Archief

vrijdag 25 oktober 2013

____________________________________

GUACAMOLE (zoals bereid in Chili)

Ingrediënten en benodigdheden

·        1 grote of 2 kleine rijpe avocado's

·        2 tomaten

·        ½ pikante rode peper (zeer fijn gehakt en zonder zaadjes)

·        1 rode ajuin

·        koriander

·        limoen

·        zout en peper

Bereiding

·        snijd de rijpe avocado’s in twee en haal de pit eruit, schep het vruchtvlees uit en prak het grof in een diep bord of een kom

·        snijd de rode ui (of de sjalotjes) heel fijn

·        snijd de halve pikante peper (volledig ontpit) extra fijn

·        pers het sap van een halve limoen

·        hak de koriander redelijk grof (ongeveer 2 goedgevulde soeplepels gehakte koriander)

·        voeg dit alles toe aan de grof geprakte avocado en meng door elkaar met een vork

·        pel de tomaten en haal de pitten eruit, snijd ze in kleine blokjes

·        voeg de tomatenblokjes toe aan het mengsel en meng met een vork

·        breng nog op smaak met peper en zout

·        schep in een serveerkommetje en dien op met driehoekige tacochips

De gasten kunnen dan tacochips nemen en daarmee de guacamole oplepelen uit het serveerkommetje.

Er bestaan ook varianten met sjalot (in de plaats van rode ajuin) en olijfolie

Tip

In Peru en Chili wordt guacamole vaak geserveerd als aperitiefhapje bij pisco sour (een fris aperitief gemaakt met een likeur van druiven, bloemsuiker, limoen, ijs, ei en kaneel). De speciale likeur van twee soorten druiven is te verkrijgen in zaken die gespecialiseerd zijn in Zuid-Amerikaanse producten. Het recept voor pisco sour is te vinden op het internet.

DUO VAN BEULING

Ingrediënten en benodigdheden

·        2 witte beulingen

·        2 zwarte beulingen

·        ultradunne varkenslapjes

·        keukenkoord

·        bakboter

Bereiding

·        beulingen heel voorzichtig ontvellen, zodat ze niet breken

·        snijd de beulingen in de lengterichting in vier met een heel scherp mes  

·        stel nieuwe beulingen samen met kruisgewijs twee stukken van de witte beuling en twee stukken van de zwarte beuling

·        draai het dunne varkenslapje er rond en bind het geheel op met een keukenkoordje

·        bak de klaargemaakte rolletjes in de pan

·        verwijder het touw

·        snijd de beulingen in de dwarsrichting in schijfjes van ± 0,5 cm

·        schik op een minibordje en voeg kweeperengelei, appelmoes met rozijntjes, chutney van mango of iets dergelijks toe

Dit aperitiefhapje oogt bijzonder mooi door de afwisseling van witte en zwarte driehoekjes

DADELS IN SPEKREEPJES

Ingrediënten en benodigdheden

·        grote, malse, niet al te droge dadels

·        zeer dun gesneden gerookt spek

·        bakpapier

Bereiding

·        maakt met een mes een sneetje in de dadel en haal de langwerpige pit eruit

(of koop ontpitte dadels)

·        draai rond elke dadel een zeer dun gesneden reepje gerookt spek en steek er een houten prikkertje door

·        leg de rolletjes op een bakplaat en warm op in de oven (± 180° C)

·        als het spek goed gebakken is, mogen de hapjes uit de oven

Succes verzekerd!

Daguitstap “Museum Lens & Arras”

Het was nog schemerdonker toen onze bus, na het verlaten van de P+R in Melsele, de E17 opdraaide, onderweg voor een dagje Noord-Frankrijk.

Op het programma: een bezoek aan het Louvre in Lens, het oorlogsmonument in Vimy en als afsluiter, Arras, de hoofdplaats van Pas-de-Calais.

Na de gebruikelijke ochtendkoffie in Lens ging het richting de ”dochter van het Louvre”, de tentoonstellingsruimte ontworpen door een Japans architectenbureau. Het resultaat is een locatie, vol van licht, begrensd door eenvoudige lijnen. Door te kiezen voor slechts één verdiep is het een gebouw geworden met centraal de ontvangstruimte, links daarvan de tijdelijke tentoonstellingen, rechts de 'permanente' tentoonstellingsruimte. Het omliggende park is ontworpen om eveneens deel uit te maken van de beleving.

Ondanks het grote bezoekersaantal kreeg ik nooit de indruk dat de ruimte “overvol” was.

De opstelling van de vele werken is heel vindingrijk. De audio-hulp is gratis en heel behulpzaam. De collectie wordt aanschouwelijk gemaakt in een tijdlijn. Meer dan tweehonderd objecten, uit alle periodes. Die worden zodanig gepresenteerd, dat je een reis door de tijd kan maken, van de geschiedenis van de imperia in het Midden Oosten, Egypte, het Griekse en Romeinse Rijk, de Islam en zo tot in Europa. Men wil regelmatig een stukje van deze tijdlijn vervangen, zodat trouwe bezoekers telkens weer nieuwe werken zien.

Het werd 1,5 uur genieten.

Na de lunch ging het richting Vimy, naar de site waarop het oorlogsmonument ter nagedachtenis aan de gesneuvelde Canadese soldaten in de eerste wereldoorlog.

Op het voetstuk van het monument staan twee pylonen. De ene draagt het esdoornblad van Canada, de ander de “Fleur-de-Lys” van Frankrijk.

Het terrein in de omgeving is een bewaard slagveld, herbebost en begraasd door schapen omwille van het nog steeds aanwezige ontploffingsgevaar.

