Mooie tekening van
Sandra Vloebergh.

 

 

1986 – Zondag 21 december : KERSTFEEST K.F. St. Cecilia
In de zaal Sint Cecilia. Aanvang : 15 uur.
De kinderen vanaf 2 tot en met 11 jaar hadden recht op een gratis kerstgeschenk.
(Folder) 

‘Toeters en Trompetten’ (jaargang 7, nr.1) : 

Kinderkerstfeest

“…een Kerstfeest voor kinderen dus. Al bleek dat altijd niet uit de reacties van de ouders, grootouders, tantes of nonkels die zo nodig antwoorden moesten doorsteken bij de kwisspelletjes. Het gevolg was dat de kinderen wel het juiste antwoord op hun bordjes konden schrijven maar dat het oorspronkelijke doel, het spelelement, de mist inging.

De vraag die je je hier kan stellen is : waar blijft de creativiteit van het kind ? Is het dan nu ook al zo ver gekomen dat men een kind zijn fantasie moet kortwieken, zijn ontplooiïngskansen moet beperken ? Mag een kind dan niet blunderen ? Het leert meer van zijn foutjes dan van het kopiëren van doorgestoken of gespiekte antwoorden. Voor de mensen die het spelprogramma hadden voorbereid, was het een hele domper op hun werk en inzet.

Moeten we volgend jaar nog een Kerstfeest organiseren als de kinderen zich zelf niet meer mogen amuseren ? De kinderen mengen zich toch ook niet tijdens de spelletjes op een teerfeest, een vrouwenkoffie of een dergelijk evenement. We vinden het fijn dat de ouders en andere familieleden hun kinderen volgen en aanmoedigen maar leer hen genieten van het spel. We zullen het volgend jaar over een andere boeg gooien. We hopen dat U het ook zult doen.

Toch zagen we vele glunderende gezichtjes en was het weeral prachtig om met de kinderen te werken, te spelen en ons te amuseren. Verschillende kinderen hadden zich ook geweldig ingespannen om een mooie tekening te maken. Hun moeite werd uiteraard beloond.

Voor de gelegenheid hadden we een totaal-kwis-spektakel opgezet. Een gevarieerd programma werd door Bart & Bertrand aangeboden en een heel beroemd en berucht panel zorgde voor de assistentie.
De jury bestond uit Fons Snorremans, de sponsor van het Palmzondagconcert en eerste brouwer van een bekend bierbedrijf. De voorzitter was Johny De Spuiter, brandweerman eerste klas en last but not least was er een buitenlandse gast, nl. Bill Tsjerno, de Rus die video’s verkocht.

Na het spelprogramma schoven we allemaal aan de koffietafel aan. De lekkere broodjes en koeken smaakten ons geweldig en met de witte bloem of chocoladeresten rond de mond luisterden we aandachtig naar de tombola-uitslagen. De kinderen kregen nog een leuk cadeau mee dat door de fanfare geschonken werd.

Natuurlijk bedanken we alle mensen die meegeholpen hebben maar vooral de ouders en de kinderen die elk jaar naar het Kerstfeest komen. Volgend jaar gaat het Kerstfeest door onder het motto : ‘Kinderen voor kinderen !’
Tot dan.”

 

1986 – 24 december : Kerstdiner in Sportcentrum Leest.
Aanvang 20 uur. Op het menu :
-Schuimwijn – Profiteroles.
-Roze zalm of Sint Jacobsschelp.
-Oxtailsoep.
-Tarbot Norway.
-Runds- en varkensgebraad St. Hubert.
-Perensorbet met chocoladesaus.
-Koffie.
Prijs : 1.150 fr.
(Folder)

 

1986 – 25 december : Het Diner met Kerstdag in het Sportcentrum
Aanvang 12.30 uur. Op het menu :
-Aperitief – Profiteroles.
-Gevulde forel
-Oxtailsoep.
-Kalkoenfilets met vruchtengarnituur.
-Bavarois.
-Koffie.
Prijs : 760 fr.
(Folder)

 

1986 – 25 december : Acht Kerstkindjes in regio.

In de Mechelse regio werd het een kinderrijk kerstfeest. Niet minder dan acht kindjes zagen er het levenslicht.

Onder de blijde geboortes ook een baby met Leestse roots : Femke (2,750 kg) werd om 14u30 in de stedelijke kraaaminrichting geboren als eerste dochter van Ingrid Beazaar en Benny Van den Heuvel uit de Kleine Heide 6 te Leest. (GvM, 27/12/86)

 

1986 – 26 december : Nieuws uit Bambu van pater René De Laet 

“Beste Allemaaltjes, ne hele goeie namiddag !
Ik heb mij een beetje moeten verplaatsen op mijn kamer, want daar begon de zon me zo parmantig in de ogen te schijnen ! Daarmee doe ik je kond dat wij in het warme seizoen zitten, in tegenstelling met dat van jullie ! Ik eindig zo pas een briefje naar de familie van Jef van de Boere in ’t straat; dan was het 25 graden, nu tellen we er al 26, omdat de zon op de buitenmuur schijnt ! Dit als inleiding op mijn nieuwjaarsbriefje; zo warm de zonnestralen zijn, zo innig warm zijn mijn wensen voor het nieuwe jaar; voor jullie ganse familie en ons Heer kan weten hoe groot die is !!! ik bid de Heer dat dat jaar er een moge zijn van geluk, vrede en tevredenheid; ik geloof dat daarmee het bijzonderste gezegd is, niet ? Tevens omvat ik in mijn gedachten alle (en ons Heer kan ook weten hoe talrijk die zijn) lieve mensen van Leest; werkelijk te veel om op te noemen; te beginnen in ‘aale coté’ en in ons straat, zekers moeder Leontien niet te vergeten. En meteen ook alle lezers en lezeressen van ‘De Band’; eergisteren kwamen hier de nummers toe van juni en juli-augustus; ik heb daar met nog veel plezier kunnen in lezen; allemaal zoete herinneringen. Ik was toen op verlof in Leest, maar toch doet het altijd plezier iets van bij jullie ginder te ontvangen. Je ziet ook dat de post al een beetje beter werkt; in ’t begin van dit jaar was de gewone (dus per boot) post zo ongeveer een jaar onderweg; nu nog maar vijf maand. Allee, ’t gaat al een beetje rapper.

Kerstmis hebben wij gevierd, zoals ieder jaar trouwens, met massa’s mensen; iedereen is dan op de been (van familiefeestjes zoals dat bij jullie het geval is, is hier niet veel te bespeuren). Als de mensen een kiek kunnen slachten of nog beter een geit en aldus ’s avonds eens goed kunnen eten, daar blijft dat bij – voor de rest van de dag is men op wandel en de grote hoop komt dan naar de kerstmis op de missie. Te beginnen met de nachtmis; het evengelieverhaal van de geboorte wordt dan gemimeerd door een groep acteurs en actrices, hetgeen telkens veel succes heeft; gespeeld op hun manier, met de eenvoudigste middelen en de nodige commentaar. Zo bijvoorbeeld als de secretaris van Bethlehem de naam van Joseph opgescheven heeft, nadat hij hem gevraagd had of hij de familie van koning David was, stond hij zo op om hem te verwelkomen en de handen te schudden ‘aah zo zo, dan ben je mijnen ndugu (broeder); furaha gani ! Wat een vreugde.’ En dan tot Maria : ‘yambo, yambo sana, wee shemeki yangu ! ‘ (gegroet, gij schoonzuster). Je moet dat kunnen zien en horen !

Francois Nonnon, een Marsaillees, mijn confrater, was op tournée in Alagi om daar Kerstmis te vieren; het is daar dat wij een nieuwe kerk gaan bouwen en waarvoor vele mensen van Leest hun steun al gegeven hebben. Alagi is op dertig kilometer van hier; raar zijn de mensen (maar ze zijn er toch hoor) die naar hier komen; die hebben dan wel familie wonen in Bambu. Die mensen van Alagi zijn van een ander ras dan die van hier. Maar wij (met ons twee, om de beurt) gaan er des te vaker naar toe; voor een paar dagen of een week, als men de dorpen in de omtrek wil bezoeken, waar er een kapel is. Het meest verwijderde is toch op 25 km, verder door, van hier uit gezien. Er zijn daar zo’n twintig dorpen waar er een kapel is en die allemaal afhangen van de centrale schoolkapel van Alagi. Moet ik dan nog zeggen dat er in onze parochie zeven sectoren zijn, allemaal een beetje op mekaar gelijkend, plus dan de parochie zelf; en je kunt je wel een gedachtje vormen van wat dat van onzentwege vraagt aan verplaatsingen, ook wel te voet; dat laatste kan soms wel interessanter zijn dan met de wagen; dan heeft men de zekerheid dat men nergens zal blijven vaststeken in de modder of door een brug zal zakken; maar in alle geval men moet er de tijd op zetten.

Om nu terug te komen naar de kerk van Alagi, daar heeft men al wat gewerkt; de fondaties zijn af en stukken muur ook al. De kolommen worden gebouwd in natuursteen en de muren ertussen in baksteen; groot formaat; maar die moeten gebakken worden ter plaatse; hout kappen en aansleuren en al die rompslomp; maar er komt toch schot in en vooral niet vergeten, zeer duurbare broeders en zusters dat het geen koers is tegen het uurwerk ! Na iedere dag komt er een andere en zorgen moet men zich hier niet maken over een komende winter, als alles stilligt in den bouw.

Zondag aanstaande, overmorgen dus, vieren wij het 25 jarig trouwjubileum van zo’n kleine dertig koppels.  

Voorts leven wij in een sociaal geladen moment; ik spreek nu van de toestand in de mijnen; daar is niets meer dat marcheert; alles is kapot en versleten, onberijdbare wegen, geen vervangingsstukken, ruzie dat het klettert tussen de grote pieten. Na zovele jaren alles maar laten draaien hebben tot er practisch het absolute nulpunt is bereikt wat betreft de productie, zou er nu een plan bestaan van ‘goedmaking’ : zo iets in de aard van de K.S. Er zouden een hele hoop mensen gepensioneerd worden (van pensioenen gesproken, god allemachtig, dat zou je eens van dichtbij moeten kunnen bekijken !!) en nog veel meer zouden naar huis gestuurd worden. En dan, nu ja, en dan ! Ik weet het ook niet en ik denk dat het niemand weet. Dus afwachten maar. Eergisteren avond zijn de gewone werkmensen toch betaald, dat was voor de maand november.

Dat maakt, mijn allerliefsten, dat mijn briefje vol geschreven is, ik zet er dus een punt achter. Nogmaals mijn allerbeste groeten en wensen aan allemaal !
En speciale groetjes aan Paula en Jérôme ; als ik op reis ben doen mij die pakskes soep dikwijls aan hen denken; waarachtig !
En nog wel speciale groetjes aan de familie en aan zoveel anderen.
’t Beste !
     René.”
(‘DB’, januari ’87)    

1986 – Vervolg Feestviering bij ‘Rust Roest’.

 

 

Het voorblad van ‘Rust Roest Ontmaskerd, Deel II’ van 1987 met centraal de aangepaste sculptuur
die Guido Hellemans ooit kreeg bij zijn vijftigste verjaardag n.a.v. zijn toneelactiviteiten.

 

 

“Rust Roest Ontmaskerd, Deel II.

In het jaar 2007 schreef Guido Hellemans een vervolg op ‘Rust Roest Ontmaskerd, 1921-1986’, het werd ‘Rust Roest Ontmaskerd, Deel II’ en behandelde de periode 1986-2007.

Omdat wij deze Kronieken afsluiten in het jaar 2000 geven wij nog enkele wetenswaardigheden mee : 

Herman Emiel Mertens, Em.Prof.Theologie KUL,schreef toen het voorwoord :

“Graag ga ik in op het voorstel van Guido Hellemans het voorwoord te schrijven van dit gedenkboek van de Leestse toneelgroep ‘Rust Roest’, naar aanleiding van haar vijfentachtigste verjaardag.

Twintig jaar geleden werd door voorzitter en regisseur Guido Hellemans een gedenkboek uitgegeven van de in 1921 opgerichte theatervereniging. Dat memoriale is opgedragen aan de twee toen nog levende stichters Alfons Hellemans en Jaak Publie, stille, trouwe medewerker achter de schermen.

Op de vraag van Guido Hellemans heb ik onmiddellijk ja gezegd, niet alleen omwille van onze jarenlange vriendschap, maar ook uit oprechte waardering. Vaak ben ik komen zien en luisteren naar de opvoeringen te Leest, zowel naar blijspelen als naar drama’s. Je moet het maar kunnen én doen. Mensen ervoor warm krijgen om er zich voor in te zetten, repetities bijwonen, rol van buiten leren, taalvaardigheid inoefenen, zich laten kleden en grimeren, publiek op de plank staan, zich geconcentreerd inleven in de rol.

