich afspelen in een speelgoedfabriek. Een speellustige jongen zou toevallig een speelzieke jongen tegen het lijf lopen. De ene met een basketbal in de hand en de andere met een duurzaam videospelletje tussen de vingers. Zo probeerde de speellustige kerel de andere te overhalen om mee naar de speelgoedfabriek te gaan. Aldaar aangekomen werd er heel wat beleefd. De stukjes die door elke groep werden gebracht werden ingeleid door de aspiranten-meisjes. En dat iedere groep zijn beste beentje heeft voorgezet hoeven we alvast niet te vertellen. De ene groep bracht dansjes en de andere weer over iets ernstig. Zo was er een groepje aanwezig dat een verhaaltje bracht over vriendschap en samenwerking. Er waren eveneens groepen die het gewone speelgoed vergeleken met het nu (passieve) moderne videospel. Dat deze stap tussen creatief spelen en passief spelen ver van elkaar gescheiden was kon men vast en zeker bij het talrijk publiek waarnemen.

Na enkele uurtjes gezellig theater kijken werd er ook aan de inwendige mens gedacht.

Honderden pistolets en koeken werden dan door de mond langs de keel binnen geschoven.

Dan kwam het moment van traditioneel dia’s kijken. Als afsluiting van ons huis chiro-feest kwam gans de chiro-groep samen de zaal ingewandeld om het jaarthemalied voor te stellen : ‘Zet het spel op stelten’.

Nadat alle chiro-ouders en sympathisanten de zaal hadden verlaten begonnen dan de oudste chirogroepen met het schoonmaken van de zaal. Dan werd in een propere zaal verder gegaan met volksdans en gezellig samenzijn.

Dat iedereen zich heeft geamuseerd hoeven we alvast niet te vertellen. Het was weer een tof en gezellig chirofeest.

     De chiroleiding.” 

1983 – 13 oktober : Overlijden van Frans Boey

“Op 13 oktober ll. overleed ons erelid Frans Boey. Hij werd geboren in 1900.

We herinneren ons Frans als een man die heel wat moeten lijden heeft. Vooral in zijn gezin heeft hij heel wat tegenslagen moeten verwerken.

Iedereen zal het er met ons over eens zijn dat Frans een vurig supporter was, niet alleen van zijn geliefde voetbalploeg maar ook van onze fanfare.

Onrecht kon hij helemaal niet verdragen !

De afscheidsrede in de kerk werd uitgesproken door Bert Robijns.
We bieden de familie onze innige deelneming aan.”

(‘Toeters en Trompetten’, nr. 5, 1983)

Frans Boey was te Leest geboren op 25 maart 1900 en gehuwd met Delphina Campion (°Leest 9/3/1902, +Mechelen 9/9/1979).

1983 – Vrijdag 14 oktober : 6^de Grote KWB-Kaartwedstrijd (folder onderaan)

            Ging door in “Ons Parochiehuis” in de Kouter. Deelname bedroeg 80 fr.

            Er waren 328 deelnemers die 86 prijzen mochten delen.

            Winnaar werd F. Cleemput uit Breendonk voor F. Van den Heuvel uit Tisselt. 

1983 – 15 oktober : KVG Teerfeest in de parochiezaal

1983 – 18 oktober – Gazet van Mechelen :

            Maria De Prins speelt in “Transport”.

“Maria De Prins werd als eerste dochter van Pieter (Noot : ‘Fille’) De Prins en Elisabeth Boey geboren te Leest op 5 september 1954. Zij bracht haar jeugdjaren door samen met broer Karel in het ouderlijke huis aan de Alemstraat te Leest.

Zoals haar vader, die 10 jaar voorzitter was van de KWB te Leest, kwam zij ook snel in het verenigingsleven. Zij bracht de zondagnamiddagen door bij de chiro te Kapelle-op-den-Bos. Op 18-jarige leeftijd volgde zij de studies van verpleegsassistente en is nu tewerkgesteld bij het OCMW te Brussel.

Daar verzorgt zij dagelijks de zenuwzieke mensen op de V-dienst in een Brussels herstellingsoord.

Maar ook op sportief vlak zette zij haar beste beentje voor. Zij nam deel aan verscheidene loopwedstrijden en behaalde mooie prestaties in het Belgisch scholierenkampioenschap. Maar door het werk, waarbij zij regelmatig weekeinddienst heeft, moest zij afzien van de competitiesport.
Vijf jaar geleden trad zij in het huwelijk met Frans De Decker, die trouwens ook een zeer actief bestuurslid is bij de Vevoc te Leest. Kortelings gaan zij samen met hun 3-jarig dochtertje Ellen, een gerestaureerde woning aan de rand van Leest betrekken.

Reeds op jonge leeftijd werd Maria De Prins aangetrokken tot de muziek, en vooral de richting kleinkunst. Zij bracht haar eerste liedjes op de planken samen met Jef Elbers, de Vlaamse Brusselaar. Ook trok zij regelmatig naar de KVS te Brussel.

En daar leerde zij veel mensen uit de toneel- en filmwereld kennen.
Het was vanuit deze middens dat haar de vraag gesteld werd om een figurantenrol te vertolken in de nieuwe BRT – VARA – coproductie.
Oorspronkelijk zou dit feuilleton de naam “Les Routiers” krijgen maar onze noorderburen opteerden voor “Transport”.

De opnamen waren voor Maria De Prins een hele ervaring.

Hetgeen haar enorm verwonderde waren de uren opnamen nodig voor enkele minuten film. Maar toch geraakte zij gefascineerd door deze wereld. Zo trad zij ook toe tot de filmclub Bokam, in de Cooremansstraat te Boom.

Daar is men volop bezig met een korte amateursgeluidsfilm.

Intussen kreeg zij voor andere producties ook al aanvragen.

Zij voelt soms wel het gebrek aan scholing, maar ervaring zal het in de toekomst wel iets lichter maken. Zij hoopt ooit nog eens een dedectieverol te kunnen spelen in een film.

Op onderzoek gaan en het avontuurlijke lijkt voor haar één van de mooiste rollen.

Al heeft Maria De Prins niet de scholing, en is ze misschien ook wat bescheiden, er ligt zeker nog toekomst in haar filmcarrière, die ze wel als hobby wenst te behouden.

       (PBM)”

Maria “Mieke” De Prins  zou later plaatselijke beroemdheid genieten als de zangeres “Nightingale”. 

-De folder van de 6^de Grote Kaartwedstrijd van de KWB.

-Maria ‘Mieke’ De Prins.

-‘Nightingale’ Maria De Prins. (affiche)

1983 – 10 oktober : Teerfeest Gepensioneerden met eucharistieviering om 14 uur.

1983 – 11 oktober – Gazet van Mechelen :

            Koninklijke Fanfare St.Cecilia uit Leest bijna 85 jaar jong.

“Met de regelmaat van een klok komt de K.F.St.-Cecilia in de krant naar aanleiding van één of andere opmerkelijke prestatie. Waar de laatste tijd vele fanfares achteruitgaan of stagneren, dan is dit juist het tegengestelde bij St.-Cecilia.

De K.F. St.-Cecilia is zeker niet de oudste fanfare, want in het land werden  her en der reeds verschillende 100-jarige fanfares gevierd en St.-Cecilia treft voorbereidingen van hun 85-jarig jubileum, dat gepaard zal gaan met in de inhuldiging van een nieuw vaandel.

Enkele jaren voor de laatste eeuwwisseling kwam de tijd van de politieke emancipatie; er kwam een oppositie te Leest en meteen twee dorpspartijen, in de volksmond de “Blekken” en de “Sussen”, die mekaar om beurten het burgemeestersambt betwistten.
Beiden hadden hun eigen fanfare.

Het was in maart 1899 dat het vertreksein gegeven werd om met de fanfare St.-Cecilia te starten. Maar deze bestond slechts enkele maanden. Het was het einde van een proeftocht naar het begin van een nieuwe inzet.
Op 26 augustus 1899 werd de muziekmaatschappij St.-Cecilia officieel opgericht.

Er werd reeds een vaandel aangekocht, dat nog steeds in de standaard geplaatst wordt.

Al dit verdienstelijk werk komt in de eerste plaats toe aan wijlen Theofiel Verschueren, grootvader van de huidige voorzitter Vic Verschueren. Theofiel Verschueren, geboren in 1853, bleef voorzitter tot bij zijn overlijden op 26 mei 1942. Zijn bezielende leiding werd gesterkt door twee medestichters, nl. de ere-voorzitters Frans Beullens en Marcelinus Lemmens.

Optocht

De eerste muzikale optocht van St.-Cecilia ging door op 6 december 1899, naar het bestaande café “Het Kruispunt”, hoek Juniorslaan en Vinkstraat, onder leiding van de eerste dirigent, Louis Verbeeck, afkomstig uit Tisselt.

Enkele jaren later, in 1902, ontvingen de muzikanten een pet, aankoopprijs 2,50 frank en daarna een bordje met de benaming “St.-Cecilia Leest”.

Intussen nam St.-Cecilia deel aan verschillende festivals en wedstrijden en tussen 1900 en 1934 wisten zij reeds 24 medailles in ontvangst te nemen.

In 1938 nam Rik De Bruyn de dirigeerstok over. Maar tijdens de Tweede Wereldoorlog lagen alle muziekactiviteiten volledig stil.

Onmiddellijk hierna werden door de impulsieve ondervoorzitter Frans Piessens en muziekleider Rik De Bruyn alle overgebleven muzikanten opgetrommeld om de handen terug in elkaar te slaan, en dit alles onder het toenmalig voorzitterschap van Pieter De Prins, ook burgemeester van 1944 tot 1954.

Onder de leiding van Rik De Bruyn wist St.-Cecilia in 27 jaar op 20 wedstrijden vele eerste prijzen te behalen, waarvan 12 met lof van de jury.

In mei 1949 werd naar aanleiding van het gouden jubileum van St.-Cecilia een grote nationale muziekwedstrijd ingericht, waaraan niet minder dan 39 maatschappijen deelnamen. Dit was meteen de inzet van de gekende Ceciliafeesten.

Stapparade

In 1951 kreeg St.Cecilia de benoeming tot Koninklijke Fanfare. Tijdens de wereldtentoonstelling werd door de fanfare een stapparade gegeven alsmede een concert in de omgeving van de Heizel aan de voet van het atonium.

In mei 1960 werd tijdens het 60-jarig bestaan een internationale muziekwedstrijd ingericht waarop niet minder dan 43 muziekverenigingen paraat waren.

In 1965 werdde dirigeerstok overhandigd aan Theo Fierens. In 1973 werd hij opgevolgd door Frans Dierickx. Deze dirigent drong er vooral op aan dat de muzikanten die tot het korps werden toegelaten, eerst een degelijke muziekstudie achter de rug hadden.

Op 7 april 1968 ter gelegenheid van het jaarlijks Palmzondagconcert kregen de 60 muzikanten een mooi uniform.

In de maand mei 1972 werd er definitief gestart met de alomgekende St.-Ceciliafeesten.

De vroegere dirigent Rik De Bruyn nam in 1975 tijdelijk terug de dirigeerstok over, tot eind 1976.

Nadat de gekende musicus Jan Piet Leveugle reeds voor de recrutering van jongeren had gezorgd nam hij op 1 september de dirigeerstok over. Er werd onmiddellijk van start gegaan met een 30-tal jeugdige mensen die ook een uitgebreide scholing kregen.

J.P.Leveugle had nog maar 2 maand de dirigeerstok in handen en de K.F.St.-Cecilia nam reeds deel aan het provinciaal tornooi van Fedekam Antwerpen. Zij werden kampioen in 3^de afdeling.
In 1977 behaalde St.-Cecilia de kampioenstitel in 2^de afdeling en zelfs met lof van de jury.

De K.F. St.-Cecilia mocht specialist André Van Driessche begroeten en deze leidde de muzikanten op in een nieuwe blaastechniek.

De grote dag voor de fanfare was op 2 juli 1978.

Zij behaalden te Kerkrade in de fanfare-afdeling uitmuntendheid de eerste prijs.

Aan deze muziekwedstrijd namen zo’n 12.500 muzikanten uit 26 landen deel.

Van de 300 ingeschreven korpsen geraakten er 228 door de zeer moeilijke proeven.

Op 26 augustus 1979 werd het de grote dag voor de jeugdfanfare van St.-Cecilia.

Zij behaalde te Kapelle-o/d-Bos de eerste prijs, niettegenstaande er deelnemende korpsen waren die reeds internationale successen hadden geboekt.

Rouw

Het rijtje prestaties ging verder. In 1980 nam de fanfare deel aan het Nationaal Kampioenschap van België in de afdeling uitmuntendheid. Amper één week voor dit kampioenschap werd de fanfare in een zware rouw gedompeld.

Ere-Voorzitter Leopold Piessens overleed plotseling. Maar de fanfare werd de laureaat van het Belgisch Kampioenschap en behaalde maar liefst 95,5% in de afdeling uitmuntendheid.

1981 stond weer in het wereldvlak. De K.F. werd wereldkampioen 2^de divisie met onderscheiding. Noch in 1974, noch in 1978 werd zo’n hoog puntenaantal gegeven, en de prestatie van de fanfare was werkelijk van topniveau. Dirigent J.P.Leveugle werd letterlijk en figuurlijk op de schouders gedragen.

Er wacht nu slechts nog één hogere sport op de muzikale ladder, namelijk het wereldkampioenschap 1985 in eerste divisie.

De laatste prestatie van de fanfare was het kampioenschap van België ’83.
Zij behaalden samen met St.Cecilia uit Londerzeel 94% van de punten.

Het grote succes van de K.F.St.-Cecilia is te danken aan een enorm goed werkend bestuur. De bestuursleden zijn bijna dagelijks op pad om manifestaties in te richten, jonge muzikanten te rekruteren, enz..

Maar ook de opleiding van deze jonge blazers of trommelaars loopt perpect, want bij vele fanfares situeert zich daar het probleem. Men kan nog wel jongeren rekruteren maar behouden is heel wat moeilijker.

Ook de inbreng van J.P. Leveugle moet zeker niet onder stoelen en banken gestoken worden. Een dirigent die er in slaagt 13 topprestaties met zijn fanfare te brengen in 8 jaar bewijst dat hij van hoog niveau is.

Het bestuur dat bestaat uit ere-voorzitter Mevr. Angele Piessens-Van Praet, voorzitter Victor Verschueren, ondervoorzitter August Lauwers, secretaris Stan Gobien, administratief secretaris Johan Vandeputte, verslaggever Jozef Lauwers, penningmeesters Bert Robijns en Jozef Vloeberghen en bestuursleden Bert De Borger, Leopold Huybrechts, Antoon Lauwens, Hendrik Lauwens, Jan Moons, Frans Piessens, Louis Schillemans en Marcel Van Loo werkt nu reeds samen met de fanfare aan de voorbereiding van de hoogste kwotering, namelijk het wereldkampioenschap 1985 te Kerkrade voor de eerste divisie.

