1985 – 4 april – Gazet van Mechelen :

‘Rust Roest’ brengt reeds 65 jaar cultuur op de planken.

“De toneelkring ‘Rust Roest’ uit Leest nadert stilaan zijn vijfenzestigste verjaardag, en wel op 1 november 1986. Een gezonde doorstroming zorgde ervoor dat zowel leden, als bestuur niets van hun jeugdig enthousiasme verloren hebben.

Het begon allemaal in 1921. Toen werd in de schoot van de toenmalige fanfare ‘Arbeid Adelt’ de toneelkring ‘Rust Roest’ opgericht. De meeste spelers stapten over uit de bestaande toneelvereniging ‘Eendracht en Vrede’. Initiaftiefnemers en stuwende krachten waren Victor Selleslagh, Alfons Hellemans, Jaak Publie, Amandus Van Steen, Frans Selleslagh en Jef Van Hoof. Eerstgenoemde als voorzitter, maar vooral ook Alfons Hellemans zou een opmerkelijke rol spelen in het bestaan van de vereniging.

De eerste opvoering ‘Moederhart’ van N. De Tiere vond plaats in zaal St.-Cecilia (nu: De Drij Gapers) onder leiding van Jan Steenackers uit Kapelle-op-den-Bos.
In 1925 nam Alfons Hellemans het commando over en hij bleek een uistekend leider te zijn. Een halve eeuw lang verzorgde hij de regie van de meest uiteenlopende genres van stukken, en telkenmale mocht van een succes worden gesproken. In 1975 nam zijn zoon Guido Hellemans zijn taak over en die voert nu nog steeds de regie.

De opsplitsing met wederzijds akkoord van de fanfare Arbeid Adelt en de toneelkring gebeurde in 1931. Wat niet belette dat Arbeid Adelt nog regelmatig het programma van Rust Roest muzikaal kwam opluisteren.

Het eigenaardige is wel dat Rust Roest, aangesloten bij AKVT, bijna nooit deelnam aan wedstrijden. Met zulk talent en klasse zou men wellicht anders vermoeden. Documenten uit 1931 verhalen wel de deelname aan een wedstrijd, uitgeschreven door het AKMT, en waar om duistere redenen slechts drie verenigingen aan deelnamen. Rust Roest werd derde maar kreeg wel een eervolle vermelding voor taalzuiverheid. Het verhaal gaat dat de toenmalige voorzitter Viktor Selleslagh zo boos was dat hij het verkregen diploma in wel duizend stukken scheurde.Was het misschien vanwege dit feit dat de kring zich niet meer zo gauw liet strikken voor deelname aan wedstrijden ?

In al die succesvolle jaren van liefhebberstoneel, speelde Rust Roest een honderdtal stukken en kon zij een beroep doen op zowat 86 vrouwelijke en 121 mannelijke acteurs. Er werd ook reeds vijfmaal van speelzaal veranderd om verschillende redenen. Na zaal St.-Cecilia week men in 1927 uit naar de parochiezaal en daar bleef men tot in 1980.

De ‘nieuwe’ zaal ‘St.-Cecilia’ bij Van Steen kon zich slechts vier jaar verheugen op de aanwezigheid van ‘Rust Roest’ want vanaf 1985 speelt de toneelkring in de Stedelijke Lagere School, Ten Moortele 2.

De viering van het 65-jarig bestaan op 1 november 1986 zal volgens het bestuur op een bescheiden doch waardige wijze plaatsvinden. Concrete plannen zijn er nog niet maar men denkt in de richting van een tentoonstelling met allerlei documenten, artikels, affiches, enz.

Ook de geschiedenis van ‘Rust Roest’ zal aan het brede publiek worden bekendgemaakt. Uiteraard ontbreken ook receptie en viering van gelauwerden niet. Immers, Rust Roest telt nog steeds twee medestichters in zijn rangen : ere-voorzitter Alfons Hellemans en ere-ondervoorzitter Jaak Publie. Beiden dus 65 lid van de vereniging.

Ook zal men een aangepast toneelstuk opvoeren en dat zal wellicht ‘Het schone verscheiden van Peter Broeckx’ worden. Een volks stuk van Mark De Bie.

Maar vooreerst wordt nog een ander stuk opgevoerd en wel op zaterdagen 5 en 12 april 1986. Antigone, het befaamde klassiek Grieks toneelwerk werd uitverkozen om de basis te leggen voor een nieuw succesvol speeljaar.

De titelrol wordt vertolkt door Hilde De Kock en de regie is in handen van Guido Hellemans. Een soort avant-première werd gebracht op de feestvergadering van de KVLV-Rijmenam op zondag 23 maart. Daar werd een gedeelte van het stuk gebracht (1 uur) en dit was voor de acteurs en regisseur een uitstekend klankbord om de laatste schoonheidsfoutjes weg te werken. (J.T.)”  

1985 – 7 april : Plechtige Communie en Vormsel

Tijdens de hoogmis van 10 u had de Plechtige Communie en het Vormsel plaats. Het Vormsel werd toegediend door kardinaal Godfried Danneels. 

H. Vormsel

Dirk Annaert, Ingrid Bernaerts, Kurt Cauwenbergh, Peter Emmeregs, Sven Diddens, Sonja Holemans, Cindy Huys, Ronny Huysmans, Jan Leemans, Petra Keulemans, Wim Muysoms, Els Peeters, Ilse Peeters, Ann Robbens, Johan Tiri, Els Van den Sande, Alain Van den Sande, Kim Van Heck, Erik Van den Vondel, Karen Van Sweeveld, Jurgen Verschueren.

(‘DB’, april ’85)

1985 – 2 april –  Soep van den troep  : Willy Schaerlaeckens schreef ons (vanuit Soest) :

“Beste Bandlezers,

Op 4 maart trok ik met een klein hartje naar Mechelen om me vandaar naar Antwerpen te begeven. Al vlug zag ik hoeveel jongemannen in hetzelfde geval waren als ik; een ganse trein nieuw opgeroepen soldaten trok naar de kazerne van Kapellen (Ekeren). Na een fikse eerste mars van het station tot de kazerne maakten we al onmiddellijk kennis met het leger.

Daar aangekomen werden we in peletons en kamers ingedeeld. Tegen de avond zaten we zo stilaan op onze plaats en konden we met een eerste kennismaking beginnen.

De ganse eerste week was trouwens een kennismaking : nieuwe kameraden, nieuwe chefs, een nieuwe omgeving. Ik werd dadelijk aangeduid als kameroverste. Na enkele dagen werd ik zelfs tot peletonoverste benoemd, twee taken die niet te onderschatten zijn. Tijdens deze eerste dagen kregen we toespraken van verschillende mannen met een ganse strepen- en sterrenwinkel. Later werd ons wel geleerd dat al die sterren en strepen een hele betekenis hebben.

De rest van de week vulden we met lessen over reglementen, ontploffingen, bewapening, het toedienen van de eerste zorgen, tactiek,… Tussen al de lessen in gingen we ons buikje lekker vol eten, want van het eten hadden we echt geen klagen. We waren allen wel blij dat we in het weekend naar huis mochten om eens goed uit te slapen.

De tweede week ging al even vlug voorbij als de eerste en vooraleer we het zelf wisten waren we aan onze derde week bezig. Tijdens deze week begonnen we aan onze eerste praktijkoefening : de gaskamer. Al bij al viel ook dit goed mee.

We zaten al met onze gedachten thuis, want we hadden een dagje verlof, de zogenaamde bataljonsdag.

De laatste week opleiding beloofde echter wel zwaarder te worden. Het drukke programma begon ’s maandags met een tochtje naar het fort van Kapellen om te gaan schieten met de Vigneron. Dinsdag was de climax, een mars van meer dan een uur naar Brasschaat. Daar werd alle theorie op een rijtje in praktijk omgezet. Dat ging van sluipen, kruipen, vallen en opstaan, tot schildwacht spelen. De aanhoudende regen en het modderparcours maakten het wel extra zwaar. De woensdag opnieuw naar Brasschaat, maar dit keer met de bus. We gingen schieten met de FAL. Daar ondervonden we in welke slechte staat de Belgische geweren op dit ogenblik verkeren. Donderdagavond was het ons afzwaaifeest van Kapellen. Met de ganse kamer maakten we er een gezellig onderonsje van.

Na een lange treinreis zijn we nu in Soest aangekomen. De eerste dagen vallen hier mee. Er staat me hier een rustig jobje te wachten. Het eerste wat we te horen kregen was dat we zeker 3 weken weg zijn. Voilà, geen Paasmaandag in Leest, maar we zullen ons hier ook wel proberen te amuseren.

Tot schrijfs, SM Willy.”(‘DB’, mei ’85)

In het heimatblad van juni verscheen het vervolg :

In de vorige Band kon iedereen lezen hoe het verliep in mijn opleiding. Nu komt het vervolg vanuit Duitsland.

Op 1 april zijn we met de ganse Compagnie uit Ekeren vertrokken in de richting van Duitsland. Een hele bende arme sukkelaars begaf zich eerst naar Schaarbeek waar de DVT (noot : militaire trein) rond 10u20 vertrok. Na een lange reis met veel onderbrekingen kwam om 15u45 het station van Soest in zicht. Met bussen werden we naar de verschillende kazernes van Soest gebracht. Bijna gans ons peleton werd ondergebracht in de 9^de Linie.

Daar aangekomen werden we per Compagnie en per kamer ingedeeld.

De eerste dagen was het weer allemaal wat wennen aan het nieuwe milieu. Hier in Soest zijn het bijna allemaal beroepsmensen, in onze opleiding in Ekeren kwam je maar zelden een ‘boeffer’ tegen.

Door de soldaten die al minstens een maand daar gekazerneerd waren, werd ons verteld dat we niet lang in Soest zouden blijven. Op 8 april, jawel Paasmaandag en Hoogdag met een grote ‘H’ in Leest, vertrokken we om 2u30 ’s morgens op kamp naar de Luneburgerheide, meer bepaald naar Bergen Hohne, 260 km ten noorden van Soest en 100 km beneden Hamburg. Ik was medebegeleider van een oude 6-tonner, dus van slapen was er geen sprake. Na zo’n 100 km en meer dan 2 uur rijden (ik was toch zo zachtjes aan het indommelen) waren we terug klaar wakker. Enkele keren puf, puf, puf en daar stonden we langs de kant van de baan. Na een kwartiertje was het euvel (mazoutfiltertje kapot) hersteld en konden we rustig (plus minus 50 km/u) verder tuffen. Rond 8 uur kwamen we toch in Bergen aan. Het verblijf in Bergen viel wel mee. Het waren wel lange dagen. Om 7 u. ’s morgens moest ik al op het bureel zijn om daar permanent te blijven tot ongeveer 9 u. ’s avonds. Dat gaat zo als ge op het bureel van de Commandant zit. Schoon jobke, maar dan kunt ge wel elke dag (gedurende 2 weken) wacht kloppen.
Wel ben ik (als tegenprestatie ?) met de Commandant naar de domonstratieschietoefening gaan kijken. Er werden daar raketten van zomaar eventjes 600.000 fr. afgevuurd. Dan met de jeep naar de schietstand want daar waren mijn medematen al aan het schieten met de Vigneron. Halfweg het kamp ben ik ‘vlug’ even naar Soest geweest om er een kaft te gaan halen die we vergeten hadden. Typisch leger, 520 km voor een kaft !