Om nog niet te spreken van wat er achter de coulissen moet gebeuren. Ik citeer vriend Guido, de bekwame en ervaren regisseur :
‘Amateur toneelspelen
is ook :
decors timmeren,
kaarten verkopen en affiches plakken,
stoelen verplaatsen, glazen spoelen…’

Inderdaad, er komt veel bij kijken. En alles gratis niets, want amateurwerk. Bovendien mag je familie er niet onder lijden. Je man/vrouw en andere gezinsleden moeten het tolereren. Liefst hartelijk steunen.

Maar het loont toch echt de moeite. Het culturele peil van een dorpsgemeenschap stijgt dank zij de voorbereidingen en de opvoeringen van de toneelwerken (twee maal ’s jaars). Ook sociaal is de weerslag heilzaam. Samen repeteren, samen de rolverdeling accepteren, samen het werk achter de schermen uitvoeren, samen spelen, samen genieten van het applaudisseren van de volle zaal.

Lof mag worden toegezwaaid aan de huidige bezieler Guido, waardige opvolger van zijn vader Alfons. Maar wat is een regisseur zonder geschikte, toegewijde acteurs ? Zij maken het tenslotte waar dat Rust niet Roesten zal. Lang leve en werke de Leestse ‘Rust Roest’ !” 

De inleiding van ‘Rust Roest Ontmaskerd, Deel II’, uit 2007.

“Zoals in ‘Rust Roest Ontmaskerd’ Deel I reeds werd vermeld, ontstond Rust Roest als gevolg van een spanning tussen twee gevormde groepen in het ledenbestand van de vroegere Leestse toneelvereniging ‘Eendracht en Vrede’.

Dit ontstaan van een nieuwe toneelvereniging was een dynamisch proces dat tot hiertoe niet stilgevallen is. Mogelijk komt ooit de tijd dat de gloeiende lava die toen uit de bron omhoog gestuwd werd, eens stilvalt. Maar voorlopig is dit nog niet het geval want Rust Roest is 85 jaar geworden.

Al wat bestaat wordt geschiedenis. Rust Roest heeft op eigen wijze Leestse geschiedenis geschreven. Met dit boek schrijven wij ook geschiedenis, wat een poging is tot een halt toeroepen aan de onherroepelijkheid van de onachterhaalbare tijd.

Wij speelden en spelen toneel, tweemaal per jaar en goddank niet voor een lege zaal. Er bestaat een wisselwerking tussen spelers en kijkers. Wij brachten/brengen op deze manier toneel te Leest, toneel als venster op de wereld, toneel als verrijking van alle deelnemers : actieve en passieve, toneel als ontspanning (inspanning is ontspanning als men het graag doet).

Niets blijft bestaan maar ook ‘niets mag verloren gaan’ zegt men soms, allleszins niets waardevols. Niet in de harten, niet in de herinnering en daarom deze geschiedenis.

Wij spelen en werken met inzet, liefde en enthousiasme en de buitenstaander beoordeelt ons resultaat. Maar sociologisch/heemkundig ‘mag en moet’ geboekstaafd worden wat een vereniging als Rust Roest (naast de vele andere) doet. Daarom dit tweede deel van onze geschiedenis. Uit plicht tegenover het geïnteresseerde publiek, uit sociaal/cultureel oogpunt en uit dankbaarheid tegenover al onze voorgangers en tegenover de huidige groep. De vroegere naam hebben we behouden –met de toevoeging Deel II- omdat de titel duidt op zowel een blootlegging der feiten alsook op het specifieke van de toneelspeelkunst zij het symbolisch, nl. het MASKER.

‘Rust Roest ontmaskerd, Deel II’ behandelt de periode vanaf toneeljaar 1986-1987 tot einde van het toneeljaar 2006-2007.

Wij danken de welwillende lezers en meer nog de sympathieke kijkers die ons in het verleden, heden en toekomst steunden/steunen en blijven steunen.

Tot slot : als ingewijde heb ik het voordeel op de hoogte te zijn van alle inwendige aangelegenheden en stoot tegelijkertijd op het nadeel niet volledig objectief te kunnen zijn. Maar naast het feit dat objectiviteit niet bestaat, beperk ik mij tot de feiten en spreek geen kwalitatief waardeoordeel uit over onze prestaties. Ik wil de lezer geen verguld noch naïef zelfbeeld opdringen. Dit laat ik beter over aan anderen. Van ganser harte.
   Guido Hellemans.” 

Guido Hellemans speelde voor het eerst op 10-jarige leeftijd mee in ‘Sloeber de geluksvogel’. Sindsdien was hij als ‘kind van den huize’ onafgebroken betrokken bij het leven van Rust Roest waar hij zowat alle loop-, knutsel- en barricadewerk opknapte.

Hij werd in 1970 bestuurslid, in 1973 voorzitter en in 1976 regisseur van de toneelvereniging.

Hij speelde een vijftal jaren in de Mechelse toneelvereniging ‘De Vlaamse Toneelstrijders’ o.l.v. de bekende acteur Marc Leemans, trad op als gast bij ‘De Peoenen’ eveneens te Mechelen en werkte sporadisch mee aan de TSM toneelgroep ‘Opus’.

Daarnaast werkte hij een paar maal mee aan amateurfilms en draagt geregeld gedichten en proza voor bij diverse gelegenheden.

(Uit de programmabrochure van ‘Het Schone Verscheiden van Peter Broeckx’, december ‘86)  

 

1986 – Zaterdag 20 december : Finale Belgisch Kampioenschap Playback en Soundmix
In het Sportcentrum Leest.
“Die dag komen de beste Belgische Playbackers en Soundmixers naar de Sporthal te Leest, om mee te dingen naar de titel van ‘Kampioen van België’ !!
Voor deze uitzonderlijke muzikale gebeurtenis bestaat er zeer grote belangstelling.
Zelfs de Nederlandse KRO zendt de producer van de KRO Soundmixshow naar onze Sporthal. Teneinde de mensen van Leest en omgeving een behoorlijke plaats te kunnen geven, bieden wij de mogelijkheid om tot en met vrijdagavond uw inkomkaarten aan te schaffen, inkomkaarten die een gereserveerde plaats waarborgen.
Programma : 15.00 uur Finale Mini-Playbackshow (30 kandidaten)
                    18.30 uur Finale Maxi-Playbackshow (50 kandidaten)
                    23.00 uur Finale Soundmix (20 kandidaten)
Wij hopen U te mogen verwelkomen en wensen u veel plezier !!”
(Folder)                      

1986 – Zondag 21 december : Afzwaaiende chiroleiding in bloemetjes gezet

“Op zondag 21 december werd de pas afgezwaaide leiding welverdiend in de bloemetjes gezet, voor hun inzet gedurende hun ganse chiroloopbaan. Dankjewel Bert, Luc, Jan en Renild voor alles wat jullie voor de chiro hebben gedaan !!

Drie dagen na dit feestelijk gebeuren kwam de ganse leidingsploeg weer samen om voor onze zieke en bejaarde dorpsgenoten een kerststukje ineen te knutselen. Goochelend met klei, hout, takjes groen en kaarsen kwamen stilaan ware pronkstukjes tevoorschijn, die op kerstdag zelf door vrijwillige chiroleden op het juiste adres werden bezorgd.”
(‘DB’, januari ’87)

 

Rudy Geens. 

 

1986 – 12 december : V.V. Leest - “Rudy Geens is ook verbaal een geducht mandekker” 

“Deze voorstopper is een intellectueel. Laten we als voorbeeld een algemeen beschouwende vraag als ‘Voetbal je nog graag ?’ nemen. Op die vraag zou de gemiddelde voetballer antwoorden : ‘Ja, ik voetbal nog graag’. En eigenlijk zou dat al een toegeving zijn tegenover de verslaggever , want net zo goed had hij zich kunnen beperken tot : ‘Ja’. Geen gekluif over ochtendnevels en vlammende herfstbladeren in het bos, dat maakt alleen maar zeeziek. Wie een vraag over voetbal stelt, hoort een antwoord over voetbal te krijgen, niet over de fauna en flora op en naast oefenvelden en bospaadjes.

Op dezelfde vraag zou Rudy Geens als volgt antwoorden : ‘Ach jongen, kijk es, als je alle plussen en minnen samenvoegt, dan hou je als voetballer toch altijd wat plussen over. Vanmorgen bijvoorbeeld werkte ik een trainingsloop af in het bos en dan gaan de gekste dingen door mijn hoofd. Zo’n bospaadje, geen meter breed, in die mooie natuur : dat is onbeschrijfelijk. En jij als jogger, die daar dan soepel zijn conditie loopt bij te schaven, mooi toch, jongen, dat pakt niemand mij nog af’.

Laten we ons nu echter concentreren op de vraag hoe Rudy Geens het de voorbije dagen heeft gerooid.

Zijn grootvader (Martin Linsen) was délégé van de jeugdploegen van KV Mechelen, zijn ene oom (Johnny Linsen) eveneens en nog een andere oom Eddy Goossens was eersteploegspeler achter de kazerne.
…
“Bij KV Mechelen heb ik alle elitejeugdreeksen doorlopen. Als UEFA werd ik bovendien voor de Heizeltrainingen geselecteerd. Tot de enge basiskern heb ik daar echter nooit behoord. Ik maakte deel uit van een soort reservenploeg, die tijdens de oefenwedstrijden als sparringpartner voor de A-kern mag optreden. Maar niettemin betekende dat twee opeenvolgende jaren, elke woensdagnamiddag, naar de Heizel bollen. Achteraf bekeken is dat natuurlijk een leerrijke ervaring, er zaten daar toch kleppers tussen als een De Grijse, een Leo Van der Elst en een Van der Linden. Ik fungeerde toen als libero. Maar bij KV Mechelen zag Roland Franck in mij een typische mandekker en het was ook in die functie dat ik op 17-jarige leeftijd werd overgeheveld naar de doublures. Zelf meen ik beter te renderen als libero, maar ik besef dat ik op die plaats wellicht nooit in de eerste ploeg zou hebben gespeeld.

Voorstopper vind ik eigenlijk ergens een minderwaardige plaats in het elftal, vooral als men je aanvallende impulsen tracht af te nemen. Je raakt er ook gemakkelijker in de vergeethoek. Het is er veel moeilijker om je in de kijker te spelen, al kan je natuurlijk door een reeks grote namen te muilbanden ook uit de anonimiteit treden.’ 

Eerste ploeg

‘Mijn debuut in eerste klasse heb ik te danken aan Leo Canjels, die het aandurfde de onbekende Geens op de vermaarde topschutter Erwin Van den Bergh te kleven. Op dat ogenblik lijkt zoiets uiteraard het einde, maar drie jaar later ga je zulke dingen zwaar relativeren, minimaliseren zelfs. Wat betekent één wedstrijd in een voetbalcarrière ?

Ze schreven toen de kranten vol over mijn prestatie, maar wat heb je eraan als je de week nadien alweer naast de ploeg staat. Verder heb ik onder Canjels niet zo gek veel meer gespeeld. Dan is Künnecke gekomen en plots stond ik opnieuw in de basis. Na afloop van dat seizoen, ik had nog een lopend contract van twee jaar, heb ik de beslissing genomen naar een andere club uit te kijken. Nochtans was ik, samen met Wim Smets, de enige van de jongeren die mocht blijven. Vermits KV opnieuw vijf grote namen had aangeworven, waaronder een buitenlandse voorstopper (Rutjes), vreesde ik nog weinig aan bod te zullen komen en bovendien was ik niet happig naar part-time werk om de namiddagtrainingen te kunnen meemaken. Achteraf heb ik wel ergens spijt gehad. Rutjes had aanpassingsproblemen en kwam weleens als vierde buitenlander naast de ploeg te staan. Ik denk dat men toen bij KV Mechelen wel spijt gehad heeft dat men Mark Talbut of mezelf niet had behouden.’ 

Studies

‘Nadat ik in het Scheppersinstituut mijn Latijn-Wiskunde had afgerond, raadde iedereen mij een universitaire vervolmaking aan als burgerlijk ingenieur of licenciaat in de wiskunde.

