10/06/2014 Daguitstap Torhout

.

Museum Fin-de-Siècle

Het museum geeft een overzicht van de kunst vanaf 1868 (datum van de oprichting van de Société Libre des Beaux-Arts) tot 1914 (begin van de eerste wereldoorlog). Een groep kunstenaars zette zich af tegen de pompeuze, protserige stijl die tot dan werd gehanteerd, zowel in de bouwkunst (bijvoorbeeld de vele gebouwen die Leopold II liet optrekken) als in de beeldhouwkunst en de schilderkunst.

Wat dan begint met realisme en het afbeelden van eenvoudige werkmensen gaat over in impressionisme, pointillisme, fauvisme, art nouveau … en dat alles in een periode van ongeveer 50 jaar. 

In het museum zijn vele grote namen aanwezig, die representatief zijn voor deze uiterst creatieve periode. De schitterende collectie werd nog aangevuld met de donatie Gillion Crowet, in 2006 overgemaakt aan de stad Brussel als alternatief voor de betaling van verschuldigde successierechten. Ze omvat unieke meubelstukken, serviesgoed, lampen, vazen, juwelen, beelden, schilderijen … (Gallé, Daum, Mucha, Khnopff, Horta …). 

Het museum beslaat vijf ondergrondse verdiepingen. Door zijn grootte is het bijna onmogelijk om alles goed te bekijken in één bezoek. De gids was vakkundig en beheerste de materie zeer goed, maar kon niet helemaal het ‘vuur’ overbrengen. 

Toch een absoluut geslaagd bezoek.

Dagtrip Gent

Er zijn zo van die dagen dat alles meezit. Een voorjaarsmorgen die je zomerse temperaturen beloofd, de bus die je net op tijd onderschept aan de verkeerde parking en iedereen tijdig aanwezig zodat je op het geplande uur vertrekt.

Vervolgens probleemloos door de “Kennedy” en na de tussenstop in Melsele, om nog een dikke helft van de deelnemers op te pikken, linea recta naar Gent. Zonder wegenwerken, zonder files, een dik half uur voor de afspraak met de doktoren ter plaatse. Dus tijd voor een lekker, gehoopt maar niet verwacht, bakje troost. 

In het “Museum voor de Geschiedenis van de Geneeskunde” werden we ontvangen met een audiovisuele inleiding aangaande de evolutie van de geneeskunde van in de oudheid tot vandaag en vervolgens door vier “gepensioneerde” professoren of dokters meegetroond voor een 2 uur durende boeiende rondleiding betreffende de vele honderden opgestelde instrumenten en hulpmiddelen gebruikt door de vroegere chirurgijnen, kwakzalvers, medicijnmannen , doctorenspecialisten, geneesheren, enz.. De begeleidende uitleg werd hier en daar aangenaam doorweven met een humoristische opmerking of filosofische bedenking eigen aan onze gidsen-professoren.

De inrichting van het museum, zeer afwisselend en goed onderverdeeld door de opsplitsing in cellen, is zeer overzichtelijk. De oorspronkelijke bewoners van het gebouw waren de Paters Dominikanen. Zij hadden zich sinds de middeleeuwen ingekwartierd in dit 12e eeuwse prachtige reuzenpand, actueel fraai gerestaureerd en opgedeeld in 3 individuele centra.

De toegang tot het museum is gratis en de gidsen zijn vrijwilligers vanuit de Palfynstichting welke het museum beheerd. In onze deelnameprijs per persoon was een gedeelte voorzien als inkomgeld voor dergelijk museum, en deze som is als bijdrage voor de werking van de stichting overhandigd aan de voorzitter Dr Boeckaert. 

Vervolgens een deugddoende wandeling van een 25 minuten door de Gentse straten naar onze volgende afspraak, met de “Oude Koninglyke Gilde Sint-Rochus” op het Sint Pietersplein. Deze gilde combineert het kruisboogschieten met het traditionele gilde leven. Ze is door de stad Gent erkend als sportclub en eveneens geaccrediteerd bij de Unesco als immaterieel erfgoed.

De “Hoofdman” en een tiental van zijn “Gildebroeders” verwelkomden ons met een glas bubbels. Aansluitend konden we genieten van een rijkelijk en volumineus koud buffet.

Om beurten werd de ene helft van de groep door de “Hofmeester” onderhouden over de historiek en de werking van de gilde en kreeg de andere helft , onder begeleiding van de “Wapenmeester” en de “Hoofdman” in de schietstand een initiatieschieting. Enkele van onze leden toonden daarbij dat zij nog perfect in de roos kunnen mikken.