Na ons verblijf van 2 weken in Bergen keerden we allen terug naar Soest. Enkele dagen op het bureel en op verlof.

Juist voor we echter op verlof konden vertrekken hadden we nog een bataljonscross. Hierin eindigde ik 8^ste en werd meteen 1^ste milicien. Samen met nog een andere milicien en enkele onderofficieren mag ik op 15 mei mee naar Eupen voor een cross van 8,4 km. Daar gaan we lopen voor een of andere beker.

Na de bataljonscross was het enkel wachten op de DVT die om 3u30 ’s morgens vertrok.

Het verlof ging allemaal veel te vlug voorbij en zo zitten we hier weer in Soest.

Hopelijk voor niet te lang want in Leest naderen de volgende feesten.

Tot dan misschien, Soldaat Willy.”

En op 8 augustus schreef hij weer vanuit Soest naar het heimatblad :

“Het jaarlijks verlof is weer voor velen voorbij. Ook hier in Soest is iedereen terug aan de slag gegaan. Niet dat er anders veel gewerkt wordt, dat niet. Wij als doodgewoon milicien genieten niet van al die voordelen. Wij moeten het stellen met 6 dagjes verlof per maand. Maar al bj al zou ik toch niet willen ruilen voor het boeffersleventje.

Ondertussen ben ik hier toch al mijn zesde maand bezig en begin zo stilaan af te tellen. Het gaat wel zo langzaam tijd worden. Nu volgen er nog zo’n 80 dagen.

De voorbije maanden is er ook wel het één en ander gebeurd. In juni hadden we in de kazerne bataljonsfeesten en een bevelsovergave. Anderhalf uur moesten we in slechte weersomstandigheden stilstaan en dan volgde het défile. Maar achteraf konden we genieten van 3 dagen feest. Er waren hier vele families op bezoek. De sfeer was gans anders dan de andere dagen. Tentoonstellingen van alles wat met het leger te maken had (tanks, geweren, raketten,…).

En in juli stond er weeer een ‘feest’ op het programma. We mochten immers deelnemen aan het militair défilé in Brussel. Gedurende 2 weken werd elke dag geoefend. Het moest goed zijn want Soest moest de eer verdedigen. In Brussel verliep alles goed. Zaterdagmiddag vertrokken we hier in Soest reeds. Om 7 u. ’s avonds kwamen we aan in ‘hotel Peutie’. Daar was een echt vakantiekamp met ‘koningseten’ (in vergelijking met in Soest). Maar zondagavond onmiddellijk na ons optreden in Brussel ging het huiswaarts (lees Soest).

Het is wel eens plezant zo door de straten van Brussel te paraderen en weten dat er vele duizenden mensen naar jou aan het kijken zijn. En zo hebben we de Koning ook weer eens gezien, eerst voor een gewone schouwing (de Koning reed met zijn jeep voorbij) en achteraf gingen wij hem voorbij voor de parade. Wie weet houden we er nog een dagje verlof aan over.

Vorige maand ben ik hier ook nog ‘peter’ geworden. Er kwamen een paar nieuwe ‘rekruutjes’ binnen en elke maand wordt er zo een verantwoordelijke aangeduid die hen moet rondleiden. Een dagje rondwandelen in de kazerne en in de stad, met andere woorden een extra dagje verlof.

Voor ik mijn brief sluit zou ik nog de goedendag willen doen aan alle lezers van De Band, maar vooral aan ‘mijn klanten’ van de Juniorslaan, Lindelaan en de Oude Tisseltbaan. Binnen twee maanden hebben jullie de oude fakteur terug.

Tot dan, soldaat Willy.” (‘DB’,juni ’85)   

-Plechtige communicant Willy Schaerlaeckens in ’76.

-Afscheid van ‘den troep’ van S.M. Willy Schaerlaeckens.

1985 – april – ‘De Band’ : Wijzigingen bestuur Kleinveebond.

“Op de laatste maandelijkse vergadering van onze Kleinveebond zijn er enkele wijzigingen geweest in het bestuur. Namelijk onze Voorzitter Lamberts Toon heeft zijn taak overgedragen aan de jongeren.

Met algemeenheid van stemmen is hij Ere-voorzitter geworden.

Toon, in naam van het bestuur danken wij u voor alles wat gij gedaan hebt voor onze Kleinveebond. En wij hopen op u nog beroep te mogen doen in de toekomst.

Met algemeenheid van stemmen is De Hollander Guido tot Voorzitter gekozen. Wij wensen u van harte welkom in ons bestuur.

   De Secretaris Jos Vanlaerhoven.”

1985 – April ‘De Band’  : ’n UITLEEN PERIKELDANS

“Na de oorlogsjaren 1940-45, kregen de Belgen stilaan ’n toeristenkoorts, en in onze herberg

en winkel, Dorp nr 5 Leest, was er meermaals vraag door globetrotters, naar postkaarten met Leestse dorpszichten. ..’n Door mij in 1958 getekende prent, liet ik bij de P.V.B.A. Arte, tot ’n fotogravuur gieten…Een kleine Mechelse drukkerij, die onze Limonde etiketten in vier kleuren verzorgde, zou ons ’n paar duizend zulke zichtkaarten bezorgen, doch aleer het zover kwam was deze vriend door de concurrentie uitgeteld…Onderwijl hertekende ik nog eens die prent tot ’n vijfmaal groter kleuren dorpszicht tafereel , ’n panorama zoals ik het als jonge snaak, in 1911 zelf had gezien..

In 1976 verhuisde ik naar nr. 5 Kouter Leest, daar pronkt nu die schilderij op een kast in de voorplaats, en de fotogravuur siert tussen andere herinneringen het elektriciteitskastje in de traphal…Mijn gebuur den Aalmoezenier van den overkant, was te weten gekomen van mijn dorpszicht kleurentafereel, en kwam  die eens bekijken…en na zijn vruchteloos lokken tot aankoop, vroeg hij deze voor enkel ’n paar uur te mogen meenemen, om er een fotocopie te laten van maken voor het boek ‘Leest Geweest’, hetwelk ik hem gunde…

Bij het terugbrengen dien avond, vroeg hij of ik soms in dat eerstdaags uit te geven boek, ook ’n paar bladzijden vertels wou laten toevoegen, die ik hem bezorgde.

De Aalmoezenier had in zijn huurhuis ’n studio als redactie ingericht, waar hij met ’n vrijetijdsjeugd, geregeld de steeds al vroegere uitgave van het ‘Leestse Heimatblad’ voor soldaten en symphatisanten in stand hield.

Elke volgende maand kwam hij ’s avonds, met zeven maal op het zijvenster van mijn woonkamer tokken, telkens voor ‘n ‘Leestse Figuurkens’ aflevering…

Eens zag hij in de traphal die fotogravuur, en overtuigde mij, deze te lenen voor enkele proefafdrukken..

’n Tijd nadien had ik reeds meermaals willen hengelen naar het resultaat van die schijnbaar tijdsbehoevende hobby, doch ik wachtte met geduld op een initiatief zijnerzijds, dat uitbleef, en na ik er eens naar vroeg, en ’n tweede maal met aandrang, stoorde het mij, dat hij telkens wist, de vergeten inhoudsmap nog niet te hebben gevonden, die tussen stapels formulieren achter in zijn auto bleek te zijn verzeild..

Stilaan hitste, het duivelke in mij, iets als wantrouwen, tegen ’n mogelijk begeerd voorbarig kunstbezit…Maar een zekere keer, onder het gekend gammagetik, bedacht mijn engelbewaarder mij met volgend leugentje : ik onthaalde mijn uitleener verontschuldigend : ‘Nog ’n half uurtje zou ik mijn ‘figuurken’ moeten bijschaven, kom straks even terug, maar breng dan ook de in uw auto verdoolde fotogravuur eindelijk toch mee !’

Maar ach..plots ging dat valstrikleugentje ten dans met mijn engmatisch bedoezelde geweten, want…sapperloot, hij had juist de mappe hier ditmaal bij, en bood deze mij aan, zeggende : ‘Ik kom morgen wel eens weer’…

Edoch, ondanks het ontbreken van de bijbehorende factuur en reklaamfolder, werd achteraf die perikelhistorie, geen rem op, ons zijn ten vriend…

(Jacob Albert Huysmans) 

 -Het kleinood van J.A. Huymans.

-De cover van het heimatblad ‘De Band’ van april 1985. Tekening is van Frans Teughels.

1985 – 23 en 24 maart : Leestse fanfare op het muziekfestival van Steendorp.

Voor de allereerste maal werden de muzikanten van de K.F. St.-Cecilia gedirigeerd door Frans Violet en Eduard De Maeyer.

De Leestenaars genoten de eer om op te treden als ‘top of the bill’ en mochten dit tweedaags muziekfeest afsluiten.

(‘Toeters en Trompetten’, jaargang 5, nr.2)

1985 – Zondag 24 maart : Volksunie bezocht het Bijenteeltmuseum

Die dag bezocht de Volksunie-afdeling Hombeek, Leest, Heffen het Bijenteeltmuseum te Mechelen. Samenkomst om 14 u. aan de ingang van het kasteel Tivoli.

(GvM,21/3/85)

1985 – 25 maart – Nieuws uit Conception.

“Lieve Medezusters, Lieve Familie en Vrienden,

Eerst en vooral een Zalig Paasfeest en, voor hen die vakantie hebben, een plezierige vakantie.

Ik hoop dat U het allen goed stellen en een beetje die verschrikkelijke winter kunnen vergeten.

Hier ook alles goed. Een mooie zomer ging en een regenachtige herfst begon. We zijn nu 25 maart en hebben een voorsmaak gehad van de regens die gaan beginnen. En toch hoop ik dat het nog niet zo vlug zal zijn want de bouw is nog ver achteruit. Vandaag begonnen ze met de bezetting, want O.L.Vrouwke heeft het gisteren te erg laten regenen. Daar hebben ze drie en een half maand werk mee. De vensters plaatsen en dan kunnen we een beetje tegen de regenachtige winter die gewoonlijk in mei begint.

Nu wat de aardbeving betreft..Buiten de grote schommelingen die we in Concepcion voelden, gebeurde er hier niets, maar vanaf Valparaiso tot Santiago is het zeer erg geweest. Eén miljoen mensen zonder huisvesting. Scholen – klinieken – wegen – waterleiding – licht erg beschadigd en ook twee grote havens waar zelfs de kranen omvielen, de grond openscheurde. Vele kerken vielen gedeeltelijk in en de mensen die vluchtten bleven onder het puin.