Ook de muzikale leiding met als dirigent Jan-Piet Leveugle, onder-dirigent Eduard De Maeyer, lesgever Benny Wiame en leider drumband Walter Van de Venne zullen tijdens de volgende jaren zeker niet stil zitten.”

Foto’s :

-Eén der eerste groepsfoto’s van St.-Cecilia, daterend uit het jaar 1908. Op deze foto is de standaard of ‘den drapeau’ nog niet te zien. De muzikanten die al actief waren in 1902 of een paar jaar later aansloten, hebben een fanfarepet. De muzikanten met bolhoed, een gewone pet of zonder hoofddeksel waren nog niet zo lang actief. (‘Leest in Feest’)

-Stichter en eerste voorzitter Theofiel Verschueren.

1983 – 5 oktober – Gazet van Mechelen : Spoorweg Heffen en Leest gesloten.

            “Ingevolge werken ter hoogte van de spooroverweg 5, 6 en 7 van de lijn 54,

            Mechelen-Sint-Niklaas, zullen deze tijdelijk voor alle verkeer afgesloten worden

            vanaf 6 oktober tot 13 oktober 1983.

            Het geplande werkschema en de noodzakelijke wegonderbrekingen zijn als

            volgt :

            -Overweg 5 (Juniorslaan) op 6 oktober van 7 tot 16 uur.

            -Overweg 6 (Grote Heidestr.) van 6 oktober 10u tot 10 oktober 16 uur.

            -Overweg 7 (Tisseltbaan) van 11/10 8 uur tot 13/10 16 uur.

            Tijdens de werken aan de overwegen 5 en 6 zal het verkeer omgelegd worden

            via de Blaasveldstraat (Tisselt) en Tisseltbaan.

            Tijdens de werken aan overweg 7 wordt het verkeer omgelegd langs de

            Blaasveldstraat (Leest) en de Klaterstraat (Blaasveld).

            (...)”

1983 – Vrijdag 7 oktober : CSC-Interwijkenkwis

            De kwis van de ploeg “Heide en Dijle” ging door in de gemeentelijke

            jongensschool, Ten Moortele.

1983 – Zaterdag 8 oktober : Ledenfeest KWB

            Programma:

            -17u30 : Mis in de parochiekerk ter nagedachtenis aan de overleden leden.

            -18u30 : Aperitief gevolgd door feestmaaltijd met op het menu :

            gebakken forel, tomatenroomsoep, Prince d’Orloff met aardaappelpuree, wijn,

            “Poire belle Héléne”.

            -na de maaltijd dansgelegenheid.

            Prijs : 475 fr per persoon.

            Tijdens het ledenfeest had de bestuursverkiezing plaats.

            Er werden 33 geldige stemmen uitgebracht en de voornaamste uitslgen waren :

            Geerts Alfons 32, Vandeputte Johan 26, Lauwers Jef 25, Publie Staf 24, De Prins Theo

            15, Lamberts Marc 14, Thomas Frans 10, Van Laenen Leo 10. (‘DB’, november ’83).

            Het bestuur werd als volgt samengesteld : voorzitter Alfons Geerts, ondervoorzitter

            Gustaaf Publie, secretaris Johan Vandeputte, penningmeester Jef Lauwers,

            raadslid Theo De Prins en sportverantwoordelijke Wim Symons.

            (‘DB’, november ’83 en januari ’84)

1983 – 8 oktober : Overlijden van Cesar Apers

Cesar Albert Apers was geboren te Leest op 23 mei 1918  en hij overleed in het St. Norbertusziekenhuis te Duffel op 8 oktober 1983.

‘Cé van den Apers’ werd op 25 augustus 1939 gemobilieerd en ingedeeld bij de 19 Artillerie 9^de Bat.

Hij nam deel aan de veldtocht van 10 mei 1940 tot 28 mei datzelfde jaar. Op 29 mei werd hij  door de Duitsers gevangen genomen maar de dag nadien reeds slaagde hij er in ongezien een woning binnen te vluchten en te ontsnappen. Later zou blijken dat haast alle krijgsgevangenen van dit transport omgekomen waren toen hun boot bij Willemstadt getorpedeerd werd.

Na de oorlog ontving hij de Herinneringsmedaille van de oorlog 1940-45 met twee gekruiste bronzen sabels en de Medaille van militair strijder van de oorlog 40-45.

Hij was gehuwd met Celina ‘Celinneke’ Philomena Apers (°Leest 28 januari 1921, +Boom 9 mei 1997). Het echtpaar kreeg vier zonen : Jozef (‘Jef’), Eddy, Frans en Jean-Paul.

Cesar en Celine Apers waren uitbaters van café ‘De Weerstand’, Tervuursesteenweg 118 te Hofstade van april 1948 tot januari 1955. Deze herberg was ook het lokaal van de liggende wipmaatschappij ‘Hofstade Weerstand’. In deze vereniging slaagde Cesar er in  zich drie maal na elkaar tot koning  te schieten om  alzo tot keizer te worden uitgeroepen.

In de jaren ’50 was Cesar vrachtwagenchauffeur bij de stovenfabriek Fobrux. Hij reed internationaal. Met een Mercedes legde hij meer dan 300.000 km af zonder ongeval noch enige reparatie. Dat was een prestatie in die tijd, rekening houdend met het feit dat er omzeggens nog geen snelwegen waren en alles langs gewone en niet al te comfortabele wegen gebeurde. Door Daimler-Benz werden hem hiervoor diploma’s en gouden spelden overhandigd.

In het begin van de vijftiger jaren was hij scheidsrechter bij de Belgische Voetbalbond en bracht het zelfs tot lijnrechter bij internationale wedstrijden.

Omstreeks ’62 verhuisden Cesar en Celine met hun gezin terug naar Leest en namen hun intrek bij Frans Lodewijk Apers, de oudste broer van Celine, in het Brughuis.

Frans  Apers was er alleen komen voor te staan nadat zijn broer Jozef Frans Emiel (‘Jef van de Brug’) naar Battel verhuisd was. Als zaakvoerder bij de Belgische Boerenbond, met zijn café, zijn kolenhandel en handel in meststoffen en granen kon hij alle hulp gebruiken.
Wijl Celine haar broer hielp in de zaak, nam Cesar zijn vroeger beroep van voeger weer op.

Foto’s : (Eddy Apers)

-Soldaat Cesar Apers

-Huwelijksfoto van Cesar en Celine Apers.

-Naast één van zijn wagens.

-Als koningsschutter.

1983 – 2 oktober : KVLV en LG : dag van de landbouw

1983 – 3 oktober : KVLV Kooklessen – “Koud Buffet”, Centrum 19 uur.

1983 – 3 oktober : Vevoc naar de Poesjenellenkelder in Antwerpen.

1983 – Maandag 3 oktober :  Bestuursvergadering Vriendenkring Sted.Lagere School

Op deze vergadering werden twee nieuwe bestuursleden verwelkomd : Hubert De Borger als bijkomend vertegenwoordiger van de ‘vrienden’ en Vik Diddens als bijkomend vertegenwoordiger voor de ouders.

De 2^de grote kaartwedstrijd werd voorbereid en er werd nagepraat over de eerste samenkomst van de ouders van de leerlingen van de 1^ste klas met Mw. Monique De Winter die plaats had gevonden op 28 september. Tijdens deze vergadering lag de klemtoon vooral op ‘schrift’. De ouders oefenden samen met Mw. De Winter de schrijfmethode in.

Het volgende punt dat besproken werd, was de ‘esthetische opvoeding’. Sedert een paar jaar bestaan de ‘vrouwelijke handwerken’ niet meer en ook de ‘handenarbeid voor jongens’ komt niet meer als zodanig op het programma voor. Het programma is nu zowel voor meisjes als voor jongens hetzelfde. Daarom werd er besloten om vanaf dit schooljaar dit voorschrift naar de geest en de letter toe te passen. Vanaf half oktober zullen alle leerlingen, zowel meisjes als jongens, elke week een lestijd besteden aan ‘handwerk’ of ‘knutselen’.

De Vriendenkring zal zorgen voor het materieel en materiaal dat onmogelijk door de ouders kan worden aangekocht. Zo zal er worden gezorgd voor plakkaatverf, boetseerdeeg, gips, kurk,  juteweefsel,…Maar daarbij komen nog weefraampjes, breinaalden,…voor het handwerk. Daarom zal om de medewerking van de ouders verzocht worden…

Voor het schooljaar 1983-84 blijven de klastitularissen zoals dat vorig schooljaar het geval was. Dit geldt ook voor de bijzondere leermeesters uitgezonderd voor de bijz. leermeesteres lichamelijke opvoeding. Mw. Van Quathem heeft nu een volledig lesrooster lichamelijke opvoeding aan de stedelijke middenscholen. Ze wordt vervangen door Mw. Nancy Langenus, regentes lich.opvoeding, zij is een dochter van de Mechelse loper Alfred Langenus.

(Schakel, 6/10/83) 

Op de foto’s de schoolbevolking van het schooljaar 1983-84 :

-Van links naar rechts : Tim Glorie, Kris Slachmuylders, Kris Gobien, Jos…, Hans D’Hondt, Nathalie Muyldermans, Michael Verbeeck en mevrouw Monique De Winter-Muyldermans (de mama van Nathalie).

Onderaan : Iris…, Steven Van Beneden, Maarten Dons, David Liekens, Yves De Prins en David Slachmuylders.

-Meester Jan Teughels, Geert Leemans, Serge Spoelders, Geert Gobien, Tom De Rooster, Filip Van den Sande en Steven Sollie.

-Bovenaan : Dirk Verbeeck, Bart De Rooster, Tom Van Bosch, Jurgen Fonteyn, Tom Van Moer, Peter Verheyden, Kris Van Praet, Gunther Peeters en meester Aloïs Hendrickx.

Midden : Gunther Neefs, Gerd Verbeeck, Werner Daelemans, Ivan Van Laenen, Stefan Daelemans, Natacha Van Staveren, Wim Van Ingelgem en Ronny Teughels.

Onder : Petra De Winne, Steve De Wit, Wim De Prins, Herman Geerts, Veronique Van Rompaey en Wim Muysoms.

-Boven : Danny Dom, An Robbens, Peter Emmeregs, Johan Tiri en juffrouw  Carina Vercammen.

Midden : Ronny Huysmans, Sven Diddens, Wout Verschuren en Jurgen Verschuren.

Onder : Kurt Cauwenbergh, Dirk Annaert, Ilse Peeters, Erik Van de Vondel, Alain Van de Sande en Joris Diddens.

-Boven : Hans Simons, Guy De Wit, Ivan Van Damme, Daniella Verheyden, Gery Verschaeren en meester Stan Gobien.

Onder : Stefan De Wit, Ben Haemhouts, Noël Teughels, Geert Verschuren, Raymond De Winne en Dominiek Van Laenen.

1983 – Zaterdag 1 oktober : Start Kaartkampioenschap KWB 1983-84 (zie folder)

            Dit Kampioenschap liep over 12 avonden en vond plaats in ‘Ons Parochiehuis’.

            (Zie folder onderaan)

1983 – 1 en 2 oktober : Cross-weekeinde Vevoc-Chiro met 11^de Massaloopcross

            Voor de eerste maal werd dit jaar aan het programma een jogging en een

            halve marathon toegevoegd en bood de organisatie ook één en ander voor de

            niet-actieve sportfanaten.

            In de parochiezaal gingen volgende tentoonstellingen door :

            -foto’s van de Vevoc fotowedstrijd.

            -foto’s van vroegere chiro-activiteiten.

            -Marcel Van Hoof presenteerde zijn verzameling van het Leestse

            verenigingsleven.

            -een verzameling van de beste tekeningen van een tekenwedstrijd ingericht door

            de Landelijke Gilde en de KVLV ter gelegenheid van de nationale landbouwdag.

            Voor de hongerigen was er gedurende de twee dagen een barbecue voorzien.

            ’s Avonds vanaf 20 uur Grote Cross-Fuif in een verwarmde tent op de

            Chiro terreinen.

            Ruim 3.000 mensen zouden uiteindelijk afzakken naar de terreinen achter de

            parochiezaal te Leest. Zo’n 900 onder hen namen deel aan één van de

            wedstrijden en na elke wedstrijd werden onmiddellijk de eerste drie gehuldigd. 

                                      UITSLAGEN

Microben meisjes                              Microben jongens

Clymans Fabienne                             De Gendt Glenn

Leemans Lies                                     Van Hoeymissen Erik

Sept Kathleen                                     De Beule Dave

Pupillen meisjes                                 Pupillen jongens

Blommaerts Veerle                           Van Damme Luc

Van den Steen Nancy                         Simons Hans

Van Roost Anja                                  De Broey Rudi

Miniemen meisjes                             Miniemen jongens

Volkaerts Linda                                  De Wachter Bart

Verbergt Ilse                                      De Gendt Gordon

De Pauw Sabrina                               Keulemans Rudy

Kadetten meisjes                               Kadetten jongens

Verbergt Kristel                                 De Gendt Gavin

Volkaerts Marleen                             Celis Geert

Verbergt Veerle                                 Van Loo Pascal

Scholieren meisjes                             Scholieren jongens

Van Hilleghem Ingrid                        Van Rompaey Rudy

Buelens Carine                                  De Brabander Philip

Deuxbouts Nadine                             Schaerlaecken Mark

Juniors-seniores meisjes                    Juniors-seniores jongens

De Brandt Ann                                   Huyghen Jozef

Van Praet Anita                                  Breughelmans Peter

Van de Voorde Diane                        Van Praet Hugo

Veteranen dames                              Veteranen heren

Maes Marie-Jeanne                          Van Win Aimée

Schelfhout Anjes                                De Prins Benny

Huybrechts Raphael                          De Win Nico

Mannen 40 jaar en ouder                 Jogging 21 km

Van den Dries Frans                          Blommaerts Francois

Verstrepen Nest                                 Van den Abbeel Danny

Van Steenwinkel Herman                  Van Win Aimée                     

“Pien had dit jaar niet gelogen en woord gehouden, het was inderdaad prachtig weer. Dit jaar werd het een tweedaagse. De zaterdagnamiddag hadden we een jogging waarvoor zowat 100 deelnemers kwamen opdagen. Het parcours liep  over de nieuwe afgewerkte zennedijken. Een geringe belangstelling maar toch bevredigend voor een eerste keer.

’ s Avonds hadden wij onze klassieke TD voor de jeugd.

De zondagnamiddag vanaf 13 uur was het reeds te voorzien dat het in de Kouter een echte volkstoeloop ging worden. Stipt op tijd ging de eerste reeks van start. Gans het programma verliep zoals voorzien.

We kregen 900 lopers en loopsters naar deze elfde uitgave en supporters in evenredigheid.