Met nog een gezellige babbel en een smakelijke pint stond veel te snel onze bus te toeteren op het Sint Pietersplein om ons terug te voeren. En zoals de dag was begonnen, zonder oponthoud, naar onze verzamelpunten.

LR

.








  

Lentewandeling Heindonk

.

Ontmoetingsdag in "Hotel De Basiliek"

Tweedaagse uitstap Amsterdam

.







  

Bezoek abdij St. Bernardus en Gilliot&Roelants Tegelmuseum in Hemiksem

Met één gids i.p.v. de beloofde twee moesten we die namiddag met 52 geïnteresseerden starten aan de hoofdingang van de abdij. Maar geen probleem, we hadden ons” guide system”, en als toemaatje : een gids met een stem als een klok!

Een beetje geschiedenisles en we wisten hoe , wanneer, waarom en hoelang de paters van de cisterciënzer orde de abdij van 1243 tot aan de Franse revolutie als woonplaats hadden. De paters waren zeer nauw betrokken bij de ontginning van de klei in de Rupelstreek, en het maken van baksteen, de zogenaamde papesteen.

We maakten een wandeling rond de abdij en konden zo zelf vaststellen dat deze wel erg monumentale afmetingen heeft. Een deel van de oostvleugel wacht nog op restauratie. De kerk van de abdij werd tijdens de Franse revolutie afgebroken.

De gids nam ons mee binnen langs de serviceflats in de oost vleugel en daar hadden we zicht op één van de 2 grote binnenkoeren. Aan de architectuur (Antwerpse architect Pieter Bourla) van het gebouw is bij de restauratie niets gewijzigd , en zo kan men goed zien dat het vroeger o.a. ook als gevangenis dienst heeft gedaan. Verder werd het gebouw ook nog gebruikt als hospitaal en interneringskamp, om tenslotte van 1948 tot 1977 als kazerne dienst te doen.

We wandelden daarna doorheen een formidabel gevuld heem-museum naar een gerestaureerde volkskroeg. Daar deed onze gids alles uit de doeken omtrent het Gilliot &Roelants tegelmuseum. Met 1750 arbeiders omstreeks 1935 was het tegelbedrijf toen één van de grootste werkgevers in Vlaanderen. Het was met de komst van Joseph Roelants, die zeer kunstvolle tegels en keramiekpanelen ontwierp, dat de uitvoer naar alle hoeken van de wereld een boost kende. We zagen in zijn werken ook de evolutie van figuratief naar het meer kubistische.

In de gezellige cafétaria van de Heemkring “In den Hover”, waar de dienst verzekerd werd door 2 vriendelijke dames, en de prijzen even vriendelijk waren , werd nog even nagepraat.

LVS

Daguitstap Kortrijk - Doornik

Lachende gezichten op de nieuwe verzamelplaats deze vroege zonnige morgen! Ondanks enkele ongevallen op de wegen en het smogalarm toch nog tijdig gestart. In Melsele bijna even veel wachtende mensen opgepikt en dan richting Kortrijk om onze gids Philippe op te pikken. 

Onmiddellijk geeft deze in zijn sappigst West-Vlaams alle bijzonderheden van de stad mee!

Zo vernemen we dat de vroeger zo bloeiend rijke stad nu arm is, met weinig toerisme ondanks zijn vele troeven. We moeten het toegeven : mooie gebouwen, lanen, pleinen .Toch zijn veel huizen nieuwer dan ze er uit zien. In het prachtige hotel Belfort wacht een heerlijke croissant met geurige koffie! 

Philippe neemt ons mee naar de prachtige raadszaal van het historische stadhuis. We leren dat de voorstelling van de eeuwenoude geschilderde taferelen op muren en het gebeeldhouwde pronkstuk veel gelijkenissen vertonen met de situaties van de huidige tijd.

De geschiedenis herhaald zich steeds zonder dat er veel wordt van geleerd. 

Eventjes opwarmen op weg naar de grootse O.L.Vrouwkerk , met veel zijkapellen ieder met een eigen verhaal. Er zijn daar blijkbaar veel waardevolle voorwerpen ontvreemd en later al dan niet teruggevonden.

Onderweg naar het dormitorium zijn we verwonderd over de vele opgravingen die een stuk geschiedenis bloot leggen. Met de begeesterde toelichting van Philippe begrijpen we hoe het er in de Franse dwangburcht en in het dormitorium van de Groeningeabdij aan toe ging. Vooral het reuzengrote waterreservoir trekt onze aandacht. Het begijnhof oogt al mooi maar is nog in volle restauratie en nog weinig bewoond. 