Onmiddellijk begon het verzamelen van hulp voor de mensen van de zone. Geld, kleren, eetwaar, hout en materiaal voor de constructie werden bijeengedaan. Volle treinen, honderden voertuigen, miljoenen in de bank werden bijeengebracht. Ook van vele andere landen kwam er hulp. De Paus gaf geld en hiermee heeft men reeds tien huizen gebouwd in een klein dorp. Ze werden gisteren ingezegend. Het is hartversterkend te zien hoe iedereen helpt.

U weet dat de bouw bestemd is voor stervenden. In dit jaar ’85 heb ik reeds 2 gevallen gehad. Het gebeurt zo : men belt (gewoonlijk ’s nachts). Er is een oudje dat staat te beven van de kou – buiten aan de poort van het hospitaal. Goed, breng hem maar. Hoe ? Daar vindt men wel wat op. Gewoonlijk komen die mensen aan, dood van de honger en het vuil. Ze slapen warm en gelukkig tot de volgende dag. Dan beginnen we met wassen, scheren, haar knippen, behandeling tegen luizen…We trachten ze een beetje te doen drinken en eten. Als we daarin lukken hebben we gewonnen. Heel dikwijls krijgen die mensen buikloop en dan is alles verloren. In het hospitaal hebben ze geen plaats van hen. Zo was José drie dagen bij ons maar O.L.Heer riep hem en José stierf met de sacramenten 3 dagen later. Ditmaal wisten we niet vanwaar José was. Ik bid over de kist, die we zelf maken, en een begrafenisonderneming helpt me gratis de kist naar de begraafplaats brengen. Ik loop alleen achter de kist –de mensen die bloemen verkopen brengen een hele hoop – een paar mensen gaan met me mee, uit medelijden. Ik bid een gebed over het graf. De aarde valt – 3 jaar gratis – Ik geef een fooi aan de mannen die het graf delven. De bloemen werden erop gelegd. Nu maken we een wit kruis met de naam van de gestorvene en de datum. En alles is voorbij. Niemand weet of er andere familie is. Wie zoekt deze oude mens ? Wat al vragen die onbeantwoord blijven. Zondag daarop wordt de mis gelezen voor de overledene. Drie jaar lang zal ik het graf blijven onderhouden.

Dit is de toekomst van de bouw die we aan ’t afwerken zijn. Wie een steentje wil bijbrengen om dat een werkelijkheid te maken kan storten op nr 850-0560858-02 van  Jeanne De Boeck. Dank bij voorbaat.

Het was deze keer maar een triestige brief maar zo is hier het leven. Meer pijn dan vreugde. Problemen van de morgen tot de avond. En toch lezen we in de Goede Week : als God de schepping deed zag hij dat alles goed was ! Ons geloof moet dit als waarheid laten leven in deze moeilijke tijden.

Dit is alles. Laten we in hoop leven uit de verrijzenis van Christus. Christus overwon de dood en het lijden. Alleluja !

Zeer genegen groeten en wensen en tot later !

   Juanita.”

(Brief van Jeanne De Boeck, gepubliceerd in ‘De Band’ van mei ’85)

1985 – 21 maart – Gazet van Mechelen :

            Wegen- en rioleringswerken in fusiegemeenten vorderen goed.

Toch ook onwrikbaren die geen  verbetering willen.

“Sorry, mijnheer de schepen, maar ik heb er met mijn familie nog eens over gepraat, we doen geen grondafstand en uw verbetering aan onze straat zal moeten gebeuren zonder mijn medewerking”.

Dat hoorden én schepen Jean Van der Sande, die openbare werken onder zijn hoede heeft én de ambtenaren van de dienst die de laatste jaren in de fusiegemeenten “pelgrimstochten” ondernamen om de heraanleg van landbouwwegen en riolering uit te voeren.

Want dat het zowel in de vroegere randgemeenten van Mechelen als...in de stad zelf niet allemaal in orde is met de wegenis is duidelijk.

Sinds de fusie zit Mechelen dus met een bijkomende last, die van de landbouwwegen.
Ter verduidelijking dit.  Sinds de Tweede Wereldoorlog is het in Mechelen en de meeste deelgemeenten, traditie dat eigenaars gratis grondafstand doen in ruil voor de gratis aanleg van wegenis en riolering. In de fusiegemeenten Hombeek en Leest werden vroeger evenwel onteigeningsvergoedingen uitbetaald en werden voor de aanleg van de wegen en riolering verhaalbelastingen geheven. Hierdoor is daar veel verzet tegen gratis grondafstanden. Want dat gebeurde er : men werd “onteigend” , kreeg een vergoeding toegestoken die, al dan niet voldeed aan de wensen en eisen van de verkopers, maar eens de rekening werd gemaakt bleek dat men helemaal geen goeie zaak had gedaan. De verhaalbelasting op die wegen en riolering woog immers in veel gevallen zwaarder door. Dus oppassen met die procedure.

Komt dan de overheid vragen om gratis grondafstand te doen, dan is er dikwijls de vrees dat er daarna toch zal moeten betaald worden, dat men dus weer “gezien” is.

Ha, horen we de aandachtige lezer zeggen. De oplossing is dan eenvoudig. In de deelgemeenten waar men wel gratis grondafstand doet, blijft men die procedure volgen, en in de andere nieuwe delen van Mechelen volgt men het plan van onteigeningen.
Neen, zo eenvoudig is het niet.
De wetgever voorziet immers dat op heel het grondgebied een en dezelfde procedure wordt gevolgd. Dus gedaan met die pret. Het is dus gratis of...niks.

Meer en sneller verkeer

Het is uiteraard niet sinds gisteren dat men in de Mechelse deelgemeenten begon met de verbetering van die landbouwwegen. In 1979 bv. werd het rooilijn- en onteigeningsplan van de Molenstraat te Leest aan de Mechelse gemeenteraad voorgelegd. Wil de weermaker mee dan kan met de werken in maart of april van dit jaar begonnen worden...

Daar en elders is het moeilijk om eigenaars ervan te overtuigen de noodzakelijke grondafstand te doen. De meeste bezwaren zitten in de vrees dat met de verbetering van de wegen, ook de snelheid van het verkeer zal toenemen en dat is iets wat velen, terecht, niet willen. Daarom ook dat door de begtrokken diensten, in overleg met de bewoners en eigenaars, naar oplossingen wordt gezocht om het een met het ander te combineren.
Meestal ook met succes. Maar het is voor openbare werken “rijden en omzien” want een verkeerde stap is vlug gezet. Zo houdt men dikwijls ook aan een minimum aan breedte en duurt het een tijdje voor de betrokkenen door hebben dat het bepalen van een rooilijn niet wil zeggen dat de te verbeteren weg ook die breedte zal krijgen...

Schepen Van der Sande maakte het allemaal mee. “In de Rennekouter te Leest bv. hebben meerdere landbouwers een stuk land liggen waarvoor ze, bij het bewerken, over dat stuk weg moeten om aan de overkant verder te ploegen. Die bewoners zijn helemaal niet geinteresseerd om toelating te geven dat die weg  gemodernizeerd wordt. Begrijpelijk, maar voor de initiatiefnemers, in dit geval de stad, wel een probleem”.

Dat wil evenwel niet zeggen dat de schepen van Openbare Werken aan de klaagmuur gaat staan, want in veel gevallen wilden de bewoners wel meewerken. Maar de realizaties moeten wel binnen de normen blijven.

Wat reeds gerealiseerd werd

Middenveldweg, Moststraat, Moestweg en verbindingsweg, Zemstsesteenweg – Houtestraat (in Hombeek), Tiendeschuurstraat, Elleboogstraat en Rennekouter te Leest.

De voorlopige vaststelling van de plans werd in de gemeenteraad van 26/11/81 goedgekeurd, de definitieve vaststelling op 29/4/82. Bij die definitieve vaststelling werden de bezwaren van 29 eigenaars verworpen. Het College riep op 24/2/83 een vergadering bij elkaar waarbij, naast vertegenwoordigers van het schepencollege ook de administratie en het studiebureau werden betrokken met als doel zoveel mogelijk tegemoet te komen aan de bezwaren van de eigenaars door aanpassing van de uitvoeringsplans en met het behoud van de reeds goedgekeurde plans.

Op 28 maart 1983 werd te Hombeek en op 30 maart te Leest een hoorzitting georganiseerd waar de plans aan de bevolking werden voorgelegd. In de loop van ’83 werden de plans, weg per weg, goedgekeurd.

Om redenen die we eerder aanhaalden (gratis grondafstand, enz.) bleven toch een aantal eigenaars dwarsliggen zodat, noodgedwongen dus, moet afgezien worden van de gedeeltelijke verbetering van een aantal landbouwwegen. Dat is het geval met een gedeelte van de Rennekouter te Leest en de Middenveldweg te Hombeek.
Werden practisch volledig afgewerkt : de Elleboogstraat te Leest, de Moststraat en Mostweg te Hombeek, de verbindingsweg Zemstsesteenweg – Houtestraat, Tiendeschuurstraat en een gedeelte van de Rennekouter.
De werken begonnen op 1 mei van ’83 en zijn practisch voltooid. Totale kostprijs 33 miljoen frank.

Molenstraat te Leest.

Voor de Molenstraat werd er toegegeven op...de valreep, zodat de ingediende plans wat rooilijn- en onteigeningsplans betreft toch konden behouden blijven. Hier dienden heel wat huisbezoeken te worden afgelegd om eigenaars en bewoners te overtuigen. Dat maakte dat heel de zaak ook reeds een tijd aansleept. Men bracht de Molenstraat immers in februari ’79 in de raad. Een maand later werd aan het provinciebestuur een pre-advies gevraagd. Het duurde een heel jaar voor dit advies aan het studiebureau kon overgemaakt worden.

Het schepencollege van 23/4/81 besliste de definitieve vaststelling en het commodo onderzoek leverde zeven mondelinge en twee schriftelijke bezwaren op. Bij de definitieve vaststelling werden alle bezwaren verworpen en het dossier werd door de bestendige deputatie van 2/7/81 gunstig geadviseerd.

Een jaar later werd het rooilijn- en onteigeningsplan bij ministerieel besluit goedgekeurd.

Het duurde nog erg lang maar uiteindelijk bereikte de stad met iedereen een akkoord en mag verwacht worden dat de werken na deze winter zullen kunnen beginnen.
Het gaat om werken ten belope van 7 miljoen frank.

Vinkstraat te Leest.

Ook hiermee werd in ’79 begonnen. En het zat de stad helemaal niet mee. Het onderzoek de commodo liep van 27 juli tot 10 augustus.
Twaalf belangstellenden dienden schriftelijk bezwaar in, vijf personen maakten schrifelijke enkele opmerkingen over maar...het bleek dat een aantal eigenaars niet konden bereikt worden omdat ze met vakantie waren en dus geen bericht konden ontvangen en verder kwam een ontvangstbewijs van een eigenaar niet terug.