Maar daar had ik het niet zo op bekeken, want dan moest ik naar Leuven. Al die trips heen en weer zag ik niet zo goed zitten en op kot gaan ging in combinatie met mijn voetbalambities helemaal niet. Even heb ik toen gevreesd dat het met voetbal gedaan zou zijn, maar dat kon ik niet aanvaarden.Daarom heb ik geopteerd voor de richting industrieel ingenieur, en vermits het niveau van deze studies toch wat lager ligt, heb ik mij er 100% voor ingespannen om de eerste twee jaren GROOTSTE en de twee volgende GROTE onderscheiding in de wacht te slepen. De combinatie studies/voetbal is voor mij optimaal verlopen. Maar dan heb je een job, en word je fel beperkt in je mogelijkheden. Prof worden wilde ik geenszins en als je zoals Marc Van Craen of Johan Van Looy naar andere oorden trekt, dan blijft mijns inziens het probleem hetzelfde als hier. Toen ik bij KV wilde vertrekken hoopte ik ergens in tweede klasse aan de slag te kunnen, maar tweedeklassers hebben een collectief nadeel dat zij heel veel willen voor bitter weinig duiten. Uiteindelijk is het dus Bornem geworden, maar wat een zonderling publiek leeft daar ? Eigenlijk was ik de enige van de vijf nieuwkomers die echt aanvaard werd. Normaal was ik ook dit jaar in Bornem gebleven, ware LEEST niet met een voorstel op de proppen gekomen dat zoveel interessanter was. Dit jaar beleef ik werkelijk een reuzetof seizoen. De sfeer is onverbeterlijk, ik acteer op mijn voorkeurstek als libero, de medespelers aanvaarden me en ik vertoef weer tussen de vertrouwde supportersmiddens. Daarenboven beginnen nu ook de resultaten te komen, na onze rampzalige start. Ondanks de uit de lucht gegrepen berichten als zou Leest failliet zijn, dat de spelers niet goed zouden betaald worden. Zolang we laatst stonden werd niet dergelijks verkondigd, nu is het net of men gunt Leest zijn remonte niet. Met de hand op het hart, nooit ben ik zo correct uitbetaald geweest als in Leest en ik heb nog niemand klachten in die zin horen uiten. Misschien is het één of andere sportief misnoegde speler die dit bij de pers gaat voorliegen. Echt waar, indien ik iets in die zin opmerk, dan geef ik je onmiddellijk een seintje. Ik zou ook echt niet weten wie zich benadeeld voelt, op uitzondering van Werner Nees heeft iedereen hier zijn kans gekregen.’
…”
(GvM, 12/12/86) 

 

1986 – Dinsdag 16 december : ‘Fijnproeversavond’ van S.V.V. Afdeling Leest

“Met de eindejaarsfeesten in het vooruitzicht richt S.V.V.-afdeling Leest een ‘Fijnproeversavond’ in op dinsdag 16 december 1986.

Deze ‘Fijnproeversavond’ wordt volledig verzorgd door JEF WOUTERS, bekende medewerker van het BRT programma KWIZIEN.

Jef Wouters zal voor ons de volgende lekkere ‘hapjes’ bereiden :
-verse zalm met fijne groenten
-aperitiefhapjes
-kalkoengebraad van de chef.

En zoals steeds…GRATIS PROEVEN !!!
M. De Bont, voorzitter SVV
J. Vloeberghen, SP-Gemeenteraadslid.” (Folder)

1986 -  Vervolg “Rust Roest” 

Het bestuur begin ’86. Boven van l. naar r. : secretaresse Hilde De Kock, kassier Marcel Verwerft, voorzitter en huisregisseur Guido Hellemans, verslaggeefster Renild Polfliet en ondervoorzitter Fik Diddens.
Onder : ere-voorzitter en stichter Alfons Hellemans (+20 april 1986) en ere-ondervoorzitter en medestichter Jaak Publie. (Foto : ‘Rust Roest Ontmaskerd, Deel II’)

 

De uitgave van “Rust Roest Ontmaskerd” belichtte de geschiedenis van de toneelvereniging vanaf het ontstaan in 1921 tot 1986.
In 2007 schreef Guido Hellemans een vervolg. “Rust Roest Ontmaskerd , Deel II” behandelde de periode vanaf toneeljaar 1986-1987 tot einde van het toneeljaar 2006-2007.
Omdat deze Kronieken een einde nemen in het jaar 2000 nog enkele wist-je-datjes die na dat jaartal gepubliceerd werden : 

Guido Hellemans in ”Rust Roest Ontmaskerd, deel II” over de Ledenfeesten bij Rust Roest

“Feesten hoort bij het menselijk geleef en elke vereniging had en heeft haar jaarlijks ledenfeest. Zo ook Rust Roest. Het door mij voor het eerst meegemaakte ledenfeest had plaats in de herberg van de toenmalige speelzaal ‘Den Rooselaar’ bij Thedoor Teughels. Dat was in 1949 en ik mocht deelnemen omdat ik (voor het eerst in mijn leven) een toneelrolletje speelde in het blijspel ‘Sloeber, de geluksvogel’.

Die ledenfeesten verliepen volgens een vast stramien : welkomstwoord door de voorzitter, eetmaal, op te voeren ‘nummertjes’, zang met instrumentbegeleiding, eventueel dans en blij en opgewekt huiswaarts.

Rond 1965 kwam dit gebruik een beetje in het gedrang om daarna weer op te flakkeren.

De locaties van die feesten veranderden in de loop der jaren en hingen af van bepaalde omstandigheden als o.a. : beschikbaarheid van een geschikte ruimte, de huurprijs voor de feestruimte, een lid die familie was van een uitbater van een feestzaal, enz.

Met de mogelijkheid er een aantal te vergeten herinner ik mij de volgende : “Den Rooselaar”, “In den Bareel”, “Parochiehuis”, “Het Klooster”, “De Drij Gapers”, “Het Brughuis”, zaal bij Pol Piessens, “In ’t Seel”, alle te Leest. Te Mechelen in “De Kaarsensvlam”, zaal ‘Breughel”, de Chinees op de Antwerpse Steenweg. Ook eens te Sint-Katelijne-Waver, in “’t Seyenhof” te Blaasveld en in de Schranshoeve te Eppegem. De laatste jaren in “’t Hoekske” te Heindonk bij Luc De Wit.

Hierbij dient opgemerkt dat vooral de laatste jaren op mijn voorstel onze ledenfeesten in feite een vereenvoudigde voortzetting zijn van de toneelfeesten. De organisatie hiervan ligt in handen van Imelda. Want alhoewel er nagenoeg altijd ‘nummertjes’ werden opgevoerd is dit de laatste jaren opvallend toegenomen zodat ons ledenfeest dan een dubbel feest wordt want voor een toneelspeler is toneelspelen een feest.

Ons laatste ledenfeest op 6 juli 2007 stond in het teken van de poëzie.”

 

Ledenfeest 1996. (Tekst van Imelda Van der Hasselt)

“Beste Rust Roesters.
Voor dit jubileumjaar, stoomde ik een briefje klaar.
Geen kunst met een grote ‘K’, geen poëzie of proza,
gewoon een briefje op rijm, simpel zoals we zijn. 

1921 was het jaar,
dat enkele mannen zeiden tegen elkaar.
Willen we samen wat gaan acteren,
om onszelf en de mensen te amuseren.
Zo gezegd, zo gedaan, zo is Rust Roest ontstaan.
De bekendste van die stichters (voor mij althans) waren Alfons Hellemans en Jaak Publie, die anderen ken ik zo niet. 

Maar bij die pionierstijd blijven we niet te lang stilstaan,
voor meer inlichtingen daarover kan je altijd naar het boek van Rust Roest gaan. 

Ik zou liever over het einde van de jaren ’40 spreken.
Daar kwam de eerste van onze generatie de kop opsteken.
Guido Hellemans kwam in het gezelschap onder regie van zijn vader, hij speelde slachtoffer, minnaar en dader. En alles met evenveel fure.
Hij zou helpen de groep in de juiste richting te sturen. 

De jaren gingen voorbij en er kwamen regelmatig nieuwe leden bij.
Zo kwam er in 1965 een jonge griet,
dat was Renild Polfliet.
Zij speelde de pannen van het dak, en veroverde Leest op haar gemak. 

Een beetje later meldde zich nog een jonge kracht.
Hij was wel van het andere geslacht.
Marcel Verwerft sprong het podium op heel gezwind,
en werd al vlug eenieders vriend.
Ook hij werd acteur in hart en nieren.
Zo mochten hij en Renild samen hun 25-jarig jubileum vieren. 

Met hun drieën vormen zij toch wel het boegbeeld van ons toneel, maar alleen kunnen zij natuurlijk ook niet veel. 

Daarom ga ik nog wat verder de archieven uitdiepen, daar komen de jaren zeventig al piepen. 

Mijn zuster Denise begon in ’72 aan haar debuut,
en ik jonge snotter volgde haar op de minuut.
Ik hielp haar haar rol in te studeren, en dacht toen al bij mezelf, dit wil ik ooit zelf proberen. 

In ’74 beproefde ik mijn geluk.
‘Wat doet mijn vrouw van 2 tot 5’ noemde mijn eerste stuk.
En de microbe heeft ook mij serieus gebeten, want ik wil van geen wijken weten. 

Maar hier zitten nog zo’n zotten bij, Jan Emmeregs is de volgende in de rij.
In ’79 klopte hij bij Rust Roest aan en hij zou vele keren op en achter het podium staan.
Met het juiste kostuum en de mooiste pruik van Mr. Albert,
speelde hij de rol van ‘Baziel’ met heel veel gère. 

Nu geeft hij de fakkel al eens graag door aan een jongere snaak,
Marc Windelen bv. vervult dan met veel plezier die taak.
Hij kwam in ’82 een rolletje vragen, sindsdien is Guido bij hem elk jaar gaan zagen.
Marc kan zo’n beetje vanalles, hij is echt een toffe kadee,
hij brengt ook dikwijls lekkere zelfgemaakte taarten mee. 

Ondertussen zijn we midden jaren tachtig gekomen,
in 1985 werd Raf Scheers aangenomen.
Als hij niet acteert gaat hij achter de tapkraan staan,
daar verdienen we tenminste nog wat aan. 

In ’86 is er nog een jongeman binnengewandeld.
Daar hebben Guido en Marcel direct mee onderhandeld.
Eric Vandenwyngaert mocht mee komen acteren,
als hij ook nog wat klusjes zo goedkoop mogelijk kon arrangeren. 

Een jaar later kwam Ria Verschooten, toen is heel Leest verschoten.
Want in het dagelijkse leven is Ria rustig in haar laten en doen,
maar op het podium geeft ze van katoen. 

Dominique die jongen stil en zoet, doet het ook heel goed.
Geen rol is voor hem te groot of te klein, geen klus te zwaar of te fijn. 

Maar het zijn niet alleen Leestenaars die bij Rust Roest komen,
hier zitten er tussen die veel verder wonen.
De gebroeders De Neve dat zijn er zo’n twee, en daar beleeft ge nogal wat mee.
Sappige moppen en zotte kuren, maar hun toneelspel brengen ze met allure. 

Nu iemand van de Mechelse kant, Jan Devos is hier in ’91 aanbeland.
Samen met zijn zus speelde hij voor het eerst in ‘Het derde woord’, maar het laatste woord hebben we van hem nog niet gehoord.
Want het is niet alleen thuis dat hij zijn best doet, op ’t podium doet hij het ook goed. 

In ’92 kregen we veel nieuw bloed op de planken,
in ‘Rooms begonnen’ zaten veel jonge meisjes op de schoolbanken.
Cindy en Ann, zijn er daar twee van. Het zijn stuk voor stuk goeie actrices,
we zouden ze voor geen geld ter wereld willen missen. 

1994 was ook een vruchtbaar jaar, 
toen sprokkelden we nieuwe leden met drommen bij elkaar.
Frauke kwam, zag en overwon, we zagen al vlug dat ze het kon.
Als de school het toelaat, hoop ik dat ze vlug terug tussen ons staat. 

Christof speelde eerst bij de buren, maar wou zich voor één keer aan ons verhuren.
Het is hem bij ons toch ook bevallen , en is dus al dikwijls ingevallen. 

Jean-Pierre is er ook van ’94 bij, voor elk stuk is hij er als de kippen bij
Al is het voor hem niet altijd makkelijk want hij moet dikwijls naar het buitenland,
comedie spelen vindt hij heel plezant. 

Voor “’t Gezin van Paemel” in 1996, kregen we Ellen, Kathleen en Bartel erbij,
ook zij stonden hun mannetje, alle drij. En zij sluiten voorlopig de rij.  

Tot zover de spelende leden. Maar er zijn ook de niet-spelende en toch hardwerkende leden. 

Zo heb je Julia, Palmire en Francoise bij de entree,
zij heten ons publiek welkom en geven graag een programma mee.
Germaine, Sylvia, Staf en zijn zonen,
zorgen ervoor dat de mensen geen drank te kort komen.
Baarendse maakt voor ons een mooi schilderij.
Kristien zorgt voor haar man z’n kledij.
Benny brengt muziek en klank, Christoph bezorgt ons elke plank.
Ivan zoekt het juiste interieur, nog andere komen helpen met verf en kleur. 

Nu zou ik nog graag een speciale dank uitspreken aan al die brave lieve echtgenoten die geduldig op ons zitten te wachten, die vele avonden en nachten.
Door het begrip en de vrijheid die we van hen krijgen,
kunnen wij onze toneelstukken aaneen rijgen.
Het moet niet altijd gemakkelijk zijn, om met een Rust Roester getrouwd te zijn. 

Maar ondanks alles hoop ik dat we binnen 25 jaar
met z’n allen nog bijeen kunnen komen voor ons 100-jarig bestaan.”  

(Ingekort uit ‘’Rust Roest Ontmaskerd, deel 2” van Guido Hellemans) 

Meer over ‘Rust Roest Ontmaskerd’ in deze Kronieken onder 19/12/86 ‘Feestviering bij Rust Roest’.

 

 

 

De aankondiging van de
Hypnose- en Magieshow
van Chiro en Vevoc.  