Onze vrome wens werd verhoord, wij kregen terug  het getrouwe chirovolkje naar de cross : 72% van de deelnemers was chiro. Heel wat ouders en familieleden van de chiro van Leest en omliggende gemeenten hadden er aan gehouden kinderen te komen aanmoedigen en zelfs, zelf deel te nemen.

Deze topper werd die zondag afgesloten met gelegenheidsvolksdans, binnen ook buiten de tent. Gezellige gezonde sfeer zoals wij het allen hoopten.”

(Vevoc-Nieuws, ‘DB’, december ’83)

VEVOC organiseerde ter gelegenheid van de 11^de loopcross een fotowedstrijd met hieraan tal van mooie prijzen verbonden. Elke Leestenaar mocht deelnemen. Het thema : mens en dier in kleur of zwart-wit. Per foto diende een inschrijvingsgeld van 20 fr. betaald.
De foto’s dienden binnengebracht bij Vic Smets of Pierre De Wit en werden opgehangen in de parochiezaal. (‘DB’,september ’83)

De uitslag :

1.Peeters E., 2. Van Dam M., 3. Sylverans H., 4. Lauwens B., 5. Van Dam M., 6. Peeters E., 7.Sylverans H., 8. Verbruggen E., 9. Lauwens B., 10.Van Dam M., 11. Soors K., 12. Baetens.

Met vermelding van de jury : Van Waagenberg, De Wit P., Verschuren M. en Casteels A.

De jury bestond uit de Mechelaars Van Vaerenbergh en Verhaegen, de Zemstenaars Smits, De Zaeger en Leemans en de Leestenaar Van Roy.

(folder Vevoc)

-De aankondiging van het KWB-kaartkampioenschap.

-De folder van de Elfde Massa Loop–Cross van Vevoc.

-Klaar voor de start.

1983 – Vrijdag 30 september : Landelijke Ruiters Leest : Mosselavond

            van 18 tot 22 uur : mosselen+brood = 220 frank.

            In de parochiezaal.

            (voor wie geen mosselen lustte was er ook stoofvlees verkrijgbaar)

1983 – Oktobernummer “De Band’ : Soep van de troep brief van SM Johan De Laet

“Ik was dus voortbestemd om chauffeur te worden, maar ja, een adjudant vond dat ik niet kon rijden en buisde me dus. Rijbewijs of niet, ge moet naar Duitsland. Op den DVT is het zeven uur sporen en we moesten 4x van wagon veranderen met pak en zak, wat geen zottigheid is, in de nauwe gangen en ze wegen zwaar vooral met al het eten en drinken dat ge meesleurt. Na nog een half uur bus waren we dan in Brakel (plus minus 500 km). En we troffen het weer, het was juist actieve fetch (of zoiets). Dat is een grote alarmoefening : dan ziede hier kamions, bussen, jeeps enz als dollen rondrijden, soldaten in volledige uitrusting van hier naar ginder rijden en lopen, en worden de raketten volledig paraat gemaakt. ’t Is hier namelijk een raketbasis met hawks (raketten van 2,5 miljoen ’t stuk) en ’t zijn er een heel pak. ’t Heeft hier geduurd tot een kot in de nacht (en ’t was van ’s morgens bezig) en ze waren daarachter natuurlijk te moe om ons n’een doop te geven. Maar uitgesteld is niet verloren en ’s anderendaags kregen we dan n’een doop in de kantine. Vier pinten drinken en een bifiworst opeten in twee minuten tijd. Als ge ’t niet kunt moet ge ne ronde geven aan uw kamer. Ge krijgt normaal nog een doop in de kamer, maar daar ik van kamer moest verhuizen hebben ze dat maar niet gedaan.

Nu een woordje over de kazerne. Het is hier maar klein (300 miliciens) maar een echte sterrenwinkel. Zoveel sterren bijeen ziede niet dikwijls. Maar ja, we hebben  daar niet zoveel last van, behalve als we vergeten te groeten, en dan is ’t verslag met alle gevolgen vandien.

Ja, ik moet hier zeven maanden met mijn achterste op een bureau gaan zitten in ’t planton BSM. Wat het wil zeggen weet ik niet maar ik moet verlofbrieven invullen en karweien verdelen. En ’t belangrijkste is, ik krijg er 2 latten bij =8 fr. meer soldij = bijna 1 pint meer.

Voor de rest is de omgeving hier prachtig. Met nog een bos uit de tijd van Ambiorix (bijna 100 km2 in Brakel alleen) en natuurlijk vele heuvels (geen echte bergen) waar de boeren grote stukken land hebben. In de winter kunde zelfs skieën (de sneeuw kan hier gaan tot 1,5 m).

Zo, tot volgende keer.

     Recruut Johan.”

In hetzelfde nummer stond ook een bericht van Gino De Leeuw :

“Op één februari moest ik naar ’t Klein Kasteeltje. Na ongeveer zes maanden kreeg ik bericht om op 1 augustus mijn opleiding te doen in Heverlee. Dat waren zeven weken.

Het waren drie vliegen in één klap. Om niet te vergeten ! Het was mijn verjaardag, mijn overgang naar de liefhebbers en het begin van mijn legerdienst.

Ik was de benjamin van de kamer van 10 man.

Kans om wat te trainen zat er niet in. Het was : refterdienst, wachtpiket en spuitjes.
Na veel zweten ben ik geslaagd in mijn examen voor zwaar vervoer.

Op maandag 19 september vertrek ik naar Peutie, en nu maar verder afwachten.

     Recruut Gino De Leeuw.” 

1983 – Oktober : Leestenaars treden zo uit de oude doos (verzameling Stan Huysmans)

Een opstel van Marcel VERBRUGGEN van 11 september 1955 :

Een week te Warnant

“In de vacantie ben ik met de Chiro mee op bivak geweest naar Warnant. Ik trachtte al lang naar de dag van het vertrek. Eindelijk was die dag aangebroken. ’s Morgens gingen we eerst naar de mis en naderden allen ter Heilige Tafel. Na de mis gauwgauw naar huis eten en dan…vertrekken.

De kamion, waarmede we zouden vervoerd worden, stond al klaar. Plots bestormden we allen samen de auto. Nog een laatste groet aan moeder en we bolden weg, naar de Ardennen.

Toen we in Warnant aankwamen brak er een groot gejuich los. Het eerste wat we deden was gaan eten. Ons bivak was juist gelegen tegen een kapelleken en daarnaast was een fontein. Het water van de fontein was helder als kristal en zeer fris. Een man, die daar woonde, zei ons dat dit water geschikt was voor zieke ogen.

De tweede dag trokken we de bergen in, waar we een hol ontdekten. Het hol was onder een berg en misschien wel honderd meter lang. In de verte zagen we een andere grote mooie berg. We trokken er naartoe, maar als we er opklommen, stond hij vol doornen gegroeid. We konden met moeite er een weg door banen. Van op die berg zagen we een geschikt terrein liggen om te voetballen. Maar nee, dat ging niet door, we moesten terug naar de boerderij. Als we daar aankwamen konden we onze handen wassen en dan begonnen we te eten. We hadden grote honger.Na het eten een uurtje rusten. En zo ging het bivak altijd voort, alle dagen wat anders, tot we terug naar Leest zouden vertrekken. De valiezen en rugzakken lagen al op de auto. Eerst nog een foto nemen en dan ook de auto op; nog even wuiven en de auto scheerde weg, terug naar huis, naar ons moeder.

En zo was dit mooie bivak ook weer spoedig voorbij.”

Toelichtende nota’s bij dit opstel :

-Warnant ligt in het hart van de provincie Namen, niet ver van de Maas en van het riviertje de Molignée, ruim 15 km ten zuiden van de stad Namen.

-Op mijn vraag naar de toenmalige leiders in de Chiro noemt Marcel : Eddy Beterams en Louis Vloebergh.

-Een paar jaar terug heeft Marcel nog een bezoekje gebracht aan Warnant en wel ter plekke van de boerderij bij het toenmalige bivak. Een nieuwe boer en een nieuwe boerin vormden de enige verandering (verjonging).

De schrijver Marcel VERBRUGGEN :

-Tijdens het schooljaar 1955 –’56 leerling in het 7^de leerjaar.

-Geboren te Leest op 24 februari 1944.

-Zoon van VERBRUGGEN Jan en LAMBERTS Maria (+1981), Tiendeschuurstraat 19 (gezin met 7 kinderen).

-Gehuwd met Maria PEETERS, verpleegster H. Hartziekenhuis (Lier).

-Wonende te 2508 Kessel (deelgemeente van Nijlen), Heidestraat 32.

-Beroep : Directeur PMS te Willebroek (Psycho-Medisch-Sociaal centrum).

-Kinderen : Elke (9) en Wim (7).

-Studies na 7^de leerjaar : Grieks-Latijnse Humaniora (Klein Seminarie Mechelen), daarna 4 jaar Psychologie (Universiteit Leuven). Titel : Licenciaat in psychologie.

-Hobby’s : lezen en tennissen.

-In verlof geweest dit jaar, Marcel ?

-Ja, waarom niet ? Af en toe moet men toch eens uit zijn gewone doening treden. Graag wordt het jaarlijks verlof mooi meegenomen. Dit jaar kwamen de Franse Alpen aan de beurt.

Inderdaad Marcel, de boog mag niet altijd gespannen staan, want dan verliest hij zijn veerkracht. De mens moet al eens een paar weken zijn lied van toon veranderen, en zijn molen naar de frisse verjongende vakantiewind zetten, want de toon maakt de muziek, en de goede manier van leven creëert en verrijkt het mooie levenspel.

Langs deze weg doet Marcel graag de groeten aan zijn medeleerlilngen 7^de leerjaar en dat waren toen : De Wit Herman, Geerts Jan, Gobien Lucien, Huysmans Leo, Nuytkens Albert, Polspoel Alfons, Spoelders Jan, Verbeeck Henri en Vloebergh Jozef.

Ach die mooie tijd van toen…

      Stan Huysmans.

(‘DB’, oktober ’83)

1983 – 25 september : Geen feestvreugde rond 103-jarige Stanne Van den Broeck

            Het buurtcomité waar Stanne Van den Broeck zijn 103^de verjaardag vierde,

            besloot de geplande viering af te gelasten. De gezondheidstoestand van Stanne

            liet geen feestvieren toe, zodat de verjaardag van de oudste inwoner van Leest,

            naar buitenuit ongemerkt voorbij ging.

1983 – 25 september : Feestvergadering KVLV

1983 – 26 september – Gazet van Mechelen :

            Jozef Solie werd gehuldigd door ACV

“Sedert mei vorig jaar is algemeen voorzitter van ACV, Jozef Solie, van zijn verplichtingen bij de NMBS ontslagen en is nu reeds sedert een jaar, rustend spoorman.

Rustend althans, voor de administratieve en financiële besturen van deze grote nationale Belgische maatschappij.

Voor de ACV-afdeling betekent die rust van Jef Solie, een blijvend bezorgd zijn voor de verdere werking en ontwikkeling van deze nu samenhorige ACV-afdeling, die door haar bestaan heen, en mede dank zij de inzet van velen, tot een grotere organisatie werd uitgebouwd.

Jozef Solie werd op 1 april 1983 door kardinaal Godfried Danneels verermerkt met het “Gouden St.-Romboutskruis” voor “zijn grote verdiensten in de christelijke arbeidsbeweging en zijn trouwe diensten in kerkverband”.

Het gouden St.-Romboutskruis is een kerkelijk ereteken, dat op 1 januari 1970 te Mechelen werd gesticht voor het aartsbisdom en dan enkel door de kardinaal kan worden toegekend en verleend voor speciale aangelegenheden in uiterst markante voorwaarden.
Met dit ereteken is Jef nu ook het tweede bestuurslid van ACV dat dit mocht ontvangen.

Tijdens zijn actieve loopbaan, die toch meer dan 40 jaar duurde, kreeg hij alle onderscheidingen die een vakbeweging aan haar trouwe en verdienstelijke leden toekent en ook deze van het ministerie van Arbeid.

In de vakbeweging is zijn tocht nog niet ten einde. De 37 jaren in het bestuur, waarvan er 25 jaren ook als voorzitter van Spoor en PTT, staan hier centraal en zijn mandaat als algemeen voorzitter, het hoogste ambt wat een organisatie aan haar leden kan toevertrouwen, zijn hier de bijzondersten.

En al het andere wat hij doet in en rond de vakbeweging, getuigen van deze grote verdiensten en zijn de maatstaven van de mooie gouden onderscheiding.

Het St.-Romboutskruis werd zaterdagavond tijdens het ACV-feest in Hombeek uitgereikt door de afdelingsproost A. Nieuwborgh en verbondsproost A. Debond.”

Jozef Solie was te Leest geboren op 4 mei 1921 en hij overleed te Mechelen op 4 juni 2001.

In 1988 (zie 30 september) werd hij te Hombeek gevierd als afscheidnemend voorzitter van de CVCC (Christelijke Vakbond Communicatie en Cultuur).

Jef was gehuwd met Tinneke Reydams en zijn gedachtenisprentje was getuige van zijn indrukwekkende staat van dienst :

Drager van het Gouden Kruis Sint-Rumoldus.

Erevoorzitter van ACV-CVCC Hombeek-Leest.

Bestuurslid van de Koninklijke Harmonie Arsenaal Mechelen.

Bestuurslid van De Vriendenkring Arsenaal Mechelen.

Lid van de KBG Sint-Jan Berchmans Mechelen en KBG Hombeek.

Lid van de Heemkundige Kring ‘Hoembeka’.

Vrijwilliger van de M.S. Zelfhulpgroep ‘De Glimlach’.

“Bompa,

Wanneer je ons belde en we namen niet op, kregen we van jou steeds de boodschap op ons antwoordapparaat : ‘Zijn jullie nu weer  niet thuis !’

Toch was jij ook veel op stap met de Harmonie, met Ziekenzorg, met de gepensioneerden of de vrijwilligers van de M.S. zelfhulpgroep.
De laatste jaren bloeide je open en genoot je met volle teugen van je 3^de jeugd, zoals je het zelf noemde. Je stond voor iedereen klaar om taxi te spelen, om groentjes mee te geven, om gezelschap te houden en vooral om een babbel te doen.
Een maand geleden vierden wij jouw 80^ste verjaardag met een gezellig etentje.

Niemand verwachtte het plotse heengaan van deze actieve en levenslustige tachtiger. Vanaf vandaag zal jij jouw telefoon niet meer opnemen. Maar onze boodschap op jouw antwoordapparaat zal duidelijk zijn : ‘Bompa, bedankt voor je gulle lach en voor alles wat je voor ons gedaan hebt.’

     Marcel, Lisette, Ann, Wim en Nele.”  

1983 – 17 september – De Mechelse Week : Geboorte Stijn De Hondt

“Stijn werd geboren op 17 september. Samen met zijn gelukkige ouders De Hondt-Huybrechts mocht hij mee naar de Elleboogstraat 12 te Leest.”