In september ’79 besloot het college een nieuw onderzoek in te stellen. Dat gebeurde van 10 oktober tot 25 oktober van datzelfde jaar. Er werden 19 schriftelijke bezwaren ingediend. Die bezwaren werden verworpen maar... de miserie begon voorgoed.

Begin ’82 deelde het provinciebestuur mee dat er voor de inneming van een perceel een nieuw onderzoek de commodo en incommodo moest worden ingesteld, dit ingevolge een meetfout bij de vaststelling van de te onteigenen oppervlakte..

Het studiebureau bracht de nodige verbeteringen aan en na het nieuwe onderzoek kwam geen enkele schriftelijke reactie of klacht binnen. Maar inmiddels bleef de weerstand tegen de gratis grondafstand groot. Zodanig zelfs dat op 8 december ’83 een hoorzitting werd gehouden met als doel zoveel mogelijk inlichtingen te geven over de intenties van het stadsbestuur met betrekking tot de werken in de Vinkstraat. Tijdens de vergadering werd vastgesteld dat de betrokkenen zich enkel akkoord zullen verklaren indien er bij de aanleg verkeersremmende middelen worden aangebracht. Het college luisterde en gaf aan de verschillende stadsdiensten opdracht de nodige aanpassingen voor te bereiden. Maar dat was niet voldoende. De meeste betrokkenen blijven weigeren grondafstand te doen  : met als gevolg dat de werken niet konden beginnen en, erger dat de voorlopige belofte van toelage verstreek sinds 31/12/84.

Een nieuw dossier zal moeten ingediend worden om de Vinkstraat uiteindelijk toch te verbeteren. Maar dat zal blijkbaar niet voor direct zijn...

(...)          

Tisseltbaan te Leest.

“Het is niet omdat een gemeenteraadslid uit de oppositie, Gust Emmeregs, daar woont, dat er niets wordt gedaan aan de verbetering van de Tisseltbaan,” zegt schepen Van der Sande. Die kreeg van het CVP-lid tijdens een zitting van de gemeenteraad dat verwijt.
”Ik wist op dat moment zelfs niet dat hij daar woont, maar feit is dat het dossier lang aansleept.”

Nochtans liet niets vermoeden dat de verbetering van de Tisseltbaan en Oude Tisseltbaan zo lang zou duren.

In december ’81 gaf de gemeenteraad goedkeuring aan het plan, waarmee een bedrag van ongeveer 21 miljoen mee gemoeid was. Op dat moment gingen de definitieve plannen naar de provincie waar men er daarna nog bitter weinig over hoorde.

In ieder geval werd zopas nog aan de gouverneur gevraagd spoed te zetten achter de plannen. Al is een en ander nog niet in orde, toch blijft de stad van mening dat met bekwame spoed moet begonnen worden aan de heraanleg van die baan.

Want daar ondervond men weinig weerstand van bewoners en eigenaars.

Een positief punt dus.

(...)

Frans Teughels”

 Artikel sp jef vloeberghen nog typen

Foto’s :

-De Tisseltbaan werd vernieuwd. De breedte van de rijweg werd niet gewijzigd zodat het ‘snelverkeer’ geen kans maakt op deze weg.

- De Vinkstraat waar meerdere eigenaars niet akkoord gingen met grondafstand  en omdat de vaste belofte van toelage versteken is sinds 31 december j.l. is het  daar wachten op ander nieuws. En dat zou lang kunnen uitblijven.

-De Rennekouter werd gedeeltelijk vernieuwd maar plots krijg je deze situatie. Komt er ook hier een oplossing ?

-Schepen van Openbare Werken Jean Van der Sande. (Foto’s : GvM)

1985 – 15 maart : Rust Roest te gast in Kapelle o/d Bos

Voor het Davidsfonds van Kapelle-op-den-Bos bracht de Leestse toneelkring ‘Escuriaal’ van Michel de Ghelderode.

(‘DB’, maart 85)

1985 – Zondag 17 maart : Modeshow in de Sporthal te Leest

“Het zijn niet altijd de kleren die de man maken ! Een gezegde dat maar al te waar is. Toch kunnen we ons niet blinddoeken voor wat er reilt en zeilt in de modewereld.

Iedereen wil er graag mooi en elegant bijlopen. Een mooi feestkleedje, een klassiek pakje, en noem maar op, kunnen we de dag van vandaag niet meer wegdenken.

Doch dringt het gewoonlijk niet tot ons door omdat ‘modevoorstellingen’ gewoonlijk als ‘stadsaangelegenheden’ bestempeld worden. Dikwijls moeten we enorme afstanden afleggen om iets te zien en op de koop toe worden er dikwijls hoge toegangsgelden gevraagd.

Wel, Dames en Heren, vanaf heden wordt dit naar de modegeschiedenis boeken verwezen!

Wij nodigen u allen uit om onze verwarmde sporthal de nieuwe, sprankelende lente- en zomermodeshow van Harry Van Hest te komen bekijken.

Houdt alvast zondag 17 maart vrij, want dan is het zover !

Wij vragen u slechts in voorverkoop het luttele bedrag van 100 fr. en aan de kassa kan u een ticket bekomen voor 120 fr.

Inkomkaarten in voorverkoop kunt u in de sporthal bekomen.

Drankjes worden u aangeboden aan zeer lage prijzen en voor de echte fijnproevers verwijzen wij u naar onze lekkere pannenkoeken, al of niet geflambeerd, met of zonder ijs.

Wij hopen te mogen rekenen op een talrijke opkomst.

  Met vriendelijke groeten. Sportcentrum Leest.”

(Folder)

1985 – 18 maart : Officiële voorstelling Leestse Volksfeesten

“In het sportcentrum Leest werd de officiële voorstelling gegevan de Leestse Volksfeesten editie ’85.

Onder ruime belangstelling en zeer enthousiast  kondigde Gust Emmeregs, afgevaardigde-beheerder van het Sportcentrum Leest, het samenwerkingsakkoord aan tussen Sportcentrum Leest en de Telegraaf België. Meteen openen zich nieuwe perspectieven, en dat blijkt duidelijk uit het programma dat de Leestse Volksfeesten biedt.

Zo is er vooreerst donderdag 16 mei te 10 u. een plechtige eucharistieviering, die een soort avant-première wordt van de mis die de paus de dag nadien in Gent zal opdragen.

’s Avonds volgt een show- en dansavond met Bonnie St.-Claire, Benny Neyman en het orkest Sonny  Boys.

Vrijdag 17 mei slechts één naam, maar wat voor één : Jo Lemaire.

Zaterdag 18 mei, een dinner-show met het beste modern ballet van Nederland : Penney De Jaegher die een wervelende Lido-show brengen en in hetzelfde kader natuurlijk ook Freddy Breck.

Zondag 19 mei een folklorenamiddag en ’s avonds dansen met Will Tura en zijn orkest.

De toegangsprijzen voor al deze evenementen zijn nog niet bepaald maar zullen zeer democratisch zijn.

De vier showavonden worden telkens voorafgegaan door een voorselectie van het kampioenschap Play-back van de Benelux, waarvan de finale eveneens in het sportcentrum Leest zal doorgaan op 25 mei. De presentatie berust in de handen van Micha Marah.

Tijdens de feestdagen zijn er ook spelprogramma’s verzorgd door hostessen en met een massa prijzen.

De handelsbeurs, de elfde al, welke vroeger samenviel met de Leestse Volksfeesten, wordt dit jaar gehouden op 6,7 en 8 april, eveneens in de sporthal te Leest.

Een 25-tal zelfstandigen stelt er koopwaar tentoon. Als toetje zullen hier ook enkele artiesten aanwezig zijn.

Voor deze handelsbeurs zullen een 2 à 3000  vrije toegangskaarten verspreid worden door de deelnemende handelaars.

Naast de sporthal wordt er gedurende de handelsbeurs ook een kleinveetentoonstelling gehouden in een tent.

Het zal dus weer een drukke ‘begankenis’ worden met ‘Posse Leest’ !”

(GvM, 18/3/85)

1985 – 20 maart – De Band (april 1985) :

            Leest zonder spruiten

Het is 20 maart, en de velden liggen nog bedekt met sneeuw. Wij hebben een harde winter gehad, met een eerste en een tweede koudegolf en met een lange nasleep.

Wat dit te betekenen heeft voor onze boeren en tuinders gingen wij vragen aan Fons Verbruggen en Jules De Smet.

Voor de spruiten, de nationale teelt van Leest, was het een ramp.
Meer dan de helft van de spruiten gingen verloren, dat kan men zeker zeggen.

Schommelend van tuinder tot tuinder naargelang het percentage er vroege of late spruiten gezet werden.

De vroege heeft de tuinder nog kunnen oogsten. Er zijn er die slechts 25%,  maar ook die tot 75% verloren.

Als men nu grofweg schat dat er in Leest toch wel een kleine honderd spruitenkwekers –gelegenheidskwekers inbegrepen- zijn, is dit toch wel een groot economisch verlies voor ons dorp.

Voor velen is het inkomen van 3 – 4 maand op enkele vriesnachten te niet gegaan.

Daarbij komt nog dat het dikwijls dezelfde tuinders zijn die ook prei kweken en ook hier is de helft door de tweede vorstperiode waardeloos geworden.

En het is echt uitzonderlijk dat het zo hard vriest tot in de grond dat de prei niet kan geoogst worden.

Van de spruiten durven wij dat niet zeggen : de laatste 10 jaar is het reeds meermaals voorgekomen dat die afvriesden, dat zou wel eens het gevolg kunnen zijn van het zoeken naar rassen met steeds schonere vruchten maar met minder vorstbestendigheid.

En hoe heeft de markt daarop gereageerd ?

De groenten werden dan toch duur ?

Wel, nog eens werd bewezen hoe gevoelig de markt is en hoe vlug ze inspeelt op de nieuwe situatie.

De handel heeft vlug ingepikt op het tekort : spruiten kwamen uit het zuiden van Engeland en prei uit Frankrijk.
Glasgroenten en witloof kenden een grote afzet aan hoge prijzen, dat was wel nodig want ook de stookkosten vlogen de schouw uit.
En dan was er nog hier en daar een enkeling die zijn prei met plastiek had afgedekt of die tuinder die bij de eerste zware nachtvorst het resico nam, een ganse nacht doorwerkte om al zijn spruiten af te kappen en ze op te slaan in alle schuren en garages en plekjes bij hem en de geburen.

Die hebben grote prijzen gemaakt van hun waren.

Maar stel je eens voor dat het gaan dooien was, dan waren al zijn spruiten rot.

Dat is risico nemen.

Een andere reactie was ook dat de afzet van conserven en diepvriescentra op volle toeren draaide.