 

1986 – 8 november : Jaarlijkse statutaire vergadering Ziekenfonds De Voorzorg
Afdeling Leest had plaats in zaal St.-Cecilia, Dorpstraat te Leest.
Op de dagorde : verslag jaar ’85, problemen betreffende de ziekteverzekering, gedeeltelijke herkiezing Raden van Bestuur De Voorzorg, S.V.V. en Gewestelijk Bestuur.
Dit alles gevolgd door eetmaal met op het menu soep, rosbief en gebraad, aardappelen, groentenkrans, gebak en koffie.
Deelnemingsprijs : 150 frank.
(Brief aan de leden) 

1986 – Zondag 9 november : ‘Kristus Koningsfeest’ Chiro 

“Ook dit jaar kwamen alle moekes en vakes het tweede weekend van november samen in de parochiezaal om met ons het Kristus Koningfeest te vieren.
Op de loopbrug van onze reuze chiroboot werd iedereen verwelkomd door de kapitein en zijn matrozen. Toen iedereen gezeten was nam de stuurman zijn plaats in achter het roer en kozen we de volle zee…

Het feest kon beginnen. De allerkleinsten van de meisjes zorgden ervoor dat het ganse dek blonk als een spiegeltje, en zelfs een levende vuilnisbak stak een handje toe bij dit karwei. Van een karwei gesproken…

De Kerels zouden met dit feest bij lijve ondervinden wat het betekent galeislaaf te zijn. De Sloeberkens gooiden het over een andere boeg. Zij zaten vredig te vissen, en gluurden ondertussen naar het loze vissertje en z’n molenarinnetje. Op het tussendek, bij het grote zwembad plodderden de Tiptiens er op los met hun grote zwemvliezen, terwijl een stoere Topper zijn avonturen op het eiland ‘Canibal’ vertelde.

Ook aan animatie ontbrak het niet. Zo werd in de grote gelagzaal een echte Miss en Mister Boot-verkiezing gehouden door de Speelclub jongens en meisjes. Ook menig borreltje werd die avond verzet. De tongen van de Rakkers kwamen hierbij losjes te zitten en de ene mop volgde op de andere. Door de hoge golven werd er echter ook wel eens gemorst. Het gebeurt wel eens dat als men te diep in het glas kijkt je een heleboel dansende mannetjes meent te zien. Vraag het maar aan onze Tippers…

En ook acteren kunnen onze bemanningsleden als de beste. Dat hebben de Aspi-jongens bewezen toen ze op zoek gingen naar de verborgen schat…Om het wachten tussen de verschillende beeldverslagen wat aangenamer te maken brachten de Aspi-meisjes telkens een klein intermezzo…

Met volle kracht zijn we van start gegaan en dit zullen we dan ook een vol jaar trachten vol te houden…”
(‘DB’, december ’86)

 

1986 – Dinsdag 11 november : Herdenking Wapenstilstand.
(Folder K.F.St.Cecilia)

 

1986 – Zaterdag 15 november : Hypnose en Magie Showavond Chiro Vevoc Leest
Op een prettige manier lieten de Brando’s, een Antwerps trio, de mensen kennismaken met de intrigerende wereld van illusie en occultisme. De voorstelling had plaats in de parochiezaal van Leest om 20u30.(‘DB’, november ’86)

 

1986- 21 november : “18-Jarige Fuif”
In de parochiezaal. Inkom 70 fr., VVK 60 fr. (Affiche, verantw.uitg. : Willem Van Limgen)

 

1986 – 22 en 23 november : TEERFEEST Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia Leest

 

Programma van zaterdag :
-14.30 u. : bijeenkomst aan het lokaal Sint Cecilia. Muzikanten in uniform.
-14.45 u. : stoetsgewijs optocht naar de kerk.
-15.00 u. : eucharistieviering voor de overleden leden van de maatschappij.
-Nadien stoetsgewijs naar lid-herbergier Vic De Maeyer.
-16.30 u. stipt : banket. Menu : gerookte forel, roomsoep, gebraad roastbeaf – groentenkrans – kroketten – gebak en koffie.
Deelnameprijs voor Ereleden en Dames : 600 fr.
-21.00 u. : gezellig familiebal met het orkest “ ’t Bergske “. Iedereen, ook familieleden en vrienden werden verwacht. 

Programma van zondag :
-11.30 u. : biefstuk+brood+koffie in het lokaal. Na 12.30 u. werden er geen steaks meer gebakken.
-12.45 u. : optocht naar Leest-Heide met politiebegeleiding. Bezoek aan leden-herbergiers.
-17.00 u. stipt : banket. Menu : bouillonsoep,ossetong met madeirasaus, aardappelpuree en gebak met koffie.
Prijs : biefstuk 150 fr., banket : 450 fr.
Muzikanten mochten de twee dagen gratis deelnemen mits inschrijving.
(Folder) 

In de periodiek van de fanfare ‘Toeters en Trompetten’ nr. 1 jaargang 7 verscheen daarvan volgend (ingekort) verslag :

“…Het was zaterdag 22 november omstreeks 14.30 uur dat alle muzikanten in een kraaknet uniform samen met echtgenotes, verloofden of aanhang verzamelden in het lokaal ‘St.-Cecilia’. Stoetsgewijs trokken de teerfeesters naar de St.-Niklaaskerk om naar jaarlijkse gewoonte de eucharistieviering ter ere van de overleden leden bij te wonen.

Ter gelegenheid van onze viering hadden de Zusters Annonciaden gevraagd om een omhaling voor de missiewerken in Guatemala te houden. Zuster Annonciata sprak ons met warme woorden toe en achteraf heeft ze ons telefonisch medegedeeld dat ze uitermate blij waren met onze bijdrage van 6.050 franken.

De Pater wist ons in zijn typische stijl te vertellen dat hij ’s vrijdags, als de repetitie bezig is, graag langs ons lokaal passeert en onze muziek hem soms aanzet tot spontaan een deuntje te fluiten.

Na de eucharistieviering startte het feestelijke gedeelte voor menige aanwezigen. Tijdens het bezoek bij herbergier Vik De Maeyer waren vele ijverige dames de stoelen aan het vol leggen met handschoenen en sjaaltjes. Dit jaarlijkse ritueel komt bij mij steeds grappig over. Maar langs de andere kant valt het wel te begrijpen dat iedereen graag gedurende twee dagen bij z’n kennissen vertoeft.

Enfin de muzikanten waren al in volle stemming en togen met veel plezier naar het banket dat weeral smaakte. En dat er bij ons all-round musici rondlopen bewees Rik Lauwens door als interim-‘roskès’slager de maat aan te geven tijdens de feestmars.

’s Avonds zorgde het trio “’t Bergske” voor de juiste sfeermuziek op het familiebal.
…

De zondagmorgen kwamen vele leden en muzikanten met een droge mond het lokaal binnen en lieten hun biefstuk smaken bij een goed geurende kop koffie. Voor al dit lekkers hadden de bestuursvrouwen gezorgd.

Achter dit middagmaal werd er verzameld om met lichte marsmuziek richting ‘heide’ te stappen waar we de leden herbergiers zouden bezoeken. Op “d’Aa” werd er natuurlijk veel plezier beleefd aan onze “dixieband-musicorchestre” dat de pannen van het dak blies.

Ook de vrouwen lieten zich van hun beste kant zien. Zonder dat het mannelijk gezelschap het wist, hadden ze het oude uniformpak aangetrokken. Met tambours, majoretten, vaandeldraagster ‘Emmerance’ en onder begeleiding van Diane als ‘vrouw van de wet’ speelden ze alle mannen naar buiten.

De sfeer kon niet meer stuk. Het zou nog een geweldige avond worden. Frans Violet, onze dirigent, zei op een bepaald moment gevat : “Ik voel me de 1^ste chef van de varkens”. Hij had nog gelijk ook want ’s avonds stond hijzelf aan de kickerkast te knorren.

Na het eetfestijn van de tweede dag volgde een totaalspektakel vol animatie, kwis en spanning. Diane, onze I.C.W.secretaresse en Jefke, de nieuwe feestleider, hadden een “Miss en Mister Cecilia verkiezing” in elkaar gestoken. Er werden vijf vrouwelijke kandidaten naar voor geroepen die uit een groep van tien mannen, via een eerste raadselspel, een partner moesten kiezen. Uiteindelijk werden de groepjes gevormd : Maria van Liza en Rik Trombone vormden het oudste paar… met de meeste ervaring ! Jozefien van Rik en Edy Van Asch waren ook niet te onderschatten. De jonge koppels Renild van Polle Bas en Hansie den Dizer, Gert van de Kozze met Tim van den doktoor moesten zich weren tegen de vorige paren en de latere winnaars Lief van Mille en Willem van Mathilleke.

De spelletjes waren goed gevarieerd. De sfeer en de spanning lagen kwalitatief hoger dan in sommige Nederlandse spelprogramma’s en de mannen waren niet te houden toen ze in een bepaald spelletje enkele kledingstukken moesten uitdoen.

Lieve en Willem werden verdiend tot Miss en Mister Cecilia gekozen. Achteraf werd nog druk doorgefeest. Velen drukten de wens uit dat het volgend jaar ook weer plezant zou worden. Misschien kunnen de mannen van de derde dag daar voor zorgen…?”    

 

1986 – 24 november : Overlijden van Pelagia Francisca PEETERS 

“Afkomstig van Tisselt, is Pelagie gehuwd geweest met Jan Van Den Branden, maar sinds een 15-tal jaren zelf weduwe. Zij woonden aan de Juniorslaan op de ‘Hei’, meer bepaald in het huis ’t Zeel, (thans bewoond door Tony Baarendse).

‘Boeren’ was hun broodwinning, maar na dat haar man overleden is en de pensioenleeftijd reeds bereikt was, ging zij bij haar dochter Delphine en schoonzoon August Fierens wonen.

Met genoegen heeft zij langen tijd in den ‘Bond van Gepensioneerden’ haar leefwereld gevonden; zij was tevens heel getrouw in de ‘Hobbyclub’ aanwezig. Reizen en bedevaarten schrokken haar niet af, integendeel dat scheen haar ’lang leven’ uit te maken. Thuis of den tijd dat zij thuis vertoefde, heeft zij veelvuldig het breiwerk in handen genomen.

Sinds een tweetal jaren was haar bedrijvig leven verminderd door een ouderdomskwaal, waaraan zij tenslotte bezweken is, maar naar haar wilsbeschikking : ‘thuis’ uit dit leven is mogen heengaan.”
(‘DB’, januari 1987)

Pelagia Francisca Peeters was te Tisselt geboren op 30 december 1901 en ze overleed te Leest. Haar echtgenoot Jan Jaak Van den Branden was te Leest geboren op 9 december 1898 en hij overleed er op 3 mei 1971.

    

1986 – Novembernummer ‘De Band’ : 

Georges De Laet – mei 1940 – De Jongste Soldaat van Leest

“Op 16 november 1939 ben ik binnengegaan, zegt Georges, in de kazerne Baron Michel in Mechelen, bij het 16^e Linie Regiment. Ik was toen 18 jaar. Enkele maanden ervoor was ik naar ‘de keur’ geweest –nu noemen ze dat uw drie dagen gaan doen in het Klein Kasteeltje. In onze tijd was dat ‘de keur’ en ik herinner me nog dat ik daar was met een dorpsgenoot en toen de officier hem vroeg vanwaar hij afkomstig was antwoordde hij ‘uit de Geuzenhoek’. 

De mobilisatie

Onze opleiding was met de paarden leren rijden, dat gebeurde op een terrein aan de Racing ; ik was zelf ne keer met mijn paard tot aan huis gereden. Twee keer zijn wij naar de tir geweest om te leren schieten. Maar na een tijd ben ik toch in de keuken terecht gekomen.
Eind februari ’40 was de opleiding gedaan. We werden toen uitgezet in barakken in Herenthout. Maar er was bijlange geen plaats genoeg om iedereen in die barakken onder te brengen. De rest werd dan bij de boeren gelogeerd. Met het gevolg dat ik na enkele weken alleen nog in ons barak, waar 60 man inkon, achterbleef. Iedereen verkoos het logement bij de boeren (dochters). Ik stond toen ook in de keuken. Veel was er niet te doen, alleen op zondagmorgen kwamen ze allemaal af : dan was het rozijnenbrood met cacao.
Iedere dag reed ik met de fiets naar huis van Herenthout naar Leest langs Koningshooikt, daar was de ijzeren muur van de K – W (Koningshooikt – Waver ) linie en die de Duitse tanks moest tegenhouden. Ik zat daar ne ganse dag niets te doen, oefeningen waren er niet. Ik ben dan ook met mijn fiets schoolvriendinnen, die met ons Julia in Antwerpen op school gezeten hadden en daar in de omtrek woonden, gaan bezoeken. Wat mij toen opgevallen is, is dat de boeren het daar zeker niet breed hadden. 