Foto’s :

-Jef Solie kreeg, omwille van zijn vele verdiensten het gouden Sint Romboutskruis        opgespeld. Dit ereteken wordt door de kardinaal toegekend en Jef is het tweede        bestuurslid van ACV die deze onderscheiding werd toebedeeld.

-Jef zoals hij afgebeeld staat op zijn bidprentje.

-Stijn De Hondt met zijn mama.

1983 – 24 september : Samenkomst familie DIDDENS

                                                        Diddens-stam in feest.

            “Voor de derde keer hielden de leden van de familiestam Diddens een

            feestelijke samenkomst in het dorp van hun gemeenschappelijke voorouders.

            Priester Leon Bernaerts, zoon van Bertha Diddens uit Willebroek, ging de

            eucharistieviering in de St.-Niklaaskerk voor.

            Tijdens de voorbeden werden speciaal de familieleden herdacht die sinds

            de tweede Diddens-dag (1978) zijn overleden.

            Zowat 160 gegadigden staken daarna in de parochiezaal hun voetjes

            onder de feesttafel.

            Als oudste van de oudste tak sprak André Diddens uit Hoboken het

            welkomstwoord uit.

            Bij de koffie zette  Hendrik Diddens o.m. de nieuwe ouderdomsdekens

            in het zonnetje. Het zijn : Maria Elisabeth Diddens, weduwe Victor Van den

            Bemt uit Kapelle-op-den-Bos en Theodoor Diddens uit Tisselt.

            Al de 80- en 75-plussers kregen een geschenk aangeboden en de kinderen

            werden met een verrassing bedacht.

            Tot in de vroege uurtjes speelde het orkest vrolijk ten dans.”

            (Gvm,26/9/83)

‘Die van den Diet’.

Geleerde mensen hebben aangetoond dat de familienaam DIDDEN(S) één van onze oudste stamnamen is. ‘Een zeer mooie, echt Germaanse naam’, zegt Jozef van Overstraeten. De wortel ervan is DID (mogelijk een vervoegde vorm van het werkwoord DOEN), dat een variante is van DAD en dus oorspronkelijk daad of handeling betekende. In zijn verder ontwikkelde vormen o.m. DIED en DIET kreeg het de betekenis van stam, volk of natie.

Alzo de samengestelde roepnaam DIEDERIK = rijk onder de zijnen  of heerser over zijn volk.

De stamnaam DIDDE  of DIDE is misschien de alleroudste vorm van al de huidige familienamen DIDDEN, DIDEN, DITEN, DIEDEN, DIETEN, DIDDENS, DIDENS, DITENS, DIEDENS en DIETENS, tenzij er (zoals prof. Dr. A. Cornoy vermoedt) ook een afgeleide vorm DIDDON of DIDON bestaan heeft, waarin door de forse klemtoon op de eerste lettergreep, de o van de uitgang later toonloos is geworden.

Al deze namen betekenden zoveel als : behorend tot de familie van den Diet. Tot op onze dagen is dit gevoel voor het wortelwoord levendig gebleven. Rond het voetbalveld van Racing Mechelen hoorden we omstreeks de dertiger jaren door de supporters tot Jan of Fons Diddens vaak roepen : ‘Allez, vooruit, Diet !’  In mijn kinderjaren noemden wij de familie Diedens uit de Geerdegemstraat (nabij Hofstade) niet anders dan ‘die van den Diet’ en nu nog zijn er stamgenoten, voor wie men in de wandeling de familienaam vervangt door VAN DEN DIET.

B.v. onze betreurde Louis Diddens uit Leest was gewoon gekend als :  Louis van den Diet.

De oudste vormen van de naam liggen mee aan de oorsprong van een aantal plaatsnamen.
Zo betekent het huidige DIEGEM (dat in 1208 nog DIDENGHEM werd geschreven) niets anders dan heim of woonplaats van de Diden. Verder kennen we o.m. DIEDENHOFEN (=Thionville), DIDENBERG (=Thiaumont) en DIEDENHEEM (=Dienem, een gehucht van Bunsbeek).

Het einde van DIDDENS, DIDENS, DITENS, DIEDENS, en DIETENS is ongetwijfeld van iets latere oorsprong. Mogelijk is het een meervouds-s, maar het kan ook de enig overgebleven letter van SON (=zoon) zijn. Vele familienamen zijn inderdaad gevormd door toevoeging van SON aan de roepnaam van de familievader. Deze ontwikkeling kan best met een gekend voorbeeld worden aangetoond :

JANSON           DIDDENSON

JANSEN           DIDDENSEN

JANS                DIDDENS

De oudste vermelding van de naam DIDDENS hebben we gevonden bij C. Theys in zijn ‘Geschiedenis van Kapelle-op-den-Bos’, hoofdstuk over de schuttersgilden, blz. 212. Daarin is er sprake van Mechelse boogschutters die in 1490   naar Kapelle-op-den-Bos gingen schieten en het aldaar met de plaatselijke gildebroeders aan de stok kregen…Eén van die Mechelse (kruis)boogschutters was een zekere WILLEM DIDDENS !

In Leest stond de bakermat

De grootste concentratie van Diddens-namen ligt nog steeds in het Mechelse. Bovendien kunnen al deze mensen genealogisch rechtlijnig opklimmen naar stamouders, die minstens van in de 17^e tot in de 19^e eeuw te LEEST gevestigd waren. En allen zonder uitzondering hebben één gemeenschappelijke stamouderpaar te LEEST.

Dat verklaart meteen ook waarom de eerste heuglijke Diddens-dag op 5 mei 1974 nergens anders dan te Leest werd gehouden.

Blijkens de oudste parochieregisters van Leest was de familienaam DIDDENS bij het einde van de 16^e eeuw te Leest reeds goed en wel ingeburgerd. Op de eerste bladzijde van het eerste sterfregister, nl. op 12 maart 1599 staat reeds een zekere FRANCISCUS DIDDENS vermeld.

En de allereerste inschrijving in het doopregister, nl. op 21 september 1599 betreft Magdalena DE MEYERE, waarvan de moeder CORNELIA DIDDENS heet, die op 18 januari 1618 overlijdt.”

(Hendrik Diddens : ‘De Oude Diddens-Stam te Leest’.)

De eerste Diddens die Hendrik Diddens in 1977 te Leest in werkelijk gezinsverband situeerde was EGIDIUS die in 1617 huwde met BARBARA VISSCHERS. Dat echtpaar kreeg zes kinderen maar hun gebeurlijke nakomelingschap was bij zijn weten geheel uitgestorven.

Om de stamouders van alle toenmalige (en bekende) Diddens-gezinnen te bepalen moest hij oorspronkelijk wachten tot een gegeven van 1677 bij het huwelijk van :

 FRANCISCUS DIDDENS(°18/3/1646,+18/3/1718) met CATHARINA DELAET (1654-1720).

Zij kregen tien kinderen, waarop Hendrik Diddens zijn uitgebreide stamboom verder uitwerkte.

In 1985 kon hij daar, door een gelukkig toeval, (met de hulp van Henri Keuleers en Paul Behets) nog enkele takken aan toevoegen. Het bleek dat er in de tijd van Keizer Karel al Diddensen woonden in Leest.

Franciscus Diddens (+Leest 12/3/1599) trouwde op 16 juli 1588 in de St.-Romboutskerk met Joanna VERLYNDEN (elders ook Verlinden geschreven). In september 1589 werd in dezelfde kerk hun eerste kind Gillis (ook Egidius genaamd) gedoopt. Vervolgens keerde het gezin naar Leest terug, waar het blijkens de duidelijke familiebanden eigenlijk vandaan kwam. Te Leest werden nog 6 kinderen geboren waaronder RUMOLDUS (°Leest 2/7/1592, +Leest 4/2/1653).

Deze RUMOLDUS DIDDENS huwde op 46-jarige leeftijd  met MARIA LENSENS op 23/3/1638.

Het echtpaar kreeg vier kinderen en na de geboorte van het eerste kind verhuisde het gezin naar Hombeek waar de andere drie werden geboren. Als derde kind kwam dan

FRANCISCUS op de wereld, die uiteindelijk zou huwen met Catharina DELAET (zie hierboven).

(‘DB’, juli ’85)

Deze nieuwe documenten bevestigden het voordien ingenomen standpunt van Hendrik Diddens : ‘Leest is werkelijk voor alle Diddensen het dorp van hun voorvaders !’

Om dat te illustreren citeerde de auteur een uitteksel uit een notarisakte van 1604 :

‘Peter Diddens ingesetene van Mechelen oudt over de 80 jaeren die verclaert…dat hy eertyds heeft gewoont op de hoeve van mijn heer Van der Aa gelegen tot Leest, alwaer des requirants wijlen ouders oock hadden liggen zekere hoeve hun competerende…’

WAARUIT BLIJKT DAT ER TEN TIJDE VAN KEIZER KAREL (eerste helft van de 16^e eeuw) TE LEEST AL DIDDENSEN WOONDEN !

Volgens een Mechelse schepenakte schenkt die Pieter Diddens in 1604 een stuk grond op het Hertsveld aan de kerk en de H. Geesttafel (armenzorg) van Leest ‘mits te doene eene misse tot leefenisse sijne comparante siele’.

Uit de stamboom distileerden we de  meest markante feiten en persoonlijkheden.

-Van de tien kinderen van Franciscus en Catharina bereikten er vijf de leeftijd van vijf jaar niet, twee anderen zijn respectievelijk 16 en 21 jaar geworden. Een schrijnende illustratie van de grote kindersterfte en het gebrek aan hygiëne uit die dagen.

-Op 6 juli 1837 huwde Guillielmus Diddens met Maria Theresia Vleminckx, later nationaal bekend als ‘Moederke Diddens’, Ze werd 107 en de oudste vrouw van het land (°1837, +1912).

-Over de voettocht vanuit Rusland van Pieter Jan Diddens (1794-1863) schreef Hendrik Diddens de novelle ‘Deserteur onder Napoleon’ (Uitgeverij De Sikkel NV, Antwerpen 1974).

-Maria Nicolaus Jozef Diddens werd als gijzelaar op 22 september 1914 te  Zemst-Laar door de Duitsers doodgeschoten.

-Ludovicus-Joannes Diddens (1850-1917) baatte in Mechelen een buurtherberg uit. Men noemde hem ‘den Bisschop’. Later nam zijn broer Franciscus (1852-1933) de herberg over. Hem noemde men ‘de Kardinaal’.

-Jan Frans Diddens (1884-1939) gehuwd met Helena Somers was een gekende bakker in de Mechelse Katelijnestraat.

-Zij waren de ouders van Jan (1906-1972) en Fons (1908-1943) Diddens, befaamde Racing-voetballers en internationalen in de twintiger jaren. (foto)

-Karel Diddens, lid van de Nieuwendijkse Wielervrienden, legde tussen 2001 en 2006 ruim 11.000 km af voor het goede doel. Zo fietste hij samen met enkele vrienden naar o.a. Santiago de Compostella, Fatima, Assisi, Rome, het Griekse Olympia…

-Niet te vergeten uiteraard Hendrik Diddens zelf. Dichter, jeugdschrijver, auteur van o.a. ‘Het Woordenboek van het Mechels dialect’ en ereburger van Leest. (Meer over Hendrik Diddens in deze kronieken onder 1/12/1973 en 9/8/1986 n.a.v. zijn overlijden)  

“Voor zover wij het konden nagaan, waren al de Diddensen van de oude stam te Leest hard wroetende, bescheiden landbouwers of handwerkers. Met doorgaans veel kinderen en maar weinig weelde. Slechts een paar van deze mensen troffen we in een gemeentelijke bestuursfunctie aan. De enige die door zijn ‘avontuur’ misschien een beetje bekendheid verwierf, was Pieter Jan, deserteur onder Napoleon.

Er is me verzekerd dat de oude Leestse Diddens-stamvaders bijna zonder uitzondering een licht ontvlambaar karakter hadden. Hun huidige nakomelingen aarden derhalve aan geen vreemden…

We hebben becijferd dat er op het Leestse kerkhof in de schaduw van de eeuwenoude Sint-Niklaaskerk ongeveer veertig stamouderparen en in totaal zowat honderdzeventig naamgenoten begraven liggen. Vormt dit alles voor een Diddens (waar hij zich ook mag gevestigd hebben) niet een band met Leest, die sterker is dan sommigen willen

voorgeven ?...”

In ‘De Band’ van juli ’85 nuanceerde Hendrik Diddens dit : ‘…voor zover wij het konden nagaan, waren al de Diddensen van de oude stam te Leest hard wroetende, bescheiden landbouwers of handwerkers. Dat moet even hertoetst worden. Ik zou thans zeggen : Ofschoon hun levenswijze steeds eenvoudig is geweest, waren de opeeenvolgende boerengeneraties van Diddensen te Leest over ’t algemeen zeker niet onbemiddeld. Ze waren geen hereboeren, maar toch ook geen keuterboertjes. Dat zij van geslacht tot geslacht hebben kunnen standhouden, bewijst hun werklust en hun gezond boerenbloed !”

Foto’s :

-De broers Diddens in het fanionelftal van Racing Mechelen, seizoen 1926-27.

Van l. naar r. :  Dogaer, Verschaeren, Fons Diddens, Mossoux, Jan Diddens, Verbist, Nouwens, Blickx, Coenegracht, Vankesbeeck, Cauwenbergh, De Ron, Van Tulden en Siroen.

-De cover van ‘Deserteur onder Napoleon’ van Hendrik Diddens.

-Karel Diddens (als derde van links) tussen zijn wielervrienden Jef Vander Kuylen, Ivo Van Loock en Willy Op de Beeck. De foto dateert van 2003 n.a.v. hun trip naar Rome, waarbij ze tien landen doorkruisten onder het peterschap van Ludo Dierckxsens.

1983 – Zondag 18 september : Zwemdag voor de Chiro

            De Chiro van Leest huurde het ganse zwemcomplex aan het Rode Kruisplein af.

            Twee uur dolle zwempret. (‘DB’, november ’83)

1983 – Zondag 18 september – Zennester Hombeek-SK Leest :

             Bewogen wedstrijd voor de familie Van Dam – Topschutter Dirk out.

“Door de klim van VV Leest en de eigen degradatie was Zennester Hombeek een onvervalste burenontmoeting kwijtgeraakt.

SK Leest bracht evenwel met haar intrede in de Belgische voetbalcompetitie een pasklare oplossing.

De burenwedstrijd van zondag lokte daarom heel wat volk, ook al omdat Hombeek en Leest het vorig seizoen zonder hadden moeten stellen.

Zelfs de lokale sponsors hadden hun beste beentje voorgezet, want iedere toeschouwer

kreeg prompt de samenstelling van de beide ploegen aangeboden.