En dan moeten wij nog van geluk spreken dat de winter in gans Europa –ook in Frankrijk- zo sterk heeft toegeslagen, anders hadden de producten uit het buitenland ons overspoeld. Want nu nog, en dat zal nog enkele maanden duren, drukt de winter nog op de markt, is er minder aanvoer.

Is dat nu werkelijk een ramp ? Een boer klaagt toch altijd. Als het goed gaat hoort ge niets van hem.Dat het voor sommigen een ramp is, staat vast : drie, vier maanden geen inkomen hebben waarop men gerekend had, is toch wel een ramp te noemen.

Verder was vorig jaar voor de volle grond niet zo goed : de sla was niet te best, de savooi was slecht. De witloofkweker had dan weer niet te klagen.De glasgroenten in het algemeen waren goed, vooral de massale uitvoer naar Duitsland en Frankrijk.
De “echte” boer zelf heeft minder geleden van de winter : het voeder was toch beschermd, wel heeft hij veel moeilijker gewerkt.

Natuurlijk is voor land- en tuinbouw de Euromarkt van enorm belang : kijk eens hoeveel miljoenen mensen vlak buiten onze grenzen wonen, de Rijn en het Rhurgebied, het noorden van Frankrijk : die moeten allemaal eten.

Wij zijn hun groentenhof.

De laatste tijd zien wij her en der in Leest van die witte garages –in feite witloofschuren-

in de velden oprijzen, men kan moeilijk zeggen dat zij harmonisch inpassen in het landschap.

Ja, er staan nu al zes nieuwe witloofschuren in Leest.
De bouw ervan wordt flink gesteund met subsidies en andere voordelen door het Ministerie van Landbouw en het Landbouwinvesteringsfonds.
In die schuren is het werk veel menswaardiger en ook het energieverbruik is er veel minder.

Witloof heeft bovendien nog toekomst : de markt nu is nog zeer beperkt, veel mensen kennen nog geen witloof.
Zo werd er geregeld campagne voor ons witloof gevoerd in de vreemde o.a. in de USA.

Ook bij de tuinders is er grote belangstelling : een cursus van 10 lessen over witloof, gegeven in Leest een zevental weken terug, bracht meer dan 50 belangstellenden. Zelfs van uit de Limburg waren ze gekomen.

Want dat kunnen wij toch ook zeggen : de vlucht uit de landbouw zoals wij die 10, 20 jaar geleden gekend hebben, schijnt gestopt.

Er komen terug jonge boeren bij.
Want er is toekomst in de land- en tuinbouw.

En dan is een harde winter vlug vergeten.

1985 – 12 maart : Ontslag dirigent St.-Cecilia

Na een meningsverschil met het bestuur nam Jan-Piet Leveugle, de dirigent van de Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia plotseling ontslag. Dit in volle voorbereiding van het palmzondagconcert. In allerijl diende een nieuwe dirigent gevonden om de repetities verder te zetten. Warre De Maeyer was hiervoor de geschikte en bereidwillige persoon.

Hij kreeg de zware taak om in 14 dagen tijd alles in de goede plooi te strijken en  daarin slaagde hij met glans. Na 6 repetities bracht St.-Cecilia een concert van eenzaam hoog niveau dixit Gazet van Antwerpen (2/4/85).

Jan-Piet Leveugle werd geboren te Nossegem in 1943. Op 5-jarige leeftijd leerde hij al muziek bij de fanfare “St.-Cecilia” Nossegem, bij zijn vader die daar dirigent was.

Hij studeerde slagwerk aan de Muziekacademie te Etterbeek en behaalde op 14-jarige leeftijd een eerste prijs notenleer en slagwerk aan het Muziekconservatorium te Brussel.

Van 1957 tot 1970 was hij achtereenvolgens verbonden aan het Nationaal Orkest van België, het Groot Symfonisch Orkest van de BRT en aan de Philharmonie van Antwerpen.

Als leraar slagwerk aan de Muziekacademie te Willebroek, het Conservatorium te            Mechelen en de Kunsthumaniora te Brussel kon hij een groot aantal leerlingen vormen die later hun weg maakten in de Belgische muziekwereld.

In 1969 behaalde hij een eerste prijs kamermuziek onder leiding van Jef Alpaerts.

Hij studeerde nog verder orkestdirectie bij Fernand Telby te Antwerpen en harmonieleer bij Peter Cabus en André Laporte te Brussel.

Vanaf 1970 droeg hij met Midden-Brabant enorm veel bij tot de brassbandbeweging in België.

Met St.-Cecilia Leest won hij het Wereld Muziek Concours te Kerkrade in de derde divisie fanfares (uitmuntendheid) in 1978 en in de tweede divisie fanfares (ere-afdeling) in 1981.

Onder zijn leiding werd de fanfare Belgisch kampioen in de afdeling uitmuntendheid in 1980 en in 1984 in de ere-afdeling.

Erg belangrijke overwinningen werden daarnaast behaald op het Nationaal Tornooi van de Stad Brussel in 1982 en op de Grote Prijs van de Lions Club in  1983.

J.P. Leveugle zou worden opgevolgd door Frans Violet.

De periodiek van de Leestse fanfare ‘Toeters en Trompetten’ (jaargang 5, nummer 2) :

‘De Koning is dood, leve de Koning !’

‘Oude koeien uit de sloot halen’ ligt niet in onze bedoeling met dit artikel toch vatten we ze bij de horens om een hoofdstuk in onze geschiedenis af te sluiten en een nieuw in te leiden.

Jan-Piet Leveugle heeft ontslag genomen als dirigent. Het bestuur had ondertussen reeds besloten niet naar Kerkrade te gaan omdat we nog nergens stonden met de voorbereidingen en er te weinig tijd was om met eigen muzikanten een programma van hoogstaande muziek op wereldniveau klaar te stomen.

Toch willen we een woord van dank richten aan onze gewezen dirigent Jan-Piet Leveugle. Vooral danken we hem voor wat hij ons korps heeft bijgebracht. Onze wegen van muzikale samenwerking zijn weliswaar gescheiden, maar dat neemt niet weg dat we zo maar over al die mooie herinneringen kunnen overstappen.

Al die resultaten en overwinningen die we met hem behaald hebben zijn onvergetelijk. Ze allemaal nog eens op een rij zetten, hoeft niet. Iedereen kent de waarde van ons palmares.

We moeten Jan-Piet Leveugle nogmaals bedanken voor die negen jaar lange samenwerking met muzikanten, bestuursleden en ere-leden. We wensen hem nog veel muzikaal succes toe !

Ondertussen was het al duidelijk dat onze fanfare niet naar de concertwedstrijd te Kerkrade ging. Toch moesten we trachten een concertprogramma op te bouwen om het concert te Steendorp en het jaarlijks palmzondagconcert vol te blazen

Tijdens een spoedvergadering werd er beslist een interim-dirigent te zoeken die samen met hulpdirigent Eduard Da Maeyer deze zware taak tot een goed einde zou brengen.

In de persoon van Frans Violet werd de juiste man gevonden. In een korte tijdspanne hebben ze de programmastukken doorgenomen en aangeleerd.

Dat was een Titanenwerk maar er werd goed en degelijk samengewerkt. Het succes van de beide concerten zegt genoeg.

Na het Palmzondagconcert moest een opvolger gezocht worden voor Jan-Piet Leveugle. Zoals velen het verwachten werd Frans Violet gekozen. Samen met de Warre en het bestuur zou een programma ‘gekroesjteerd’ worden om dit jaar enkele optredens af te werken.

Een hoogtepunt zal zeker en vast het optreden voor de Paus moeten worden op 18 mei op de Grote Markt te Mechelen. Diegene die geïnteresseerd zijn in het nieuwe muziekbeleid van onze fanfare worden die dag beloond voor hun moeite en komst.

De fanfare van Leest zal enkele nieuwe werken spelen en dit volksfeest opluisteren met lichte muziek. Het beloofd wat te worden !

In de agenda vindt u de data’s van de komende repetities en optredens. In een volgende ‘Toeters en Trompetten’ wordt deze lijst aangevuld en bijgeschaafd.

Frans Violet, Eduard De Maeyer en het bestuur verwachten de muzikanten zo voltallig mogelijk op de repetities en optredens, zodat we gezamenlijk een mooi en nieuw concertprogramma kunnen instuderen.

De mensen die ons graag aan het werk zien en horen, zijn altijd welkom op de repetities.

We hopen dat onze jonge muzikanten tijdens de examenperiodes een korte muzikale verpozing komen zoeken tijdens de repetities. De boog moet niet altijd gespannen staan. Zij die geen examens hebben maar het dikwijls moeilijk hebben om op een repetitie aanwezig te zijn, kunnen we enkel de volgende raad meegeven : ‘Waar een wil is, is een weg !’.

In ‘Leest in Feest’ schiep Stan Gobien wat klaarheid i.v.m. het ontslag van de dirigent :

“Ook in 1984 werd beslist in te schrijven voor het Wereld Muziek Concours te Kerkrade, dat zou gehouden worden in ’85. Dit keer zou de fanfare deelnemen in de eerste divisie, de concertafdeling. Het bestuur besliste dat St.-Cecilia Leest zou worden aangevuld met een aantal saxofoonspelers. Er werden plannen gemaakt om een fanfarebewerking van de ‘Beelden  van een Tentoonstelling’ van Moessorgsky – Ravel te spelen, aangevuld met een nieuwe Vlaamse compositie. Omdat de deelnemers in de concertafdeling een vrij uitgebreid programma  moesten brengen werd zelfs gedacht aan een nieuwe creatie voor fanfareorkest met zangstem. In eerste instantie viel de keuze op de Antwerpse zangeres Sofie.

Het is bij plannen gebleven. Er kwam onenigheid over de uitbreiding van de fanfare met saxofoonspelers die niet echt lid van de fanfare zouden worden. Sommige leden bleven fervente aanhangers van het groot koperorkest en stelden alles in het werk om saxofoonspelers te weren. Anderen waren van oordeel dat het WMC-bestuur voor de concertafdeling de fanfare zou declasseren indien er geen saxofoonspelers aan het orkest werden toegevoegd. Toen bekend raakte hoeveel de fanfare moest betalen voor één goede saxofonist werd er zelfs niet meer naar andere gezocht. Van deelname aan het Wereld Muziek Concours 1985 werd afgezien.