Met het zonneke op ons bolleke komen we weer aan hotel Belfort. Het schilderijtje op ons bord smaakt nog lekkerder dan het eruit ziet. De kalletaart een streekgerecht op basis van frangipane en appeltjes is overheerlijk. 

Op weg naar Doornik worden we door onze gids ondergedompeld in alle wetenswaardigheden van de stad. Met maar 26000 inwoners waaronder veel migranten

is het nu ook een arme stad die al is er zo veel te bieden, toch weinig toeristen lokt. Enkele km. buiten de stad hebben we zicht op een enorme steengroeve, het lijkt wel op een uitvergroot cementfabriek. Veel bedrijvigheid zien we niet,de Italianen zijn er nu baas. 

In de kathedraal filteren de prachtige glasramen het licht. De schatkamer is niet toegankelijk maar er is genoeg te zien. Aan de ene kant weer grote opgravingen, er komen serieuze stutten aan te pas om de verzakkingen tegen te gaan. Volgens onze gids zou Vlaamse gotiek driebogig zijn en er komen nog wat krullen aan te pas. Vlamingen moeten ook wat meer chauvinisme hebben, want veel van de prachtig woningen zijn door hen herbouwd, zelfs de zogenaamde ‘Lodewijk XIV huizen. Dat zullen we onthouden.

Nog een laatste bezoekje aan de Saint-Quentinkerk, met kleurige glasramen.

De kaas en vleesplank in ‘Le Soleil’ versterkt onze inwendige mens, de bus wacht en we blikken terug op een zalige, zonnige,leerrijke dag. 

Bedankt Leo om alles in goede banen te leidde en iedereen die er bij was!

Marie-Jose

Vietnam, verassend en aangenaam, een indruk.

Ik liet mij, enigszins gespannen, in de enorme buik van de Boeing 777 neerploffen in een gemakkelijke seat. Immers, 13 vluchturen verder lag onze voor mij vrij onbekende bestemming: Vietnam. 

Het land, als het ware geprangd tussen Cambodja, Laos, China en de zee, telt ongeveer 90.000.000 inwoners.

En tel je van noord naar zuid algauw 2000km, in het midden is het slechts 50km breed, alsof een reus ooit met zijn hand het land in 2 delen wou breken. De reus nu is weg, het land werd één.

Getekend door oorlogen, oneindige rijstvelden en hectisch verkeer in de steden? Zeker, maar ook met vriendelijke, aangename mensen, nooit rustend, altijd bezig, doordrongen en zich bewust van een luisterrijk verleden.

De hoofdstad Hanoi, 6.000.000 inwoners, is soms primitief, soms modern.

De citroenkleuren van de oude architectuur vormen een fraai gezicht.

Tussen het gebrom van de vele motorfietsen komen de geuren van de eetkraampjes je tegemoet. Een exotische stad.

In de oude wijk vormen een wirwar van straten het commerciële hart van Hanoi.

De opera, gebouwd naar het model in Parijs, herinnert ons aan de Frans-koloniale tijd.

Ho-Chi-Minh, zijn leven stond in het teken van de éénmaking van het land, ligt opgebaard in het reusachtige mausoleum. Deze man, die een eenvoudig leven leidde, stierf te vroeg om zijn werk voltooid te zien. Hij wordt gerespecteerd door en leeft verder in alle Vietnamezen.

De Thai, Hmong, Dai, Hoa en Viet vormen de talrijke minderheden in de omgeving van Mai Chau en in het Halong van de rijstvelden is een tochtje in een kleine sampan een must.

Duizend km zuidwaarts, in Da Nang, centraal-Vietnam, was ooit een Amerikaanse legerbasis gevestigd. De aankomende mariniers kregen hier een eerste indruk van Vietnam. Het was ook de plaats waar men, na de gruwel van de gevechten kon uitrusten.

De prachtige vergezichten in de omgeving van Hoi An, centrum van de zijdenijverheid, nodigen uit tot een fietstochtje. Het is de enige stad in Vietnam die beperkingen stelt aan het gebruik van motorvoertuigen.

Wil je er een kostuum of kleed in sneltempo laten maken, dan vind je hier het juiste adres!

De opvallendste monumenten in de stad komen van de Chinese gemeenschap.

Tussen de oude koopmanshuizen geven constructies van geglazuurde dakpannen en kronkelende draken toegang tot de ingangen van de gemeenschapshuizen, kern van het Chinese sociale en spirituele leven.