De oorlog breekt uit

Op 10 mei ’40 was ik met congé thuis. Over de radio hoorden wij dat de oorlog uitgebroken was. Ons moe zei ‘Jongen, trek maar op’. Ik reed dus op met mijn fiets naar Herenthout. In Koningshooikt was de weg versperd en werd ik tegengehouden. Hoewel ik al mijn papieren bij had heb ik daar een uur moeten palaberen. Ze dachten dat ik een vermomde Duitse parachutist was. Eindelijk mocht ik door. In Herenthout aangekomen, tegen de middag, waren ons mannen al weg. Niets meer te zien van onze compagnie.
Ik ben dan maar wat in de omgeving rondgereden tot ik mannen met paarden en drie kanonnen tegengekomen ben. Die kwamen van Wiekevorst. Ik ben op een van die kanonnen gekropen en zo zijn wij de Vlaanders ingetrokken. Bij elk kanon waren vier paarden. Officieren waren er niet meer bij. Waarheen wij moesten wisten wij niet, wij volgden maar steeds de stroom van soldaten en vluchtelingen over de wegen. Af en toe werden wij door vliegers beschoten. De derde nacht hebben wij geslapen aan een molen en ik weet het nog goed, uit schrik heb ik mij gelegd buiten onder de molenstenen, die schuin tegen de muur stonden.
We trokken van boerderij naar boerderij. Die boerderijen waren meestal verlaten. Dan was het koekenbak en feest. Al wat er te vinden was werd opgegeten of opgedronken. Want er zaten ‘beesten’ bij die soldaten : ik heb gezien dat ze een varken de keel overgesneden hebben in het bed van de boer en duiven hebben ze op een keer van het hok gehaald, ze allemaal met hun kop aan een koord gebonden en ze zo achter het kanon gehangen. Ook heb ik gezien hoe soldaten een pelswinkel leegplunderden…ge had dat moeten zien : jonge soldaten in uniform en daarboven nen pelsen frak. We hebben ook veel vluchtelingen, die allemaal naar Frankrijk trokken, meegevoerd op ons kanon. Dikwijls ook zaten de schuren al vol vluchtelingen.
Zo zijn wij dan in Oostende geraakt, in de volledige verwarring, niemand die zich iets van ons aantrok, zodat wij wel zelf voor ons eigen moesten zorgen. Ik had wel een kanon, maar ik had geen geweer. In Oostende stonden officieren. Die hielden iedereen tegen en gaven ons de keuze : proberen over zee Engeland te bereiken of terugkeren landinwaarts, maar de kanonnen en de paarden achterlaten. De officieren raadden zelfs aan het uniform uit te trekken en via de binnenwegen thuis te geraken.
Ik betrouwde het water niet en met 3 man –ene uit Breendonk en ene uit Ruisbroek- zijn wij op stap gegaan, maar onze uniform hielden wij aan. Aan een kruispunt aan een grote steenweg in de omgeving van Brugge zijn we dan op Duitsers gebotst. Het waren de eerste Duitsers die we zagen. Ze waren zeer vriendelijk en deden ons in een wei gaan waar nog veel andere krijgsgevangenen werden samengebracht.
Mijn oorlog was voorbij zonder een schot gelost te hebben. 

Krijgsgevangenschap

’s Avonds werden wij naar de statie gebracht ergens tegen Brugge en met 60 man in een beestenwagen op de trein gezet. Toen besefte ik voor het eerst dat ik krijgsgevangen was. In Dortmund werden wij in een velodroom ondergebracht en daar hebben wij geslapen, eten hadden wij nog niet gekregen. Wel herinner ik mij nog dat wij ergens in België voorbij een bareel reden, daar stond een vrouw met een lang stokkebrood, en een van de soldaten heeft dat van uit de trein vanonder de arm van die vrouw gegrabbeld.
Van Dortmund ging het dan naar Maagdenburg, en van daar uit naar het kamp Altengrabo. Dat was een kamp met pinnekensdraad en wachttorens. Daar heb ik 2 maand gezeten. Er waren enkel Vlamingen. Wij moesten er niets doen maar waren er scheel van de honger : ’s morgens kregen wij wat raapkolensoep en een snede bruin bood, daar moest ge het de ganse dag mee stellen.
Na twee maand kwam er verandering. Wij werden met een ganse groep naar een marktplein, zo een typisch Duits plein, van een boerendorp gereden. Daar moesten wij uitstappen en rondom ons zagen wij allemaal Duitse boeren, oude mannen –de jonge waren aan het front- die met hun karren gekomen waren. En zo werden wij aan die boeren ‘verkocht’. De sterksten waren eerst weg en ik weet het nog goed : ik bleef de laatste over. Ik woog nog 38 kg. Thuisgekomen bij de boer zie ik nog altijd het gezicht van de boerin tegen de boer, zo van wat hedde u nu weer in uw handen laten stoppen. En echt ze hebben me direct op de baskuul gezet en zo weet ik dat ik maar 38 kg woog.
Ik kon direct het hooi gaan keren en ’s avonds de koeien melken – dat viel de boer wel mee dat ik kon melken.
’s Avonds moesten dan al de krijgsgevangenen verzamelen op de dorpsplaats en een uur marsjeren onder begeleiding van een wacht naar een zoutmijn. Daar sliepen wij dan in bedden, 3 man boveneen. Iedere morgen de weg terug. Dat is zo gans de tijd gebleven.
De boer kon vloeken en tieren, maar in zijn hart was hij beter dan dat hij zich uitgaf. Hij had 1 dochter, ze was zeer Hitler gezind. Haar lief woonde twee dorpen verder. Ze is getrouwd wanneer ik daar was en ik ben op het trouwfeest mogen blijven. Voor die ene keer moest ik niet terug naar de zoutmijn. Haar man is in het leger, kort na de trouw, opgeroepen geworden en is vroeg gesneuveld –ze was toen al in verwachting. Dan is ze veel minder oorlogsgezind geworden.
Het werd zomer en het leven was nu veel dragelijker. Wij konden brieven schrijven en kregen er ook. In de zoutmijn zaten ook Fransen, die hadden het veel minder goed. Ik heb nog dikwijls in een fles gemolken en eieren gepikt en die dan ’s avonds in de zoutmijn aan de Fransen gegeven. In de barakken zegden ze ook dat wij de Duitsers zoveel mogelijk moesten kl…door bijvoorbeeld distels uit te zaaien. Achteraf stelden wij vast dat de boeren ginds de distels afmaaiden en maalden tot eten voor de varkens.
Eerst moest ik apart eten, maar op de duur mocht ik bij hen aan tafel zitten.
Er was ook een tijdje een jonge gast van 14-15 jaar van de Hitlerjeugd als hulp. Op een dag was de vulpen van de dochter verdwenen. Ik was natuurlijk de eerste verdachte. Later is het uitgekomen dat die jonge gast het gedaan had en is die met klikken en klakken weggevlogen.
Na 6 maand zaten wij in de barakken in de zoutmijn allemaal vol luizen, luizen van 6 verschillende kleuren. Ze hebben ons dan naar een ontsmettingskamp gebracht : al ons haar af, als ons kleren uit en als we ze terug kregen waren ze gekrompen. Ge had ons daar moeten zien staan : plekkop in veel te kleine kleren.
De winter van 40-41 was zeer koud. Wij hebben toen veel afgezien. Stilaan begon het nieuws door te sijpelen dat de Vlamingen naar huis zouden mogen gaan. De boer vroeg me verschillende keren om te blijven, maar ge ziet dat van hier. In maart ’41 was het dan zo ver. Ik mocht naar huis. Ik had nog een Belgisch stuk van 50 fr en twee grote zakdoeken. Die heb ik gegeven aan een Pools meisje dat bij een oude boer werkte.
De boer bracht me met zijn kar naar de statie. Hij gaf me twee sigaren en hij weende. Ik dacht bij mezelf ‘ontplof, ik ben hier toch weg’. Ik reed met de trein naar Maagdenburg. Ene van Tisselt zat ook op de trein. In Maagdenburg waren ze juist aan het bombarderen. Ik bibberde uiteen van de schrik.
Thuisgekomen had ik nog een plekkop en ik zat terug vol luizen, ze hebben me in de bassin afgeschrobd. Ik heb gegeten dat ik er ziek van werd en ze ’s nachts naar de dokter moesten lopen. 

Dit is het lang verhaal van Georges. Zelf heeft hij het in nauwelijks een uur verteld. Toen hij het beleefde was hij amper een groot kind : 18 jaar oud.
Nu, zoveel jaren later vertelt hij alles in een trok.
De oorlog zit diep in de mens gegrifd.” 

Georges De Laet was te Leest geboren op 18 december 1919 en hij overleed er in zijn huiskring op 12 juli 1999.
Hij was gehuwd met Simonne Verbruggen.

“Vanuit een diep geloof en een sterke verbondenheid met de natuur – het LEVEN – drukt onze eigen vader zijn eigen leven en sterven uit met de volgende woorden :
Ik dank de Heer
Kijk naar de bloemen
en denk aan mij
aan mijn vrouw en kinderen
en voor al het schone dat
het leven heeft gegeven
ik dank u allen en tot ziens
     je vader.”
(Uit zijn gedachtenisprentje)

 

 

De gewestelijke miniemen van VV Leest
die de maat namen van FC Niel. (Foto : GvM) 

 

 

1986 – Vrijdag 10 oktober : Mosselavond LRV Leest
Van 17u30 tot 22 uur in de parochiezaal te Leest.
Mosselen+brood : 230 frank. Stoofvlees+brood : 200 frank. (Folder) 

1986 – Zaterdag 11 oktober : Jaarlijks Ledenfeest KWB
Na de klassieke mis werd volgend feestmaal geserveerd :tomatensoep, koninginnenhapjes, ossetong in madeirasaus, puree, rode wijn en citroensorbet.
Muziek : ‘Nonkel Isidoor’. Prijs : 500 fr. per persoon. (Folder) 

1986 – Zondag 12 oktober : K.V.L.V. – Algemene Vergadering
‘De Landbouw in ons Leefmilieu’. (‘DB’, oktober ’86) 

1986 – Maandag 13 oktober : K.B.G. Ledenfeest
-14 u. : mis voor overleden leden
-15 u. : feestzitting met bestuursverkiezing. (‘DB’,oktober ’86) 

1986 – Donderdag 16 oktober : “OPSCHIK LICHAAMS- GELAATSVERZORGING”
Organisatie van S.V.V. afdeling Leest.
Deze avond werd verzorgd door een schoonheidsspecialiste en vond plaats in zaal Sint-Cecilia vanaf 20 uur. (Folder) 

1986 – 18 oktober : K.V.G.TEERFEEST (‘DB’,oktober ’86) 

1986 – 19 oktober : Gewestelijke miniemen van VV Leest verpletteren FC Niel (Foto boven) 

“Een duel tussen twee ploegen, die op gelijke hoogte stonden in het klassement, eindigde uiteindelijk met een ruime zege voor de thuisploeg. FC Niel kende een goede competitiestart, maar is nu een weinig teruggevallen.
Tijdens de eerste speelhelft speelden de bezoekers goed mee. De afwerking was echter een probleem.
Leest ging rusten met een 2-0 voorsprong. Na een goede aanval op rechts opende Sollie de score. Tien minuten later kon Denies met een vrije trap verdubbelen.
Na de rust gingen bij de bezoekers enkele spelertjes door de knieën en zij konden alleen de eer redden via een doelpunt van Daelemans, die een werkloze doelman Spoelders kon verslaan.
Voor dat doelpunt had thuisspeler Van Laethem de stand op 3-0 gebracht. Van aan de middellijn was hij iedereen te vlug af, kwam alleen voor doelman Schuurmans en rondde kalm af.
Sollie nam de vierde treffer voor zijn rekening en ook Denies lukte zijn tweede doelpunt, toen hij een hoekschop rechtstreeks binnen gaf.
Leest bleef de wedstrijd domineren en lukte in de slotminuut nog een zesde goal. Maes rolde de rechterflank op en gaf Slachmuylders de gelegenheid om te scoren.
VV Leest : Spoelders, Beullens, Meeuws, Denies, Neefs, Geerts (55’ Slachmuylders), De Neve, Van Laethem, Sollie, Gobien.” (GvM, 23/10) 

1986 – 19 oktober : Grootse Modeshow
De NV Sportcentrum organiseerde met MODELTEAM CASHIVE een grootse modeshow met deelname van ‘The Best Stores’, ‘Couture Nicole’, ‘Lin Sport’, ‘Textielhandel Verlinden’, ‘Lederwaren Lenaerts’ en Hair Studio’, allen uit Mechelen.
(‘De Sportieve Leestenaar’, oktober 1986) 

1986 – Zondag 19 oktober : Provinciaal Kampioenschap Fedekam te Mechelen
Deze wedstrijd vond plaats in de Stedelijke Feestzaal, Botermarkt te Mechelen. 

                                 Kon.Fanfare Sint-Cecilia Provinciaal Kampioen. 