In een overigens vrij sportieve wedstrijd deed zich na tien minuten een incident voor, dat heel de wedstrijd zou beinvloeden, althans langs Leestse zijde.

Na een duel tussen Dirk Van Dam en Jan Verbergt bleef eerstgenoemde plots liggen, waar niemand van de toeschouwers langs de kleedkamerzijde iets had gemerkt.

Volgens voorzitter en vader Jean Van Dam, (foto) die net bij het gebeuren stond, was het duel niet zo onschuldig : “Voorstopper Verbergt trapte Dirk onderuit en deelde daarna nog een elleboogstoot uit. Heel professioneel gedaan, maar wat ik Verbergt absoluut kwalijk neem is het feit dat hij die aanslag vooraf had aangekondigd.”

Heel SK Leest, en vooral Marc Van Dam, was onder de indruk van het gebeuren. Toch kwam SK zonder Dirk, met vier doelpunten van Verlinden en Paulus beslag op een absoluut verdiende overwinning.

Pas zondagavond laat bleek dat Dirk Van Dam die met de ziekenwagen was weggevoerd, een ernstige kwetsuur had opgelopen.
Jean Van Dam : “De nieren waren ernstig geraakt, waardoor Dirk op een gegeven ogenblik zelfs niet meer kon praten. Het wordt nu afwachten hoeveel weken we onze topschutter zullen moeten missen, zijn afwezigheid zal zeker fel worden aangevoeld.”

       (mdw)”

(GvM, 20/9/83)

1983 – Vrijdag 23 september –‘GVM’ : “Tuimeling” voor oud Chiro-leden

            Op de vooravond van het 50-jarig bestaan van chiro – nationaal organiseerde

            gewest Zenne een “tuimeling” voor alle oud-chiroleden uit gans het gewest,

            alsook voor de huidige leiding uit het gewest Zenne.

            Meer dan 1200 mensen werden individueel uitgenodigd.

            Plaats van gebeuren : de parochiezaal aan de Kouter te Leest.

            Het Mechelse chiro – gewest “Zenne” bestond uit een twintigtal groepen.

            Deze tuimeling was een animatieavond van oud – chrio gewest – Zenne met

            spel, zang en dans. Een avond voor mensen met ‘chiro-sentiment’.

            Dit ging door in de parochiezaal aan de Kouter te Leest.

1983 – Vrijdag 23 september : Hevige Schuurbrand (foto)

            Waarschijnlijk ingevolge zelfontbranding vatte omstreeks 23 uur een schuur

            van het landbouwbedrijf van Ludovic Moens, gelegen aan de Hombeekse

            Kouter, vuur.

            De landbouwer kon alarm slaan en zijn echtgenote en twee kinderen, die

            zich  reeds op de slaapkamer bevonden, van het gevaar verwittigen.

            De Mechelse brandweer kwam spoedig ter plaatse.

            Ondertussen was men er in geslaagd een aantal runderen uit de brandende

            schuur te bevrijden.

            Het boerderijcomplex was opgetrokken in U-vorm met tussen de hooizolders

            en de stallen het woongedeelte.

            Niettegenstaande de brandweer af te rekenen had met watertekort en een

            sterke rookontwikkeling, slaagde het korps erin het woongedeelte te

            vrijwaren.

            De schuur waarin zich ongeveer 700 balen hooi bevonden, ging in de vlammen

            op.

            Tot zaterdagnamiddag had de brandweer werk met het doven van smeulend

            vuur.

Foto ‘s :

-SK Leest voorzitter Jean Van Dam nam tijdens de wedstrijd tegen Zennester achter de omheining plaats.:

-Van de schuur bleef niet veel meer over.

1983 – Zaterdag 17 september : Gouden Kloosterjubileum van Louise Silverans

            Tijdens een plechtige eucharistieviering in de parochiekerk van Leest werd op

            zaterdag 17 september het gouden kloosterjubileum van Louise Silverans gevierd.

            Heel wat familieleden en kennissen namen deel aan dit feest waarbij vooral het

            gelegenheidslied heel wat mensen aangreep.

            Louise Silverans werd te Hombeek geboren op 24 augustus 1912.

            Haar vader was arbeider in het Mechelse Arsenaal en kon juist rondkomen om de

            twee kinderen groot te brengen.

            In 1930 verhuisde de familie naar Leest (Winkelstraat).          

            In mei 1933 werd zij geprofest in de orde van de Zusters Annuntiaden van

            Huldenberg. Daarna trok zij naar de normaalschool te Wijnegem, waar ze in

            1936 haar diploma van onderwijzeres behaalde.

            Dit was de start van 45 jaar onverdroten inzet in het onderwijs.

            Zij stond vooral in voor de overgang van de kleuters naar het lager onderwijs,

            waarbij zij de kinderen lezen en rekenen aanleerde in het eerste leerjaar.

            Zuster Louise Silverans verbleef 15 jaar in Oosterwijk, 5 jaar in Balen-Neet en

            25 jaar in Nieuwenrode.

            In die 45 jaar maakte zij een hele evolutie mee. Zo onderwees zij in het begin nog

            volgens de oude spelling. Enkele jaren later moest zij terug naar de schoolbanken

            om de nieuwe spelling aan te leren.

            Ook was er een grote evolutie bij de kinderen.

            De dagorde van zuster Cherubine, haar oorspronkelijke kloosternaam, was ook 

            heel gevuld. Reeds ’s morgens vroeg om 5 uur moest zij naar de mis gaan en

            daarna ook nog brevieren, alvorens les te geven.

            In 1976 ging zij naar het rusthuis bij de zusters Handschot te Geel.

            Ook hier ging ze nog dagelijks naar de mis maar dan te 11u30 en daartussen

            brevierde ze nog vol overtuiging en tijdens de voormiddag hielp ze in de keuken.

            Na de mis werd het gouden kloosterjubileum verder gevierd in familiekring bij

            haar schoonzus Maria Silverans-Vanderhaegen in de Winkelstraat, waar zij altijd al

            haar tweede thuis vond.

            (GvM, 15 en 19 september’83 en Parochieblad van 15/9)

Martha Ludovica Silverans was te Hombeek geboren op 24 september 1912 en overleed ‘stil en vredig’ op 10 december 2002 nadat ze in het rusthuis nog haar negentigste verjaardag had gevierd. Toen schreef een familielid :

“Nonnetje van negentig                    Niets te vragen, niets te wensen

Edelweiss langs hoge flanken           Troost gevonden in de mensen

Godsgeschenk en zegening               In een mijmering verdwaald

Eenvoud zijn en enkel danken          Geen van ons die z’achterhaalt.”

Haar uitvaart vond er plaats op 17 december waarna ze er op het plaatselijk kerkhof begraven werd. (‘De Sint-Niklaasparochie in Leest’, Wilfried Hellemans)

Foto’s :

-Louise Silverans, ‘Zuster Cherubine’.

-Het gouden kloosterjubileum werd gevierd met een dankmis.

1983 – 11 september :

            Leest en Londerzeel wonnen Nationaal Muziekkampioenschap

“De Koninklijke Fanfare St.-Cecilia uit Leest en de K.F. St.-Cecilia Londerzeel zijn te Tielt-Winge in ere-afdeling nationaal kampioen geworden van het Muziekverbond van België.

Beide korpsen behaalden 94 % van de punten. Hun gelijkstelling werd niet door iedereen in dank aanvaard.

Om deze moeilijke situatie een oplossing te geven, kende het Muziekverbond aan de Kon. Fanfare St.-Cecilia uit Leest de titel van kampioen van België voor koperinstrumenten toe. De fanfare uit Londerzeel kreeg de kampioenstitel voor gewone bezetting.

Beide korpsen hebben, zoals blijkt uit het puntenaantal, op een hoog niveau gemusiceerd.

Met een fijne toon en de gepaste nuancering brachten zij een verzorgd en afgewerkt programma. Hun overwinning was verdiend.

Door de uitsluitend koperbezetting bezit de fanfare uit Leest een speciaal timbre, dat eerder naar de brass-band toeneigt.

Niet alle manschappen kwamen even goed uit de verf. Vooral in de lagere afdelingen mangelde het soms aan samenspel. Bepaalde noten in instrumenten en partijen gingen verloren of misten een fijne sonoriteit.

Op enkele uitzonderingen na vond de jury dat er voortreffelijk gemusiceerd werd.

Het was alleen spijtig te noemen dat zo weinig korpsen het aandurven om aan zo’n kampioenschap deel te nemen.

(...)” (GvM, 13/9/83)

“…De proclamatie zou beginnen. Wij moeten eerlijk toegeven dat we er niet aanwezig

waren ! Wij waren er al gerust in want er was uitgelekt dat er een puntenverschil was tussen de beide resultaten. Daarom bleven we maar in het café naast de zaal waar het op dat moment veel rustiger was dan voorheen.
De meeste musici waren er ook zeker van dat de jury het verschil zou gehoord hebben en die waren dan ook vertrokken. Een paar waren nog gebleven. Na heel wat toespraken kon de uitslag toch gegeven worden. De spreker had vooraf nog aangekondigd dat men ‘niet te vlug mocht juichen en dat de tomaten in de naburige winkels uitverkocht waren’.  Een aantal toehoorders voelde op dat moment al wat nattigheid…

Opeens…komt daar een Leestse muzikant het café binnengestormd  met de mededeling dat Leest én Londerzeel (of in de omgekeerde volgorde) kampioen waren in de ere-afdeling fanfares 1983 ! Hilariteit bij zelfs de leden van de andere deelnemende korpsen : ‘Ze hebben niet durven toegeven dat Leest beter speelde dan Londerzeel !’ of ‘Als dat de zg. vijf vooraanstaande juryleden zijn en die horen dan nog geen verschil ! Och Here, waar staan onze Belgische juryleden dan ? Ofwel zijn ze do…ofwel …!’  of nog ‘Ha ! Daarom heeft het zolang geduurd eer de proclamatie kon beginnen…!’

Toen konden we het niet meer uithouden in het café en zijn we tegen de stroom in naar het podium getrokken. Zo te zien was men (de juryleden en de organisatoren) daar ook niet te gelukkig met de genomen beslissing ! Het comité had besloten St.-Cecilia Londerzeel kampioen te verklaren in de afdeling fanfares met de ‘gewone bezetting’ en St.-Cecilia Leest was kampioen in de afdeling fanfares in de ‘pure afdeling’ !

En wat is een ‘gewone bezetting’ ? Een fanfare met saxofoons ! En wat is een ‘pure fanfare’ ? Dat is een muziekkorps dat uitsluitend muziek maakt met koperen instrumenten en met slagwerk !

Er zijn ook nog wat minder beleefde dingen gezegd door mensen van onze vereniging als door bestuursleden van het Muziekverbond van België. Ondertussen zaten de muzikanten allang in de bus en toen zijn wij ook maar weggegaan…

Op de autocar zaten er drie soorten mensen : verbitterden die zich afvroegen waarom zoveel repeteren wel nodig was, wat voor zin het had bijlessen te volgen als de juryleden er dan toch niets van (durven) horen; de kwaden die begonnen brieven te schrijven en…tenslotte nog een aantal tevreden mensen. Deze laatsten hadden vooraf verklaard dat St.-Cecilia Leest buitengewoon goed zou moeten presteren, wilden ze met geen te groot verschil verliezen.

Nu hadden de organisatoren zich in alle kronkels moeten wringen om toch niet te zeer uit de toon te vallen.

Zoals het de gewoonte is bij de Leestse fanfare zou het optreden nog nabesproken worden in het lokaal. Toen we echter daar kwamen, was er wel een beker en een diploma, maar er waren geen…beoordelingsformulieren ! De wedstrijd kon dus niet besproken worden !

Dan is het toch heel wat anders op onze wedstrijd ! Ongeacht  de resultaten blijven de muzikanten nog nafeesten ! We hebben het ooit meegemaakt dat een Nederlands korps als laatste eindigde in zijn reeks en het meest plezier maakte van alle deelnemende verenigingen omdat ze volgens hun mening een billijke beoordeling hadden gekregen van de jury.

En hun beoordelingsformulieren hadden ze gekregen van de jury  op de dag van hun optreden zelf !

Nog dezelfde avond werd er besloten door het bestuur dat er aan het Muziekverbond van België zou worden meegedeeld dat er op onze internationale concertwedstrijd geen officiële afvaardiging van deze federatie zou worden toegelaten. En zo geschiedde…”

Na een grondig onderzoek en een bespreking van het wedstrijdreglement diende het bestuur van St.-Cecilia Leest een bezwaarschrift in bij het Muziekverbond van België. 

Omdat de kampioenstitel uiteindelijk toch werd behaald moest ondervoorzitter F.A. Lauwers zijn belofte nakomen. Hij had namelijk beloofd dat indien de fanfare ooit Belgisch kampioen zou worden hij een souper zou betalen voor de muzikanten.

De laatste burgemeester van het autonome Leest hield zich daaraan. Op 21 oktober kregen de muzikanten ipv een gewone repetitie een lekkere malse biefstuk voorgeschoteld.

(‘Toeters en Trompetten’, nr.5, 1983)

1983 – 16, 17 en 18 september : Elfde Sint-Ceciliafeesten

            Voor de elfde keer richtte de Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia de jaarlijkse

            Ceciliafeesten in.

            De feesten gingen op vrijdag van start met een kaartwedstrijd in de reuzentent,

            die opgesteld stond achter het Parochiaal Centrum van Leest.

            In de 2x16 beurten “om ter meeste slagen en ieder voor zich” toonde Victor

            Marivoet uit Kapelle-op-den-Bos zich de sterkste, van de 250 kaarters haalde

            hij de meeste slagen.

            Het hoogtepunt van de feesten was echter de befaamde concertwedstrijd die dank

            zij  de medewerking van het ministerie van de Vlaamse Gemeenschap (Dienst

            Volksontwikkeling), het Mechelse stadsbestuur, het C.I.S.H (Internationaal

            Muziekverbond) en het Muziekverbond van België uitgegroeid is tot één der

            belangrijkste vrije wedstrijden van België.

            Waar men vroegere jaren steeds deelnemende korpsen uit België en Nederland

            mocht verwelkomen, was er dit jaar zelfs deelname uit Denemarken en

            Tsjechoslovakije. 

            De harmonies en fanfares werden beoordeeld door twee jury’s.

            Jury A bepaalde de moeilijkheidsgraad van de werken en jury B beoordeelde

            de uitvoering op de wedstrijddag zelf.

            Tijdens de verschillende uitvoeringen konden de aanwezigen de nodige stilte

            opbrengen en voor wie het toch soms wat teveel van het goede werd, was er nog

            altijd het restaurant, de frituur of het gelegenheidscafé “Den Taterende Toeraas”.

            De eerste wedstrijddag werd afgesloten met de “Leestse Dolle Nacht”, waar

            Bobby Prins met orkest en Corry Konings voor de nodige ambiance zorgden.