Nog meer zuidwaarts, en tropisch warm, belanden we in Ho-Chi-Minh-City, het vroegere Saigon. Saigon was destijds tot de éénmaking van het land in 1973, de hoofdstad van de republiek Zuid-Vietnam.

De twee torens van de Notre-Damekathedraal, jarenlang het beste oriëntatiepunt in Saigon, vallen tegenwoordig in het niet bij de glazen gevel van het winkelcentrum Diamond Plaza en de telecomtoren op het hoofdpostkantoor. Het postkantoor is een klassiek koloniaal gebouw dat sinds zijn voltooiing in 1880 niet meer is veranderd.

Het verkeer in de stad is er even hectisch als in Hanoi, we maakten het van dichtbij mee op de bijzit van een motorfiets. Het is ongelooflijk hoe behendig de bestuurders zich in deze drukte op de weg een plaatsje zoeken. Het lijkt allemaal chaotisch maar toch, het resultaat is een vlotte verkeersstroom. Verwonderlijk, maar wij hoorden geen scheldwoorden of zagen geen agressie, is dit het resultaat van een Boeddhistische instelling?

De Cu Chitunnels in de omgeving van de stad vormen een meer dan 200km ondergronds netwerk. Zij werden indertijd door de Vietcong gebruikt om zich overdag voor de Amerikaanse patrouilles te verbergen. Wie goed luistert hoort er nog de tonen van Billy Joël’s “Goodnight Saigon”.

Men dient zich soms op handen en knieën door de gangen te bewegen want zij werden niet ontworpen voor de iets bredere westerling. Het is, voor wie er in slaagt zich door de gangen te wurmen, een duistere en zweterige ervaring. Uniek in Vietnam, dus ook in H-Chi-Minh-stad, is het waterpoppentheater. Het is een prachtig genre waarbij alle handelingen worden uitgevoerd op een watertoneel. Het spel zou mogelijk ontstaan zijn in de Rode Rivierdelta toen er in de lente weinig werk was.

Tot slot moet het gezegd, 40 jaar na de verwoestende oorlogen bruist dit land weer van ondernemingszin en is het toegankelijker dan ooit.

Dit is geen land van bomkraters maar van glinsterende rijstvelden en witte stranden, prachtige tempels en vriendelijke mensen.

Ik wens hen voor de toekomst het allerbeste!

Vic Goelen

.

.

.

Mosselreis & Middelburg

De nieuwe verzamelplek bezorgt sommigen enige navigatie problemen maar uiteindelijk kunnen we met een vertraging van slechts enkele minuten toch op weg richting Kruiningen. 

Aldaar werden we in het “dorpshuis” opgevangen door een flukse dame die er voor zorgde dat in “no time” iedereen zat te genieten van een koffie met bolus, de typisch Zeeuwse versnapering. De film over de schelpencultuur gaf ons een goed inzicht vanaf het verwerven van het mosselzaad en de verdere handelingen om tot de zo gegeerde mosselen uiteindelijk in de pot te krijgen. 

Onze inmiddels aangekomen gids verraste ons dan met de aankondiging dat wegens onvoorziene omstandigheden het bezoek aan het mosselbedrijf naar de namiddag werd verschoven. Dus eerst naar Middelburg voor de stadswandeling. Ondertussen hadden de weergoden zich bedacht en van een vrij frisse maar toch ietwat zonnige morgenstond was het veranderd in een kille en natte voormiddag. 

De hoofdstad van Zeeland kon ons ondanks alle nattigheid toch nog bekoren met haar rijk verleden dat nog steeds zichtbaar is. Onder de paraplu’s maar voorzien van de “oortjes” konden we onze gids perfect volgen door historisch Middelburg en wandelden we door de monumentale binnenstad, onder de hoge abdijtorens en door schilderachtige steegjes. 

Dan naar het restaurant “De Boei” in Wolfaardsdijk voor het “Mosselmenu”.met eerder kleine maar wel lekkere schelpdiertjes. 

Na de lunch ging het naar “Prinse Dingemanse” het mosselbedrijf in Yerzeke. Daar konden we de mosselen volgen van hoe ze er uitzien na lossen van het schip, via wassen en sorteren tot de verpakking. Aansluitend konden de echte liefhebbers, mits een kleine bijdrage, in een lokale oesterij, bij een glaasje wijn genieten van de verschillende soorten, in de Oosterschelde, gekweekte oesters.

Rond 17.30 uur werd de terugreis aangevat naar onze vertrekplaats in Kontich.

LR