Als gevolg van dit alles nam dirigent Jan-Piet Leveugle op 12 maart 1985 ontslag. Met Sint.-Cecilia Leest aan het WMC te Kerkrade deelnemen in de concertafdeling was voor hem nog het enige doel. Nu dat doel er niet meer was, vond de dirigent dat hij met St.-Cecilia Leest had bereikt wat er te bereiken was. Als gevolg van zijn ontslag verlieten ook dit keer een aantal muzikanten de fanfare. Sommigen deden dat direct en anderen na een paar maanden. En weerom moesten maatregelen genomen worden om van een trapje lager te beginnen…

Met het vertrek van Jan-Piet Leveugle als dirigent werd een bijzonder mooie periode afgesloten in de geschiedenis van St.-Cecilia Leest. Spijtig kon deze dirigent net zijn viering van tien jaar Leestse fanfaredirigent niet halen…

Als opvolger werd een jong en talentrijk musicus gekozen, Frans Violet. Op de Ceciliafeesten hd hij tijdens de vorige jaren al eens de hoofdprijs weggekaapt. Nog meer was hij toen al bekend als brassbanddirigent. Het jaar dat Frans Violet dirigent werd van de Leestse fanfare was ook zijn eerste succesjaar met de brassband Willebroek. In 1985 won deze brassband het Blazersfestival te Dronten (Nederland), de wedstrijd op het Wereld Muziek Concours in de 2^de divisie brassbands met 96% en vooral het Belgisch kampioenschap brassbands in de A-afdeling. Het fanfarebestuur had deze dirigent aangetrokken met het rotsvaste geloof dat hij in de komende jaren het muzikaal peil van de fanfare nog hogerop zou brengen en dat hij met St.-Cecilia Leest nog vele muziekwedstrijden zou winnen.

De Leestse fanfare werd in 1986 nog maar eens provinciaal kampioen fanfare uitmuntendheid te Meerhout met 92,5 %. Het was de eerste wedstrijd waaraan werd deelgenomen onder leiding van Frans Violet.”

Frans Violet – dirigent van 1985 tot 1994

“Frans Violet is geboren in 1954 te Leuven. Hij deed schitterende muziekstudiën en haalde aan het Kon. Muziekconservatorium een eerste prijs notenleer met het maximum van de punten en een eerste prijs trompet in de klas van E. Maes, geassisteerd door A. De Keyser.

Hij debuteerde als beroepsmuzikant met het orkest van de Muntschouwburg. Later gaat hij over naar ht Symfonisch Orkest van de BRT.

Vanaf 1984 legde hij zich verder toe op het muziekonderricht en werd hij leraar koperblazers aan de Muziekacademie te Willebroek. Hij stichtte in 1979 brassband Willebroek en is daar nog steeds de dirigent van.

Sedert 1988 doceert hij de cursus harmonie, fanfare en brassband aan het Lemmensinstituut te Leuven. In september 1992 startte hij met de cursus saxhoorns  aan het Kon. Conservatorium te Antwerpen.

Frans Violet wordt vrij dikwijls uitgenodigd als gastdirigent, workshopleider en jurylid zowel in het binnen- als buitenland.

Met St.-Cecilia Leest deed hij mee aan zeven muziekwedstrijden. Het werden allemaal eerste prijzen waarvan vijf met lof van de jury. Op het palmares staan een drietal provinciale kampioenstitels in de afdeling uitmuntendheid, twee Belgische kampioenstitels in dezelfde afdeling en een algemene overwinning op de internationale concertwedstrijd te Heist-op-den-Berg in 1990. Op het WMC werd onder zijn leiding een uitstekende en schitterende vertolking gegeven en werd eveneens een eerste prijs behaald, maar kon de fanfare niet in de uitslag opgenomen worden omdat ze te zeer afweek van wat de Nederlanders als een standaardbezetting voor een fanfare beschouwen.

De directe samenwerking tussen Frans Violet en St.-Cecilia Leest werd beïndigd in 1994 maar er zijn nog altijd goede wederzijdse relaties blijven bestaan.”

(‘Leest in Feest’, Stan Gobien)

-Jan Piet Leveugle.

-Frans Violet.

1985 – Zaterdag 23 februari : Teerfeest SP Leest

Op het menu : Koninginnenhapje, Aspergeroomsoep, Normandische Tongen,            Gemarineerd gebraad met bosbessen en kroketten, Koffie met gebak.

Prijs : leden 500 frank, niet-leden 1000 frank.

Plaats : lokaal Sint-Cecilia.

Tijdens dit teerfeest was er ook herverkiezing van het bestuur.(‘Voor Allen’, 26/1/85)

1985 – Maartnummer ‘De Band’ : Nieuws van Pater De Laet

“Van de familie De Laet ontvingen we enkele uittreksels uit brieven van René. Zoals je aan de datum kunt merken zijn ze reeds een tijdje onderweg geweest en gezien het uittreksels zijn kan er wat misgaan met de samengang ervan. Toch vinden we het waard ze af te drukken in deze en de volgende ‘Banden’.

Hier komt het eerste uittreksel :

Badiya, 23.2.84.

Beste Allemaal, wel gegroet !

Zoals je boven ziet schrijf ik je vanuit Badiya, waar ik jarenlang (van november 1953 tot juli 1970) woonde en tierde; t’is te zeggen toen men nog jong was en vol leven ! Ik ben hier weer beland, sinds een paar dagen; ik had malaria (moeraskoorts) en heb een kuur anti gevolgd van vijf dagen met kinine (door iedereen tegenwoordig praktisch verlaten omwille van allerhande nieuwe producten tegen malaria, maar die zijn proeven geleverd heeft), trouwens de eerste zeven jaar dat ik hier was heb ik alle dagen kinine genomen, zoals iedereen trouwens. In alle geval ik ben mijn malaria kwijt en ik profiteer ervan wat uit te blazen; het is alleen maar vervelend dat het hier zeer warm is; ik ben daar niet meer aan gewoon, zoals ge kunt denken; ik ben hier al veertien jaar weg. Het is wel waar dat we hier in het volle droogseizoen zijn, dit wil zeggen warm en droog; zo vandaag was het 32°; dat doet zweten als een paard tijdens den oogst !!

In alle geval ik ga seffens terug naar Bunia (we zijn donderdag vandaag) omdat ik morgen absoluut naar de garage moet op de missie, want ik ben daar iets ‘zeer’ erg tegengekomen van de voormiddag toen ik naar het hospitaal reed van Nyankunde, op dertien kilometer van hier. Ik had onderweg een jonge vrouw meegenomen met haar kind, omdat die ook naar het hospitaal moest. Op twee kilometer van het hospitaal zei die vrouw : ‘vader, dat staat hier vol rook’. Ik keek naar achter en inderdaad daar kwam zo warempel rook van onder het kussen van de achterste zitbank, juist waar die vrouw gezeten was; ik stopte natuurlijk direct; liet die vrouw buiten, pakte de deken weg die tweedubbel gevouwd op de zitbank lag en daar was me daar een kot in gebrand en roken dat dat deed. Ik smeet dat spel naar buiten en dan zag ik dat er een groot gat gebrand was in het kussen van de zitbank ! Ik trok die bank gauw naar buiten en toen zag ik de reden; er was een draad (ijzeren) van de ressort van de zitbank losgekomen en die was in aanraking gekomen met de borne van de batterie, hetgeen éteincelles gaf; gelukkig is de stof van het kussen van de zitbank niet fel ontvlambaar, anders zou dat een spel geweest zijn. Daarenboven was er een groot gat gebrand in het deksel van de batterie; maar aan de batterie mankeerde zelf mankeerde er verder niets; ik zal proberen niet te rap te rijden, zo in Bunia te geraken en daar in de garage zullen ze dat gat wel kunnen dichtmaken; anders zal er niets anders opzitten dan een nieuwe batterie te kopen…

   René De Laet”.

1985 – Vrijdag 1 maart : Kaarttornooi “Boomke Wies” S.K. Leest

Eerste van vijf vrijdagen, telkens in het Chalet aan de Zennebrug, aanvang 20 uur.

Inleg : 60 fr per persoon.

Talrijke waardevolle prijzen te winnen waaronder 1 kip per tafel.

Sponsor : Mevrouw Portael van Bakkerij Hellemans uit de Dorpstraat. (folder)

1985 – 1 maart : Cursus Salondansen

In een brief ‘aan alle Vevocleden’ (1/2/85) nodigde voorzitter Louis Vloebergh iedereen uit op een cursus salondansen die gegeven werd door het Vevoc-lid An Polfliet.

Deze cursus ging door in de parochiezaal op de 5 vrijdagen van maart, telkens van 20.30 tot 22.30 u. Totaalprijs was 200 fr. of 50 fr. per avond.

Op het programma stonden , slow, quick step, cha-cha-cha, jive, wals, modedans, ‘Wedding Bells’.

Inschrijven kon bij Wis Lauwers of bij Magda De Prins.

1985 – Zaterdag 2 maart : Snoeiles via de KWB

Een practische  les in snoeien van bomen,struiken, rozelaars... werd gegeven om 14 uur bij Wilfried De Bondt, Kouter 62 te Leest.

Lesgever was Jos Wegghe uit Puurs en het initiatief kwam van de KWB. (Folder KWB)

1985 – 5 maart – Gazet van Mechelen : Ongeval

“Bij een ongeval op de Liersesteenweg te Mechelen werd maandagochtend  om 7u15 Jan Huyghe, Beukenstraat 16, Leest, gewond.

Hij werd naar het O.L.Vrouwziekenhuis overgebracht.”

1985 – Vrijdag 15 februari : 2^de Grote Kaartavond

Ingericht door de Personeelskring afdeling Brandweer Mechelen in Ons Parochiehuis, Kouter Leest.

Deelname : 80 fr. en met medewerking van Gazet van Mechelen.(folder)

1985 – Vrijdag 15 februari : Zaaltovetbaltornooi

Omwille van de slechte weersomstandigheden was er geen voetbal op de Belgische voetbalvelden. Om dit op te vangen werden er twee zaalvoetbaltornooien georganiseerd in de verwarmde sporthal van het Leestse sportcentrum.

Op vrijdag 15 februari  noteerde men de deelname van : Zennester Hombeek, V.V. Leest, FC Ramsdonk en zaalvoetbalclub Café Schriek.

Het tweede tornooi ging door op zondag 17 februari met deelname van : K.V. Mechelen, Verbroedering Hemiksem, V.V. Leest, Mini-Muizen, V.K.S.P.T. Mechelen, FC Borcht, Eendracht Kapelle-op-den-Bos en de Kleine Keizer Mechelen. Toegang gratis.
De uitslagen zijn ons niet bekend.

(HLN, 15/2/85)

1985 – 16 en 17 februari : Eetdagen K.F. Sint-Cecilia

Een dagje zonder koken...zonder afwas ! In de zaal Sint-Cecilia Dorpstraat 6.

1985 – Maandag 18 februari : Politie Mechelen decentraliseert

Vanaf deze dag werd de operationele dienst van de Mechelse politie            gedecentraliseerd. De stad en de fusiegemeenten werden verdeeld in districten waarin politieteams actief waren.

Er werden 7 disctricten opgericht. Leest viel onder district 5 samen met Hombeek en een gedeelte van Mechelen zelf.

1985 – 19 februari – Gazet van Mechelen : 25 Jaar Pol Piessens

            Zelfs een brand kon de groei niet remmen

“De naam Pol Piessens heeft een vertrouwde klank in het Mechelse en ver daarbuiten.