            Bij de prijsuitreiking waren heel wat Mechelse gemeenteraadsleden aanwezig.

            Van het schepencollege waren er de schepenen Van Esbroeck en Joris.

            Burgemeester Raeymaeckers had zich laten verontschuldigen.

            De beker van de stad Mechelen voor de beste harmonie ging naar de Tsjechische

            muziekgroep Ostrava. Voor de beste fanfare viel deze eer een Belgisch korps te

            beurt, namelijk “L’Union” uit Londerzeel.

            De harmonie Veldhoven uit Nederland haalde het beste totaalresultaat

            (uitvoering en moeilijkheidsgraad) en bij de fanfares was het weer “L’ Union”

            die deze beker samen met een muziekinstrument aangeboden kreeg.

‘De Mechelse Week’ publiceerde op 29 september :

Dubbele feestvreugde bij St.Ceciliafeesten 1983

“De St.Ceciliafeesten van dit jaar, de elfde uitgave al, verliepen in een meer dan uitbundige stemming. Enerzijds was er de ‘normale’ feestfvreugde van de feesten zelf, die deze gemeente bijna letterlijk op stelten zet om maar niets te missen van het schouwspel, anderzijds was de feestroes van de overwinning tijdens het nationaal kampioenschap in St.Joris-Winge van zondag 18 september ll. nog bijlange niet uitgeblust.

Daar behaalde de Leestse fanfare immers een eerste plaats in de A-afdeling met 94% van de punten. Een dubbele viering dus voor de leden en sympathisanten (en dat is half Leest) van St.-Cecilia.

De evenenmenten begonnen reeds op vrijdag 23 september, toen in de Leestse parochiezaal een kaartavond werd georganiseerd, welke werd gewonnen door Victor Marievoet uit Kappelle-op-den-Bos.

De tweedaagse concertwedstrijd vormde echter wel de climax. Deelnemers tot uit Denemarken en Tchechoslowakije toe waren dit jaar op het appel.

…

Oud-burgemeester Frans Lauwers van Leest, benadrukte in zijn toespraak het uitmuntende peil van de deelnemers terwijl hij de wens uitdrukte de St.-Ceciliafeesten ooit te laten doorgaan in een ‘echte’ concertzaal in plaats van in een flapperende feesttent.

Ook zaterdagavond werd onder het motto ‘Leestse dolle nacht’ uitbundig feest gevierd met Corry Konings en Bobby Prins en zijn orkest.”

Foto’s :

-Bobby Prins

-Corry Konings.

1983 – 1 september – De Mechelse Week :

            Toch een oplossing voor de terreinproblemen van V.V.Leest

“Er schijnt dan toch een oplossing te komen voor de terreinproblemen van VV Leest. Zoals de lezer weet gaat het niet om het voetbalveld zelf, maar wel om de toegangsweg en de parking bij het terrein.

De gronden waar deze op gelegen zijn werden immers verkocht door de stad Mechelen zodat men te Leest vreesde dat het veld onbereikbaar zou worden.
Leest moest kost wat kost minstens de toegangsweg en zo mogelijk ook de parking trachten te behouden.
Uiteindelijk zag het Leestse bestuur zich genoodzaakt zelf de betrokken gronden te kopen.

Dit gebeurde niet openbaar, maar rechtstreeks van de partikulieren die de betrokken bouwgronden hadden aangekocht.

Gelukkig konden zij overgehaald worden om de club van de heer Emmeregs te helpen.

Dat kost Leest wel een bom geld en daartoe werd dan een lening afgesloten.

De toegangsweg moet immers aan de prijs van de bouwgrond aangekocht worden.

Voor de achterliggende terreinen moet Leest de prijs van landbouwgrond betalen.

Begin september zal de verkoopsovereenkomst bij de notaris ingediend worden en wij hopen van harte dat daarmee deze netelige kwestie voorgoed van de baan is.

        (E.G.)”

1983 – Vrijdag 2 september : Schiftingen Dorpskwis

            Zestien ploegen bekampten elkaar in denkvragen, varia, stripverhalen, film en

            theater, publicatie, flora, fauna, aardrijkskunde, sport, actualiteit en muziek.

            Vooral de praktische proef zorgde voor heel wat hilariteit, hierbij moesten de

            spelers zoveel mogelijk kledingsstukken aantrekken binnen het half uur.

            De volgende ploegen gingen naar de finale : Rust Roest, Volksdans, Vevoc II, KWB,

            Ruiters, SK Leest, GDF, CVP, Vevoc I, KVLV, KVG en VV Leest.

            De finale ging door op 9 september in het P.C. (GvM 9/9/83)        

1983 – Zaterdag 3 september : Jaarlijkse KWB-Reis naar het Eifelgebergte

            Deelnameprijs : 475 fr per persoon.

Programma :

-Vertrek om 06u30 in de Kouter, verder langs Dorp, Juniorslaan, Bist, Alemstraat en terug Dorp rond 07u00 voor uiteindelijke start.

-Eerste doel : Swammenaul (Duitsland) na onderweg een halte voor koffie en boterham.

In Swammenaul boottocht op de Rursee, het grootste kunstmatig meer van West-Duitsland.

-Verder door naar Heimbach, mooi stadje in het Eifelgebergte met aldaar middagmaal.

-Tijdens terugreis gratis koffietafel en afgesloten met een bezoek aan een dancing.

Traditiegetrouw was er ook een kwisje op de bus met prijzen.

(folder)

1983 – September : Georges HERREGODS door de ogen van Frans TEUGHELS

In “De Band” van september 1983 publiceerde Frans ‘Susse’ Teughels zijn visie over Georges Herregods :

 “Hoe was het mogelijk dat hij verzeilde in dat kleine dorpken waar de Zenne spoelt sinds mensenheugenis, dat in dag uit, eb na eb, vloed na vloed; waar de bomen en velden ruisen, jaar in jaar uit, alle dagen hetzelfde ritme en melodie; waar voor de mensen die er wonen, vergroeid met elkaar en met de natuur niets verholen kan blijven.

Iedereen kent er elkaar lijk zijn eigen broekzak. Velen zijn er ook gegaan, anderen gekomen. Iedere nieuweling die er eigenlijk als vreemdeling komt, wordt niet altijd zo maar aanvaard. Er zijn zelfs mensen die onze Leestenaars als niet gastvrij betitelen, doch niets is minder waar.

Zo kwam hij enkele jaren geleden wonen in het huis van de familie Moyson, waar eens de koster-componist Jef Rheinhard heeft geleefd.

Groot en recht van gestalte was hij. Het kaki linnen petje dat hij meestal op het hoofd droeg en de met verf en kiel besmeurde oude legeruniform deden eerst denken aan een of andere mislukte Amerikaan. De grote tuin, met zijn geïmproviseerde, in zeven haasten opgetrokken afrastering, waarin men hem op zijn eigen manier zag rondlopen tussen al die soorten kippen en vogels, maakt het spel compleet.

Voor opname van een of andere Far-West film was er geen mooiere plaats te bedenken.

Wie van ons zou vermoed hebben dat die korte knik en minzame “gedag” een groet van een hogere officier van ons leger was ?

Wie zou in die rijzige gestalte een priester hebben gezien en in die ernstig starende ogen een groot kunstenaar en eeuwig humorist ?

Geen wonder dan, dat hij hier zo vlug ingeburgerd was en door iedereen gekend en bemind. Misschien is het zijn grote liefde tot Hem die alles geschapen heeft, die zijn drie persoonlijkheden tot uiting laat komen.

Als officier van hoge rang is de PADRE, zoals ze hem in die middens noemen, vriend van iedereen. Van de hoogste Piet in graad tot de minste man in functie is hij de kameraad, zelfs meermaals de raadsman. De minder-valide kinderen van de militairen zouden hem op de handen dragen. Niet te verwonderen in feite, want hoeveel nachten en vrije dagen van zijn bestaan offert hij niet op om een onsje geluk aan deze mensen te brengen.

Als priester echter is hij ook niet te onderschatten. Een gezelliger luisteraar vindt men niet. Zijn eenvoudige omgang en gemoedelijk praten scheppen een zo groot vertrouwen dat, als men niet oppast men zijn biecht aan ’t spreken is zonder in een hokje hoeven te zitten. Een knikje of een lachje moedigen dan wel aan en voor men het zelf beseft is men zijn geheimen kwijt. Berispingen kent hij niet. Een goed woord en een goede raad geeft hij gratis mee en van de gebruikelijke “penitentie” komt gewoonlijk niets in huis. Hou je echter vast, want altijd heeft hij iemand nodig of kan hij iets gebruiken.

Onbaatzuchtig als hij is, zal dat iets nooit wat voor zichzelf zijn. Het woord “eisen” komt ook niet voor in zijn woordenboek. Verder kan dat vraagje van alles beduiden : een werkje hier of daar, een klusje zus of zo, al is het maar een klein tekstje voor “de Band”. Beloven heeft men het gewoonlijk al gedaan voor men het begrepen heeft en eer men het zelf weet is men al aan die opdracht bezig.

In de derde persoon is hij eigenlijk de plezantste.

Met zijn geest en talent openbaart hij de schepping zo dat men er het schone moet van zien. Wie veronderstelt dat zijn werken altijd door heiligheid overgoten zijn, heeft het verkeerd voor. In eenvoud en natuurgetrouw maakt hij de mooiste dingen , van kleine schets over edel keramiek tot grote meesterwerken in koloriet met plamuurmes of penseel.

Een vlugge gedachte en een paar rake lijntjes met zijn vlotte hand volstaan om de sierlijkste pittoreske tekeningetjes op papier te toveren, zoals wij die bijvoorbeeld in “de Band” kennen.

Zijn landschappen, juiste weergave van de natuur en dartelend van levenslust, vloeien hem zo maar uit de hand. Wie eenmaal een tentoonstelling van zijn potten, reliëfs en beelden heeft gezien, kan begrijpen met welke meesterlijke hand de kale kleiklompjes door zijn knedende vingers tot een heerlijk sierstuk ontluiken. Zonder eigenlijk naar nieuwe vormen te zoeken, bekomt hij de mooiste verhoudingen, steeds zuiver van lijn en altijd boeiend. Het aangepast snij- en kleurenwerk van zijn keramieken maken er echte geestige scheppingen van. Een groot gamma van simpele oude spreukjes tot om diep over na te denken gezegden –meestal van hemzelf- kan men er in vinden.

Voor mij zijn de boeiendste van al echter zijn grote doeken. Geesteskinderen noemen kunstenaars die en terecht, zoals hier het geval is. In sterk contrast waarin hij hart, geest en vaardigheid de vrije teugel laat, bouwt hij de kleurvlakken naast elkaar op. Eigenaardig als ze soms lijken en niet altijd gemakkelijk om te begrijpen, stralen ze toch één voor één een bezieling uit die men zo maar voelen kan. Al hebben ze een eigen kleur, ritme en stijl, toch doen ze denken aan Rik Wouters, Servaes, Minne en zoveel andere Vlamingen wiens namen klank geven over de hele wereld. Af en toe herinneren ze zelfs aan Rubens, maar altijd en weerkomend is er de humor, waarin men Breughel kan terugvinden.

Helaas moet hij ons dorpje nu verlaten, wel niet helemaal, maar nieuwe plichten roepen. Als Hoofdaalmoezenier van onze soldaten in Duitsland zal hij nu meestal in Keulen verblijven.We kunnen hem dan ook niet anders dan van harte proficiat wensen en een vruchtbaar apostolaat. Dat huis in de nieuwe heimat is hem van harte gegund, alsook die nieuwe wagen met chauffeur en alles erop en eraan, zodat “Monseigneur” gezeten in de malse kussens rechts achteraan op zijn gemakske ons blad zal kunnen lezen !!!

Wij danken u voor alles wat ge voor ons en ons dorp gedaan hebt, vriend aalmoezenier. Die verwezenlijkingen zijn echter een ander hoofdstuk waard.

Ondertussen vragen we u Heer, schenk ons meer mensen zoals Georges, opdat we in hun werken een glimpje van uwe Heerlijkheid kunnen aanschouwen.

        Frans Teughels”

1983 – September : Leestenaars treden zo uit de oude doos (Verzameling Stan Huysmans)

Een opstel van Herman SOMERS van 12 november 1953.

Het Zegevierend Haasje;

Nota vooraf : Deze mooie vertelling voor kinderen : ‘Het zegevierend haasje’, geschreven door Felix Timmermans, is verschenen in zijn boek ‘Pijp en Toebak’, uitgave nr. 244 in de Volksreeks Davidsfonds 1933. De leerlingen van het 7^de leerjaar hadden die vertelling ter stil-lezing gekregen. Kwam daarna de opdracht : vertel zelf dit verhaal 1. Vrij en 2. Bondig.

(Boekraadpleging niet meer mogelijk). Hierna dan het opstel van Herman :

“De grote dieren streden tegen malkander, altijd grote ruzie en oorlog. Tot op zekere dag de vos zegde dat ze malkanders schoon geslacht aan ’t uitmoorden waren, en dat de KLEINE dieren daardoor weldra meester zouden worden over hen. Daarom besloten ze eindelijk tot vrede.

Maar voor de kleine dieren brak er dan een erg droevige tijd aan. Op zekere dag nu was het bij de vos in ’t kasteel feest, en terwijl konden de kleine dieren toch weer eens gerust wat buiten komen. Het eekhoorntje en de haas waren ook bijeen geraakt en zouden weleens graag naar dat grote feest gaan kijken. Het eekhoorntje stelde voor de hoge muren van het kasteel te beklimmen en de haas zou den aan zijn staart mogen hangen om mee te kunnen zien.

‘En als het verraad is, en we moeten gaan lopen, moogt gij op mijn rug zitten,’ zei de haas. Ze hadden al de knagers en al de zagers en al de vijlers van de kleine dieren bijeengeroepen, die de houten brug over de wal van ’t kasteel bijna, ja bijna, moesten doorknagen. Dan wierp het eekhoorntje een steen door het venster, goed gemikt juist op de vos zijn neus. Toen kwamen de grote dieren, kwaad en brullend buiten gelopen om de kleine ‘deugnieten’ te grijpen en ze sprongen allen met hun volgevreten lijven, wild en lomp, op de brug, die in tweeën doorbrak en alle grote dieren verdronken vreselijk of stikten in ‘t slijk,”

De schrijver : Herman Somers.

-Tijdens het schooljaar 1953-’54 leerling in het 7^de leerjaar.

-Geboren te Leest op 20-10-1942.

-Tweede zoon van Viktor Somers (+) en van Van Steenwinkel Cecile, Kouter 36 (gzin met vier kinderen)

-Gehuwd met CHRISTIAENS Josee (Blaasveld), verpleegster in het St.Elisabeth ziekenhuis te Mechelen.

-Wonende Maalderijstraat 15 te Willebroek.

-Beroep : bediende-verkoper in Handelszaak Raio-, TV- en Electrische toestellen Eltra te Wilrijk.

