7 e speeldag

Oedelem A                          -   Gullegem  A              4-5
Roeselare A                        -  Nieuwpoort A             8-1
Gullegem B                        -  Oostende A                 3-6
Waregem A                        -   Kortrijk A                    8-1


vrij Brugge A

5e Speeldag

Oostende A        -  Roeselare A       3-6
Waregem A       - Oedelem A          3-6
Nieuwpoort A    - Kortrijk A           6-3 
Brugge A           - Gullegem B         8-1


Vrij Gullegem A

De Gulden Kamer Brugge A  wint met een zeer ruime score en blijft op de eerste plaats met 5 punten.
Oedelem A en Gullegem A staan 2e en 3e..Nieuwpoort A wint voor de eerste keer, maar staat nog altijd laatste met 1 punt.

4e Speeldag

Nieuwpoort A - Brugge A                   2 -7
Oostende A     - Gullegem A               3 -6
Gullegem B    - Oedelem A                 7 -2
Kortrijk A      - Roeselare A                6- 3


Waregem A vrij

Oostende A blijft laatste in de rangschikking met nul punten

Oostende heeft zich kandidaat gesteld om het wereldkampioenschap petanque te organiseren in 2015. Dat heeft nationaal voorzitter Reginald Borré bekend gemaak

3e speeldag

Brugge A      -  Roeselare A      6-3
Oedelem A   -  Nieuwpoort A   7-2
Kortrijk A    -  Oostende A        6-3
Gullegem A -  Waregem A        7-2

Gullegem B  vrij


De Gulden Kamer Brugge A staat nu alleen aan de leiding.

2e speeldag

Roeselare A   - Oedelem A  5 - 4
Waregem A  - Gullegem B  6 - 3
Brugge A      - Oostende A  8 - 1
Gullegem A - Kortrijk A     6 - 3  
Vrij Nieuwpoort A 

Niet minder dan 82 gemengde triplettes en 23 triplettes dames uit de hele provincie deden mee aan het west-vlaams kampioenschap petanque.Bij de gemengde triplettes ging de titel naar een petanquetrio uit Wervik. Bij de dames triplettes was de titel voor 'De Boemerangs' uit Lendelede.

Onze triplette kon jammer genoeg slechts een wedstrijd winnen in de heren gemengd.
Volgend jaar gaan we voor twee overwinningen.

West-Vlaams Kampioenschap petanque voor senioren

Ik sta tegenwoordig op dieet, een streng en stram dieet, want een stafrijm kan ik er nog net bovenop gooien.
Het is een AVVZ-dieet met Arm Verzadigde Vetzuren, zo heet dat in het jargon.
Met magere soep ZZ en aardappelen ZZ en vlees of vis ZS.
ZZ is zonder zout en ZS is zonder saus.
En teveel suiker is ook weer niet goed.
Maar het klinkt wel allemaal mooi.
In het ziekenhuis kreeg ik 's zaterdags Soep Peter de Grote. Zonde van het water dacht ik, terwijl ik ze binnenlepelde met frisse tegenzin, want vers inlands Belgisch water kan zo lekker zijn, dat zeggen ze toch op de televisie.
Want die soep met Peter de Grote  te maken heeft, blijft mij een raadsel, al had ze toch een grauw, bruinachtig, Russisch kleurtje, maar ze was niet van die aard dat je ervoor naar Leningrad zou fietsen.
Trouwens 's anderdaags was er Lentesoep en die zag er niet alleen zo uit als die van Peter de Grote, zelfde kleur en even lauw, maar ze smaakte ook precies hetzelfde. Dat wil zeggen : dat ze eigenlijk helemaal naar niets smaakte. Zelfs niet naar zeepsop, hooguit wat naar een vreemd soort vernis.
Dat is zo typisch voor dieet : het smaakt helemaal niet, of toch helemaal anders dan het eruitziet, en vanaf het moment dat een bepaald gerecht toch naar iets begint te smaken, hebben ze er iets verkeerd in gedaan, want ' lekker schaadt de gezondheid ', daarover zijn we het allemaal eens.
De tomatensoep van de dinsdag was ook weer dezelfde, zelfde kleurmodaliteit, maar wel iets warmer, maar dat was duidelijk haar schuld niet, ze had gewoon iéts te lang in de micro-golfoven gestaan.
' Koninginnehapje ', dat stond er ook op.
' Koninginnehapje', niet van Peter de Grote, niet van Maria-Theresia, maar wel een beetje van Hendrik de Wisselvallige.
Dat potje van schilferdeeg was spoorloos, alleen wat kampernoelies en wat kip. Vulsel dus. En die kip ? Simon Carmiggelt heeft over zo'n kip geschreven : "Zij had al zoveel van het leven genoten dat er voor ons niets meer overbleef."
Het was inderdaad duidelijk vlees van een bejaarde kip, die uiteindelijk toch maar euthanasie had aangevraagd, maar die nooit de bedoeling had gehad nog ooit in het voedselcicuit terecht te komen, of toch hooguit in de veevoeders, daar wordt zo nauw niet gekeken. Wat kan het een varken schelen of zijn cholesterol te hoog is, je moet toch van iets sterven. En liefst een natuurlijke dood.
Dieet.
Ik zit ermee, met kruiden die alles oplossen, maar met een totaal andere smaak, die mij aan het zuiden van Spanje doen denken, maar dat is alleen maar ontgoochelend als ik naar buiten kijk. Met sojascheuten en nog van dat kanarievoedsel, als het maar mager is.
Gisteren ben ik nog een zakje friet tegengekomen.
Het was in een nachtmerrie.