Dit jaar viert dit familiebedrijf zijn 25^ste verjaardag.
Roger en Frans Piessens hebben ervoor gezorgd dat niemand aan dit jubileum kan en zal voorbijgaan.

Pol Piessens, de stichter van het bedrijf dat ondertussen toch een indrukwekkende verkoopsruimte van 7.000 m2 bezit, was oospronkelijk pantoffelfabrikant te Leest.

Toen in 1960 de vloerbekleding een andere functie gaf aan de pantoffel, schakelde hij over naar de specialisatie van vinyl-vloerbekleding.

Het werd van bij de start een schot in de roos.

Niet alleen dank zij de gezonde handelsgeest van Pol Piessens, maar ook omdat hij een perfect inkoper bleek te zijn. Hij was met zijn crisisprijzen lang op zijn tijd vooruit.

Het bedrijf werd vlug te klein en tweemaal kort na lekaar moest verhuisd worden, tot dat een pand op de Battelsesteenweg gevonden werd in 1967.

Toen een fabrikant in 1968 een nieuw soort tapijt uitbracht, werd Pol Piessens uitverkoren als testgebied en op één jaar tijd werden meer dan 100.000 m2 verkocht op slechts één verkooppunt. Waarschijnlijk wel uniek in de analen van deze sector.

Even zag het er naar uit dat Pol Piessens moeilijke tijden tegemoet ging, toen in 1971 de gebouwen door een brand geteisterd werden.

Dank zij een uistekende samenwerking met de fabrikanten, konden echter binnen de acht dagen de klanten opnieuw geholpen worden. Er werd naar een nieuw pand op de Battelsesteenweg uitgekeken, omdat de naam van Pol Piessens ondertussen te zeer met deze straat vergroeid was.
Het werd uiteindelijk het pand dat nu nog altijd in beslag genomen wordt.

Het eerste jaar reeds was het succes ongelooflijk. De omzet werd met 35% verhoogd.

In 1977 werden de voormalige, verbrande gebouwen zelfs opnieuw in bezit genomen voor de afdeling behangpapier.
Merkwaardig genoeg is de naam en de reputatie van Pol Piessens niet alleen in het Mechelse gekend, maar ook ver daarbuiten.
De familie Piessens heeft een zeer positieve reputatie, omdat zij het hoofdaccent niet zozeer op de verkoop gelegd hebben, maar voornamelijk op de service en het dienstbetoon. Met als gevolg dat de klanten werkelijk van overal komen.

Speeltapijten

Om het 25-jarig bestaan enige luister bij te zetten, heeft Pol Piessens het initiatief genomen om 25 speeltapijten te schenken aan de peuterscholen die te Mechelen onder toezicht staan van de schepen van onderwijs.

Een initiatief dat meteen het goed hart van Pol Piessens toont zonder al te veel getrommel.

Ook de klanten van Pol Piessens worden bij het 25-jarig bestaan betrokken op een manier doe door iedereen die Pol Piessens kent, zal gewaardeerd worden.

Er wordt namelijk een wedstrijd georganiseerd waaraan zeer waardevolle prijzen verbonden zijn zoals een videorecorder, een kleurentelevisie, 5 fototoestellen, heren- en damesfietsen, 5 tapijten.
Deze wedstrijd loopt tot 31 mei en ieder bezoeker kan aan deze jubileumwedstrijd deelnemen.”

-Een deel van het assortiment van Pol Piessens. (Foto : GvM)

-25 jaar Pol Piessens.

-Een blik op de toonzaal.

1985 – 9 februari : Zithoek te Leest. (Foto onderaan)

            “De dienst beplantingen van de stad Mechelen legt momenteel de laatste hand

            aan de zithoek in Leest-Dorp.

            Omdat in de tuin van de aanpalende school diende te worden gewerkt kwam men

            op het idee om in het dorp –op de plaats waar een woning werd afgebroken- een

            gezellige zithoek in te richten.

            De zes banken met bijbehorende papiermandjes werden al aangebracht, en in de

            loop van de volgende weken zullen de beplantingen worden uitgevoerd.

            Het ligt ook in de bedoeling van de stadsdiensten om later nog een fietsstalling in

            de buurt aan te brengen en naar alle waarschijnlijkheid zal ook de glasbol een

            eindje worden opgeschoven.

            In de komende zomermaanden zou het in Leest-Dorp dus best gezellig kunnen

            worden als de buurtbewoners en de bejaarde wandelaars de nieuwe zithoek

            zullen bezetten.” (GvM, 9/2/85)

1985 – 10 februari : Operatie Overleven

            Vanaf 16 tot 18 uur werden er in de parochiezaal, bij een kop koffie of thee met cake,

            stickers verkocht in het kader van de actie “Operatie Overleven” ten voordele van de

            Afrikaanse medemens.

            Vanaf 1.000 fr. was de gift fiscaal aftrekbaar.

            Ook de verschillende bankfilialen, spaarkassen en financiële instellingen van Leest

            verkochten ‘stickers voor Afrika’.             

            De actie werd op touw gezet door Volksdansgroep Korneel en Chiro Leest.

            (Folder)

1985 -14 februari – ‘Duifke Lacht’ en de duivensport :

                                           ‘Blauwe 91’ is een echte snelheidsduivel.

“De ‘Blauwe 91’ vloog als late jonge pas in juni van het volgende jaar zijn eerste leervluchtje. Op een woensdag werd hij ingekorfd voor Quiévrain en hij hing al minuten klapwiekend in de lucht voaraleer zijn eerste concurrenten opdaagden.

‘Ik had niet onmiddellijk een kampioen gezien in de ‘Blauwe 91’ maar deze duiver verraste me toch aangenaam met deze prestatie’, zegt Alfons Huysmans, de nieuwe provinciale snelheidskampioen oude duiven uit Leest.

‘Tijdens hetzelfde seizoen werd deze klepper nog vijf keer ingekorfd en hij won evenveel prijzen waaronder één ereprijs. Na de rui ontbolsterde deze duiver zich tot een echte topduif en spijtig genoeg heb ik maar één duif van dit kaliber onder de pannen.’

Voor het seizoen 1984 lagen de verwachtingen erg hoog en de ‘Blauwe 91’ pakte direct uit met een geweldige reeks : 22 april Quiévrain : 451 duiven : 3^de, 29 april Quiévrain 488 d. 1^e, 7 mei Quiévrain 368 d. 1^e, 13 mei Quiévrain 324 d. 1^e. Zondag 20 mei : bij echt hondenweer, miste deze kampioen voor de eerste keer in zijn loopbaan.

‘Ik wilde de zaken niet forceren en zette hem twee zondagen op verplichte rust. Op 17 juni werd de zegereeks hernomen met de ereprijs uit Quiévrain van 294 duiven.

24 juni Quiévrain : 248 d. : 1^e, 1 juli Quiévrain 217 d. 1^e en 8 juli Quiévrain 217 d. : 1^e.

Een besmetting met een pokkenvirus zette dan voortijdig een punt achter dit geweldig seizoen’, aldus het verhaal van Alfons Huysmans.

Helemaal alleen totaliseerde de ‘Blauwe 91’ een coëfficiënt van 3,16 procent wat ruim voldoende was voor het behalen van de provinciale titel.

Alfons is de enige overblijver van de broers, die na 1945 furore maakten op de snelheidswedstrijden in Leest. Fons ging door met duiven te houden op de zolder van het ouderlijk huis toen de andere broers de duivenkiel aan de haak hingen.

Hij kreeg van zijn vriend John een ‘Blauwe duivin’, die later de moeder zou worden van de huidige kampioenduif. De ‘oude Blauwen 78’ bervruchtte zijn laatste ei bij deze duivin en hieruit werd de ‘Blauwe 91’ geboren.

Deze uitzonderlijke kampioen onderscheidt zich op het duivenhok door een op zijn minst eigenaardig gedrag. Deze duif, die qua bouw de perfectie benadert, is een zeer tamme duif, die het menselijk gezelschap erg op prijs stelt. Wanneer ze meer dan normaal de aandacht voor zich opeist dan nadert de conditie haar hoogtepunt. Eigenaardig genoeg komt deze winnaar zelden of nooit uit de goede richting wanneer hij thuiskomt van een wedstrijd. Toch gebeurde het veschillende malen dat hij minuten sneller vloog dan zijn concurrenten.

Met zijn 37 jaar huldigt Alfons Huysmans nog de opvatting over het duivenspel van vele jaren terug. De weduwnaars worden gekoppeld half februari en brengen één jong groot. Daarop volgt een tweede broedperiode van tien dagen en zo vertrekt de vliegploeg op het weduwschap.

Overbevolking wordt er geschuwd als de pest en een perfecte hygiëne is het beste wapen tegen allerhande ziekten. Regelmatig worden de bodem en de woonbakken ‘afgebrand’ en vermits er gespeeld wordt op een zolderhok is het er steeds kurkdroog.

Aan het hok is er wel één nadeel. De temperatuurverschillen tussen dag en nacht zijn nog groot en dit is wel oorzaak dat de conditie in het voorbije jaar wat op zich laat wachten.

Tijdens al die jaren heeft Alfons zich niet laten verleiden tot het gebruik van medicamenten of tot het inenten tegen bepaalde duivenplagen. Herhaalde besmettingen door pokken konden hem niet van mening doen veranderen. ‘Wie het zonder kunstmatige middelen niet kan rooien, moet er uit !’ besluit Alfons.”

(Verscheen in de Vevoc periodiek ’t Kampvuurke, 4^de jaargang, nr.1. Het originele artikel kwam uit ‘Duifke lacht en de duivensport’, een Internationaal Duivensportmagazine, nummer 2 van14/2/85)

Foto’s :

-De zithoek in wording.

-De ‘Fons’ in zijn kinderjaren op het duivenhok van pa. (Foto : ’t Kampvuurke)

1985 – Zaterdag 26 januari : VEVOC Teerfeest

In het parochiehuis. (‘DB’, januari ’85)

Programma:

-18 u. : avondmis voor de leden

-19 u. : aperitief

-19.30 u. : smullen geblazen : scampis, selle de marcassin à la mode de Tourain (gamarineerd varkensgebraad-rug), selle de chevreuil (reerug), ananas Cavalièra.

Bijdrage : 550 fr. per persoon.

(Brief ‘aan alle Vevocleden + Chiroleiding, van 10/12/84)

“Wij komen even terug op ons ledenfeest van 26 januari. Wij menen te mogen zeggen dat het een zeer geslaagde avond was waarop ongeveer 150 leden aanwezig waren.

Dat deze avond een succes werd danken wij vooral aan onze koks, Danny  (noot : Danny Polfliet) en Hugo (+gevolg) (noot : Hugo Lauwens) en wij willen hen dan ook van harte proficiat wensen, het was boven alle verwachtingen !!!