Onder begeleiding van 2 gidsen wandelden we door een deel van het resterende loopgravenstelsel en kregen we enige uitleg over de toenmalige oorlogstaktiek.

Samen met de gids gingen we 10 meter onder de grond een gangenstelsel in. Destijds verbleven hier soldaten vlak voor ze “the battle of Vimy ridge” ingingen.

Erg indrukwekkend om te zien hoe dit allemaal gemaakt is, de o.m. met de hand uitgehakte  stenen, en om alle verhalen te horen van de gids. Het moeten daar vreselijke tijden geweest zijn, zowel boven als onder de grond. Goed dat we er af en toe bij stilstaan.

Tot slot ging het naar Arras. Dit stadje was gedurende vele eeuwen een grensstad tussen Frankrijk en de Lage Landen en behoorde tot het graafschap Vlaanderen.

Tijdens de eerste Wereldoorlog was Arras niet ver gelegen van het front, en werd daarom zwaar beschadigd. De “Grand'Place”, is al sinds de 11e eeuw de marktplaats van de stad. Oorspronkelijk was de markt omzoomd met houten huizen die vanaf de 17e eeuw door stenen gebouwen werden vervangen. Het belfort van Arras staat het Heldenplein, met hier vooral gildehuizen.

Het was daar, op een zonovergoten terrasje en bij een fris biertje dat ons welgevulde “dagje Noord-Frankrijk” eindigde en we, terug in Edegem, rond 20.30u de parking van Mariënborgh opreden.

Vic G.

Wijnmakerij & Watersnoodmuseum

            In Nieuwdorp (Zuid-Beveland) werden we in de bessensap-, wijn-, jam- en chutneymakerij verwelkomt met een bessenjamcakeje met koffie. Het knus familiebedrijfje van  Boonmans werd 20 jaar geleden opgericht. Ze kweken voornamelijk zwarte bessen die ze doorverkopen aan o.a. Hero en die ze ook zelf persen om er sap en wijn mee te maken. Ze kweken ook wat witte bessen om er hun witte wijn mee te produceren. Zowat alles voor de bessenteelt is er machinaal: bespuiten, plukken, snoeien en onkruid wieden. Enkel de verwerking van de bessen is ambachtelijk.

            Na een sympathieke broodmaaltijd reden we langs een zeegroenten- en zeetongkwekerij over de 5 km lange Zeelandbrug naar het Watersnoodmuseum te Ouwerkerk (Duiveland). Dit museum bestaat uit 4 Phoenix-caissons (19 m. hoog en 70 m. lang) die in 1953 gebruikt werden om er de bres in de Oosterscheldedijk mee te dichten. Engeland had ze te Portsmouth nog op overschot na de Tweede Wereldoorlog. De caissons zijn nu onderling verbonden tot één geheel en vormen een knap staaltje van functionaliteit. In elk van de vier wordt een eigen thema uiteengezet: de feiten, de emoties, de wederopbouw en de toekomst. Ze zijn nog steeds voor tweederde gevuld met zand.

             Bij de dijkbreuken (in totaal 25 km) op 1 / 2 /1953 vielen er in Nederland 1853 doden te betreuren, waaronder de helft van de bevolking van Nieuwerkerk.  Het stroomgat te Ouwerkerk werd pas op 5 / 11 / 1953 als laatste gedicht , zo maar liefst 9 maanden later.

            Na een appeltaart met koffie werd de terugreis aangevat en even na 18h. waren we terug in Mariënborgh.

             Een leuke en zeer interessante daguitstap onder de kundige leiding van de Leo Rombouts!

Leo Simoens

Rupel klei en werf.

Al was het niet zo ver van huis (hiermee bedoel ik natuurlijk Marienborgh) het was toch een zeer interessante, boeiende en leerrijke beleving.

En wat nog het meest opvalt, en dat bij monde van onze gidsen, zowel in het klei en steengedeelte als op de scheepswerf, is de gedrevenheid, de fierheid, trots en waardering om nog niet te spreken van het respect , dat die mensen hebben voor hun voorouders en al die generaties die daar ooit de streek hebben groot gemaakt.

Ons eerste bezoek was de geklasseerde en eigenaardige watertoren Reet-Rumst, waar we op het plateau een enorm zicht hadden , niet alleen over de omgeving, maar vooral over het daadwerkelijk ontginnen van de klei en de verschillende kleuren in de lagen.

Na het verorberen van een koffiekoek  vergezeld van een heerlijk kopje koffie ging het , gezellig wandelend langs de oevers vzn de Rupel, naar het Rupelklei museum, alwaar onze

gids Jean-Pierre, af en toe meesterlijk bijgestaan door Lydia (ook een streekproduct) op een werkelijk entoesiastische wijze ons de hele loop van klei tot baksteen uit de doeken deed.

Ook de erbarmelijke en ongezonde manier van werken kon men aan de hand van de uitgestalde afbeeldingen aanschouwen.

Lekkere maaltijd in ‘Steencaycken waar we tevens konden genieten van het plaatselijk biertje van de Belgica .

Als namiddagactiviteit was voorzien het bezoek aan de scheepswerf “New Belgica”, alwaar we weer met een gedreven gids te doen hadden , die ons in geuren en kleuren de tocht van de Gerlache naar de zuidpool vertelde en ons daarna de beginnende costructie van de replica van de driemaster liet zien.

Tot slot werden er nog enkele, wat zeg ik, menige fles van he Belgica-biertje genuttigd.

Dit was als bijdrage aan het mooie project. En het liep zoetjes binnen.

Dan tenslotte terug naar Marienborgh

Willy