Op het appartemment dat ik aan zee gehuurd had, stond een grote, indrukwekkende verrekijker op statief. Samen met een weelderige apiritiefbar was het een van de plezierigste attracties, die in de prijs begrepen waren.
   Zo'n kijker verruimt je blik.
   Ik had dat vorige zomer nog ervaren. Toen zat ik ook, zeven hoog, volledig van het mensdom afgezonderd, net hoog genoeg om na een paar regendagen een acute vorm van flatneurose op te lopen, maar gelukkig was daar ook zo'n verrekijker, die de afstand tussen mij en de andere verworperen der aarde verkleinde en mij de indruk gaf dat ik er toch helemaal bij hoorde.
   Ik deed er dan ook uitvoerig mijn profijt mee en zat er urenlang door te kijken. Ik voelde me soms als een vuurtorenwachter, vooral als ik een  passagiersschip in het vizier had en kon controleren of de deuren wel dicht waren. Soms zat ik te hopen dat een ander schip SOS-signalen zou beginnen uitzenden en dat ik de eerste was om de 100 van de zeemacht te bellen en dat ik 's anderendaags-met foto- in de krant zou staan onder de vette kop : "Attente vakantieganger vermijdt scheepsramp".
   Maar op dit punt had ik geen geluk.
   Op warmere dagen had de verrekijker weer andere charmes. Dan lagen er op het strand altijk wel een stuk of wat vooruitziende vrouwen, die ook hun bovenlijf naadloos wilden laten bruinen en dan deed de kijker dienst als tepelteller. Er moest toch iémand de statistieken bijhouden, vond ik , en een wetenschappelijk alibi voor je hypocrisie is nooit weg, en daar ben ik sterk in.
   Maar het was dit jaar geen zomer en de schaarse dames op het strand kuurden preventief met hun volledige gevechtsuitrusting aan. Geen statistieken dus en ik droomde dan maar dat ik Lapland zat. Met een afgeroomde glimlach keek ik bij gebrek aan leukers naar de vaders, die de kleurige vliegers van hun zoontjes op de forse noordoostenwind lieten deinen.
   En ik dacht weer aan vroeger. Aan het mooiste dorp van het noordelijk halfrond, waar wij in de nazomer onze vliegers oplieten.
   We maakten ze zelf, met twee dunne latjes, een stuk boterpapier, een koordje en een stuk gekookte aardappel om te plakken.
   We bouwden ons eigen vliegtuig en we plakten er met kleurpapier ogen op, een neus en een mond als een brede glimlach. Op de stoppelvelden van het pas geoogste koren, holden wij dan geestdriftig tot onze vlieger hoog tegen de blauwe lucht hing te zwieren en te lachen. Wij hielden het touw stevig in onze kleine handen en wij voelden hoe hij trok in de wind. Het was een heerlijke sensatie.
   Soms stuurden we langs het touw een stukje zilverpapier naar boven of een ander, gewoon stukje papier met een gaatje in het midden. Een 'telegram', noemden wij dat en wij zagen de informatie langs de koord naar boven klimmen tot aan de toom van de vlieger, en de stukjes zilverpapier blonken en schoten gengsters in de zon.
   We legden onze oortjes tegen het touw en wij hoorden de vlieger zingen ; hij zong het lied van de wind.
   We hadden nog geen walkmans en we moesten ons behelpen met andere muziek.
   Zoals de muziek van de telefoonpalen, die heel geheimzinnig zoemden, als je je oor tegen een van de houten, gladde bomen te luisteren drukte. Als je je ogen dan even sloot, dan was het net of er een stem uit een andere, vreemde wereld op je toekwam, en soms zinderde die muziek nog uren na.
   Zo droomden wij op onze manier van UFO's en ET's. Die zaten in onze vliegers, met hun kleurige gezichten en hun wiebelende staart met papieren dwarsstrookjes ingebonden voor het evenwicht. Op het strand in het blikveld van mijn verrekijker, zweefden geprefabriceerde bonte tuigen, die vooraf getest waren en een heel jaar garantie hadden.
   Maar in mijn verbeelding zag ik weer mijn vlieger van goedkoop  boterpapier en ik voelde weer hoe mijn vingers aan mekaar kleefden van de koude patat, en weer hoorde ik de muziek op de notenbalk van mijn weemoed.