“De miezerige regen toverde donkere kringetjes op onze uniformbroeken toen we aan de stadsfeestzaal te Mechelen aankwamen. We hadden reeds een repetitie achter de rug om de moeilijke passages nog eens door te nemen en de supporters vonden dat het goed klonk.
In de immense hal van de nieuwe stadsfeestzaal was er een drukte van jewelste. Wat opviel waren de vele jonge muzikanten die zonder complexen tussen hun oudere collega’s rondliepen. De slagwerkers hadden alle moeite om gans dit assortiment van instrumenten via de steile trap boven te brengen. Hier en daar herkende je een bekend gezicht of zag je een trouwe concertbezoeker. Zelfs enkele I.C.W.-gangers waren aanwezig.
Rond 16.30 uur trad onze fanfare aan. De ‘Frans’ had ze gestemd gekregen en zag de toekomst met veel vertrouwen tegemoet. De muzikanten namen het zelfvertrouwen van hun dirigent over en met vaste tred naderden ze het podium onder begeleiding van twee charmante dames. Op dat ogenblik hadden onze mannen daar geen oog voor want iedereen leek diep geconcentreerd.
De jury, bestaande uit Jan Stevens, Nico Neyens en Jan Van Landeghem gaf het startsein.
Om alle zenuwen weg te blazen en de instrumenten goed warm te krijgen werden als inspeelwerk enkele koralen gebracht.
Dan was men klaar voor de wedstrijd. Als verplicht werk werd ‘A Handalian Suite’ van Denis Wright gespeeld. Daarna volgde meteen ‘Second Suite’ van Gustav Holst, ons gekozen stuk.
Iedereen in de zaal (dat vermoeden wij toch) vond het een geweldige uitvoering.
(…)
Gevolg : Provinciaal Kampioen Uitmuntendheid met een totaal van 92,5%.
Achteraf bleek volgens ingewijden dat onze fanfare het misschien nog beter, qua percentage, in de ere-afdeling had gedaan. Het is namelijk zo dat een jury meer punten durft te geven voor een hoger geklasseerd korps omdat de moeilijkheidsgraad hoger ligt en hoe dichter men de top benadert, hoe groter de kloof tussen de andere klassen wordt. Dit zijn echter beweringen die we in de wandelgangen van de stadsfeestzaal toegefluisterd kregen.
Eén ding staat vast. Onze fanfare is haar pluimen nog niet verloren. Het is al een hele prestatie om met je eigen muzikanten een danig hoge performance te brengen. Er zitten heel wat mogelijkheden in ons korps. De kunst is wel het er ten gepaste tijde uit te halen. Daarvoor moeten we zeker een woordje van dank richten aan Frans en Eduard, die toch week na week de muzikanten trachten te stimuleren om blijven muziek te maken. Maar vooral onze muzikanten mogen in de bloemetjes gezet worden omdat zij, als ze willen, er blijven in geloven dat de volksmuziek een mooi ding is om ervoor samen te komen en te werken.
We hopen dat dit behaalde resultaat onze muzikanten, leden, dirigenten en bestuur ertoe aanzet om in de toekomst nog intenser samen te werken.”
(‘Toeters en Trompetten’, jaargang 6, nr.2) 

1986 – Zaterdag 25 oktober : Start Kaarttornooi 1986-87 van de KWB.
Eerste van 12 kaartavonden die plaatsvonden in ‘Ons Parochiehuis’.
Er was een prijzenpot voorzien van ruim 25.000 fr. met per avond 1 hoofdprijs en 1 kip voor de tafelwinnaars. Inleg : 60 fr. (Folder)     

1986 – 27 oktober : Pastoor Lornoy Ridder in de Orde van Leopold II.
Bij KB van 27 oktober 1986 werd de h. Frans Lornoy, erepastoor van Leest, benoemd tot Ridder in de Orde van Leopold II.
(Belgisch Staatsblad en GVM 22/11/1986) 

1986 – 28 oktober : Overlijden Frans Van Camp
“Frans werd geboren in Mechelen maar grootgebracht bij zijn grootouders in Hombeek. De voornaamste tijd van zijn leven voor de kostwinning verliep in Vilvoorde in de ‘Radiator’. Zijn laatste loopbaan-werkjaren heeft hij in de streekfabriek ‘Eternit’ doorgebracht. In zijn pensioenleeftijd bleef hij vol aandacht voor de zaak van de familie Kero in de Vinkstraat. Intussentijd is hij met zijn vrouw Elisa Peeters komen wonen in Ten Moortele 16.
Vrienden had hij vooral met en bij de duivenmelkers; hoe kan het ook anders, zelf duivenmelker zijnde. Dit jaar nog won zijn ‘oude duif’ het Kampioenschap van Quiévrain bij de ‘Luchtreizigers’.
In al die tussentijd bleef hij niet gespaard van lichamelijk leed met daarbij komend de nodige operaties in Leuven en Bonheiden. En is het laatste levensjaar met ‘ademnood’ meermaals naar de St.-Jozefkliniek weggevoerd, waar Frans dan overleden is op 28 oktober.” (‘DB’, december ’86)
Frans Van Camp was te Mechelen geboren op 17 maart 1917. 

1986 – 31 oktober : ‘Volksdansbal’ van Korneel
Om 20 u. in de Parochiezaal. ’t Muziekske speelde ten dans.
(‘DB’, oktober ’86)

Ruim 900 deelnemers namen
de start in de 14^de Chiro-Vevoc-Cross. 

 

 

1986 – Vrijdag 3 oktober : 9^e Grote KWB-Kaartwedstrijd
In “Ons Parochiehuis” Kouter. Met meer dan 35.000 fr aan prijzen waaronder ‘een fiets, een stofzuiger, een allessnijder, een koffiezet, enz…enz…’
Elke tafelwinnaar had prijs. Inleg : 100 fr. (Folder) 

1986 – 3 oktober : 3^de Super Kaarttornooi Supportersclub S.K. Leest
In zaal ‘Het Witte Paard’ Kapelle-op-den-Bos, vanaf 20 u.
Tweede van vijf avonden met als hoofdprijs een Ford Fiesta T.
Het inschrijvingsgeld bedroeg 1.200 frank. (Folder) 

1986 – 4 oktober : Kaartwedstrijd ‘Boomke Wies’ V.V. Leest
In het Sportcentrum vanaf 20 u. 

1986 – Zondag 5 oktober : 14^de Chiro-Vevoc-Cross
900 deelnemers meldden zich voor een trip door de velden bij een prima weertje. Chiro Kapelle-o/d-Bos won het groepsklassement met hun 135 deelnemers, chiro Leest nam deel met 80 en chiro Hombeek met 70 lopers.

Een opmerkelijke deelname was die van de familie Miseur. Vader en zes kinderen namen reeds voor de derde maal deel en ze deden het niet onaardig. Een eerste plaats voor Dirk, een tweede plaats voor Herman en nog wat ereplaatsen voor de andere gezinsleden. Voor hun deelname en inzet ontvingen ze de beker geschonken door de voorzitter van de Vlaamse Gemeenschap, Minister Geens.

Chiro-Vevoc zorgde ook voor enkele nevenactiviteiten. Een swingende, overbevolkte cross-fuif ’s zaterdags, leuke ritmische volksdansen na de cross van 18 tot 20 uur en nadien zware dampende rock van het plaatselijke fenomeen “The Neat”.

Voor wie dit alles van het goede teveel was, bood de exotische cocktailbar nog enige relatieve rust.  

 

                                         Uitslagen :

 

Microben meisjes                              Microben jongens
1.Vanderstappen Marijke                  1.Van Nuffelen Glen
2.Spruyt Veerle                                2.V.d.Stappen Werner
3.De Smet Joëlle                              3.Leboda Tom
4.Verbruggen Hilde                           4.Lauwers Koen
5.Lauwens Ilse                                 5.Van de Maele Koen
6.De Smet Tinneke                           6.De Schutter Vincent
7.Nauwelaerts Sabine                       7.Clerbout Wim
8.Lefever Kathleen                            8. Van Crombruggen Geert
9.Robeyns Annelies                           9.V.d.Campenhout Dave
10.Van der Auwera Ilse                     10.Van Werenbeek Oliver. 

Pupillen meisjes                                 Pupillen jongens
1.Isabeaux Annick                              1.Van Rompay Sven
2.Laevaert Sara                                 2.Van Loo Johan
3.Mertens Elke                                   3.V.d.Broeck V.
4.Sabrecht Sara                                 4.Haegeman Jurgen
5.Calebaut Cindy                                5.Van Praet Tom
6.Galicia Barbara                                6.De Smet Sven
7.Somers Ingrid                                 7.V.d.Maele Dirk
8.Peeters Ilse                                     8.Lefever Hans
9.Teughels Veerle                               9.Tesseur Ben
10.Muysoms Kathleen                        10.Selleslagh Patrick 

Miniemen meisjes                             Miniemen jongens
1.Van Nuffel Hellen                           1.Miseur Dirk
2.Van De Perre Elke                          2.Prikken Steven
3.Van Win Tina                                 3.De Gendt Glenn
4.Volkaerts Sandra                            4.Willockx Andy
5.Cleymans Fabienne                        5.Galicia Jo
6.Buelens Chantalle                           6.Broothaerts Gunther
7.De Gendt Wendy                            7.De Neys Jurgen
8.De Maeyer Diane                            8.Tiri Johan
9.Houtekete Sandra                           9.Vanderstappen Erwin
10.Carleer Wendy                             10.Broothaerts Joris 

Kadetten meisjes                               Kadetten jongens
1.V.d.Dries Veerle                             1.De Vroe Rudy
2.Plasqui Kathleen                             2.Miseur Herman
3.Moortgat Christel                            3.Schelfhout Geert
4.Soors Griet                                     4.Wegsteen Jan
5.Keuleers Kathleen                           5.De Win Jurgen
6.De Korte Lisette                              6.Verbruggen Patrick
7.Verhulst An                                     7.Willockx Joeri
8.Jacobs Gaetane                               8.Plasqui Johan
9.Peulders Katja                                 9.Coosemans Jan
10.Tampons Francisca                       10.Isabaux Stefan 

Scholieren meisjes                             Scholieren jongens
1.Volkaerts Marleen                           1.Goovaerts Filip
2.De Schouwer Conny                        2.Van Loo Pascal
3.Somers Peggy                                3.Piessens Bart
4.Van Loo Christine                           4.Cumps Christof
5.Van den Heuvel Nancy                    5.Govaerts Stefan
6.Herpoelaert Lieve                           6.Marckx Karel
7.Minten Nicole                                 7. Jaak II
8.Volders Anja                                  8. Bernaerts Christoph
9.Pittois Karen                                  9. Peeters Guido 
10.Broothaers Marleen                     10.De Vis Alfred 

Juniores-Seniores meisjes                 Juniores jongens
1.De Brandt Kristine                          1.Van Winghe Bruno
2.De Ridder Gerda                             2.Van Rompaey Rudy
3.Van Winghe Sonja                          3.Lauwers Mark
4.Buelens Karine                               4.V.d.Bossche Jos
5.Van Winghe Diane                          5.De Borger Stefan
6.De Smet Els                                   6.V.d.Bossche Jan
7.Mollekens Edith                              7.Assakali Jamal
8.Stevens Lieven                               8.Juliens Gunter
9.De Wit Marina                                9.Fierens R.
10.V.d. Eede Martine                        10.Peerlinks Patrik 

Veteranen vrouwen                         Veteranen mannen
1.Vingerhoeds Leonie                       1.Huyghe Jozef
2.Schelfhout Agnes                          2.Peeters Alfred
3.Huybrechts Raphaelle                    3.Van Praet Hugo
4.De Backer Els                               4.Teughels Mark
5.Coppens Marie-Louise                    5.Janssens Luc
6.Houtekeete Cyrile                          6.Van Nuffel Paul
7.Wijns Francine                               7.Van Win Nico
8.Op de Beeck Rika                           8.Leboda Vincent
9.Lauwers Alice                                 9.De Prins Benny
                                                      10.Tounelier Michel 

Mannen +40
1.Van den Dries Frans
2.Goovaerts Frans
3.Van de Perre Jose
4.Leenaerts Louis
5.Belis Eddy
6.Denruyter Jos
7.Verstrepen Ernest
8.Piessens Jozef
9.Van Dam Willy
10.De Boeck Francois.          

 

1986 – Oktobernummer ‘De Band’ :

 

                             Willy Verbruggen : de schoonste jaren van mijn leven…

 

“Meer dan vier jaar heeft hij geduurd…meer dan veertig jaar is het nu reeds geleden : de tweede wereldoorlog. Jos Ghijsen –van te bed of niet te bed- deelt de mensheid in twee categoriën : die die de oorlog meemaakten en die die hem niet meemaakten. Die hem meegemaakt hebben kunnen erover vertellen, urenlang en soms ook zwijgen. Hun generatie is nu al over de vijftig en in de minderheid. Om die herinneringen niet te laten verdwijnen, neemt ‘De Band’ zich voor verschillende Leestenaars te vragen wat voor hen de oorlog geweest is. Wie bereid is zijn wedervaren te vertellen laat het weten aan iemand van de redactie.
Hierna volgt een eerste getuigenis :

Willy Verbruggen woont juist over de Zennebrug, langs de kant van Battel. Gans zijn verhaal heeft hij in één keer verteld, de ene belevenis na de andere, het ene detail na het andere. Zenuwachtig zat hij op het randje van zijn zetel, met zijn handen gebaren trekkend. Als we na zijn verhaal weggaan en bijna bij de deur staan zegt hij : ‘En dat hadden dan de beste jaren van ons leven moeten zijn’.