-Kinderen : Gunter (13) en Kurt (12).

-Studies na de 4^de graad : electriciteit, Technische Scholen Melaan Mechelen. 3 jaar dagschool, 1 jaar avondonderwijs B2, 3 jaar avondonderwijs voor B2 (getuigschrift).

-Hobby’s : geen, ja, wat klein knutselwerk in huis en tuin. Zeker geen straffe hobby, neen.

Gaan sommigen haast niet ten onder aan een overdreven hobby ? Voor mij niet nodig, zegt Herman, gewoon mezelf zijn, zorgen voor zon in huis, en mekaar veilig geborgen weten. De huiselijke warmte als een streling voelen, als ge me begrijpt. Ik reserveer graag en breed mijn vrije tijd voor de mens in mijn gezin.

Nooit bekeken, Herman, menselijke warmte is belangrijker dan veel ander kunnen. Ieder gelukkig echtpaar heeft een eigen recept voor hun geslaagd huwelijk. Dit recept cultiveren is zeker de mooiste hobby waard. Hier hebt gij ’t beste deel verkozen.

Herman heeft nog goede herinneringen aan het klasleven 7^de leerjaar en aan Raymond De Prins, Willy Van den Heuvel, Herman Verhoeven e.a., bijzonder aan Andre Moons, ach zijn schaduw toen, haast altijd bij elkaar, die hem dagelijks, langs binnendoor, thuis kwam afhalen voor de school en hem dan ook weer terug thuis bracht (weer die omweg), en zij maar praten dan, overleggen en plannen maken, of gewoon wat lachen onderwege…Ja-ja, Leest trekt me nog wel aan, zegt Herman, maar eens gehuwd, en uit Leest verspreid, het leven in gegooid, ieder met zijn job, komt er onvermijdelijk een kloof tussen, alsmaar breder en dieper met de jaren…maar de goeie herinnering blijft gegrift…

O, die mooie tijd van toen…

       Stan Huysmans.   

1983 – September : Aanwinsten V.V. Leest

Een nieuwe sponsor, een nieuwe trainer en in de verdediging dienden Francis Spinnael en back Patrick Pissé voor de nodige rust te zorgen.

In het middenveld moest Jos Bogaerts een versterking brengen voor Selleslagh en Goossens.
Vooraan verwachtte men veel van Guido Slachmuylders, Jean Vos en Rudy Wouters.

Men verwachtte ook veel van de jongeren Bart Hellemans en Paul Huys die vorig seizoen al enkele keren ingevallen waren in de eerste ploeg.

Yvan Emmerechts : ‘Ik zou toch eens kampioen willen worden !

“De Mechelse Week ging eens peilen naar de ambitie van V.V. Leest voor het komende seizoen en omdat Leest een nieuwe trainer aantrok, besloten we hem daarover aan te spreken, zodat het Leestse publiek meteen kan kennismaken met haar nieuwe oefenmeester.
Yvan Emmerechts is 39 jaar en werkt op het station te Mechelen. Zijn vrije tijd wordt grotendeels door voetbal in beslag genomen. We vroegen naar het verloop van zijn voetbalcarrière :

Yvan : ‘Ik voetbalde mijn hele loopbaan bij Sporting Mechelen : in die tijd bleven spelers, ook de goede, nog een hele carrière bij dezelfde club. De laatste jaren als speler volgde ik ook Heizelschool en acht jaar geleden behaalde ik daar het trainersdiploma. Op vraag van Sporting werd ik dan jeugdtrainer. Later kreeg ik de eerste ploeg onder mijn hoede. Daarna werd ik jeugdtrainer bij achtereenvolgens Racing en K.V. Mechelen, zodat ik bij alle grote Mechelse clubs heb gewerkt. Tenslotte kwam ik als trainer van de eerste ploeg bij Muizen terecht. Die waren toen pas gezakt naar vierde provinciale en ik slaagde erin hen op vier jaar tijd weer naar de top van tweede provinciale te brengen.’

D.M.W. : ‘En waarom de overgang naar Leest ?’

Yvan : ‘Sportief zag ik het niet meer zitten in Muizen. Het bestuur wilde een andere weg op, een nieuw beleid gaan volgen waardoor de ploeg waar ik vijf jaar mee gewerkt heb, helemaal zou uiteenvallen. Maar ik vertrok wel in alle vriendschap  en in de beste verstandhouding met Muizen. Hoe de transfer tot stand kwam ? Ik kende Gust Emmeregs van voor ik naar Muizen ging. Toen ik hoorde dat Van den Broeck wegging, nam ik zelf weer contact op met Gust en we kwamen zeer snel tot een overeenkomst.’

D.M.W. : ‘Er waren grote problemen in verband met de transfers, na de ramp met de feesttent ?’

Yvan : ‘Inderdaad. Men wist bij Leest welke plaatsen in het elftal versterking nodig hadden. We hadden spelers op het oog, maar de ramp met de tent dreigde alle plannen te dwarsbomen. Gelukkig heeft de sponsor alles gedaan om toch de nodige versterking te krijgen.’

D.M.W. : ‘Kun je ons een overzicht geven van die aankopen ?’

Yvan : ‘Ik denk dat Leest dit jaar zeer verstandig gekocht heeft. Vooreerst is er doelman Spinnael : hij bewees bij KV Mechelen reeds wat hij waard is, dus zeker een versterking. Dan is Pissé mee overgekomen van Muizen : hij is een snelle linksback. Op het middenveld is er Jos Bogaerds bijgekomen, ook van K.V. Hij is een harde werker met een goede lange pass in de voet. Dan is er nog Rudy Wouters vooraan, ook erg snel, zoals Slachmuylders, zodat we een goede voorlijn hebben. Ik ben blij dat de overgang van Jean Vos er nog kwam net voor het afsluiten van de transferperiode  : ook hij is zeer bruikbaar vooraan zodat we een brede kern hebben om eventuele gekwetsten op te vangen. Verder zijn er nog een vijftal jongeren van Leest zelf die ik zeker niet uit het oog zal verliezen. Zij zullen regelmatig hun kans krijgen.’

…

D.M.W. : ‘Heb je een speciale wens voor dit seizoen ?’

Yvan : ‘Ik zou toch eens kampioen willen worden ! Ik promoveerde al twee keer : het enige dat ontbreekt is een titel.

Mijn enige betrachting is om goed voetbal te brengen. Ik vraag veel van de jongens, ik heb er zelf ook veel voor over. Als ze willen werken, zit er veel in dit seizoen.’ “

(DMW, 1/9/83) 

Gazet van Mechelen (14/9/83) :  DAMESVOETBAL

SK en VV Leest zetten de grote stap naar de Voetbalbond

“Nadat de voorbije jaren het vrouwenvoetbal in de Mechelse regio slechts weinig bijval genoot, namen dit seizoen twee ploegen uit Leest het besluit om tot de Belgische voetbalbond toe te treden.

V.V. Leest, de eerste van die twee, stak een drietal jaren geleden met een vrouwenploeg van wal. Deze kende ondertussen zo’n enorm succes dat nu de tijd rijp leek om op competitievoetbal over te schakelen.

Spijtig genoeg treden er in de Antwerpse provinciale afdeling slechts negen ploegen aan en blijven er dus op de kalender nog heel wat vrije dagen over.

‘Die gaten zullen we wel met vriendschappelijke wedstrijden en matchen tegen onze tweede ploeg trachten te vullen,’ zegt Gust Emmeregs. ‘Met reeds 32 aangeslotenen hebben we immers aan speelsters geen tekort. Alleen zijn ze nog net iets te jong en onervaren.’

Trainer Fierens, die vroeger de mannen onder zijn hoede had, kan dit alleen maar beamen.

‘Voor mij was het trainen van een vrouwenploeg een uitdaging die honderd procent is meegevallen,’ vertelt hij. ‘Vrouwen zijn veel makkelijker, ze beseffen immers dat ze nog heel wat te leren hebben. Na amper drie trainingen zie je dan ook reeds vorderingen en aan inzet hebben ze zeker geen gebrek. Om een prognose voor te toekomst te maken is het echter nog te vroeg. Het eerste jaar zie ik als een leerjaar waarin we zoveel mogelijk punten trachten te sprokkelen.’ Ook aan helpende handen is er geen gebrek. Naast de trainer zullen immers ook Hilde Vercammen, Rosette Diddens en meter Mariette Borrey zich speicaal over het team ontfermen.

S.K. Lady’s First

Net als buur V.V. zette S.K.Leest een stap in het onbekende. ‘Pas vorig jaar zijn we met een vrouwenploeg begonnen,’ vertelt voorzitter Van Dam. ‘Al gauw waren we het wekelijkse bellen voor een vriendenwedstrijd beu en beslisten we –als eersten- om bij de Belgische voetbalbond aan te sluiten. Aanvankelijk alleen met de vrouwen, later hakten we ook voor de mannen de knoop door.’

Ruud Verstraeten, die tevens de scholieren traint, neemt samen met Frankie Van Ingelgem de vrouwenploeg onder zijn hoede. ‘In nauwelijks één jaar hebben onze speelsters reeds enorm bijgeleerd,’ meent Ruud, maar tevens beseft hij dat de weg nog lang is.

‘Vorig seizoen hadden we amper elf speelsters maar nu kunnen we zelfs al twee ploegen opstellen,’ zegt afgevaardigde Mariette De Bont. ‘En er komen er iedere week nog bij.’

‘Weet ge dat we in de winter meer vrouwen dan mannen op de training hadden,’ merkt de voorzitter trots op, ‘en dat zelfs Sabine De Blezer verkoos om voor licenciaat wiskunde te studeren i.p.v. voor burgerlijk ingenieur omdat het laatste niet met voetbal te combineren was.’

Aan inzet en vooral enthousiasme zal het bij S.K. zeker niet liggen.

Leestse derby

Er wordt in beide kampen reeds naar 19 november uitgekeken. Dan staat immers de eerste Leestse derby op het programma. In de enige voorafgaande ontmoeting haalde V.V. het met strafschoppen in het Sinksentornooi van S.K. (R.H.)”

De uitslag van die derby is ons niet bekend, wel de eerste kennismaking van de SK Lady’s met het provinciaal voetbal. Zij liepen op Nijlen tegen een 13-0 nederlaag aan. Verzachtende omstandigheid was wel dat men het uitgerekend in die allereerste partij tegen de kampioenen van het vorige seizoen diende op te nemen.

In feite vormde het team van S.K.Lady’s een familieploeg, de meeste speelsters waren immers verloofde of echtgenote of broer van een bestuurslid of speler.  Zo was Hilde Van Dam de dochter van de voorzitter en de zus van Marc en Dirk, beiden nog actief in de eerste ploeg. De dames werden ook niet vergoed voor hun prestaties.

Foto’s :

-Enkele van de nieuwe Leestse aanwinsten : doelman Francis Spinnael, Jos Bogaerts, Beeckaert, Jean Vos en Patrick Pissé, geflankeerd door trainer Yvan Selleslagh.

-De dames van V.V. Leest.

-De dames van S.K.Leest.

1983 – Zondag 28 augustus : Eetdag K.V.G. Zennevallei

            In de zaal St.-Cecilia bij Mille Van Steen.

            Op het menu stond : aperitief (van het huis), kaaskroketten als voorgerecht,

            tomatengroentenbouillonsoep en frietten met kip (200 fr) of steak (250 fr).

            Als nagerecht kon men kiezen tussen koffie en gebak of ijs met chocolade. (folder)

1983 – 31 augustus – Gazet van Mechelen :

            Rekordtomaat

            “De charmante juffrouw op de foto is Heidi Van Cammeren uit de Cecilialaan

            te Leest die een ‘rekordtomaat’  van maar liefst 700 gram toont.

            ‘Vader is een fervent hobbytuinier’, zei Heidi,  ‘die met het huidige puike

            tomatenseizoen zijn oogst onverwachte pieken ziet halen.’

            In de tuin van Herman Van Cammeren zagen we nog andere tomatenkanjers.

            Zevenhonderd gram voor één enkele vrucht lijkt echter alle persoonlijke rekords

            bij Herman te slagen.

            Over de variëteit van de rekordtomaat kon Heidi ons weinig vertellen.

            Wel weet ze dat haar vader de plantjes zelf zaaide en vakkundig teelde.

            De eigen-gewin-tomaten smaken bovendien heerlijk en dat is wel het

            allerbelangrijkste.”  

            (Foto onderaan)

1983 – September : S.K. Leest in competitie Belgische Voetbalbond

SK Leest, reeds 15 jaar actief in het Katholiek Sportverbond, maakte de overstap naar de competietie van de Belgische Voetbalbond. De Leestenaars vervoegden hun dorpsgenoten van V.V. Leest en zo kwamen in het nieuwe voetbalseizoen 1983-84 te Leest twee ploegen uit in de provinciale reeksen van Antwerpen.

De bestuursleden van de oudste bestaande Leestse club hebben het druk gehad.

Alle transfers, zowel van spelers die reeds bij SK maar dan in het Katholiek Sportverbond actief waren, als die van de nieuwelingen, als van een ganse ploeg scholieren dienden in orde gesteld te worden.

Maar ook aan de accomodaties werden heel wat verbeteringen uitgevoerd : een nieuwe grasmat werd aangelegd en dat vroeg heel wat spuitwerk en een afsluiting werd rond het terrein opgesteld waarop de reclameschilderingen dienden aangebracht.

Het bestuur hoopte dat de inspanningen een positief resultaat zouden opleveren in de competitie.  Voorzitter Van Dam (foto) : ‘Ik ben optimist en heb aan trainer Cauwenbergh gezegd dat hij kwantitatief en kwalitatief over spelers beschikt die een behoorlijk resultaat moeten kunnen bij elkaar voetballen..’

Secreatris Apers zag het ietwat genuanceerder : ‘Volgens de investeringen die we gedaan hebben zou dit seizoen goed moeten meevallen maar we beseffen ook dat niet elke aankoop het verhoopte rendement oplevert. Bovendien hebben wij geen ervaring in provinciale afdeling en kennen praktisch geen enkele van onze tegenstanders. De optimisten geven ons een plaats bij de eerste vijf. Dat zou uiteraard een onverhoopt resultaat zijn. De gematigden stellen zich tevreden als we in de eerste helft van de rangschikking aankomen en de pessimisten voorspellen ons dat we voor ons eerste seizoen niet binnen de eerste tien moeten rekenen. (Noot : de pessimisten kregen gelijk, het eerste elftal van SK Leest eindigde dat eerste seizoen in de nationale voetbalcompetitie 12^de.) De resultaten van oefenwedstrijden tegen ploegen uit dezelfde reeks laten ons het beste verhopen al kan men deze oefenwedstrijden niet altijd als maatstaf nemen voor de competitie. Voor onze trainer Harry Cauwenbergh wordt het een moeilijke taak om uit de ruime keuze aan spelers een degelijk elftal op te bouwen. Dat zal dan toch moeten gebeuren met spelers als doelman Schaerlaecken, de gebroeders Van Dam en Piscador als steunpilaren.’ (GvM, 25/8/83) 

Ook de dames van S.K.Leest debuteerden in de Antwerpse provinciale afdeling van de Belgische Voetbalbond, samen met die van V.V. Leest.