Ook een woordje dank aan de actieve  bestuursleden voor de voorbereidingen van dit feest alsook voor het ophalen van het lidgeld.”

(Brief aan alle Vevocleden van 1/2/85)

1985 – Zondag 27 januari : Dames Zaalvoetbaltornooi in Sportcentrum Leest

V.V. Leest met twee damesploegen actief in competitie, vaardigde beide ploegen af  in dit eerste zaalvoetbaltornooi in het Leestse Sportcentrum.

Ook S.K. Leest nam deel met hun Ladies.

V.V. Leest 1 kwam in finale uit tegen Puurs en haalde het met 2-1.De S.K. Ladies werden eervol derde.

Leestse dames voetballen ook in zaal

“In Leest viert het voetbal de laatste jaren hoogtij. In deze Mechelse deelgemeente zijn liefst twee ploegen wel zeer actief. VV maakt momenteel furore in tweede provinciaal en SK is een goede middenploeg in vierde.

Zondagmiddag gingen de dames aan de slag in het Sportcentrum te Leest in een zaalvoetbaltoernooi waar naast de beide teams van VV ook de ploeg van SK en de Puurse dames bij betrokken waren.Voor de meeste dames was dit een eerste kennismaking met voetbal in zaal. De aanpassing aan de beperkte ruimte, aan de vloer en het botsen van het leder zorgde wel voor enkele moeilijkheden. Ook het typische reglement van zaalvoetbal o.m. bij intrappen vanaf de zijlijn, het uitwerpen door de doelvrouw, de beperkte aanloop bij het trappen van strafschoppen leken niet bij alle speelsters even bekend. Maar scheidsrechter Jan Van Medegael had hiervoor voldoende begrip en kon alles in beste banen leiden.

Door loting dienden eerst VV1 en SK tussen de lijnen te komen. In tweemaal tien minuten kon geen bal voorbij de doelvrouwen geschoten worden zodat strafschoppen de finalist moesten aanwijzen. Eliane Fierens en Nadine Van Nieuwenhuyze scoorden voor VV en dat wes één meer dan SK waar alleen Maria Buelens een gepast gaatje vond.

In de tweede partij klom Puurs vlug op winst en hield dit tot het einde vol. In de troostwedstrijd kregen de doelvrouwen Hilde Van Dam en Nancy Van Camp de gelegenheid zich in de kijker te spelen vooral bij het stoppen van de strafschoppen. SK werd uiteindelijk derde. In de finale nam elke ploeg een helft voor haar rekening. VV bouwde een veilige voorsprong op langs Rosette Tavernier en Eliane Fierens. Puurs kwam nog even terug langs Viviane De Backer maar VV1 won verdiend dit eerste zaalvoetbaltoernooi in het Leestse Sportcentrum.”

(GvM,29/1/85)  

1985 – Februarinummer ‘De Band’ : Wintermemories of Chiro-nieuws.

“De kerstexamens zijn nog maar pas achter de rug, ’t schoolrapport is met een fier of een bang hart ondertekend of daar duiken de eindejaarsfeesten weeral op.

De geschenkenwinkels doen gouden zaken en de horecasector doet haar uiterste best om haar eindejaarsmaaltijd of kerstmisdrank aan de onschuldige verteerders op te dringen.

En nog altijd geen sneeuw. Dus geen witte Kerst of Sylvesternacht.

In de chiro wordt er nog gretig geprofiteerd van het mooie weer en siert de korte uniformbroek onze rode dijen. Het zweet van de geleverde inspanningen parelt op onze voorhoofden terwijl we nog uithijgen van de deugddoende buitenspelletjes. De fiets- of zoektochten toveren rode neuzen tevoorschijn en de herfstwind blaast een gezonde rode blos op onze wangen. Gezond weer en frisse activiteiten. Dat is pas Chiro !

Begin december sloeg elk kinderhartje weer wat vlugger. De goede Sint en zijn ‘helper’  Zwarte Piet (‘knecht’ heeft toch zo’n negatieve betekenis en klinkt racistisch) waren weer in ’t land.

Zondag 9 december ‘84

Het groot lokaal in het parochiecomplex was die dag omgetoverd in een ware speelruimte. De Prutskes, Sloebers en Speelclubmeisjes en jongens waren die namiddag uitgenodigd op het Sinterklaasfeest. In de warme ruimte stonden grote geschenkdozen opgesteld. Elke doos zat boordevol knutselmateriaal. Er was een doos met plakaat- en waterverf, lijm en platenboekjes, wasco en zwarte inkt en nog veel meer, zelfs een doos met handpoppen.

De Sint had aan de leidingsmensen gevraagd of de chirokinderen iets konden knutselen. De Sint zou alle tekeningen en plakwerkjes meenemen en verdelen onder de arme kinderen.

Gans de namiddag werd er gewerkt en toen de Sint en Piet arriveerden zong iedereen een welkomstlied. Wanneer de Sint op zijn troon had plaatsgenomen werden de werkjes gepresenteerd. Er werd zelfs poppenkast gespeeld door de kinderen. Sinterklaas riep natuurlijk ook elke jongen en meisje naar zich toe en hij wist over iedereen iets te zeggen. Alles stond in zijn groot boek. Sommige kinderen kwamen met een bang hartje op het podium waar de Sint zat. Enkelen waren bang van Zwarte Piet. Die trok altijd rare snuiten en had zijn grote zak bij.

’s Avonds kwamen beide kindervrienden op bezoek bij de oudsten en de leiding. De leiders en leidsters stonden ook in het heilig boek van de Sint. Er werd natuurlijk uitbundig gelachen met de anekdotes die de Sint over enkele van de leiding wist te vertellen. Hij sprak tot slot nog de hoop uit volgend jar terug te mogen komen.

Op 23 december ’84 werd van de afzwaaiende leiding afscheid genomen. Het ganse afscheidsfeest stond in het teken van de sport.

De ‘aspirant-vevocers’ waren als bergbeklimmers uitgedost en gans de avond moesten ze hoge bergen beklimmen, hetzij dan toch figuurlijk, want elke sportgroep daagde de afzwaaiers uit voor een spelletje waar zij specialist in waren. De judoca’s namen de alpinisten op de mat voor een robbertje dassengevecht. De joggers namen hen op uitdaging. De skiërs op behendigheid, de renners surplaceten als de besten, de voetballers toonden hun toverkunsten met de bal…teveel om op te noemen. Fysiek uitgeput bereikten onze bergbeklimmers de top. Daar wachtte Pater Mien hen op met enkele dia’s uit het verleden en zijn traditionele ‘rijmdicht-anekdotische werkjes’.

Enkelen kregen het schaamrood op de wangen wanneer de Pater hun memoires uit de doeken deed. Daarna werd er met nen goeien boterham en een dranje afscheid gevierd.

We danken Jean (Jokke) Van Praet, Marc (Fille) Lefevre, Johan (Joke) De Laet, Mie Lefever, Mia Lamberts, Hilde De Beck, Gons Van den Bergh, Veerle De Bondt, Christel De Maeyer en Rita Va n de Sande om hun inzet, moed en kracht. ’t Beste in de toekomst en veel pret bij de Vevoc.

Op Kerstavond gingen de leden van de oudste afdeling, begeleid door hun kaars en fakkellicht op weg voor een Kerst-bezinningstocht. Aan de hand van enkele teksten en spontane reacties maakt men het even stil rond het Kerstgebeuren. Daarna trok men gezamenlijk naar de Avondmis. Met een openingsspektakel rond Kerstmis werd gezorgd de mensen wat te doen nadenken rond dit onderwerp. Enkele van onze chiro-leden werkten mee om met de Pater, mijnheer Pastoor en het koor samen de eucharistie in de juiste Kerstsfeer te laten geschieden. Achteraf werd er thuis, ieder op zijn eigen manier, Kerstmis gevierd.

Traditioneel op Kerstmisdag  gingen de leiders, leidsters en aspi’s op bezoek bij de bejaarden van Leest. De leidingskring voor Kerstmis had reeds de handen uit de mouwen gestoken om zelf prachtige kerststronkjes te maken. Met dit kleine geschenkje trok iedereen op pad naar zijn respectievelijke adressen. We hebben dit jaar weeral mogen genieten van de rijkdom aan ervaringen en wijsheden die deze oudere mensen aan ons wisten mee te geven. Hier en daar werd er een ‘druppeltje’ geschonken en een koekje aangeboden. Gastvrijheid alom !

Wij danken de bejaarden en hun familie om deze rijke ervaring. Volgend jaar wordt dit boeiend initiatief zeker en vast hernomen.

Op Sylvesternacht, bij ons beter gekend als Oudejaarsavond werd in de chirolokalen  het jaar van Orwell besloten en het jaar van de muziek, Beethoven en Bach en niet te vergeten : het jaar van de jeugd ingezet. Het werd een bonte avond vol plezier, spelletjes, dans, muziek, filmpjes,…noem maar op. We hopen dat dit nieuwe jaar meer vrede mag brengen. De kleine en grote vrede, overal ! Een goei gezondheid, voor onze vrienden die ziek thuis liggen of in het ziekenhuis verpleegd worden, maar ook voor iedereen die het nog meer nodig hebben.

Hopelijk blijft 1985 gevrijwaard van verdere conflicten tussen verschillende gemeenschappen of hongersnood of chaotische rampen. Maak er het beste van mensen. Geef de jeugd ook een kans om zich waar te maken. Hou rekening met hun noden en grieven, met hun manier van denken en handelen. Maar liefst niet alleen tijdens dit jaar van de jeugd.

Driekoningen…

Een taart met een boon in verstopt. En dan maar smullen tot er iemand de boon heeft. Dat deden we ook en met alle andere koningen werd er duchtig gezongen. ’t Winterweer werd getrotseerd om een duit in ’t zakje te doen. Op weekend of bivak gaan kost een aardig centje. Dus deze ‘aalmoezen’ waren welkom.

De volgende zondagen in januari zal er weer geravot kunnen worden in de sneeuw. Met sleeën of plastic zakken ‘roetsjen’ of sneeuwpoppen maken, ‘sloefen’ of lekker in de sneeuw vallen. Heerlijk dit winterweer voor de kinderen.

Op 9 februari organiseren we met onze Chiro een heus bal. Deze dansavond gaat door in het parochiehuis en wordt opgeluisterd door het orkest : ‘EDDY’s FOUR’.
We hopen vele ouders te ontmoeten op dit Bal. Andere jaren is hun opkomst sterk verzwakt.

Door de muziek, ‘door te veel aan jeugdige balgangers’…

Desondanks : we verwachten jullie toch op ons Bal !

Alles is in een ‘zeerovers-kleedje’ gestoken. In het ‘Zeerovershol’ (de bodega) kun je gezellig babbelen met kennissen. Ons balorkest speelt muziek voor iedereen en de leiding is altijd bereid om een klapje met u te doen. Hartelijk welkom ouders, familieleden en sympathisanten.

   Tot Schrijfs ! Bart.”