Ik denk terug aan die grote Amerikaanse film die de thuiskomst beschrijft van drie soldaten en hun moeilijke overgang naar het burgerleven. Ook zij waren getekend. De titel van die film : ‘The best years of our life’.

We laten hier nu Willy aan het woord :

‘Ik had de technische school gevolgd in Mechelen en was dan als tekenaar gaan werken op de ‘Méchanique Générale’ in Edegem. Ik was 18 jaar toen ik opgeëist werd om naar Duitsland te gaan werken : opgeroepen naar de Werkbestelle in Antwerpen, gekeurd en op 8 maart ’43 om 8 uur vertrokken wij uit de statie van Antwerpen : een lange trein, allemaal opgeëisten. Frans De Laet was daar ook bij. Wij reden dwars door Duitsland, in Duisburg werden wij midden in de nacht gebombardeerd – uit de trein het veld in. En koud dat het was; we stookten zelf vuur met karton op de trein.

In Hannover werd ik met een 50-60 man uit de trein gehaald en naar het Arbeitsambt gebracht. ‘Was bist du?’ vroeg men er. Alhoewel ik nog nooit aan een machine had gestaan, antwoordde ik : ‘Schlosser’ (bankwerker). Die kregen de beste jobs. Met 4 man werden wij dan toegewezen aan de Spoorwegen. Ik kreeg mijn opleiding als Aushilfsheisser (aus=ausländer; buitenlandse helper stoker). Dat was gewoon meerijden met een ervaren machinist, in ’t begin korte afstanden, rangeren en goederentransport naar het bijgelegen vliegveld van Hamburen. Mijn eerste machinist heette Flacksbaert, was 84 jaar en was als vrijwilliger terug in dienst getreden. Hij zag niet goed meer, ik moest de signalen in het oog houden.

Na enkele maanden en omdat ze wat Duits kenden, werden de Vlamingen op de grote lijnen gezet, maar steeds als helper van een Duitser. Zo heb ik de sneltrein gedaan Leipzich-Hamburg-Bremen-Berlijn.

Wij woonden boven de locomotiefhalle zelf : daar hadden de Duitsers zalen ingericht voor de vreemde arbeiders, want naast Vlamingen waren er ook Fransen, Mongolen, Russen en Polen. Wij verdienden wel goed, 220 mark en zegeltjes, omdat wij Germanen waren. Maar het was hard werken : dag en nacht op de trein. Slechts ene zondag vrij op de maand. En dan, ongelooflijk ! Op een dag, ik was nog aan ’t slapen, stond ineens een Pool aan mijn bed te roepen : ‘uw broer is daar’. ’t Was mijn vader. Ik wist van niets. Mijn vader was ook opgeëist en was ook stoker. Hij heeft ook daar gans Duitsland gekruist, ene keer is hij zelfs met zijn trein naar Mechelen gekomen.

Kwam je zo van een dagenlange reis terug dan moest je eerst je patatten schillen; ik ben dikwijls bij de kachel in slaap gevallen terwijl de patatten stonden te koken. Aan eten geraken was ook een dagelijkse bekommernis. Daar waren wij specialisten in geworden. Er mocht geen wagon in de statie staan of wij wisten wat er in zat. En dan was er Louis Possemiers, nen Antwerpenaar, dat was een krak. Wat die allemaal dierf en wat die allemaal aan de Duitsers wijs maakte !

Wij hadden een beurtrol gemaakt en ieder van ons moest met de Louis mee op strooptocht : wagon open, een half varken, een vaatje gelei eruit en schoon terug een nieuw loodje aan de wagon. De gepikte zakken bloem reden wij op een fiets tot bij een Duitse bakker. We zegden dat die bloem uit België kwam en hoewel die dat maar half geloofde, bakte hij ons er broden voor. Op het einde van de oorlog werd het te gevaarlijk en dierven we dat niet meer. Dan bakten wij ons brood zelf. Eens heeft de Louis een ganse kist sigaren gepikt : een deel gaf hij met een groot gebaar aan Duitsers, uit het andere deel haalden wij de tabak uit en rolden die tot sigaretten met gazettepapier.

De Louis is ook op het einde van de oorlog bij een Duitse weduwe gaan inwonen. Het dak van haar huis heeft hij volledig hersteld. Na de bevrijding is hij teruggkeerd naar België, maar eerst heeft hij al de pannen terug van het dak gegooid. Een andere uit Lier, die ook bij een Duitse gaan wonen was, is daar gebleven. Als loodgieter is hij ginder een ‘dikke burger’ geworden.

Slechts één keer ben ik in verlof mogen komen in 1943. Meer dan twee jaar van huis en maar één keer naar huis geweest. Mijn brieven naar huis werden opengedaan en gecontroleerd. Daar ben ik eens een keer niet goed van geweest : na een hevig bombardement van de Engelsen op Hannover, had ik geschreven : ‘onze vrienden zijn hier geweest en ze hebben hun werk goed gedaan’. Ik moest bij de Gestapo komen, werd drie dagen ‘eingespert’ en heb veel slagen gekregen. Het meest slagen kregen wel de Polen, die deden ook veel aan sabotage. Wij verstonden ons zeer goed met de Polen, dat zijn fijne mannen, ik heb er eerbied voor. Wij hebben ook veel, dat wij konden scheef slagen, met mekaar gedeeld.

Ik heb ook eens 200 mark boete moeten betalen. Wij reden vlak voor Hannover en werden plots door een Engelse vlieger aangevallen. Ik sprong van de locomotief en de beemd in. Er zijn toen veel doden gevallen, ook mijn machinist Flackbaert is toen gestorven. De boete die heb ik toen gekregen omdat ik de trein niet stilgelegd had en omdat ik hem verlaten had voor hij stilstond, maar ik ging toch niet wachten tot ze me doodschoten !

Op 22 juli ’43 reden wij Hamburg binnen juist als het grote bombardement begon. Sommermeier was toen mijn machinist, hij had asthma. Door het stof en het puin zijn wij, ik hem met mijn arm ondersteunend, naar een schuilkelder van de U-Bahn gelopen. Drie dagen en twee nachten heeft het bombardement geduurd. Als het gedaan was zijn we naar onze trein gaan kijken : de tender stond loodrecht in de lucht. En ik zie nu nog scherp het beeld, ik kan het zo tekenen, van twee oude mensen : man en vrouw, met de ene hand mekaar vasthoudend en in de andere hand wat prullen die ze hadden kunnen redden, zo plots over straat gaande, plots valt er een hoge puinmuur om, ze zijn bedolven. Dat was Hamburg.

Ook Hannover was erg. Vanuit ons dakvenster zagen wij de vliegers komen en voor we het beseften waren ze aan het bombarderen. Wij de trappen af en gaan lopen. Ik zie nog altijd Max van ‘Parijs’ met de kader van de kapotte dakvenster rond zijn hoofd weglopen…Wij hebben hem nooit meer teruggezien. Een vol uur heb ik dan buiten op de grond gelegen, eerst toen ik rechtstond zag ik allemaal bloed aan mijn been, ik was gekwetst en had er niets van gevoeld.

Daar ons logement verwoest was, ben ik dan bij Willem gaan inwonen. Willem was een Duitser, maar een anti-nazi. Hij luisterde naar de Engelse radio, maar als één van zijn twee dochters thuis was dierf hij niet, die was nazi-gezind en hij was bang dat ze hem zou verraden. Willem is na de oorlog hier verschillende keren op bezoek geweest. Door onze tussenkomst bij de bevrijding is trouwens zijn zoon door de Engelsen als burgemeester aangesteld.

Op het einde waren wij ook nog bij de brandweer ingelijfd. Zo ben ik naar Berlijn -6 u.ver- gaan blussen in het gebouw van het Verkeersministerie, juist naast de Rijkskanselarij. En wij maar spuiten op die prachtige luchters en meubels om ze kapot te krijgen. Daar heb ik gezien dat een Rus die ook bij de brandweer was en die sigaretten wegnam uit een bureau door Duitsers betrapt werd en terstond gefusilleerd werd.

In Hannover heb ik zo bij het blussen dik geluk gehad. Daar er veel druk zit op die slangen en die druk u zou kunnen wegslingeren, hadden wij ons twee aan twee vastgemaakt aan een poutrel. Een muur viel om, we konden niet wegspringen omdat we vastzaten, de man naast mij was dood.

De oorlog naderde zijn einde. De machinist waarbij ik toen stond haden wij ’t baronneken genoemd : hij droeg altijd witte handschoenen en was even proper als hij na de rit uit de locomotief stapte als wanneer hij vertrok. Urenlang heb ik met die man over de Krieg gesproken. Men geraakt immers op mekaar afgesteld als men zo dagenlang samen op een machien staat. Als hij zo na een lange rit naar huis ging, was hij overtuigd dat de Duitsers gingen verliezen, als hij terugkwam van huis had hij weer moed en gingen de Duitsers terug winnen.

Maar er waren toch ook fanatiekelingen bij. Ik herinner mij nog goed toen onze trein met benzinetanks beschoten was. De ene tank na de andere vloog in de lucht in een zee van vuur. Uit het nabijgelegen dorp kwamen jonge mannekens van de Hitlerjeugd blussen. Een jonge gast van 14-15 jaar werd hierbij volledig verbrand. Ze riepen zijn ouders erbij en als die bij hem kwamen riep hij : ‘Heil Hitler’, dat waren zijn laatste woorden.

Toen kwam de bevrijding van Hannover. In de nacht van 2 op 3 mei zijn de Engelsen met tanks binnengetrokken. Er waren geen Duitsers meer te zien. De Engelsen waren

razend : ze schoten op alles wat er te zien was. Zo zijn ook nog veel Polen en Russen die onvoorzichtig aan het feestvieren waren doodgeschoten. Die Polen waren toch mannen, voor de bevrijding, voor er Engelsen gezien werden, waren zij al luid de plaat ‘It’s a long way tot Tipperary’ aan het spelen, hoe ze aan die plaat geraakt waren, wie kan het zeggen. Achteraf kwam dan de verklaring voor de razernij van de Engelsen. Die hadden juist het concentratiekamp van Bergen Belsen, in de nabijheid van Hannover bevrijd.

En wat dat was heb ik enkele dagen nadien ook gezien. Voor de Engelsen moesten wij met de nog bruikbare wagons de mensen uit Bergen Belsen gaan weghalen. Wat ik daar gezien heb is onbeschrijfelijk. Ik ben er ziek van geweest, ik heb er staan overgeven. Wij hebben die mensen dan op de wagons helpen steken en hebben ze dan naar de stad Celle gevoerd, 40 km van Hannover, daar was een hospitaal. Omdat er in het hospitaal geen plaats genoeg was, werden er ook ondergebracht in een koekjesfabriek : daar hebben er velen zich doodgegeten : met de handen stompten ze hun mond vol met deeg en suiker. Ik heb daar nog suiker van meegebracht naar Willem.

En toen kwam de repatriëring. Terug naar huis. Wij werden in kampen samengebracht : eerst ontluisd, door een dokter onderzocht en dan op transport gezet : in vrachtwagens van het Amerikaans leger met negers die stuurden met de benen op het stuur. Zo acht dagen van kamp tot kamp door het verwoeste Duitsland. In Rhijnen werden wij in een reusachtig kamp bijeengebracht, met duizenden bijeen. Ik heb daar nog een blaffetuur van een gebouw afgehaakt om niet op de grond te moeten slapen. Dan op de trein gezet en zo over Hasselt naar Leuven. Daar zetelde een onderzoekscommissie. Dat ik aan mijn been gekwetst was heb ik niet durven zeggen, om het onderzoek niet te verlengen en rap thuis te zijn. Al ons opgespaarde marken werden omgeruild voor…200 fr. Zo kwam ik met 200 fr. thuis. Daar noch mijn vader, noch ik het laatste jaar geld hadden kunnen opsturen, had ons moeder, alleen met twee kleine kinderen thuis, haar plan moeten trekken.

Op 14 mei ’45 kwam ik thuis. Ik was toen 21 jaar. De schoonste jaren van mijn leven waren verpest door al dat oorlogsgeweld.’ ”    

 

Willy Verbruggen werd te Heffen geboren op 9 juni 1924 en hij overleed te Mechelen op 14 maart 2005. Hij was gehuwd met Pelagie Diddens.

 

De affiche van het
‘Super Kaarttornooi’
van SK Leest.