Voor beide damesploegen zou hun eerste kennismaking met het provinciaal voetbal op een nederlaag uitdraaien.

V.V. Leest verloor op het veld van Schilde met 2-1 wijl de dames van S.K. bij hun eerste wedstrijd de boot ingingen met 13-0 tegen Nijlen.

Verzachtende omstandigheid voor de S.K. Ladies was dat men uitgerekend in de allereerste partij tegen de kampioenen van vorig jaar uitkwam.

Foto’s :      

-Heidi Van Cammeren.

-De aanwinsten van SK Leest : Francis Casteels, Chris Heymans, Wilfried Piscador, Leo Rombauts, Marc Rucvoy, Jean-Marie Schaerlaeken, Guy Schafraet, Koenraad Smets, Carlo Van Tulden, Leo Verhasselt en uiterst rechts trainer Harry Cauwenbergh.              

-De S.K. Ladies, pas een jaar bezig, debuteerden in de “nationale” bond.

1983 – 9 augustus : Katelijne Duysburgh uit de New World

“Maandagmorgen 9 augustus. It was the big day. De laatste omhelzing, de laatste kus, een ‘Hou je goed en braaf zijn hé’ en dan de bus op, op naar Schiphol. Daar konden de veel te zware valiezen nog net het vliegtuig op en kwam ik veilig en wel in New York aan. Daar een binnenvlucht genomen richting Hartford waar mijn familie me, met de Amerikaanse vlag in de handen, al stond op te wachten. Vermoeid van de reis, maar blij dat ik eindelijk aangekomen was en vol verwachtingen voor wat er allemaal  gebeuren ging, bereikte ik Tolland. Dit verhaal gaat niet veel zin hebben, als ik nu eerst niet wat meer uitleg geef over wat er tevoren gebeurd was. Neen, ik heb geen reis gewonnen naar de Verenigde Staten, en ook het groot lot niet. Ik heb ook geen rijke Amerikaanse tante die ik kan bezoeken. Wat is het dan wel ? Welnu, begin juni kreeg ik het bericht dat ik na een aantal selecties, één van de vele studenten was, die na hun middelbare studies, op eigen kosten een jaartje in de USA kunnen doorbrengen. Een maand later kreeg ik het adres van mijn familie want alle exchange studenten, zo word je daar genoemd, komen in een doodgewone familie terecht. Zo komt het dus dat ik nu al 6 maanden in de Verenigde Staten zit.

De familie waarin ik verblijf, bestaat uit zeven : Mam, dad, Andrea (16), Brigitte (16), Christina (16) (een drieling dus), Dianna (15) en Ed (14). Talland, het dorp waar ik dus woon, telt ongeveer 10.000 inwoners. Het is gelegen in het noorden van Connecticut en Connecticut is één van de kleinste maar toch ook één van de dichtbevolkte staten, is op zijn beurt gelegen in het Noord-Westen van de US. Het heuvelachtige landschap wordt voor het grootste deel bezet door bomen en bossen. De huizen zijn aan de buitenzijde meestal bezet met houten planken, en dan geschilderd in rood, groen, blauw, enz., kortom in alle kleuren van de regenboog. Voor de nieuwsgierigen vermeld ik graag dat ons huis een vuilgroen kleurtje heeft. Ondertussen is het hier ook winter geworden, en net zoals alle andere noordelijke staten betekent dat sneeuw. Gelukkig is het hier nog niet echt bitterkoud geweest en heb ik het voorlopig met een paar verkoudheden kunnen overleven. Maar de sneeuw kan wel een paar maanden blijven liggen, dus dat belooft.

Hoe heb ik die zes maanden hier nu zoal doorgebracht ? Natuurlijk wordt er, net zoals in België, ook naar school gegaan. Het schoolsysteem is wel een beetje anders. Iedere leerling stelt zijn eigen lessenrooster samen. Dat is trouwens niet zo moeilijk want iedere dag krijg je dezelfde zeven lessen, dus hoef je alleen maar zeven verschillende vakken te kiezen.

Voor mij zijn dat Business Survey, Spaans, Frans, Tekenen, US History, Engels en Computerwetenschappen geworden. Elke dag dezelfde lessen in dezelfde volgorde, dat mag misschien boring klinken, maar hoe meer je in school doet, hoe minder je thuis moet doen, dat is het Amerikaanse systeem, en daar is alles op gebaseerd. Om twee uur in de namiddag is de school uit en dan wordt er alleen nog maar gedacht aan sport, werk of hobby’s. Studeren kan later of nooit gebeuren. Als sportman (of vrouw) kom je goed aan je trekken. In schoolverband worden er verschillende sporten beoefend : basketbal, basebal, voetbal, hockey, atletiek, enz. Er zijn dan de competities tussen de scholen uit de buurt en wie de competitie wint gaat verder naar de stategames. De meeste leerlingen van 16 en ouder hebben na school ook een partime job. Extra money is hier immers altijd welkom want als je na 18 verder wil studeren, kost je dat 10 maal duurder dan je in België moet betalen voor de universiteit of hogeschool. Veel openbaar vervoer is hier niet en daarom is de wagen zo belangrijk. De meeste gezinnen hebben dan ook twee auto’s en vanaf 16 mag met de auto gereden worden. Zo komt het dat mijn vrienden al met een Amerikaanse car rondtoeren ook al zijn ze nog geen 18.

Het leven verschilt hier niet veel met het leven in Europa. Er wordt hier ook geslapen, opgestaan, naar school of werk gegaan, gegeten en gedronken, uit gegaan en natuurlijk ook naar TV gekeken. Amerikanen zijn op zijn zachtst gezegd gretige TV-kijkers. Van 6 uur ’s morgens tot 3 uur ’s nachts wordt er door de meeste TV-stations uitgezonden. ‘Sesamstraat’, ‘de Dukes of Hazzard’, ‘Love Boat’, enz. zijn hier dagelijkse kost. Natuurlijk zijn er ook nog ‘Dallas’, ‘Dynasty’, ‘Magnum PI’ en ‘Charlie’s Angels’, shows die ten minste één maal per week op de buis verschijnen. Wanneer je hier dan eens naar een goede film zit te kijken, moet je niet verbaasd zijn als die film iedere tien minuten –en meestal op het spannendste moment- wordt onderbroken voor reclamespots. De reclame is hier immers de geldschieter ‘number one’ voor de meeste TV-stations.

Een andere geliefde bezigheid, naast TV kijken, is ‘shopping’. Elke week wordt er minstens één maal naar de shoppingmarkt gereden. Daar kan je, in de verschillende winkelmagazijnen, zowat alles vinden wat je maar wenst. Na een paar uurtjes winkelen wordt er nog gauw eens binnengesprongen in een MC Donalds, Burger King of Roy Rogers voor een hamburger en French Fries. Een zakje frieten blijven de Amerikanen hardnekkig French Fries noemen, omdat ze kennelijk niet weten dat het uitvinden van frieten een Belgische aangelegenheid is geweest.

Als ik de afgelopen zes maanden beschouw, kan ik zeggen dat voor mij de Verenigde Staten zeer goed meevalt. Het is niet het land waar iedereen in een Rolls Royce rondtoert en iedereen gebloemde hemdsbloezen en geruite broeken draagt. Het is gewoon Westers met zijn eigen specialiteiten, zijn eigen cultuur. Dat maakt de USA juist zo aantrekkelijk en is het zeker een bezoek waard.

Ik hoop dat de komende vijf maanden net zo goed worden als de afgelopen zes en als ik J.R. of Ronald Reagan hier tegenkom, zal ik hen zeker de groeten doen.

Much love,

   Katelijne.”(‘DB,april 1983)  

1983 – 11,12 en 15 augustus : Wisselbeker Edward Huysmans

            Op donderdag 11, vrijdag 12 en maandag 15 augustus werd op het terrein van

            V.V. Leest gevoetbald om de Wisselbeker Huysmans.

            Tijdens en na de wedstrijden kon men in het chalet terecht voor mosselen of

            stoofvlees met frietten.

            In de finale, bijgewoond door ruim 500 toeschouwers, versloeg Willebroek de

            thuisploeg V.V.Leest met  3-1.

            S.K.Leest werd verrassend derde na een overwinning tegen Tisselt en Kapelle-

            op-den-Bos haalde het voor de vijfde plaats van Hombeek.

            Ramsdonk werd zevende en Heindonk achtste.

1983 – 13 en 14 augustus : Voetbedevaart naar Scherpenheuvel

            Met bezoek aan het recreatiecentrum te Averbode. (‘DB’, juli ’83) 

1983 – Zondag 14 augustus : V.V.Leest-Reet voor Beker van Antwerpen

            In de tweede ronde van de beker van Antwerpen moest Leest het opnemen tegen

            Reet.

            Al voor de rust was het duidelijk dat het pleit zou worden beslecht in het voordeel

            van de ploeg van trainer Emmeregs.

            Net op het halfuur kopte Jos Bogaerts een hoekschop onhoudbaar binnen en

            enkele minuten later was het weer Bogaerts die op een center van Ludo Goossens

            via de paal raak trof.

            In de tweede helft speelde Leest het eerste kwartier wat behoudend.

            Het experiment van trainer Emmereghs kwam in dit moeilijk kwartier goed van

            pas. De trainer had immers Selleslagh op de stoppersplaats gezet en deze maakte

            enkele gevaarlijke aanvallen onschadelijk.

            Wanneer Bart Hellemans ook via het doelhout raak trof was de wedstrijd volledig

            gespeeld.

            Dirk Pauwels legde via een mooie 1-2 beweging de 4-0 eindcijfers vast.

            De volgende tegenstander van Leest in de derde ronde was Wijnegem en ook

            die ploeg ging onderuit, V.V. Leest zou die wedstrijd winnen met het kleinste

            verschil.

            Uiteindelijk zou VV uit de beker gewipt worden door eerste provincialer Kontich.

            (Foto van het team onderaan)

1983 – Zondag 21 augustus : Ploegwedstrijd te Leest

            De KLJ Groene Kring van het Gewest Mechelen organiseerde om 14 uur zijn

            derde ploegwedstrijd op een terrein aan de Kouter te Leest.

            Na Hombeek en Sint-Kat.Waver was Leest aan de beurt. Een 15-tal jonge

            boeren en tuinders gaven elkaar partij in “om ter best rechte vormen ploegen”

            zonder dat nog één stukje gerstestoppel of onkruid te zien is.

            Voor de beste twee was een selectie weggelegd voor het provinciaal

            kampioenschap van 5 september te Turnhout.

            De toeschouwers kregen eveneens een demonstratie en wedstrijd spitten

            voorgeschoteld.

1983 – Zaterdag 27 augustus : Met het Boerenfront op reis

            Vertrek : 07u30.

            Reisdoel : 5 valleien : Sambervallei – Maasvallei – Samsonvallei – Bocqvallei –

            Moligneevallei.

            Via Namen over Marche-les-Dames, Spontin, Dinant...Maredsous...Gembloux...

            Op terugweg : café-dancing.

            Prijs per persoon : 350 fr, drinkgeld chauffeur  inbegrepen.

1983 – Zaterdag 27 augustus : Optreden van de K.F.St.-Cecilia te Mechelen

            Ter gelegenheid van 30 jaar ‘De Keeting’ gaf de Leestse fanfare een kioskconcert

            in de Nokerstraat te Mechelen. (‘Toeters en Trompetten’, nr.4, 1983)

1983 – 27 en 28 augustus : Maori-groep te gast bij Leestse gezinnen.

            Een Nieuw-Zeelandse Maori-volksdansgroep werd, op initiatief van de dansgroep

            Korneel, opgevangen door Leestse gezinnen.

            Samen met de buitenlandse gasten brachten de kinderen van Korneel een bezoek

            aan het speelgoedmuseum te Mechelen.

            Op vrijdag 26 augustus stapten Korneel en de Maorigroep mee op in de

            folklorestoet te Mechelen en het  daaropvolgende weekend werd besloten met een

            groot verbroederingsfeest met de Maorigroep en een Oostenrijkse groep uit

            Wenen. 

            In de tuin van het Kouterkasteeltje werd er gedanst en gezongen.

            (GvM,30/1/84)

Maori’s te gast

“Het was stralend weer zaterdag 27 augustus. Dus dat viel wel mee, want om drie uur aan het ‘Kouterkasteeltje’ zou alles van start gaan. Die dag immers, verbroederde onze eigen volksdansgroep ‘Korneel’ met de Maori’s uit Nieuw Zeeland. En tot onze grote verrassing arriveerde even voor drie ook een volksdansgroep uit Wenen. Na de verwelkoming door onze voorzitster, Leonie Windelen, kon het festijn beginnen. Als eerste lieten onze allerkleinsten zien wat zij allemaal konden. Daarna was het de beurt aan onze gasten uit Nieuw Zeeland. Zij brachten enkele van hun verfijnde kunsten naar voren. Buiten zang en dans bestonden deze uit : het zwaaien met pomponnetjes, werken met houten stokjes, enz. Het waren knappe maar moeilijk te doene bewegingen. Dit bleek toen er werd gevraagd om met hen mee te doen. Als volgt was het de beurt aan de Oostenrijkse groep. Deze konden niet wachten met verbroederen. En het was dan ook zo dat zij reeds na hun eerste dans iedereen vroegen hun voorbeeld te volgen. Na al die zang en dans werd het tijd dat we onze droge kelen gingen smeren en onze dorst gingen lessen. Daarna konden weer eens enkele ingewikkelde bewegingen van de Maori’s bekeken worden. Ook onze volwassenen kwamen aan de beurt. Deze lieten zien dat zij nog even goed kunnen dansen als de jongeren.

En ‘last but not least’ vroeg de Jeugd om samen met hen ‘Mieke Stout’ en de ‘Kuskesdans’ en nog vele andere dansen te doen. Na al dat verbroederen en kussen werd Leonie in de bloemen gezet, als beloning voor al het werk dat zij voor onze volksdansgroep ‘Korneel’ doet. En als uiting van dank kreeg Jan Soors nog drie dikke zoenen. Met deze namiddag hebben de mensen van Leest en omstreken kunnen zien dat niet alleen bij ons gevolksdanst wordt maar ook in andere landen. Dus deze mooie, oude kunst blijft bewaard !!

       Hilde en Ria.”

(‘DB’,oktober ’83)

Foto’s :

-Het elftal van VV Leest dat moeiteloos van Reet won in de Beker van Antwerpen.

-De zingende en dansende New-Zeelandse Maori’s aan het kasteeltje van Moyson.