 

 

 

 

 

1986 – Zaterdag 20 september : 15^de UILENSPIEGEL DANSAVOND
Organisatie : Volksunie Hombeek-Leest-Heffen.
In zaal ‘De Leeuw van Vlaanderen’ te Hombeek met het orkest The Blue Boys.
Op deze dansavond : viering van 15 jaar V.U. te Leest.
Inkom : 100 fr., voorverkoop : 80 fr.
(Voor U nieuws, september ’86)

In hetzelfde partijblad onder de rubriek ‘Goed nieuws voor Hombeek Leest Heffen’ :
-In de Kouter te Leest, ter hoogte van de sociale woonwijk werden bomen en struiken aangeplant.
-Door de Openbare Bibliotheek werd het voorstel van begroting 1987 ingediend tot vorming van een basiscollectie voor de uitleenpost Leest met een wettelijk minimum van 6.000 banden. Raming : 3.200.000 fr.

  

1986 – Vrijdag 26 september : SK Leest : Kaarten voor 700.000 frank

Eerste van vijf kaartavonden van de supportersclub van S.K. Leest.Omdat zaal “Alpenhof” in Heffen tijdens de vorige editie nog amper ruimte liet om te ademen werd gezocht naar een groter onderkomen. Dat werd gevonden in Kapelle-o/d-Bos in zaal “Het Witte Paard” aan de Mechelseweg.

Elk van de vijf kaartavonden werd gestoffeerd met een flinke prijzenpot (80.000 fr) voor de beste dagkaarters. Om in aanmerking te komen voor het eindklassement, diende men minimum vier avonden deel te nemen.

Inschrijving voor de vijf avonden : 1.000 fr.Hoofdprijzen : een splinternieuwe auto, een waardevol stijlsalon (120.000 fr) en een duurzaam tapijt.

Die eerste dag van het derde superkaarttornooi boden zich 650 kaarters aan.Helaas van het goede te veel en SK zat meteen met een happy problem opgescheept want de zaal kon slechts een 540 kaarters herbergen.Bij de gelukkigen die wel tijdig inschreven behaalde Raymond Allaerts uit Bekkevoort de 1^ste plaats in het dagklassement.

Nieuw bij dit kaarttornooi was wel de snelle berekening van het klassement via computer. Amper een minuut na het binnenbrengen van het laatste blad was het klassement reeds opgemaakt.

Na vijf kaartdagen was de eindwinnaar gekend : Walter Claes uit Lier werd eigenaar van de wagen. Hij haalde in totaal 624 punten.De oorspronkelijk prijzenpot van 700.000 frank werd uiteindelijk nog uitgebouwd tot ongeveer 760.000 frank.

 

1986 – 27 september : Kaartwedstrijd ‘Boomke Wies’ V.V. Leest
In het Sportcentrum vanaf 20 u. (‘DB’,sept.’86)

 

1986 – Zaterdag 27 september : Met VZW UILENSPIEGEL naar ZEEBRUGGE en het ZWIN.
V.U. Hombeek-Leest-Heffen organiseerde een dagtrip naar de Zeebrugse Zeehaven en het Knokse Zwin.
Prijs : 375 fr. per persoon (inbegrepen busreis, gids Zeebrugge, gids Zwin en verzekering). Optioneel was het middagmaal (425 fr.) te Heist.
(‘Voor U Nieuws’, september ’86)

 

1986 – Oktobernummer van ‘De Sportieve Leestenaar’ :

                                     Column

“Deze ‘column’ tracht alle mensen die begaan zijn met deze club discussiestof te bezorgen om over een aantal dingen die bij deze club leven iets verder na te praten.

Het is eigenlijk heel eigenaardig hoe bepaalde mensen in veranderde situaties zo snel hun oorspronkelijk positieve ingesteldheid ten aanzien van hun club ombuigen in een houding van ‘niets meer mee te maken’ tot ‘nooit mee akkoord geweest’.

In onze maatschappij is het blijkbaar het gebruik om in moeilijke omstandigheden direct af te haken en zich, welke positie men ook bekleedt, te scharen achter de grote horde, om in een filosofie van, samen sterk, allen tegen één, de strijd aan te binnen om dan met de ‘grote massa’ de overwinning te vieren ook al heeft men daarvoor bepaalde oude liefdes moeten vaarwel zeggen.

Iedereen schaart zich in de jaren van overwinning na overwinning achter de overwinnaars. Iedereen scandeert dezelfde namen, ook vergeet men dan blijkbaar oude rancunes, oude grieven, want het is te gek om in alle omstandigheden tegen de stroom in te werken.

De oude gebreken, hoe groot of hoe onbelangrijk ze eventueel waren, bleven bestaan.

De club evolueerde als ploeg zeer snel, te snel volgens sommigen, naar BEVORDERING, terwijl alles wat zich rond de voetballers in de loop van deze jaren geschaard had nog steeds met beide voeten in de provinciale reeksen stond.

Een ding staat echter vast, de ambitie van diegenen die zich met de club ECHT verbonden voelen blijft gelukkig bestaan. Is het echter niet verstandiger om nu, in de huidige omstandigheden, de rangen te sluiten en SAMEN naar een oplossing te zoeken ?

Het lijkt me te gek om deze situatie uit te buiten om oude rekeningen te vereffenen, of om zichzelf te beschermen tegen zgn. ’drastische maatregelen’. Zoekt men dan juist niet de moeilijkheden op ? Praten en te samen de toestand analyseren lijkt ons in de gegeven omstandigheden verstandiger. Analyse van zijn eigen daden kan soms verhelderend werken.

Zijn we tactisch momenteel eigenlijk wel in de goede richting bezig ? Vertrekken we niet te snel uit de underdog situatie ?

Blijkbaar kunnen we wel aanvallen als we ook die ingesteldheid en de opstelling daarvoor gebruiken. Wanneer we met 8 verdedigend ingestelde spelers het terrein betreden wordt het zelfs voor een topscorer moeilijk om na een inspanning het doel te vinden. Offeren we niet te veel op voor ‘de tactiek’ ? Tactiek kan goed zijn als ze ook mogelijkheden inhoudt tot aanvallen en scoren. Het oude gezegde ‘De aanval is de beste verdediging’ is toch niet van alle waarheid ontbloot.

Het is anderzijds duidelijk dat er organisatorisch rondom V.V. Leest wel wat kan veranderd worden.

Doch, over beide zaken moet met de betrokkenen rond de tafel kunnen gepraat worden. Het is te eenvoudig om nu met getrokken zwaard tegenover mekaar te gaan staan. Niemand zal in de gegeven omstandigheden als overwinnaar uit de bus komen.

Iedereen zal moeten bereid zijn om de hand in eigen boezem te steken en eerlijk zich af te vragen wat er precies aan de hand is. Het verschuiven van het probleem naar anderen is op dat moment ‘vluchten’.

Zelfkennis is heden ten dage geen onaangename eigenschap. Zelfoverschatting is een gevaarlijke eigenschap.”

 

                                                             MENINGEN

Supportersleed

“Het is erg moeilijk om het leed van de vele supporters te verwoorden. Vele jaren van succes, van overwinning naar overwinning maakt deze beginfase voor de Leestse supporters hard te verteren. Het heeft duidelijk geen zin om hier supporters met naam en toenaam te citeren. Het lijkt ons het beste om de verschillende gedachten die er leven bij onze supporters op een rijtje te zetten.Enkele uitspraken ter illustratie :

Over de aankooppolitiek :

-…we hadden beter geopteerd voor een beperkter aantal spelers doch van even kwalitatief hoger niveau…

-…de kwaliteit laat nu duidelijk te wensen over. Veel spelers halen het niveau van Vierde Klasse niet. Dat voelt men pas goed onder de hoge druk en het hoge tempo in vierde klasse…

-…onze kern is nu misschien wel breder doch daarom niet beter; We speelden vorig seizoen tenminste nog voetbal met een kleinere kern…

Over het spelpatroon :

-…we spelen veel te defensief en gebruiken de verkeerde spelers op bepaalde strategische plaatsen. Je kan moeilijk met 8 mensen in verdediging tot scoren komen…

-…Danny Willems, die vorig jaar gemakkelijk tot scoren kwam, wordt dit jaar te defensief opgesteld…

-…we offeren te veel spelers op voor enkel en alleen defensieve opdrachten…

-…we vallen in bepaalde segmenten van onze ploeg te traag uit en worden regelmatig in diverse acties overspeeld…

-…Franky Heremans kan zich niet uitleven als spelverdeler daar hij onvoldoende aanspeelpunten heeft in de aanval. Iedereen speelt in verdediging…

-…er wordt te veel aan tactiek gedacht en te veel aan tactiek opgeofferd en te weinig aan ‘voetbalspelen’ gedacht…

-…tactiek vormt te veel het leitmotief van de trainer. De tactiek kan dan mooi zijn nageleefd maar toch halen we geen punten…

-…V.V. Leest speelt te voorzichtig want buiten Herentals waren de meeste tegenstanders van onze ploeg een haalbare kaart als we maar wat meer durf aan de dag hadden gelegd…” 

De eerste kennismaking van V.V.Leest met de Vierde Klasse viel tegen.

Nederlagen tegen Willebroek (0-3), Vigor Hamme (2-0) en Herentals (1-4) schaden het vertrouwen en de gelijke spelen tegen Wolvertem (1-1) en Asse (1-1) konden de pil nauwelijks verzachten. De club kreeg dat seizoen nog andere tegenslagen te verwerken. In januari ’87 zette Bob Stevens definitief een punt achter zijn carrière na een zoveelste kwetsuur en in maart kreeg trainer Emmerechts een ‘zeker spreekverbod’ en Frans Tuyaerts naast zich om hem te assisteren. Dezelfde maand liep het huwelijk Vic Pauwels-V.V. Leest op de klippen na moeilijkheden van de sponsor met het bestuur.

V.V. zou dat seizoen uiteindelijk als 11^de eindigen (op 16) met 27 punten, wat geresulteerd had in een magere publieke belangstelling.

Alle details komen hierna chronologisch aan bod in deze Kronieken.
(MVH)

 

‘De Sportieve Leestenaar’ was een uitgave van de vzw V.V. Leest. De redactie en samenstelling gebeurde door de Mechelaar Jean-Pierre Dobbels.

De folder van de
Special Supershow.

 

 

1986 – Maandag 15 september : Korneel op slotconcert van beiaardseizoen ’86.

Vanop St-Romboutstoren vond die dag het slotconcert van het beiaardseizoen 1986 plaats.

Stadsbeiaardier Jo Haazen speelde er diverse barokwerken. Om het geheel een nog aantrekkelijker tintje te geven verzorgde, vooraf, volksdansgroep Korneel op het binnenplein van de Academie voor Beeldende Kunsten, een optreden.

In het kader van het Festival van Vlaanderen-Mechelen trad de Leestse volkskunstgroep naar buiten met een programma dat putte uit het rijke Vlaamse volkskunstpatrimonium.

De “Tralman”, een werfdans uit de Noorderkempen, “de Maartse Buien”, “Fezelen”, een kleurige lintendans, de “Rozenwals”, die gedanst werd op bruiloften, de “Kegelaar van Diest” en “Hanke Tone”, die vanuit Terschelling het Vlaamse land veroverde, allen liederen en dansen uit de tijd van de ommegangen en processies, van de boerenfeesten en kermissen.

Korneel besloot het optreden met de Molenmazurka, één van de mooiste Vlaamse figuurdansen. (GvM,13/9/86)

 

1986 – Parochieblad 18 september : Zilveren Kruis van St. Rombouts voor Maria Van Aken

                                                      Dank U, Maria

“Op 3 september is het 25 jaar geleden dat Maria Van Aken in priesterdienst kwam. Eerst te Mechelen, waar elke middag vier priesters aan tafel zaten : Luc Feremans, Achiel Viskens, Bob Peeraer en Frans Lornoy.

In juni 1966 kwam zij naar de pastorie in Leest. Het zijn 25 jaar van trouwe, bescheiden en veelzijdige dienstbaarheid geweest aan de parochie : kuisen, eten bereiden, misintenties inschrijven en de telefoon aannemen. Maar bovendien de kerk en parochielokalen           onderhouden, de kerk klaarmaken voor uitvaarten en huwelijken, bloemen schikken in de kerk. Zij is een gewaardeerde gastvrouw voor de priesters van de dekenij bij de conferentie en nog zovele andere activiteiten. Zoveel jaren bouwde Maria mee in de stilte aan onze parochie. Wij zijn er u dankbaar om en wensen dat u het nog vele jaren met dezelfde toewijding en voldoening kunt verder zetten met uw broer Karel.

De heer kardinaal Godfried Danneels verleende haar het Zilveren Kruis van St-Rombouts. Proficiat en dank u !” ( ‘Kerk en Leven’, 18 september)

Maria Josephina Van Aken verhuisde in oktober 2002, samen met haar broer pastoor Karel Van Aken na diens opruststelling, naar Malderen waar ze in 1929 was geboren.

 

1986 – 19 september : Reuze Kaartavond Kon.Fanfare St.-Cecilia
In de Parochiezaal vanaf 20 u. (‘DB’,sept.’86)

 

1986 – Vrijdag 19 september : TD
“Meet me at TRACK UNITED – Special Supershow TD”. In een tent, chirohemen Leest. Voorverkoop : 50 fr. (Folder bovenaan)